[HARRY POTTER/AVENGERS] LITTLE ONE

ตอนที่ 16 : PART14: Hoggy Warty Hogwarts

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 690
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 101 ครั้ง
    28 พ.ค. 63

⚡️

PART14: HOGGY WARTY HOGWARTS

.

.

" Hogwarts, Hogwarts, Hoggy Warty Hogwarts, Teach us something please. "

 

หลังจากดัมเบิลดอร์ที่กล่าวต้อนรับเด็กๆทุกคนเสร็จได้ไม่นาน จานชามที่อยู่เบื้องหน้าของเธอก็พูนไปด้วยอาหารมากมายหลายชนิด ทั้งที่เคยเห็น และไม่เคยเห็นมาก่อน เธอตักกินอย่างละนิดละหน่อยใส่จานของเธอครบทุกอย่าง ต่างจากรอนที่ถือน่องไก่เต็มสองมือ ขณะที่ในจารของเขาก็ยังมีอาหารอยู่มากมาย ความมูมมามของรอนทำให้เฮอร์ไมโอนี่ที่นั่งอยู่ข้างๆเหลือบมองด้วยหางตาด้วยความไม่พอใจ

 

เขายิ้มให้กับภาพของรอนที่กินอย่างมีความสุข ก่อนเธอจะหันไปหาแฮร์รี่ที่สะกิดเธอยิกๆ

 

"มีอะไรหรอ แฮร์รี่" เธอถาม

 

"ฉันว่าเธอมีแฟนคลับล่ะ" แฮร์รี่ยิ้มมุมปากเล็กน้อย ก่อนจะเพยิดหน้าของเขาไปทางอีกฝั่งของโต๊ะ

 

เธอหันไปมองที่อีกฝั่งหนึ่งของโต๊ะตามที่แฮร์รี่บอก เธอเห็นฝาแฝดผมแดงคนหนึ่งกำลังจ้องเธออยู่ ส่วนแฝดของเขาอีกคนที่นั่งข้างกันก็คุยอยู่กับเด็กผู้ชายผิวสีที่นั่งอยู่ตรงข้ามพวกเขา เมื่อเขาเห็นว่าเธอหันไปมอง เขาก็ทำหน้าเหลอหลา ลนลาน ก่อนจะก้มหน้ากินอาหารตรงหน้าของเขาต่อ ท่ามกลางสายตางุนงงของเธอและเพื่อนของเขา

 

"ฉันเห็นเขาแอบมองเธอตั้งแต่บนรถไฟแล้วล่ะ" แฮร์รี่เอ่ยแซว

 

"เงียบหน่า มันไม่มีอะไรหรอก" เธอบอกปัดๆ แต่แฮร์รี่เห็นว่าเธอแอบหน้าแดงเล็กน้อย แฮร์รี่หัวเราะคิกคักก่อนจะเงียบลงเพราะเธอฟาดลงมาที่หลังของเขาเต็มแรง แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้เขาหุบยิ้มลงเลย

 

"นั่นดูน่ากินเชียว" ผีที่มีคอเสื้อระบายเป็นแผงเอ่ยเศร้าๆ สายตามองดูเธอหั่นเนื้อสเต็ก

 

"คุณกินได้ไหม — "

 

"ฉันไม่ได้กินอะไรมาเกือบสี่ร้อยปีแล้ว" ผีตอบ "ฉันไม่จำเป็นต้องกินหรอก แต่แน่ล่ะ เราก็คิดถึงการกินเหมือนกัน ฉันยังไม่ได้แนะนำตัวเองเลยใช่ไหม ฉันเซอร์นิโคลัส เดอ มิมซี-พอร์พิงตัน ขอยินดีรับใช้ ฉันเป็นผีประจำหอคอยของกริฟฟินดอร์"

 

"ผมรู้ว่าคุณคือใคร" รอนบอกทันควัน "พี่ชายผมเล่าเรื่องคุณให้ฟัง — คุณคือนิกหัวเกือบขาดใช่ไหม"

 

"รอน! อย่าเสียมารยาทสิ" เธอใช้ขาของเธอเตะขาของรอน ทำให้เขาพึมพำว่าขอโทษเบาๆ

 

