●◐จันทร์•เร้น•รัก◑●| ซีรี่ย์ชุด •หลงนาง•

ตอนที่ 26 : บทที่ 9.2 ▶ ปรากฎตัวอีกครั้ง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 238
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 30 ครั้ง
    21 ต.ค. 63



●◐จันทร์•เร้น•รัก◑●



บทที่ 9.2


[ปรากฎตัวอีกครั้ง]

 

ห้องรับรองพิเศษ


พี่ปริมเข้างานเถอะค่ะ มัจไม่เป็นอะไรแล้ว


หลังจากปริมสุดาพามัจฉาเข้ามานั่งพักในห้องรับรอง มัจฉาจำเป็นต้องโกหกว่าดีขึ้น เธออยากให้ปริมสุดากลับเข้าไปในงานต่อ ตอนแรกปริมสุดาลังเลอยู่บ้าง แต่เพราะงานก็สำคัญจึงยอมเดินออกจากห้องไป โดยกำชับมัจฉาเอาไว้ว่าถ้ามีเรื่องอะไรให้รีบโทรหาเธอทันที


มัจฉาสับสนกับอาการสั่นกลัวของตัวเอง แค่เห็นหน้าของเขาอาการแพนิคกลับมาเล่นงานเธอซ้ำอีกครั้ง ทั้งที่ก่อนหน้านี้อาการเธอเบาลงจนแทบไม่มีอาการใดๆ แต่ครั้งนี้มันทำเอาเธอนึกย้อนกลับไปเมื่อเกือบสิบปีก่อน


มัจฉาหอบหายใจติดขัด ตัวสั่น มือสั่น จนจะควบคุมตัวเองไม่ได้ เธอพยายามกดโทรศัพท์หาอาโป มีเขาเท่านั้นที่รู้ว่าเธอป่วยและสามารถช่วยเธอได้


แฮ่ก... แฮ่ก พี่อาโป... ช่วยมัจด้วย


[เกิดอะไรขึ้น มัจเป็นอะไร!]


เป็นอีกแล้ว มัจเป็นอีกแล้ว...

[ไหวไหมให้พี่ไปรับมัจนะ]


มาเลย... มารับมัจเลย เดี๋ยวมัจลงไปรอข้างล่าง


มัจฉากดวางสายอาโป เธอพยายามกดวางสายแต่แรงบังคับไม่ให้มือสั่นนั่นช่างยากเหลือเกิน เธอทำโทรศัพท์หลุดมือ มัจฉาเผยอปากหายใจไม่เต็มอิ่ม เธอค่อยๆ ก้มลงหยิบอย่างยากลำบาก ไม่ทันจะก้มหยิบมันขึ้นมาได้ ประตูห้องรับรองก็เปิดออกปรากฏร่างคนที่ไม่คิดจะมาเจอ


ท่านประธาน...


ศศินเห็นอาการมัจฉาชัดเจน นอกจากมือสั่น ตัวสั่นแล้ว หญิงสาวยังหน้าซีด เหงื่อออกเต็มไปหมด เขาเดินเข้าไปหยิบโทรศัพท์ที่หล่นอยู่กับพื้นส่งให้เธอ


เกิดอะไรขึ้นครับ คุณเป็นอะไรหรือเปล่า?”


ปะ... เปล่าค่ะ สงสัย... มัจคงจะเมามัจฉาตอบเลี่ยงไป พยายามเก็บอาการไม่ให้เขารู้ แต่คงไม่พ้นสายตาจับผิดของดวงตาคม


คุณคิดว่าผมไม่เคยเห็นคุณตอนเมาเหรอครับ เวลาคุณเมา คุณไม่ได้มีอาการแบบนี้นะครับ


มัจฉาหลบสายตาจับผิดของเขา และยังพยายามซ่อนมือสั่นๆ ไว้ด้านหลัง ศศินเห็นท่าทีผิดปกติเขาจึงถือวิสาสะคว้ามือเธอมาจับอย่างลืมตัว


อ๊ะ... ท่านประธาน


ทำไมมือคุณสั่น... คุณมีอาการแบบนี้มานานแค่ไหนแล้วครับ


ไม่มีอะไรค่ะ สงสัยมัจคงตื่นเต้นกับงานไปหน่อย เดี๋ยวก็หายค่ะ


คุณจะให้ผมเชื่อว่าคุณตื่นเต้นเหรอครับ นี่มันไม่ใช่คำแก้ตัวที่ดีเลยนะศศินกัดริมปากอย่างหงุดหงิดคุณเป็นแบบนี้มานานหรือยัง


“...” มัจฉาเม้มปากไม่ตอบอะไร ลึกๆ เธอไม่อยากให้เขาหรือใครรู้เรื่องส่วนตัวของเธอ ที่ผ่านมาอาการของเธอดีขึ้นมากแล้ว เธอแทบไม่ต้องพึ่งยามาเป็นปีๆ ไม่คิดว่าจู่ๆ อาการจะมากำเริบตอนนี้เสียได้ แถมยังเป็นต่อหน้าผู้ชายที่เธอไม่อยากให้รู้มากที่สุดในโลกด้วย


ถ้าคุณไม่ตอบ ผมจะพาคุณไปหาหมอ เดี๋ยวนี้!


ไม่จำเป็นค่ะ! มัจมียาอยู่แล้วคำขู่เรื่องหมอทำมัจฉาหลุดปากพูดออกไป ทำเอาศศินอึ้งไปชั่วขณะ


ตั้งแต่เมื่อไหร่ ทำไมผมไม่เคยรู้...ความโกรธแล่นวาบเข้ามาในหัวใจแกร่ง เขารู้สึกโกรธตัวเองที่เฝ้าดูแลเธอมาตลอด แต่กลับไม่เคยรู้เรื่องนี้เลย ทั้งที่มัจฉาต้องทุกข์ทรมานกับโรคบ้าๆ นี่มาตลอด แต่เขากลับไม่เคยรู้!


