●◐จันทร์•เร้น•รัก◑●| ซีรี่ย์ชุด •หลงนาง•

ตอนที่ 14 : บทที่ 5.1 ▶ จูบ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 267
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 19 ครั้ง
    25 ต.ค. 63



●◐จันทร์•เร้น•รัก◑●



บทที่ 5.1


 [จูบ]


รอยยิ้มแบบนั้นหมายความว่าไงนะ” 


ศศินสบถมาอย่างแคลงใจ เขารู้สึกยุบยิบใจกับรอยยิ้มส่งท้ายก่อนแยกกลับของมัจฉา เขาขับรถออกมาโดยเสี้ยวหนึ่งรู้สึกผิดแต่อีกเสี้ยวหนึ่งกลับรู้สึกโล่งใจอย่างบอกไม่ถูก แม้สายตาจับจ้องไปเส้นทางข้างหน้าแต่ภาพรอยยิ้มมัจฉายังวนเวียนอยู่


เก่งแต่บริหารรอยยิ้มไม่ทำให้ใจเต้นแรงก็ทำให้ใจเป็นกังวล นี่สรุปเธอจบดีไซน์ฯหรือจบบริหารมากันแน่นะศศินบ่นพึมพำกับความรู้สึกขุ่นเคืองใจจนน่าหงุดหงิด


คาใจชิบ...


 ศศินไม่อยากให้ความรู้สึกนี้เกาะกินสมองของเขานานขืนปล่อยไว้มันอาจจะให้สมองของเขาระเบิด และสิ่งเดียวที่สามารถทำได้คือการโทรกลับไปหาเธออีกครั้ง

 

มัจฉาถึงบ้านไม่นานนักหลังจากแยกทางกับศศินมือทั้งสองถือของพะรุงพะรังกลับมาด้วยใจเลื่อนลอย เมื่อเข้ามาในบ้านก็ได้สติกลับมาอย่างงงๆ


นี่เรากลับถึงบ้านแล้วหรือเนี้ยทำไมถึงได้เบลอขนาดนี้... ตายแล้ว! ลืมโทรบอกพี่อาโปเลยเธอลืมพี่อาโปไปเสียสนิทพี่อาโป... นี่เบอร์มัจเองนะ แล้วเซฟเบอร์น้องไว้ด้วย


[อาห๊ะ เดี๋ยวรีบเซฟเก็บไว้เลยจ้า ว่าแต่... นานจังเพิ่งซื้อเสร็จเหรอ?]


เปล่า... พอดีของมันเยอะ มัจเลยตั้งใจว่ากลับมาบ้านก่อนค่อยโทรหาน่ะมัจฉาเองก็แปลกใจว่าทำไมถึงพูดแบบนั้น เธอไม่จำเป็นต้องโกหกอาโปเลยแท้ๆ


[เป็นอะไรหรือเปล่า น้ำเสียงฟังแปลกๆ มีเรื่องอะไรเหรอ] สมแล้วที่สอบติดตำรวจ เขาสามารถรับรู้ความไม่ปกติจากเธอได้


มัจคงเพลียๆ น่ะ นั่งรถนานไปหน่อยกว่าจะถึงได้


[อืม..วันนี้พี่ขอโทษจริงๆ ไม่งั้นมัจไม่ลำบากกลับเองหรอก พี่เป็นคนชวนออกไปแท้ๆ...]


แปปๆ มีสายซ้อนหญิงสาวแทรกประโยคขัดอาโปพูดไม่จบ


โทรศัพท์แจ้งมีสายเรียกซ้อน เมื่อขยับลงมาเห็นเบอร์และชื่อโชว์อยู่ หัวใจกลับวูบวาบดีใจราวกับรอคอยขนมจากผู้ปกครอง


พี่อาโป...เดี๋ยวมัจวางก่อนนะเธอตัดจบทันทีไม่เว้นว่างให้เขาถามกลับว่าใครโทรมา 


มัจฉาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ และผ่อนลมหายใจออกช้าๆ เธอเหลือบมองเบอร์นั่นอีกครั้งก่อนกดรับ


มัจฉาค่ะ


[เอ่อ... คุณมัจถึงบ้านหรือยังครับ?]