"ฉันจะชอบ มากกว่าถ้าเธอเรียกฉันว่าเซอร์นิโคลัส เดอ มิมซี —" ผีชักเสียงแข็ง แต่เชมัสขัดขึ้นมาว่า

 

"หัวเกือบขาด ทำได้ยังไงฮะ ทำให้เกือบขาดได้ยังไงฮะ" เธอส่ายหน้าเล็กน้อยให้กับเชมัส

 

ทำไมเด็กสมัยนี้ไม่มีมารยาทกันเลยนะ

 

เซอร์นิโคลัสดูขัดเคืองใจมาก ราวกับว่าการพูดคุยครั้งนี้ไม่เป็นไปอย่างที่เขาต้องการ

 

"อย่างนี้ไง" เขาบอกฉุนๆ แล้วยกมือดึงหูซ้าย หัวทั้งหัวเหวี่ยงออกจากคอมาห้อยบนบ่าราวกับยึดติดอยู่ด้วยบานพับ เห็นได้ชัดว่าคงมีคนพยายามตัดหัวเขาแต่ทำได้ไม่เรียบร้อย เขาหมุนหัวกลับขึ้นไปอยู่บนคอเหมือนเดิม พลางกระแอ่มเล็กน้อย "เอาล่ะ — พวกกริฟฟินดอร์หน้าใหม่! ฉันหวังว่าพวกเธอคงจะช่วยให้บ้านเราได้แชมป์ปีนี้นะ กริฟฟินดอร์ไม่เคยพลาดชัยชนะอย่างนี้มาก่อนเลย สลิธีรินได้ถ้วยมาหกปีติดต่อกันแล้ว! ไอ้บารอนเลือดชักจะผยองจนฉันทนไม่ไหวแล้ว — เขาเป็นผีประจำบ้านสลิธีรินน่ะ"

 

“ทำไมเขาถึงมีเลือดเปื้อนเต็มตัวฮะ” เชมัสถามอย่างสนใจ

 

“ไม่เคยถาม” เซอร์นิโคลัสตอบอย่างระมัดระวัง

 

เมื่อทุกคนกินอิ่มกันแล้ว อาหารที่เหลือก็จางหายไปจากจานชามทิ้งไว้แต่จานที่สะอาดส่องแสงแวววับเหมือนตอนแรก นาทีต่อมาขนมวานต่างๆก็ปรากฏขึ้นแทน แอนนาลิสที่เห็นขนมหลากหลายนานาชนิด ก็เริ่มจะตาโตด้วยความตื่นเต้น ทั้งไอศกรีมก้อนใหญ่ๆหลากหลายรสชาติ พายแอปเปิ้ล ทาร์ตน้ำตาลข้น เอแคลร์ช็อกโกแลต โดนัทไส้แยม ขนมทรัฟเฟิล แล้วก็ยังมีสตรอเบอรี่ เยลลี่ และพุดดิ้งข้าว...

 

ขณะที่เธอกำลังกินทาร์ตน้ำตาลข้น เด็กปีหนึ่งคนอื่นๆก็เริ่มคุยกันถึงเรื่องครอบครัว

 

“ฉันเป็นลูกครึ่งล่ะ” เชมัสบอก “พ่อฉันเป็นมักเกิ้ล แม่ไม่บอกว่าตัวเองเป็นแม่มดดจนแต่งงานกันแล้ว พ่อตกใจแทบสลบแน่ะ”

 

ทุกคนหัวเราะ

 

“แล้วนายล่ะ เนวิลล์” รอนถาม

 

