[HARRY POTTER/AVENGERS] LITTLE ONE

ตอนที่ 11 : PART9: VOLDEMORT

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 863
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 92 ครั้ง
    21 พ.ค. 63

⚡️

PART9: VOLDEMORT

.

.

"Well -- I don' like sayin' the name if I can help it."

 

"ฉันพูดถึงไหนแล้วนะ" แฮกริดถาม ลุงเวอร์นอนซึ่งตอนนี้แม้จะหน้าขาวซีดเป็นไก่ต้มแต่ก็ดูรู้ว่าโกรธจัด ลุงขยับเข้ามาในแสงไฟของเตาผิง

 

"เขาจะไม่ไปโรงเรียนนั่น!" ลุงเวอร์นอน พูดขึ้น

 

"เหอะ! ฉันก็อยากจะเห็นมักเกิ้ลตัวใหญ่ตัวโตอย่างแกหยุดเขาเหมือนกันแหละ" แฮกริดคำรามออกมา

 

"มักเกิ้ล?" แฮร์รี่ถามอย่างสนใจ

 

"มักเกิ้ล เป็นชื่อที่เราใช้เรียกคนที่ไม่มีเวทมนตร์อย่างพวกนี้แหละ โชคร้ายของเธอสองคนจริงๆ ที่ต้องมาถูกเลี้ยงดูโดยครอบครัวมักเกิ้ลที่ห่วยที่สุด เท่าที่เคยเห็นมาเลย"

 

"ตอนที่เรารับเขามาเลี้ยง เราสาบานแล้วว่าจะหยุดเรื่องเหลวไหลนี่!" ลุงเวอร์นอนบอก "เราสาบานว่าจะรีดเรื่องนี้ออกจากเขาให้เกลี้ยง เรื่องพ่อมดหมอผีนี่น่ะ!"

 

"ลุงรู้? ลุงรู้ว่าผม -- เป็นพ่อมดหรอฮะ" แฮร์รี่ร้องถามออกมา

 

"รู้!" ป้าเพ็ตทูเนียกรีดเสียงร้องขึ้นมาทันที "รู้! ใช่สิ เรารู้! แกจะไม่เป็นพ่อมดได้ไง ในเมื่อน้องสาวบ้าๆของฉันก็เป็นอย่างงั้น โอ๊ย หล่อนก็ได้รับจดหมายแบบนี้เหมือนกัน แล้วก็หายตัวไป -- ไปที่ โรงเรียนนั่น พ่อกับแม่ของฉัน ไม่ต้องพูดถึงหรอก ลิลี่อย่างนั้น ลิลี่อย่างนี้ ภูมิใจเสียเหลือเกิน ฉันเป็นคนเดียวเท่านั้นแหละที่่เห็นว่าหล่อนเป็นยังไง -- บ้า ยังไงล่ะ!"

 

เธอหยุดหายใจลึกๆยาวๆ แล้วพร่ำบ่นต่อ เหมือนเป็นสิ่งที่เธออยากจะพูดเรื่องนี้มาหลายปีแล้ว

 

อ่า เก็บกดนี่เอง โถ..

 

"แล้วหล่อนก็เจอกับพอตเตอร์ที่โรงเรียน หนีไปแต่งงานแล้วก็มีแกออกมา แน่นอนว่าแกก็ต้องเป็นเหมือนกัน แปลกประหลาด ผิดปกติ! เหมือนกัน แล้วในที่สุดหล่อนก็ทำเรื่องจนโดนระเบิดตาย แล้วเราก็มาติดแหงกอยู่กับแกไง"

 

"ระเบิด!? แฮร์รี่บอกหนูว่า คุณบอกเขาว่าพ่อแม่ของเขาตายเพราะถูกรถชนนี่!" แฮร์รี่ที่ตอนนี้หน้าซีดเผือก พูดอะไรไม่ออกกับเรื่องที่ได้ยินมา ทำให้แอนนาลิสต้องเป็นคนแย้งขึ้นมาแทน

 

"รถชน!?" แฮกริดคำรามเสียงดัง จนทำให้พวกเดอร์สลีย์ถอยหลังกรูชิดติดกับกำแพงที่มุมห้องตามเดิม "รถชนเนี่ยนะ จะฆ่าลิลี่กับเจมส์ได้ยังไง!? ทุเรศที่สุด! เรื่องบ้าๆน่ะสิ แฮร์รี่ พอตเตอร์ไม่รู้เรื่องของตัวเองในขณะที่เด็กๆ ทุกคนในโลกของเรารู้จักชื่อของเขา"

