ยุง วัว กระต่าย คน จนกว่าเจ้าจะรักข้า... อีกครั้ง

ตอนที่ 5 : บทที่ 4 - แรกมรณา -

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 314
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 51 ครั้ง
    13 มิ.ย. 63


บทที่ 4

แรกมรณา

 

หลังวนเวียนอยู่ในบ้านและเฝ้าติดตามอู๋ซีมาได้สิบวัน ข้าจึงได้รู้ความจริง

ในชาตินี้ อู๋ซีมีแซ่ต้าน นามว่าอู๋ซี บิดาของเขาตายเพราะพยายามห้ามคนมิให้ทะเลาะกันจึงทำให้ถูกแทงจนเสียชีวิต มารดาของอู๋ซีผู้มีนามว่า อ้ายลี่ จำต้องก้าวขึ้นมาเป็นคนหาเลี้ยงครอบครัวและรับจ้างเก็บกวาดดูแลสวนผลไม้ของคนในหมู่บ้าน นางจะผลัดเปลี่ยนไปแต่ละสวนสลับวันกันไปมา วันใดที่มีผลไม้เหลือทิ้งมากเกินกว่าหมูและวัวของเจ้าของสวนจะกินไหว นายจ้างก็จะแบ่งปันผลไม้ใกล้เน่าให้อ้ายลี่เอามาเลี้ยงดูบุตรชาย

ด้วยเหตุนี้ วันใดที่ข้าเบื่อน้ำจากดอกไม้ ข้าก็จะอาศัยซากผลไม้ที่พวกเขากินเหลือทิ้งประทังชีวิต นับเป็นโชคดีที่เย็นนี้มารดาของอู๋ซีผู้ถูกกดขี่จากนายจ้างได้รับลูกพลับสุกงอมเน่าเละมามากถึงสิบผล หลังนำลูกพลับแปดผลไปกวนเป็นขนม อู๋ซีจึงกินลูกพลับสองผลเป็นมื้อเย็นร่วมกับมารดา

ข้าตอมซากลูกพลับผลที่อู๋ซีกินเหลือไว้ในจานอย่างเอร็ดอร่อย เมล็ดพลับที่ยังชุ่มน้ำหวานชวนให้ข้าคิดถึงอดีตชาติยามที่ข้าและเขายังอยู่ในวัยเยาว์...

“ข้าไม่กิน!

ข้าเอ่ยเสียงแข็งกระด้าง ขณะที่อู๋ซีเลิกคิ้วถาม

“เหตุใดจึงไม่กิน?”

“มันดูไม่อร่อย”

“เจ้ายังไม่ลอง จะรู้ได้อย่างไรว่ารสชาติเป็นเช่นไร?”

ข้าบูดบึ้ง กอดอก “มันดูไม่สวย”

“ลองดูเสียก่อนเถอะ แล้วเจ้าจะติดใจ”

“ไม่เอา ข้าอยากได้ลูกนั้น”

ยามอู๋ซีเงยหน้ามองต้นพลับ ใบหน้าของเขาซีดลง

“ผลนั้นมันอยู่สูงอีกทั้งยังไม่สุก...”

“ผลที่สวย ย่อมดีกว่าผลที่ไม่สวย”

“สวยแต่เปลือกนอก หากแต่ภายในมิอาจหยั่งรู้หรือจะสู้ผลไม้สุกผลนี้” ยามนั้นอู๋ซีใช้มีดสั้นของเขาเฉือนเปลือกลูกพลับออกพร้อมส่งยิ้ม “กลิ่นหอมเช่นนี้ เจ้ายังเชื่ออีกหรือว่าผลนี้มิอร่อย?”

ข้ากลืนน้ำลาย มองข้ามกลิ่นหอมที่แสนเย้ายวนและรักษาสีหน้าบึ้งตึง “ข้ามิได้ต้องการคำเทศนาจากเจ้า”

“เลี่ยงเฟิง...”