“เอ่อ ยายเลี้ยงฉันมาน่ะ ยายฉันเป็นแม่มด” เนวิลล์บอก “แต่ทั้งครอบครัวคิดว่าฉันเป็นมักเกิ้ล คุณตาน้อยอัลจี้ทดสอบฉันอยู่เรื่อย คอยดูตอนที่เผลอ แล้วบังคับให้ฉันใช้เวทมนตร์ — มีหนหนึ่งคุณตาน้อยผลักฉันตกลงจากสะพานท่าที่เมืองแบล็กพูล ฉันเกือบจมน้ำตายแน่ะ — แต่ไม่เคยมีอะไรเกดขึ้นจนฉันอายุแปดขวบ คุณตาน้อยอัลจี้แวมากินน้ำชาแล้วก็จับข้อเท้าให้ฉันห้อยหัวลงจากหน้าต่างบ้านชั้นบน พอคุณยายอีนิดส่งขนมเมอแร็งให้ คุณตาน้อยก็เลยเผลอปล่อยฉัน แต่ฉันกระเด้งกระดอนไปตลอดทางตั้งแต่สวนจนไปถึงนอกถนน ทุกคนดีใจกันใหญ่ลอย คุณยายถึงกับดีใจมากจนน้ำตาไหลแน่ะ พวกนายน่าจะเห็นหน้าญสติๆฉันนะ ตอนที่ฉันได้รับเข้าเรียนที่นี่ — พวกเขาคิดว่าฉันคไม่มีเวทมนตร์มากพอที่จะได้มาเรียนที่นี่รู้ไหม คุณตาน้อยอัลจี้ดีใจมากถึงกับซื้อคางคกให้ฉันด้วย”

 

เอ่อ.. เป็นครอบครัวที่ดูอบอุ่นปนน่ากลัวแฮะ

 

อีกด้านหนึ่งของเธอคือเพอร์ซี่ กับ เฮอรืไมโอนี่ที่คุยกันเรื่องบทเรียนต่างๆ โดยมีเธอเข้าร่วมบทสนทนาด้วยเป็นพักๆ เมื่อได้ยินเกี่ยวกับวิชาที่เธอสนใจ (นั่นก็คือวิชาแปลงร่าง กับวิชาสัตว์วิเศษ)

 

“โอ้ย” แฮร์รี่ยกมือขึ้นแตะหัว

 

“เป็นอะไรไป” เพอร์ซี่ถาม เธอก็อยากจะถามนะถ้าไม่ติดว่าเธอยังเคี้ยวขนมอยู่เต็มปาก

 

“ม..ไม่มีอะไรฮะ”

 

“นายโอเคแน่นะ” เธอถามอีกครั้งเพื่อความแน่ใจ แฮร์รี่พยักหน้าให้เธอเป็นการยืนยัน

 

แฮร์รี่หันไปคุยกันเพอร์ซี่ต่อ ถ้าเธอยินไม่ผิดน่าจะเกี่ยวกับอาจารย์ในฮอกวอตส์ ในขณะที่เธอกำลังจะเอื้อมมือไปหยิบทาร์ตน้ำตาลข้นชิ้นสุดท้ายบนจานขึ้นมาทาน แรงสะกิดจากด้านข้าง (ข้างที่ไม่ใช่แฮรรี่นั่ง) ทำให้เธอต้องละสายตาจากทาร์ตน้ำตาลข้นมามอง

 

แฝดผมแดงอีกแล้ว!

 

“ไง เจอกันอีกแล้วนะ” หนึ่งในแฝดผมแดงพูดขึ้น

 

ถ้าเธอจำไม่ผิด พวกเขานั่งอยู่อีกฝั่งของโต๊ะเลยนี่ แล้วไหงมานั่งอยู่ข้างเธอซะได้ล่ะเนี่ย

 

“เฟร็ด?” เธอเอ่ยอย่างไม่แน่ใจ

 

เฟร็ด(ที่เธอคิดว่าใช่) เลิกคิวหนึ่งข้างก่อนจะยิ้มมุมปากอย่างประทับใจ

 

“ให้ตาย เธอเป็นคนแรกเลยที่แยกพวกเราออกน่ะ แม่ของพวกเรายังแยกไม่ออกเลย” เขาขำเล็กน้อย

 

“ไม่อยากจะโม้หรอกนะ แต่แยกออกตั้งแต่บนรถไฟแล้ว” เธอยักคิ้วให้เขา ก่อนจะหันไปหยิบทาร์ตน้ำตาลอีกรอบ แต่กลับพบว่ารอนดันหยิบชิ้นสุดท้ายที่เธอหมายตาไปซะแล้ว

 

เธอเบะปากก่อนจะหันมามองค้อนใส่เฟร็ดที่ตอนนี้ยังทำหน้าไม่เข้าใจ ว่าทำไมเธอถึงมองค้อนใส่เขา

 