ค่ะ มัจถึงได้สักพักแล้ว... คุณศินถึงบ้านหรือยังคะ แล้วกินยาหรือยัง เอ่อ อย่าลืมพักผ่อนด้วยนะคะ


ศศินหลุดหัวเราะออกมาเล็กน้อย ทำเอาหญิงสาวประหลาดใจ


คุณหัวเราะทำไมคะ?”


[ขอโทษครับ ผมรู้สึกเหมือนโดนคุณหมอซักถามอาการเลยหลุดขำน่ะครับ ต้องขอโทษที]


อ้อ... มัจเองก็ขอโทษค่ะที่เสียมารยาทแบบนั้น ว่าแต่คุณศินมีอะไรหรือเปล่าคะ


 [เหมือนว่าผมยังไม่ได้คำตอบ เลยอยากได้คำตอบคุณมัจน่ะครับ]


คำตอบอะไรคะ?” คิ้วบางเลิกขึ้นเล็กน้อย


[เอ่อ... เรื่องนัดเจอ เรานัดเจอกันอีกได้ไหมครับ?]


หญิงสาวใจเต้นตึกตัก นี่เขายังอยากเจอเธออีกหรือ


ดะ ได้ค่ะ หากคุณอยากเจอมัจอีก


[มื้อค่ำพรุ่งนี้ดีไหมครับ คุณมัจสะดวกหรือเปล่า]


มื้อค่ำเหรอคะ มัจขอปฏิเสธดีกว่าค่ะคำตอบมัจฉาทำเอาประธานหนุ่มใจหายแวบแต่ถ้าเป็นดริ๊ง มัจขอคิดดูก่อน...


[อืม... งั้นผมขอเปลี่ยนเป็นดริ๊งดี...]


ดีค่ะ! มัจตกลงค่ะศศินตกใจเล็กน้อยที่เธอตอบตกลงทันที เขาลอบยิ้มกับตัวเองอ๊ะ! ไม่ใช่ว่ามัจเป็นนักดื่มนะคะ พอดีช่วงนี้มัจงดมื้อเย็นน่ะค่ะ


 [ครับๆ ผมเข้าใจ เอาเป็นว่าเรานัดกันแล้วนะครับ ไว้ผมส่งโลเคชั่นให้ พรุ่งนี้สองทุ่มเจอกันนะครับ]


ได้ค่ะ แล้วเจอกันนะคะ


หลังวางสายมัจฉากำมือชูขึ้นกรีดร้องดีใจ นี่เขาชวนเธอเดทเหรอ แต่พอนึกถึงเมื่อบ่ายวันนี้ ใจบางกระตุกวูบลงมาห่อเหี่ยวตามเดิม


เขานัดเพื่อบอกเลิกยุ่งหรือเปล่านะ... แต่เขายังบอกว่าอยากเจอเราอยู่เลยนี่นา” 

 

วันต่อมา


ศศินและมัจฉามาถึงไนต์คลับตามเวลานัด ที่นี่ขึ้นชื่อเรื่องความเป็นส่วนตัวมาก สมาชิกต้องเป็นเมมเบอร์ระดับ VVIP  ซึ่งระดับประธานหนุ่มเจ้าของบริษัทอย่างเขา การจองที่นี่ไม่ใช่เรื่องยากเลยสักนิด


คุณมัจดื่มอะไรดีครับ


มัจขอเป็นเบียร์อุ่นละกันค่ะ


สงสัยตอนอยู่อังกฤษคุณมัจคงดื่มเบียร์อุ่นบ่อยแน่เลยใช่ไหมครับเขาแสร้งพูดไปเรื่อยทั้งที่เรื่องแค่นี้มีหรือเขาจะไม่รู้


จะว่าอย่างนั้นก็แลดูขี้เมาไปหน่อย เพราะอากาศที่นั่นมันติดลบน่ะค่ะ การดื่มเบียร์อุ่นมันเพิ่มความอบอุ่นได้ดีเชียว แต่ขอย้ำนะคะว่าดื่มแค่ตอนอากาศติดลบเท่านั้น


