[HARRY POTTER/AVENGERS] LITTLE ONE

ตอนที่ 9 : PART7: MADNESS

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 836
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 92 ครั้ง
    21 พ.ค. 63

⚡️

PART7: MADNESS

.

.

"Hey! That's our letters!"

หลังจากที่ทั้งสามคนถูกลากออกมาด้านนอก แฮร์รี่กับดัดลีย์ก็ต่อสู้กันทันทีอย่างดุเดือดในความเงียบ เพื่อแย่งกันว่าใครจะมีสิทธิ์แอบฟังที่รูกุญแจ

 

แต่ก่อนที่จะรุนแรงไปมากกว่านี้ แฮร์รี่ก็ถูกเธอลากแขนออกมา ก่อนจะส่ายหน้าให้แฮร์รี่ไปทีนึง ดัดลีย์หันมายิ้มเยาะเย้ยให้กับชัยชนะของตน ก่อนจะเงี่ยหูฟังรูกุญแจ

 

แฮร์รี่ที่อยากรู้เรื่องแต่โดนลากออกมา ก็มองเธอด้วยความไม่เข้าใจ ก่อนเธอจะชี้เข้าที่หัวของตัวเอง แฮร์รี่ทำปากเป็นรูปตัวโอ ก่อนจะพยักหน้าแล้วมานั่งอยู่ข้างๆเธอ ที่ตอนนี้กำลังฟังเสียงในหัวของดัดลีย์ที่แอบฟังบทสนทนาอยู่

 

แอบฟังเป็นทอดๆ เลยแฮะ

 

"เวอร์นอน" ป้าเพ็ตทูเนียพูดเสียงสั่นรัว "ดูที่อยู่นี่สิ -- พวกนั้นรู้ได้ไงว่าสองตัวนั้นเขานอนที่ไหน พวกมันมาเฝ้าจับตาดูบ้านของเราอยู่หรือเปล่า"

 

ลุงเวอร์นอนบ่นพึมพำอะไรซักอย่าง แต่ฟังจากน้ำเสียงของลุงแกน่าจะโมโหสุดๆเลย

 

อะไรอยู่ในจดหมายกันนะ

 

"แต่เราจะทำยังไงกันดีละ เวอร์นอน เราควรเขียนตอบไปไหม บอกว่าพวกมันไม่ต้องการ.."

 

อะไรกัน! อย่าคิดเอง เออเอง สิป้า!

 

"ไม่" ลุงเวอร์นอนตอบ "เราจะไม่สนใจจดหมายนั่น ถ้าพวกมันไม่ได้คำตอบ.. ใช่ นั่นแหละดีที่สุด.. เราจะไม่ทำอะไรเลย"

 

"แต่.."

 

"ฉันไม่ยอมรับไว้ในบ้านแม้แต่หนึ่งเดียว.. เราสาบานกันแล้วไม่ใช่หรอ ว่าเราจะรีดเอาเรื่องบ้าๆ บอๆ เป็นอันตรายทิ้งไป!"

 

ทำไมพวกเขาต้องทำเสียงตื่นกลัวกันขนาดนั้นด้วย

 

มีอะไรในจดหมายกันนะ

 

⚡️

 

หลังจากพวกเขาคุยกันเสร็จ แอนนาลิสก็รีบเล่าให้แฮร์รี่ฟังทันทีกับสิ่งที่เธอได้ยินผ่านหัวของดัดลีย์อีกทีนึง แฮร์รี่ที่ได้ยินก็เริ่มยิ่งสงสัย และยิ่งอยากรู้กับสิ่งที่เขียนในจดหมายมากกว่าเดิม

 

ค่ำวันนั้น หลังจากลุงเวอร์นอนกลับมาจากทำงาน เขาทำสิ่งที่ไม่เคยทำมาก่อน คือเข้ามาหาแฮร์รี่ในห้องใต้บันได ที่มีเธออยู่ในห้องกำลังคุยกับแมงมุงอยู่ตรงถุงเท้าของแฮร์รี่ในห้องของเขา

 

"จดหมายของพวกเราอยู่ไหนฮะ" แฮร์รี่ถามทันทีที่ลุงแกเบียดตัวผ่านเข้าประตูมาจนสำเร็จ

 

"ใครเขียนจดหมายถึงพวกเราคะ" รอบนี้เธอเป็นคนถามขึ้น

 

"ไม่มีใคร จดหมายจ่าหน้าซองถึงพวกแกผิด -- ฉันเผามันไปแล้ว"

 

"ไม่ผิดแน่!" แฮร์รี่ตอบอย่างฉุนเฉียว "มันจ่าถึงห้องใต้บันได้ และห้องนอนของแอนนาลิส"

 

"เงียบนะ!" ลุงเวอร์นอนตะโกนเสียงลั่น จนทำให้แมงมุมที่คุยกำเธออยู่ถึงกับหล่นลงมาบนพื้น ลุงสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะปั้นหน้ายิ้ม

 

เสแสร้งมาก ดูออกค่ะ!