“อะแฮ่ม.. ขอพูดอีกสักสองสามคำ ตอนนี้เราเริ่มอิ่มกันแล้ว ฉันจะประกาศข่าวของเทอมใหม่นี้ให้พวกเธอรู้”

“นักเรียนปีหนึ่งจงจำไว้ให้ดี ว่าห้ามนักเรียนทุกคนเข้าไปในป่าเป็นอันขาด และนักเรียนรุ่นโตของเราหลายคนจะมีวิธีที่ทำให้พวกเธอจำได้ไม่ลืมเลย”

 

ดวงตาที่ส่องประกายวิบวับของดัมเบิลดอร์สาดแสงไปทางฝาแฝดวีสลีย์

 

“ภารโรงของพวกเรา คุณฟิลช์ ยังขอให้เตือนพวกเธอทุกคนว่าห้ามใช้เวทมนตร์ในช่วงเวลาพักระหว่างวิชาบริเวณระเบียงทางเดิน — การทดสอบคัดเลือกผู้เล่นควิดิช จะมีขึ้นในสัปดาห์ที่สองของเทอม ทุกคนที่สนใจจะเล่นให้บ้านของตัวเองให้มาติดต่อมาดามฮูช”

“และสุดท้าย ฉันขอบอกเธอว่า ปีนี้ระเบียงทางเดินชั้นสามทางขวามือ เป็นเขตต้องห้ามสำรับทุกคนที่ไม่อยากตายอย่างเจ็บปวดทรมาน”

 

ไหนแฮกริดบอกว่าฮอกวอตส์เป็นที่ที่ปลอดภัยที่สุดไง!

 

"และตอนที่ ก่อนที่จะเข้านอน พวกเรามาร้องเพลงประจำโรงเรียนพร้อมกันเถิด" ดัมเบิลดอร์บอก แต่เธอสังเกตเห็นว่าครูคนอื่นๆยิ้มค้างอย่างไรชอบกล

 

ดัมเบิลดอร์สะบัดปลายไม้กายสิทธิ์ของเขาเบาๆ เหมือนจะไล่แมลงวันที่เกาะปลายไม้ แล้วริบบิ้นทองเส้นยาวก็พรั่งพรูออกมาจากปลายไม้และลอยละลิ่วขึ้นเหนือโต๊ะอาหาร ก่อนจะหมุนตัวบิดเป็นเกลียวคล้ายงูกลายเป็นหนังสือ

 

"ทุกคนเลือกทำนองตามใจชอบ" ดัมเบิลดอร์สั่ง "เอ้า เริ่มได้"

 

แล้วทั้งโรงเรียนก็กระหึ่มด้วยเสียงเพลง

 

" ฮอกวอตส์ ฮอกวอตส์

บ้างเป็นหูดบ้างตะกละน่าดู

สอนเราบางสิ่งบ้างซิครู

ไม่ว่าเราจะแก่หัวล้านเลี่ยน

หรือเด็กเซียนซนซุกเข่าปะปุ

หัวพวกเราก็ยังพร้อมปะทุ

พร้อมบรรจุสรรพวิทยา

ทั้งนี้เพราะหัวเรามีแต่อากาศ

กับขนปักษาชาติและซากแมลงวัน

โปรดสอนเราบางสิ่งที่น่ารู้

และช่วยกู้สิ่งที่เราลืมหลง

ครูทำดีที่สุดแล้วก็ปลง

ที่เหลือคงเป็นหน้าที่เรานักเรียน

สัญญาว่าเราจะตั้งตาเรียน

จะพากเพียรจนสมองเปื่อยเน่าเอย"

 

เป็นเพลงที่น่าสนใจดีนะ (ประชด!)

 

แต่ละคนร้องจบไม่พร้อมกัน จนในที่สุดก็เหลือแคสองแฝดวีลีย์ที่ตอนนี้ได้ย้ายมาอยู่ข้างๆเธอซะแล้ว พวกเขาร้องช้าๆตามทำนองพลงมาร์ชขบวนแห่สด ทำเอาเธอถึงกับหลุดขำ เฟร็ดขยิบตาให้เธออย่างขี้เล่น และเมื่อพวกเขาร้องจบ ดัมเบิลดอร์เป็นคนหนึ่งที่ปรบมือเสียงดังสนั่น

 