 

"ทำไมฮะ เกิดอะไรขึ้น" แฮร์รี่ถามอย่างร้อนรน ความโกรธบนใบหน้าของแฮกริดค่อยๆจางลง กลายเป็นสีหน้าร้อนใจขึ้นมาทันที

 

"ฉันไม่คิดว่าจะเป็นอย่างงี้เลย ตอนที่ดัมเบิลดอร์บอกว่าอาจจะมีปัญหานิดหน่อยตอนตามตัวเธอสองคน พวกเธออาจจะไม่รู้อะไรอีกเยอะ แฮร์รี่ แอนนาลิส เฮ้อ! ฉันไม่คิดว่าฉันจะเป็นคนที่เหมาะสมที่จะบอกเธอสองคน -- แต่ต้องมีใครซักคนบอกเธอจริงมั้ย พวกเธอจะเข้าไปฮอกวอตส์โดยไม่รู้เรื่องอะไรเลยได้ยังไง" แฮกริดหันไปมองเดอร์สลีย์อย่างโกรธเคือง

 

แฮกริดทรุดตัวลงนั่ง สายตาจ้องไปที่เตาผิงอยู่สักสองสามวินาทีแล้วพูดขึ้นมาว่า "มันเริ่มขึ้นที่.. เอาเป็นว่า มันเริ่มที่คนๆนึง เขาชื่อ -- เหลือเชื่อเลยนะที่เธอสองคนไม่รู้จักชื่อเขา ทุกคนในโลกของเรารํู้จักกันทั้งนั้น เฮ้อ.."

 

"ใครล่ะฮะ"

 

"เอ่อ -- ฉันไม่อยากจะเอ่ยชื่อเขา ถ้าเลี่ยงได้ ก็ไม่มีใครอยากหรอก บ้าชะมัด นี่มันยากจริงๆ" แฮกริดสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนพูดออกมาต่อ "เอาล่ะ มีพ่อมดคนหนึ่งที่เกิด.. ชั่วร้าย ร้ายเท่าที่เราจะร้ายกันได้ ชั่วร้ายยิ่งกว่าความชั่วร้ายทั้งหลาย เขาชื่อ.." แฮกริดชะงักอีกครั้ง

 

"คุณเขียนชื่อเขาได้มั้ยคะ" แอนนาลิสเสนอ

 

"ฉัน -- ฉันสะกดไม่เป็น เอาล่ะ เขาชื่อ -- โวลเดอร์มอร์ต" แฮกริดตัวสั่นทันที ที่เอ่ยชื่อออกมา "อย่าให้ฉันต้องเอ่ยชื่อนี้อีกนะ คืออย่างนี้นะทั้งสองคน เมื่อซัก 20 ปีที่แล้ว พ่อมดคนนี้เริ่มสรรหาพรรคพวก แล้วก็หาได้ซะด้วย บางคนเป็นพวกเขาเพราะกลัว บางคนเพราะอยากได้อำนวจมาจากเขาบ้าง เพราะพ่อมดคนนี้มีอำนาจมากจริงๆ ยุคมืดน่ะ แฮร์รี่ แอนนาลิส ไม่รู้ว่าไว้ใจใครได้บ้าง ไม่กล้าเป็นเพื่อนกับพ่อมด แม่มดแปลกหน้า.. เรื่องร้ายๆเกิดขึ้น เขายึดอำนาจได้ ใช่ มีบางคนที่ไม่ยอมเขา -- เขาก็ฆ่าทิ้ง สยดสยองจริงๆ ที่เดียวที่ปลอดภัยคือฮอกวอตส์ คิดว่าดัมเบิลดอร์คงเป็นคนเดียวที่ เธอก็รู้ว่าใคร กลัว เลยไม่กล้าเข้าไปยึดโรงเรียน อย่างน้อยก็ไม่ใช่ตอนนั้น"

 