ทำไมคุณต้องรู้ด้วยละคะ ในเมื่อเราเพิ่งพบกัน อีกอย่างนี่ก็ไม่ใช่เรื่องของคุณมัจฉาเงยหน้ามองเขา ดวงตาคู่น้อยเอ่อไปด้วยน้ำตา อาการป่วยถือว่าเป็นเรื่องน่าอายสำหรับเธอ แต่เขากลับมาคาดคั้นอยากรู้ มันเป็นเรื่องส่วนตัว แม้ว่าเขาจะเป็นเจ้านาย แต่นี่ไม่ใช่สิ่งที่เธอจะต้องป่าวประกาศสักหน่อย ศศินล้ำเส้นเกินไปแล้ว


ศศินยังคงจับข้อมือมัจฉาไว้ คำพูดประโยคเมื่อครู่ของเธอเปรียบเสมือนค้อนหนักๆ ทุบลงกลางหัวใจ เธอพูดถูกเขาไม่ได้เป็นไรกับเธอ เราไม่ได้เป็นอะไรกัน ไม่ผิดที่เธอจะปิดบังเขา


แต่เขาปวดใจปวดใจจนไม่อาจปล่อยมือเธอไปได้ ไม่อาจปล่อยให้เธอต้องเผชิญกับความเจ็บปวดแบบนี้อีก


Rrrr...


เสียงเรียกเข้าโทรศัพท์ในมือมัจฉาดังขึ้น เธอสะบัดมือออกจากมือศศินเพื่อกดรับสาย


พี่อาโปถึงแล้วใช่ไหมคะ รออยู่ตรงนั้นแหละ เดี๋ยวมัจออกไปเอง


มัจฉากดวางสายแล้วเดินออกจากห้องไปโดยไม่หันกลับมามอง สิ้นเสียงประตูปิดลงศศินจึงตัดสินใจเดินตามเธอออกไป แต่แล้วต้องหยุดชะงักเพราะโดนเอ็ดดี้ดักทางไว้หน้าห้อง


อย่าตามเธอไปเลยครับ ผมยืนตรงหน้าประตู มีนักข่าวเดินผ่านไปผ่านมาเต็มไปหมด


ทำไมนายถึงทำงานพลาดได้


หมายความว่าไงครับเอ็ดดี้ย่นคิ้วไม่เข้าใจ เขาทำอะไรพลาดไป


นายรู้ไหมว่ายัยเด็กมัจมีอาการป่วย ถึงขั้นใช้ยาระงับประสาท!


เอ็ดดี้ตกใจกับข้อมูลใหม่ของมัจฉา เรื่องสำคัญแบบนี้เขาควรเป็นคนรายงานให้ศศินทราบก่อนด้วยซ้ำ จึงไม่แปลกเลยที่ศศินจะรู้สึกโกรธและโวยวายขนาดนี้


บ้าเอ๊ยทำไมมันถึงเป็นแบบนี้ไปได้! ทั้งที่ฉันดูแลเธออย่างดีมาโดยตลอด ไม่เคยให้เธอต้องลำบาก ฉันแทรกซึมเข้าไปในชีวิตเธอมาตลอดสิบปี! แต่กลับไม่เคยรู้เรื่องที่เธอป่วย!


ศศินโวยวายเสียงดังภายในห้องรับรองโดยมีเอ็ดดี้ยืนฟังอย่างสงบนิ่ง เขาเข้าใจความรู้สึกของเจ้านายตัวเองตอนนี้ดี ศศินรักและทะนุถนอมมัจฉามาโดยตลอด แม้จะอยู่ในเงามืดเบื้องหลัง แต่เขาก็ทำหน้าที่ได้อย่างดีไม่เคยขาดตกบกพร่อง จึงไม่แปลกเลยที่เขาจะรู้สึกเสียใจและโทษตัวเองแบบนี้


เพราะสำหรับศศินแล้วมัจฉาคือคนเดียวในโลกที่เขาไม่ต้องการให้เจ็บปวดอีกแล้ว


 [โปรดติดตามตอนต่อไป...]



>> กดติดตาม <<



TALK:TALK

นาทีนี้คุณศินต้องตามไปนะคะ ยัยน้องกำลังอ่อนแอ

นอกจากเป็นกำลังใจให้คุณศินแล้ว

อย่าลืมให้กำลังใจนักเขียนด้วยนะ ^^





#เปิดสั่งซื้อวันที่ 1 ตุลาคม 2563 เวลา 08.00 น.

#แถมฟรี โปสการ์ด(ลายปก)-ที่คั่น(ลายปก)
-พรีเมี่ยมวันเดย์ ปกแจ็คเก็ต(กำลังวาดอยู่ค่ะ)
-พรีเมี่ยมจำกัดจำนวน(ยังไม่กำหนด) โฟโต้การ์ดพระ-นาง (2 ใบ)
-พรีเมี่ยมจับคู่ การ์ดใสลายปกแจ็คเก็ต (2 ใบ)

ฝากติดตาม จันทร์เร้นรัก หนึ่งในซีรี่ย์ หลงนาง 

v

ซีรี่ย์ชุด•หลงนาง




________________
กดไลค์แฟนเพจ "แววจันทร์"
[ติดตามนิยาย+เข้ากลุ่มลับ]

+++

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 30 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

30 ความคิดเห็น