"อ้า ดนตรี" ดัมเบิลดอร์เอ่ยพลางซับน้ำตา "ช่างเป็นปฏิหาริย์กว่าสิ่งใดทั้งหมดที่พวกเราที่นี่ทำได้เสียอีก แล้วนี่ก็ถึงเวลาเข้านอนแล้ว ไปกันได้"

 

พวกนักเรียนปีหนึ่งบ้านกริฟฟินดอร์เดินแถวตามเพอร์ซี่ผ่านกลุ่มคนที่คุยกันจ้อกแจ้กออกไปจากโถงใหญ่ และขึ้นบันไดหินอ่อนไปชั้นบน เธอเดินข้างกับแฮร์รี่ที่มีสภาพจะหลับแหล่ไม่หลับแหล่ รอนที่เดินหายรวมไปกับกลุ่มพวกเด็กคนอื่นๆทำให้เธอต้องคอยมองแฮร์รี่อยู่เป็นระยะอย่างห่วงๆ กลัวจะล้มพับตกบันไดเอา จนเธอทนไม่ไหวเลยควงแขนแฮร์รี่เอาไว้ซะเลย

 

นี่เธอเป็นเพื่อนหรือเป็นแม่เขากันแน่เนี่ย ยัยแฮร์รี่!

 

เดินไปได้ซักพักก่อนจะถูกหยุดด้วย ไม้เท้ากลุ่มหนึ่งลอยอยู่บนอากาศเบื้องหน้านักเรียน และเมื่อเพอร์ซี่ก้าวออกไป ไม้เท้าก็เริ่มเหวี่ยงลงมาหาตัวเขา

 

"พีพฟ์" เพอร์ซี่กระซิบบอกพวกปีหนึ่ง "ผีโพลเตอร์ไกส์น่ะ"

 

ว่าแล้วเขาก็ขึ้นเสียงว่า

 

"พีพฟ์ ปรากฏตัวเดี๋ยวนี้นะ"

 

มีเสียงไม่ค่อยสุภาพเหมือนเสียงปล่อยลมออกจากลูกโป่งดังขึ้นแทนคำตอบ

 

"แกอยากให้ฉันไปหาบารอนเลือดหรอ"

 

เกิดเสียงดังโป๊ะ แล้วชายตัวเล็กที่มีดวงตาสีดำดูชั่วร้ายและปากอ้ากว้างก็ปรากฏขึ้น เขาลอยตัวขัดสมาธิอยู่กลางอากาศ ในมือกำไม้เท้าไว้หลายอัน

 

"อู..." เขาส่งเสียงหัวเราะอย่างพวกมาร "พวกปีหนึ่งตัวจิ๋วๆ! สนุกแน่ๆ"

 

เขาบินร่อนใส่เด็กนักเรียนในทันที เด็กๆก้มหมอบหลบกันใหญ่ ยกเว้นเธอกับแฮร์รี่

 

จะหลบยังไงล่ะ แฮร์รี่เล่นหลับคอพับอ้าปากค้างทิ้งหัวมาไว้อยู่บนไหล่ของเธอเนี่ย! นอนไม่สนใจสิ่งรอบข้างเลยนะ

 

"ไปให้พ้น พีพฟ์ ไม่งั้นเรื่องนี้ต้องไปถึงหูบารอนเลือด ฉันพูดจริงๆนะ" เพอร์ซี่ตะคอก

 

พีพฟ์แลบลิ้นใส่เพอร์ซี่ก่อนจะล่องหนหายไป ทิ้งไม้เท้าหล่นลงมาเกือบจะลงหัวเนวิลล์ก่อนเธอรีบหยิบไม้กายสิทธิ์ของเธอก่อนจะชี้ไปที่ไม้เท้าแล้วพึมพำว่า ' วิงการ์เดี้ยม เลวิโอซ่า' ทำให้ไม้เท้าพวกนั้นลอยอยู่เหนือหัวเนวิลล์แทนที่จะตกลงโดนหัวของเขา เนวิลล์ขอบคุณเธอ ก่อนเธอจะยักไหล่แล้วพูดสั้นๆว่า

 