 

"เออใช่ -- แฮร์รี่ ไอ้ห้องใต้บรรไดนี่ ป้ากับฉันคิดว่า.. ตอนนี้แกโตเกินกว่าจะอยู่ห้องนี้แล้ว เราคิดว่าจะให้แกย้ายไปอยู่ห้องนอนเก่าของดัดลีย์คงจะดี"

 

"แต่นั่นมันห้องของแอนนา"

 

"ไม่เป็นไรแฮร์รี่ ฉันไม่ถือหรอก" เธอตอบกลับด้วยน้ำเสียงยิ้มแย้ม เธอดีใจที่ในที่สุดแฮร์รี่ก็ไม่ต้องทรมานอยู่ในห้องแคบๆห้องนี้แล้ว

 

"จัดแจงของขึ้นไปข้างบนเดี๋ยวนี้ ฉันเอาเตียงสำรองขึ้นไปไว้ให้แกแล้ว"

 

⚡️

 

หลังจากเหตุการณ์จดหมายวันนั้น แฮร์รี่ก็ได้ย้ายมานอนที่ห้องเก่าของดัดลีย์กับเธอ โดยเธอนอนเตียงริมซ้ายมือสุด ส่วนแฮร์รี่นอนเตียงริมขวาสุด

 

พวกเขามักจะนั่งคุยกัน เล่นกัน หรือไม่เธอก็ใช้พลังของเธออย่าสนุกสนานกันจนดึกดื่น

 

ลุงเวอร์นอนที่คิดว่าการย้ายห้องนอนของแฮร์รี่ และการเมินเฉยต่อจดหมาย จะทำให้จดหมายสองแผ่นนั้นเลิกส่งมา แต่กลับกลายเป็นว่ามันยังมีการส่งมาเรื่อย โดยจ่าหน้าของแฮร์รี่ที่แต่ก่อนถูกเขียนไว้ว่า ห้องใต้บันได ก็เปลี่ยนเป็น ห้องนอนชั้นบน ฝั่งตะวันออก ซะแล้ว

 

มีอยู่ครั้งนึงที่แฮร์รี่บอกว่า เขาจะตื่นเช้าๆออกมารอบุรุษไปรษณีย์โดยไม่ให้พวกเดอร์สลีย์รู้ แต่ก่อนที่จะได้เจอบุรุษไปรษณีย์ แฮร์รี่กลับเผลอเดินเหยียบลุงเวอร์นอน ที่นอนอยู่ในถุงนอนหน้าประตู

 

แน่นอน ว่าแผนพังอย่างไม่เป็นท่า

 

⚡️

 

วันศุกร์ มีจดหมายมาถึงทั้งแฮร์รี่และก็แอนนาลิส ไม่น้อยกว่าสิบสองฉบับ เนื่องจากลุงเวอร์นอนได้ทำการตอกตะปูปิดช่องรับจดหมาย มันเลยถูกส่งผ่านการสอดใต้ประตูมาแทน แล้วก็มีอีกสองสามฉบับดันผ่านเข้ามา ทางหน้าต่างเล็กๆในห้องน้ำชั้นล่าง

 

ผ่านเลยมาวันอาทิตย์ ลุงเวอร์นอนนั่งลงที่โต๊ะอาหารเช้า เขาดูเหมือนจะไม่สบาย แต่ก็มีความสุขดี

 

"ไปรษณีย์หยุดวันอาทิตย์" เขาเตือนความจำทุกคนอย่างมีความสุข "วันนี้ไม่มีจดหมายบ้าบอ -- "

 

ก่อนที่จะพูดจบประโยค อะไรบางอย่างหล่นวื้ดมาอย่างรวดเร็วจากปล่องไฟในครัว กระแทกถูกท้ายทอยศรีษะของลุงเวอร์นอน ยังไม่ทันได้ตกใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น จดหมายราวๆ สามสิบหรือสี่สิบฉบับก็พุ่งตามกันออกมาจากเตาผิงราวกับห่ากระสุน พวกเดอร์สลีย์หมอบลง แต่แฮร์รี่และเธอกับกระโดดยึ๋งๆ พยายามจะคว้าให้ได้ซักฉบับ

 

"ออกไป! ออกไป!"