“หากเจ้ามิเก็บผลนั้นให้ข้า ข้าจะไม่คุยกับเจ้าอีก!

ในวันนั้น อู๋ซีในวัยเจ็ดปีจึงตกต้นไม้เพราะข้า และเพราะแผลขนาดเท่าฝ่ามือบนท่อนขาของเขานั่นจึงเป็นเหตุให้บิดาของข้ารับปากว่าจะให้ข้าวิวาห์กับอู๋ซีเพื่อเป็นการไถ่โทษ

ข้ายังระลึกได้เสมอว่าหลังได้ยินคำจากปากท่านพ่อ ข้าก็เร่งวิ่งไปหาอู๋ซี ทำทีขอไปเยี่ยมเขาที่ข้างเตียง หากแต่แท้จริงแล้ว ข้าไปต่อว่าที่เขาทำให้ข้าถูกจับทำสัญญาวิวาห์ร้อนให้อู๋ซีตามเอาใจข้า เขาเอ่ยให้บ่าวในจวนของตนเก็บผลพลับที่ข้าหมายตามามอบให้แก่ข้า ทว่าท้ายที่สุด ข้าก็มิอาจกินผลพลับผิวสวยลูกนั้นได้ เพราะมันฝาดลิ้นเหลือเกิน

หากยามนั้นข้าเชื่ออู๋ซีแต่แรก ข้าคงได้ลิ้มรสพลับหวานไปนานแล้ว อีกทั้งยังไม่ต้องทำให้อู๋ซีตกต้นไม้จนต้องมาถูกทำสัญญาวิวาห์...

เพราะมัวแต่นึกย้อนเรื่องราว ข้าจึงมิทันสังเกตถึงบางสิ่งที่ย่ำกรายเข้ามาใกล้ มันเข้ามาใกล้ข้าอย่างเงียบเชียบไร้เสียง ครั้นขาของข้าสัมผัสได้ถึงเร่งสั่นสะเทือนบนโต๊ะไม้ ก็ช้าไปเสียแล้ว น่าอนาถยิ่งที่ปากข้าเล็กเกินจะส่งเสียง ข้าจึงทำได้เพียงกรีดร้องในใจ

กรี๊ดดดดดด!

พรึ่บ!

อากาศวูบไหวรอบกายเกิดขึ้นก่อนข้าจะได้ยินเสียงเมตตาที่ตนคุ้นเคย

“เจ้าจิ้งจก เจ้าจะกินสุ่มสี่สุ่มห้ามิได้”

เป็นเสียงอบอุ่นของอู๋ซีผู้ช่วยชีวิตข้าออกจากเงื้อมมือของจิ้กจกเลวนั่น ข้านึกอยากเอ่ยขอบคุณอู๋ซีเหลือเกิน หากมิได้อู๋ซีช่วยเหลือ ข้าคงตกเป็นอาหารของ...

“หากเจ้ากลืนเมล็ดลูกพลับเข้าไป เจ้าอาจไม่สบายท้อง”

เพ้ย! เจ้าบ้าอู๋ซีหาได้ช่วยเหลือเพราะเห็นข้ากำลังเดือดร้อน หากแต่เขากลัวจิ้งจกใจทรามตัวนั้นจะป่วยไข้ต่างหาก! น่าเจ็บแค้นเหลือเกิน เจ็บแค้นยิ่งนัก!!

ภายในใจของข้าแปรเปลี่ยนเป็นความคุกรุ่น ข้านึกอยากถามเขาเหลือเกินว่าจิ้งจกตัวนี้ได้ปกป้องเขาจากยุงตัวเมียตัวอื่นเช่นข้าบ้างหรือไม่ ได้เฝ้าติดตามเขาเช่นที่ข้าทำหรืออย่างไร เหตุใดเขาจึงแบ่งปันความห่วงใยให้มันเยี่ยงนี้?! ความแค้นเคืองทำให้ข้านึกอยากจะเอ่ยวาจาจิกกัดเขาเสียเหลือเกิน...