"เอาจริงๆก็ไม่คิดว่าจะได้ผลหรอกนะ แต่ก็ไม่เป็นไร" เธอพูดก่อนจะขยับตัวเล็กด้วยความอึดอัดจากหัวของแฮร์รี่เล็กน้อย ทำให้แฮร์รี่สะดุ้งตื่นขึ้นมาอย่างงัวเงีย

 

"แจ๊บๆ.. เกิดไรขึ้นหรอ" แฮร์รี่ถามเธอเสียงงัวเงีย พลางเช็ดน้ำลายที่มุมปาก

 

"เอ่อ.. ไม่มีไรหรอก เดินต่อเถอะ" เธอตอบก่อนจะหยิบผ้าผืนเล็กๆที่เธอพกไว้ในกระเป๋ามาเช็ดคราบน้ำลายบนไหล่ของเธอ

 

"พวกเธอต้องคอยระวังพีพฟ์นี่ดีๆ" ไม่ต้องบอกก็รู้ "บารอนเลือดเป็นคนเดียวที่คุมพีพฟ์ได้ เขาไม่เชื่อฟังแม้กระทั่งพวกพรีเฟ็คอย่างเรา เอ้า ถึงแล้ว" ที่ปลายสุดระเบียงทางเดินมีภาพวาดเเหมือนผู้หญิงร่างอ้วนฉุในชุดผ้าไหมสีชมพูแขวนอยู่

 

"ใครคือพีพฟ์หรอ" แฮร์รี่หันมาถามเธอ แต่ยังไม่ทันได้ตอบเสียงของผู้หญิงในรูปภาพก็พูดขัดขึ้นมาเสียก่อน

 

"รหัสผ่าน" เธอพูด

 

"คาปุต ดราโคนีส" เพอร์ซี่ตอบ แล้วภาพวาดเหวี่ยงตัวออกมาข้างหน้า เปิดให้เห็นช่องกลมๆบนกำแพง พวกเธอต้องตะเกียกตะกายผ่านช่องนี้ -- ต้องมีคนช่วยยกเนวิลล์ขึ้นไป -- และทั้งหมดก็พบว่าพวกเขามาอยู่ในห้องนั่งเล่นรวมบ้านกริฟฟินดอร์ เป็นห้องทรงกลมน่าสบาย มีเก้าอี้นวมนิ่มๆน่านั่งวางอยู่ทั่วทุกมุมของห้อง

 

เพอร์ซี่ชี้ทางให้เด็กผู้หญิงผ่านประตูหนึ่งไปยังหอนอนหญิง เธอหันไปบอกฝันดีกับแฮร์รี่และรอนก่อนจะเดินตามนิ้วของเพอร์ซี่ไปเพื่อไปยังหอของเธอ -- พวกเธอพบเตียงนอน เป็นเตียงสี่เสาห้าเตียงที่แขวนม่านผ้ากำมะหยี่สีแดงเข้มไว้รอบๆ หีบเสื้อผ้าของพวกเธอมีคนยกมาให้แล้ว โดยเธอได้แชร์ห้องกับ ลาเวนเดอร์ บราวน์, ปาราวตี พาติล, เฮอร์ไมโอนี่ เกรนเจอร์, และผู้หญิงอีกคนที่เธอไม่คุ้นหน้าแต่อ่านจากหีบแล้วเธอน่าจะชื่อ ฟลอร่า วอร์คเกอร์ ทุกคนที่เหนื่อยอ่อนจนไม่มีแรงจะพูดคุยกันอีก ต่างเปลี่ยนชุดเป็นชุดนอนแล้วล้มตัวลงบนเตียงของตัวเอง และไม่นานเสียงหายใจที่สม่ำเสมอ และเสียงกรนเบาๆของใครสักคนในห้องทำให้เธอรู้ว่าอีกสี่คนที่เหลือได้เข้าสู่ห้วงนิทราเรียบร้อยแล้ว

 