"ส่วนพ่อแม่ของเธอสองคนน่ะ เป็นพ่อมดแม่มดที่เก่งที่สุดเท่าที่ฉันเคยรู้จักเลย โดยเฉพาะแม่ของเธอเลยล่ะ แอนนาลิส สมัยเรียนอยู่พวกเขาก็เป็นหัวหน้านักเรียนชายนักเรียนหญิงที่ฮอกวอตส์ด้วย มันน่าแปลกที่ เธอก็รู้ว่าใคร ไม่เคยพยายามชักจูงพวกเขาให้เป็นพวกเลย.. บางทีอาจจะเป็นเพราะเขารู้ว่าพวกเขาใกล้ชิดกับดัมเบิลดอร์มากเกินกว่าที่จะมายุ่งกับ 'ด้านมืด' "

 

"แต่แล้วเขาอาจจะคิดว่าเขาจะเกลี้ยกล่อมพ่อแม่ของเธอให้เปลี่ยนใจได้.. หรือเขาอาจจะอยากจัดการให้พ้นทางซะ พวกเรารู้กันแต่ว่าวันหนึ่งเขาก็โผล่ไปที่หมู่บ้านที่พวกเธออยู่วันนั้นในวันฮัลโลวีนเมื่อสิบปีก่อน -- เธอกับแม่ของเธอก็อยู่ที่นั่นเหมือนกันแอนนาลิส แฮร์รี่พึ่งจะอายุได้ขวบเดียว ส่วนแอนนาลิสก็ยังไม่ขวบนึงเต็มๆเลย เขาไปที่บ้านของเธอ -- แล้ว -- แล้ว"

 

แฮกริดดึงผ้าเช็ดหน้าลายจุดสุดแสนสกปรกออกมาสั่งน้ำมูกเสียงดังแสบหู

 

"ขอโทษ มันเศร้าจริงๆ -- รู้จักกับพ่อแม่ของแฮร์รี่ กับแม่ของแอนนาลิสแล้ว จะหาคนดีกว่านี้ได้ยาก -- เอาล่ะ" แฮกริดสูดลงหายใจลึกๆอีกรอบ ก่อนพูดต่อ "คนที่รู้ว่าใคร ฆ่าพวกเขา แล้วก็ -- เขาพยายามจะฆ่าเธอด้วยแฮร์รี่ แต่ทำไม่สำเร็จ เธอไม่เคยสงสัยหรอแฮร์รี่ ว่าแผลเป็นตรงหน้าผากเธอมันมายังไง ไม่ใช่แผลเป็นธรรมดาๆ หรอกนะ มันเป็นรอยที่เกิดขึ้นตอนที่อำนาจชั่วร้ายที่มีพลังมากถูกตัวเธอ พลังนั่นจัดการพ่อแม่ของเธอสองคน แล้วก็บ้านทั้งหลัง -- แต่ทำอะไรเธอไม่ได้เลย นี่แหละที่ทำให้เธอมีชื่อเสียงแฮร์รี่ ไม่เคยมีใครรอดชีวิตจากเขา เมื่อเขาตั้งใจจะฆ่า ยกเว้นเธอแฮร์รี่ เขาฆ่าพ่อมดแม่มดที่เก่งๆมาตั้งเยอะ -- แล้วเธอเป็นแค่ทารก แต่เธอรอดชีวิตมาได้"

 

ขณะนั้นหัวใจของแฮร์รี่แปลบปลาบด้วยความเจ็บปวด เมื่อฟังเรื่องราวของแฮกริดจบลง เขามองเห็นแสงสีเขียวสว่างจ้าบาดตาอีกครั้ง ครั้งนี้ชัดเจนกว่าทุกครั้งที่จำได้ เป็นครั้งแรกในชีวิตที่เขาจำอย่างอื่นขึ้นมาได้ด้วย นั่นก็คือเสียงหัวเราะแหลมๆ เย็นๆ และโหดเหี้ยม

 

แอนนาลิสที่มองเห็นว่าในหัวของแฮร์รี่กำลังคิดอะไร ก็รู้สึกเสียใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นกับครอบครัวของแฮร์รี่ ครอบครัวของเธอ แต่แอนนาลิสก็ทำได้เพียงแค่กุมมือของแฮร์รี่ และซบไหล่ของเขาอย่างให้กำลังใจ

 

' นายยังมีฉันนะ แฮร์รี่ '

 

แอนนาลิสส่งกระแสจิตของเธอส่งไปให้กับแฮร์รี่ที่ยืนก้มหน้าก้มตา ไม่พูดอะไร ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมายิ้มและพยักหน้าให้กับเธอเชิงตอบรับ และกุมมือเธอให้แน่นขึ้นกว่าเดิม

 

"ฉันพาเธอสองคนออกมาจากบ้านที่พังพินาศเองล่ะ ตามคำสั่งของดัมเบิลดอร์.."