ทั้งสองมองหน้ากันก่อนพากันหัวเราะ จากนั้นก็นั่งพูดคุยกันถูกคอดั่งรู้จักกันมานาน ครั้งนี้ศศินตั้งสติได้ดี แต่เขาอดที่จะมองเรียวปากบางไม่ได้ เวลาเธอขยับยิ้มที หัวเราะที มันมีเสน่ห์ดึงดูดเขาเหลือเกิน


 “มีใครเคยบอกคุณไหมครับว่าเวลาคุณยิ้มมันมีเสน่ห์ประโยคคำถามกึ่งบอกเล่าทำเอาหญิงสาวหยุดชะงัก สายตาทั้งสองประสานกันจนหญิงสาวเลือกที่จะก้มลงเขินอาย


มีเสน่ห์อะไรกันคะ มัจไม่เห็นรู้เลยพวงแก้มระบายสีแดงชัดลามไปถึงหู คำชมจากเขาทำเอามือเธอหยิบจับไม่ถูก จากที่ถูไปมาบนหน้าตักเปลี่ยนมาจับทัดผมที่ใบหู สุดท้ายเธอหยิบแก้วขึ้นดื่มแก้เขินแทน


 “อ๊ะ! นั่นแก้วผม


อ๊า! ขมชะมัดใบหน้าสวยเหยเกหลังกลืนว้อดก้าเพียวๆ ลงคออย่างยากลำบาก ศศินเบิกตาโพลงมองแก้วว้อดก้าที่ว่างเปล่าไปแล้ว เขามองมัจฉาด้วยความเป็นห่วง เพราะรู้ดีว่าเธอแพ้ว้อดก้า เคยมีครั้งหนึ่งที่มัจฉาเผลอดื่มลงไป ตอนนั้นเธอถึงกับเมาคอพับไปในเวลาไม่ถึงห้านาทีด้วยซ้ำ โชคดีที่วันนั้นมีเขาแอบตามอยู่ห่างๆ จึงเข้าไปช่วยพาเธอกลับบ้านได้อย่างปลอดภัย


คุณมัจโอเคไหมครับ?”


คะ... อ้ออออมัจฉาปรือตาหวานมองศศินพลางยิ้มแฉ่ง ลักษณะของเธอคงโดนฤทธิ์ว้อดก้าเล่นงานเข้าแล้วเต็มๆมัจโอเคค่ะคุณศิน อึกมัจโอเค้!


โอเคอะไรกันล่ะครับ คุณแพ้ว้อดก้าไม่ใช่หรือไงเพราะความเป็นห่วงจึงเผลอหลุดพูดสิ่งที่คิดออกไป มัจฉาฟุบหน้ากับแขนพลางหันไปทางชายหนุ่ม เธอยิ้มกว้างทั้งที่หลับตา


คุณนี่น่ารักจังเลยนะคะ คิกๆเธอพูดเพียงแค่นั้นก่อนจะหมดสติไป ศศินรีบประคองร่างบางที่เสียหลักเกือบจะตกจากโต๊ะ


ให้ตายเหอะ ของเขาแรงจริงๆ


[LOADING 50 %]




TALK:TAlK

ยัยน้องนี่ก็มีความร้ายๆ มีความอ่อยๆ อยู่น้า...

คุณศินจะจัดการกับมัจฉายังไงต่อ

ฝากติดตามด้วยนะคะ

#ย้ำนะคะใครยังไม่กดเข้ากลุ่มลับ กดจิ้มเข้ามาน้าาไม่อยากให้พลาดสักตอนเลย อิอิ

ฝากติดตาม จันทร์เร้นรัก หนึ่งในซีรี่ย์ หลงนาง 

v

v

ซีรี่ย์ชุด•หลงนาง




________________
กดไลค์แฟนเพจ "แววจันทร์"
[ติดตามนิยาย
+เข้ากลุ่มลับ]

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 19 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

30 ความคิดเห็น

  1. #20 Sen_Yai11 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 25 กันยายน 2563 / 00:46

    เอาล้าวววว

    #20
    0