เธอพยายามที่จะข่มตานอนแต่ก็ไม่สำหรับ เธอพลิกไปพลิกมาอยู่หลายครั้ง แต่ก็เหมือนจะไม่ทำให้เธอสามารถนอนหลับได้เลย เธอตัดสินใจเขียนจดหมายให้แก่โทนี่และเพ็พเพอร์เกี่ยวกับเรื่องในโรงเรียน เรื่องเพื่อใหม่ของเธอทั้งรอนและเฮอร์ไมโอนี่ เผื่อว่าเธอเขียนเสร็จแล้วจะรู้สึกง่วง แต่ไม่เลย ตาเธอยังสว่างไม่มีวี่แววจะหลับเลย เธอตัดสินใจหยิบหนังสือที่โทนี่ซื้อมาให้หน้าปกเขียนไว้ว่า ' ฟิสิกส์ควอนตัม ขั้นสูง ' และผ้าคลุม มาคลุมตัวของเธอกันความหนาว ก่อนจะย่องออกจากห้องแล้วลงมานั่งที่หน้าอ่านที่หน้าเตาผิงในความเงียบ

 

เธออ่านไปได้ซักพักก่อนจะได้ยินเสียงฝีเท้าของใครบางคนกำลังลงมาจากบันได ทำให้เธอต้องละสายตาจากหนังสือก่อนจะหันไปมองทางต้นเสียง

 

"คุณอีกแล้ว?" เธอเอ่ยเสียงประหลาดใจ

 

" อีกแล้ว ของเรานี่หมายความว่าไงกันล่ะเนี่ย"

 

เฟร็ดในชุดนอนลายทางสีฟ้าอ่อนพูดพร้อมเดินตรงมา ก่อนจะนั่งลงบนโซฟาข้างๆกับเธอ

 

"คุณยังไม่นอนอีกหรอ" เธอเมินคำถามของเฟร็ดก่อนจะถามกลับแทน

 

"นอนไม่หลับน่ะ เธอสิเป็นเด็กเป็นเล็ก ไม่นอนระวังไม่สูงน้าา คิกคิก" เฟร็ดหัวเราะคิกคักก่อนจะทำมือล้อเลียนวัดความสูงของเธอ
 

"สูงไม่สูงก็ไม่เกี่ยวกับคุณสักหน่อย!" แอนนาลิสยกหนังสือมาปัดมือของเขาเบาๆ เธอลุกขึ้นเตรียมจะขึ้นไปที่หอของตัวเอง แต่ถูกมือของเฟร็ดจับข้อมือรั้งไว้เสียก่อน

 

"เดี๋ยว อยู่เป็นเพื่อนกันก่อนสิ"

 

"ไม่ได้ ต้องรีบไปนอน เดี๋ยวไม่สูง" เธอพูดประชด

 

"โถ่ ล้อเล่นนิดหน่อยเอง เจ้าตะลิสตัวน้อยโมโหหรอเนี่ย" เฟร็ดพูดพลางยื่นนิ้วมาเขี่ยจมูกของเธอเล็กน้อยเชิงหยอกล้อ ทำเอาเธอที่กำลังเก๊กขรึมอยู่หลุดหัวเราะออกมาเล็กน้อยและตีมือของเฟร็ดเบาๆ

 

"พอเลย เรายังโกรธคุณอยู่นะ"

 

"อะไร ฉันทำอะไร"

 

"ก็คุณน่ะ ทำให้เราอดกินทาร์ตชิ้นนั้นเลย! คุณรู้มั้ยว่าเรา.. บลาๆ.. " เธอร่ายบ่นยาวด้วยความหงุดหงิดใส่เฟร็ด แต่เฟร็ดไม่ได้สนใจคำบ่นของเธอเลยแม้แต่นิดเดียว เขาเอาแต่มองปากงุ้ยๆของเธอที่ขยับไปมาตามคำบ่นของเธออย่างยิ้มๆ และหน้ามุ่ยๆของเธอที่ตอนนี้มีปมขมวดอยู่ระหว่างคิ้ว ถ้าใครเดินผ่านมาเห็นต้องหาว่าเขาบ้านเป็นแน่ ที่มายืนยิ้มเป็นโรคจิตอยู่ตรงหน้าเด็กอายุสิบเอ็ดขวบที่กำลังบ่นเขาอย่างไม่หยุดหย่อน เพียงเพราะเขาเข้าไปขัดเธอตอนกำลังจะกินขนมอย่างไม่ได้ตั้งใจ ทำให้ขนมชิ้นนั้นตกไปเป็นของน้องชายจอมตะกละของเขาอย่างรอน

 

หึ้ย! น่ารัก น่ารัก น่ารัก

 