 

"นี่มันเรื่องไร้สาระทั้งนั้น" เสียงลุงเวอร์นอนพูดขึ้น ทำเอาแฮร์รี่ กับแอนนาลิส ที่ลืมไปว่าพวกเดอร์สลีย์ยังอยู่ในห้องนี้ด้วยสะดุ้งขึ้น

 

"เอาล่ะ ฟังให้ดีนะ ฉันยอมรับว่าแกมันมีอะไรแปลกๆบ้าง ถ้าถูกเฆี่ยนหน่อยก็คงหายไปเอง --- แล้วเรื่องพ่อแม่ของพวกแก เขาเป็นพวกเพี้ยนๆก็ต้องยอมรับล่ะ ฉันคิดว่านะ โลกดีขึ้นเมื่อไม่มีพวกเขา -- " แฮกริดลุกโดดจากเก้าอี้ยาวแล้วดึงร่มสีชมพูที่บี้แบนออกมาจากกระเป๋าโค้ต แล้วชี้ไปที่ลุงเวอร์นอนที่ยังพูดไม่จบราวกับเป็นดาบ

 

"ฉันเตือนแกนะ เดอร์สลีย์ -- ฉันเตือนแก -- อีกคำเดียวล่ะก็ -- " ลุงเวอร์นอนที่กลัวว่าแฮกริดจะทำอันตรายต่อเขา ความกล้าหาญของเขาก็หายวับไป เขายืนเบียดตัวลีบติดกับผนังแล้วปิดปากเงียบ

 

"แล้วเกิดขึ้นอะไรกับโวล -- " แอนนาลิสส่งสายตาให้แฮร์รี่ ก่อนที่เขาจะเผลอหลุดปากชื่อนั้นออกมา "ขอโทษอะ -- ผมหมายถึง คนที่คุณก็รู้ว่าใคร"

 

"เป็นคำถามที่ดีแฮร์รี่ เขาหายไป ล่องหนหายตัวไปเลยในคืนที่เขาพยายามฆ่าเธอ ทำให้เธอมีชื่อเสียงใหญ่ รู้มั้ย นั่นเป็นเรื่องลึกลับที่สุดเลย เขากำลังมีพลังเพิ่มขึ้นอยู่เรื่อยๆ -- แต่ทำไมเขาหายไป บางคนบอกว่าเขาตายไปแล้ว แต่ฉันว่ามันเหลวไหล คิดว่าเขาน่าจะไม่เหลือความเป็นคนอยู่ในตัวพอที่จะตายได้ บางคนก็ว่าเขาคอยเวลาของเขา แต่ฉันก็ไม่เชื่ออีกนั่นแหละ คนที่เคยอยู่พวกเขาก็กลับมาเป็นพวกเรา แต่ฉันว่าคนพวกนี้คงไม่กลับพรรคหรอกถ้าไม่เกิดเรื่องนี้ขึ้นมาก่อนน่ะ"

 

"แฮกริด ผมว่าคุณเข้าใจผิดแล้ว.. ผมว่า.. ผมไม่คิดว่าผมจะเป็นพ่อมดได้หรอกฮะ" แฮร์รี่เอ่ยเสียงแผ่วเบา

 

"หมายความว่าไงแฮร์รี่? เอาจริงๆนะ ฉันกลับมาคิดดูแล้วก็ดูมีความเป็นไปได้สูงมากเลย ทุกครั้งที่นายโกรธหรือกลัว มันก็มักจะมีเหตุการณ์แปลกๆเกิดขึ้นไปใช่หรอ? เหมือนตอนที่นายหนีพวกแก้งค์ของเดอร์สลีย์ แล้วอยู่ดีๆนายก็ลอยไปติดอยู่บนหลังคา เหมือนตอนที่ป้าเพ็ตทูเนียพยายามให้ใส่เสื้อไหมพรมเก่าๆน่าเกลียดของดัดลีย์ แต่มันดันหดลงเรื่อยๆ แล้วก็.. แล้วก็.." แอนนาลิสนึกซักพัก "นี่ไง! เหตุการณ์ที่สวนสัตว์น่ะ! นายจะอธิบายว่ายังไงล่ะ" แอนนาลิสรีบเถียงอย่างทันควัน

 