จริงสิ ข้ากัดเขาได้! ข้าสมควรกัดเพื่อให้เขาคัน เขาจะได้ตระหนักถึงการมีตัวตนของข้า!

เมื่อคิดได้เช่นนั้น ข้าจึงผละออกจากเมล็ดลูกพลับ ไปเกาะร่างบนลำคอขาวสะอาดของเขา ปากของข้าค่อยๆประทับลงไปบนผิวกายที่อุ่นจัด ทว่า...

หวี่...

เพราะจิตใต้สำนึกในร่างยุงช่างมีอำนาจมากล้น แม้อยากจะเอาคืนอู๋ซีมากเพียงใด แต่ข้ากลับมิโหยหาร่างกายของเขาแม้เพียงน้อย ยามรู้ตัวอีกครา ข้านั้นก็เกาะลงบนจานและเริ่มดูดกลืนน้ำจากลูกพลับตามเดิมเสียแล้ว

น่าอดสูเหลือเกิน อยากร้องไห้เหลือเกิน โอรสสวรรค์บัดซบ เพราะท่านที่ทำให้ข้าต้องเป็นเช่นนี้...

 

----------------------

 

เข้าสู่วันที่สิบห้าในร่างยุง ในวันนี้ข้าเพิ่งสูญเสียหนึ่งในสิ่งสำคัญที่สุดในชีวิตของข้า

บัดซบ ข้าเพิ่งสูญเสียพรหมจรรย์!

เรื่องราวเกิดขึ้นเมื่อครู่ ข้ากำลังบินติดตามอู๋ซีออกนอกบ้าน มียุงตัวผู้ตัวหนึ่งบินมาใกล้ ข้ารึเห็นปีกกับลายบนขาของเขาสวยดีจึงยินยอมให้บินเคียงข้าง ไหนเลยจะคาดคิดว่าตนจะถูกจู่โจมอย่างมิทันตั้งตัว

แม้จะไร้ซึ่งสัมผัส มิรับรู้ความเจ็บ มิรับรู้ถึงรสรักครั้งแรกอย่างที่เคยอ่านในหนังสือประโลมโลก แต่เสียงกระพือปีกของร่างที่ซ้อนอยู่แนบกายก็มากพอทำให้ข้าตื่นตระหนกและรู้ได้ว่าร่างยุงตัวเมียนี้ถูกย่ำยีเสียแล้ว แม้จะขัดขืนแต่ก็สายไป เมื่อเจ้ายุงตัวผู้สารเลวตัวนั้นได้ปลดเปลื้องแรงปรารถนาใส่กายของข้าก่อนผละหนี ปล่อยให้ข้าผู้สูญสิ้นศักดิ์ศรีล่องลอยอยู่ในอากาศเพียงลำพัง

เสียพรหมจรรย์อีกทั้งยังถูกทอดทิ้งเช่นนี้ แล้วข้าจะมีหน้าไปเกี้ยวอู๋ซีต่อได้อย่างไร...

ข้าบินโซเซ นึกอยากเก็บตัว หากข้าอยู่ในร่างคุณหนู ข้าย่อมร้องไห้ฟูมฟายอยู่ในห้องหอและกรีดร้องเพื่อให้ทุกคนตระหนักและเข้าใจถึงความเจ็บปวดที่ข้าเพิ่งประสบพบเจอ แต่เมื่อปราศจากบิดามารดา ปราศจากแม่นมอย่างอาหม่า ปราศจากคนใช้อย่างเสี่ยวนู่ ข้าจึงได้แต่เกาะอยู่บนไหล่ของอู๋ซีอย่างสิ้นเรียวสิ้นแรงเพื่อให้เขาพากลับบ้าน

ใจของข้ามิอาจสนใจสิ่งใดได้อีกแล้ว ข้าต้องการเพียงนั่งนิ่งเพื่อจมดิ่งกับความทุกข์ระทม ปล่อยให้ห้วงคำนึงของข้าหวนระลึกถึงการสูญเสียครั้งแรกในฐานะคุณหนูใหญ่สกุลลั่ว...