เฟร็ดสะบัดหัวให้กับความคิดของตัวเองเล็กน้อย ก่อนจะสูดหายใจเข้าลึกๆ

 

น้องพึ่งสิบเอ็ด น้องพึ่งสิบเอ็ด น้องพึ่งสิบเอ็ด

 

แอนนาลิสที่ยังบ่นด้วยความอัดอั้นที่อดกินทาร์ตน้ำตาลชะงักลงเมื่อเห็นว่าคนตรงหน้าของเธอไม่ฟังเธอเลยแม้แต่นิดเดียว

 

"คุณไม่ได้ฟังเราเลยใช่มั้ยเนี่ย" เธอถาม

 

"ไม่เลยแม้แต่นิดเดียว" เฟร้ดยิ้มทะเล้น

 

"เฮ้อ ช่างมันเถอะ เราจะไปนอนแล้ว คุณก็ควรไปนอนได้แล้วนะ" เธอพูดก่อนจะเดินขึ้นบันไดเพื่อจะขึ้นไปที่หอของตัวเอง

 

"คร้าบๆ รับทราบครับ" เฟร็ดทำท่าตะเบ๊ะตอบรับคำของเธอ

 

แอนนาลิสที่กำลังขึ้นบันได หันมามองเขาเล็กน้อย

 

"ฝันดีนะคะ ขอบคุณที่มาอยู่คุยเป็นเพื่อน" เธอยิ้มกว้างให้กับเขาก่อนจะรีบวิ่งเข้าไปที่ห้องของเธอ

 

เฟร็ดยืนค้างอยู่กับที่ จนได้ยินเสียงปิดประตูไล่หลังของเธอไป

 

"พึ่งจะสิบเอ็ด.. ใช่ๆ .. " เฟร็ดพึมพำกับตัวเองเบาๆ ก่อนจะเดินขึ้นบันไดกลับหอของตัวเองด้วยรอยยิ้ม

 

 

 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 101 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

63 ความคิดเห็น

  1. #34 yupharatdalai (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2563 / 23:09
    ฟลอร่า วอคเกอร์นี่เป็นOCไหมอ่ะ รึไม่ใช่ ไม่คุ้นชื่อเลย ตัดกลับมาที่ฝั่งเฟร็ด ใช่เฟร็ด น้องพึ่งสิบเอ็ด แถมก่อนที่จะเข้าอัซคาบัน โทนี่จะสวมชุดเกราะบินมาแหกอกนายถึงฮอกวอตส์แน่ๆถ้าทำอะไรลูกรักเขา5555
    #พ่อน้องใหญ่บอกต่อด้วย
    #34
    0
  2. #33 S30454 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2563 / 22:36
    ผู้เยาว์พรากกันเอง จะติดคุกไหมน้าาาา
    #33
    0
  3. #32 fujikawaisanami (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2563 / 20:33
    น้อง! แค่! สิบเอ็ด!! ใจเย็นนะเฟรด
    #32
    1
    • #32-1 fujikawaisanami(จากตอนที่ 16)
      28 พฤษภาคม 2563 / 20:33
      *เฟร็ด
      #32-1
  4. #31 Yayazhang (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2563 / 19:48

    สนุกอ่ะ รออ่านอยู่นะ🥰
    #31
    0
  5. #30 a2222222a (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2563 / 19:19
    ระวังโทนี่มาไล่ล่าคุณคุณเฟร็ด
    #30
    0
  6. #29 Wind_storm (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2563 / 18:59
    อัซคาบันนะเฟร็ด ท่องไว้ๆ สิบเอ็ด สิบเอ็ด ช่ายย ท่องไว้แบบนั้นแหละ
    #29
    0
  7. #28 mikazu (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2563 / 18:19

    ก็อยากจะบอกว่าหมีอยู่หรอก แต่ว่าเฟร็ดกับน้องอายุห้างกันแค่2ปีเอง แต่ว่าคู่นี้น่ารักดีนะ
    #28
    0
  8. #27 Lactasoy (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2563 / 18:12
    ใช่ๆพึ่งสิบเอ็ด อย่าพึ่งตบะแตกนะ หมีเฟร็ด ไม่งั้นแจ้งอัซคาบันแน่
    #27
    0