 

ลุงเวอร์นอนคว้าเอวแฮร์รี่ และดึงแขนของแอนนาลิสแล้วโยนออกไปที่ทางเดินนอกห้อง ก่อนปิดประตูใส่พวกเธอดังปัง

 

"พอกันที" ลุงเวอร์นอนพูดเสียงเรียบๆ ขณะเดียวกันก็ดึงหนวดตัวเองออกมาเป็นกระจุก

 

"ฉันต้องการให้ทุกคน จัดเสื้อผ้าที่พอมีใส่ แล้วลงมารวมตัวกันที่นี่ภายใน 10 นาที เราจะไปจากที่นี่ เราจะออกเดินทางกัน ห้ามโต้แย่งใดๆ ทั้งสิ้น!"

 

ลุงเวอร์นอนที่เมื่อหนวดหายไปครึ่งนึงแล้ว น่ากลัวๆสุดๆ จึงไม่มีใครกล้าต่อล้อต่อเถียงด้วย สิบนาทีต่อมาพวกเขาได้ขึ้นรถที่ถูกขับอย่างรวดเร็วมุ่งตรงไปทางหลวง

 

หลังจากขับๆ เลี้ยวๆ วนๆ อยู่ไม่มีจุดหมายปลายทางอยู่นาน ก็ได้มาหยุดรถที่หน้าโรงแรมทึมๆ ที่ชานเมืองใหญ่เมืองหนึ่ง แฮร์รี่ แอนนาลิส และดัดลีย์ต้องอยู่ห้องเดียวกันที่มีเตียงเดี่ยวสองเตียง ผ้าปูเตียงชื้นๆและขึ้นรา แฮร์รี่ทำหน้าที่ลูกผู้ชายที่ดี ในการเสียสละเตียงให้กับแอนนาลิส โดยที่เขานั้นจะนอนพื้นเอง

 

ดัดลีย์นอนกรนแต่มีแค่แอนนาลิส กับแฮร์รี่เท่านั้นที่ตาสว่างนั่งกันอยู่ขอบหน้าต่าง พลางคุยกันทางกระแสจิต เพราะไม่อยากไปปลุกดัดลีย์ให้ขึ้นมาโวยวายใส่พวกเขา มองรถยนต์ที่ผ่านไปผ่านมา และครุ่นคิดสงสัย

 

เช้าต่อมา พวกเขานั่งกินอาหารเช้าเย็นๆ กลิ่นหืนๆ หน้าตาดูไม่ได้ ทุกคนที่พึ่งกินเสร็จก็มีเจ้าของโรงแรมเดินเข้ามาที่โต๊ะทันที

 

"โทษค่ะ มีใครในโต๊ะนี่ชื่อ คุณ ฮ. พอตเตอร์ กับ คุณ อ. วันเดอร์แลนด์ ไหมคะ ฉันมีจดหมายแบบนี้เป็นร้อยอยู่ที่เคาน์เตอร์ด้านหน้าเลยค่ะ" เธอชูจดหมายสองฉบับที่จ่าหน้าซองว่า

 

คุณ ฮ. พอตเตอร์

ห้องหมายเลข 17

โรงแรมเรลวิว

โค้กเวิร์ธ

 

คุณ อ. วันเดอร์แลนด์

ห้องหมายเลข 17

โรงแรมเรลวิว

โค้กเวิร์ธ

 

พวกเขาสองคนที่กำลังจะเอื้อมมือไปควักจดหมายแต่ลุงเวอร์นอนปัดมือของเขาออกไปในสายตาของเจ้าของโรงแรมที่มองตาค้าง

 

"ผมจัดการเอง" ลุงเวอร์นอนเอ่ย ก่อนจะลุกขึ้นอย่างรวดเร็วและเดินตาผู้หญิงคนนั้นออกไปจากห้องอาหาร

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 92 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

63 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 21 พฤษภาคม 2563 / 12:48

    ชอบๆ แต่เราอยากให้อัพเยอะๆหรือเนื้อหายาวๆกว่านี้นะคะ สู้ๆค่ะ รอตอนต่อไปน๊า
    #6
    0
  2. #5 04140606 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2563 / 10:25
    สู้ๆจ้าาา
    #5
    0