แฮกริดหัวเราะหึๆ มองพวกเธอทั้งสองคนก่อนพยักหน้าให้กับแฮร์รี่ที่เงียบไป เหมือนกำลังใช้ความคิดทบทวนเหตุการณ์อยู่

 

"อย่างนี้แอนนาลิสพูดเลย แฮร์รี่ พอตเตอร์ไม่ใช่พ่อมดหรอ เฮอะ -- คอยดูนะ เธอจะต้องมีชื่อเสียงในฮอกวอตส์แน่นอนแฮร์รี่ แล้วเธอสองคนก็จะต้องเป็นพ่อมด แม่มดที่เก่งที่สุดเท่าที่เคยมีมาเลย" แฮกริดพูดให้กำลังใจ แต่เหมือนลุงเวอร์นอนจะไม่ยอมแพ้ง่ายๆ

 

"ฉันไม่จ่ายเงินให้ไอ้เซ่อบ้าๆ บวมๆ มาสอนเล่นกลสั่วๆ ให้เขาแน่!" ลุงเวอร์นอนตะโกน

 

แฮกริดคว้าร่มแล้วชี้หน้าเขาอีกทีด้วยความโกรธ "อย่า -- " แฮกริดคำราม "-- ดูหมิ่น -- อัลบัส -- ดัมเบิลดอร์ -- ต่อหน้า -- ฉัน" เขาตวัดชี้ร่มไปที่ดัดลีย์ ทำให้เกิดแสงสว่างจ้า และตามด้วยเสียงแหลมเสียดหูของดัดลีย์ แล้ววินาทีต่อมาดัดลีย์ก็เต้นเร่าๆ เอามือกุมก้นอ้วนๆ ร้องเสียงหลงด้วยความเจ็บปวด เมื่อเขาหันหลังให้ แฮร์รี่กับแอนนาลิสก็เห็นหางหมูม้วนงอหยิกยื่นออกมาจากรูที่กางเกง พวกเดอร์สลีย์คำรามเขามองแฮกริดด้วยความหวาดกลัว ก่อนลุงเวอร์นอนจะลากป้าเพ็ตทูเนีย และดัดลีย์ไปอีกห้องหนึ่งก่อนจะกระแทกประตูปิดตามหลังพวกเขาไป

 

"จะดีใจมากนะถ้าเธอสองคน ไม่เอาเรื่องนี้ไปเล่นให้ใครฟังน่ะ คือฉัน -- จริงๆแล้ว.. ฉันไม่ถูกอนุญาติให้ใช่เวทมนต์น่ะ เอ่อคือ -- ฉันเคยเรียนที่ฮอกวอตส์เหมือนกันรู้มั้ย แต่ฉันถูก -- เอ่อ -- ถูกไล่ออกตอนปีสาม พวกเขาหักไม้กายสิทธิ์ของฉันทิ้ง และของอื่นๆทั้งหมดด้วย แต่ดัมเบิ้ลดอร์ให้ฉันอยู่เฝ้าบริเวณรอบๆโรงเรียน เขาเป็นคนดีมากนะ ดัมเบิลดอร์เนี่ย" แฮกริดบอก

 

"ทำไมคุณถูกไล่ออกละฮะ" แฮร์รี่ถาม

 

"แฮร์รี่! ถามแบบนั้นได้ยังไง มันไม่ใช่มารยาทที่ดีเลยนะ!" แอนนาลิสกระทุ้งศอกเข้าที่เอวของแฮร์รี่เบาๆ ก็จะแหวออกมา

 

"ขอโทษฮะ" 

 

"นี่ก็ดึกแล้ว พรุ่งนี้เราต้องทำอะไรอีกเยอะ" แฮกริดบอกเสียงดัง "ต้องเข้าไปในเมือง ซื้อหนังสือหนังหาให้เธอสองคน แล้วก็อะไรๆอีก" เขาถอดเสื้อโค้ตตัวหนาและโยนให้แฮร์รี่

 

"เอาไปแบ่งกันห่มซะ" แฮกริดบอก "ไม่ต้องห่วงถ้ามันขยุกขยิกบ้างนะ ฉันคิดว่าฉันยังมีหนูสองตัวอยู่ในประเป๋าซักข้างหนึ่งล่ะ"

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 92 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

63 ความคิดเห็น

  1. #56 MAPLE​ ​FLOW​ (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2563 / 18:26
    แฮกริดใจดีย์~~
    #56
    0