“เพราะเจ้า!

เสียงสะอื้นของข้าเอ่ยดังลั่นพร้อมชี้หน้าไปที่อู๋ซีในวัยแปดปี

“เพราะเจ้าที่ทำให้เสี่ยวมาวตาย!” (เสี่ยว () = เล็ก / มาว () = แมว)

“เสี่ยวมาวยังเล็ก” อู๋ซีกล่าว “ถูกหมาใหญ่กัดเช่นนี้อย่างไรก็ยากจะยื้อชีวิต”

“เพราะเจ้าต่างหากที่ดูแลเสี่ยวมาวมิดีพอ!” ข้าต่อว่าเขา “เพราะเจ้ามิเอาเสี่ยวมาวไปดูแลที่บ้าน มันจึงตายตกเช่นนี้!

“บ้านของข้าเลี้ยงหมา ไหนเลยเจ้าสี่ตัวนั้นจะยอมให้มีแมวเข้าบ้าน” อู๋ซีเงยใบหน้าจากซากลูกแมวที่เพิ่งสิ้นลม “เลี่ยงเฟิง อาจารย์ก็เพิ่งสั่งสอนพวกเราทั้งสองให้เรียนรู้ที่จะละทิ้งและปล่อยวาง เมื่อทำสุดกำลังแล้วมิอาจรั้งก็จงอย่าได้ยึดติดในสิ่งนั้น จงปรับกาย ปรับใจให้การสูญเสียเป็นดั่งการอาบน้ำร้อนเพื่อเจ้าจะได้เติบโต”

เพราะความโกรธ ข้าจึงมิได้ฟัง

“ทว่าข้าเพิ่งเจอมันเมื่อเจ็ดวันที่แล้ว และเป็นเจ้าที่เอ่ยว่าจะช่วยข้าเลี้ยงมัน!

สิ้นวาจา ข้าคล้ายเห็นแววตาของอู๋ซีเกิดคลื่นอารมณ์ เขาผละออกจากเสี่ยวมาวและประสานดวงตากับข้า

“แล้วเจ้าเล่าเลี่ยงเฟิง เจ้าได้ทำสิ่งใดบ้าง เจ้าได้ช่วยข้าป้อนอาหารมัน อาบน้ำมัน หรือเช็ดตัวให้มันหรือไม่? มิใช่ว่าตลอดที่ผ่านมามีเพียงข้าที่เฝ้าดูแลมันเพราะเห็นแก่เจ้าหรอกหรือ?”

คำของเขาดุจเข็มหลายพันเล่มที่ทิ่มแทงร่างกายของข้า ข้าโกรธจนปากสั่น ได้แต่ปล่อยน้ำตาออกมา

“อู๋ซี เจ้ามันคนไม่ได้ความ ข้าจะไม่คุยกับเจ้าแล้ว!

และกว่าข้าจะยอมคุยกับเขาอีกครั้ง ก็เป็นตอนที่เขาง้อข้าด้วยผ้าเช็ดหน้าลายดอกไม้ที่แสนงดงามพร้อมด้วยจดหมายขอโทษที่ยืดยาวทิ้งท้ายด้วยคำปลอบประโลมให้ข้าเชื่อมั่นว่าเสี่ยวมาวจะไปอยู่ในภพภูมิที่ดี มีบิดามารดาอยู่พร้อมหน้า มิต้องเป็นแมวกำพร้าอีกต่อไป

เมื่อได้คิดทบทวน ใจของข้ากลับเกิดสำนึกอย่างที่น้อยครั้งข้าจะรู้ตัว...

อู๋ซีกล่าวได้ถูกต้อง แม้ข้าจะสูญเสียพรหมจรรย์ แต่อย่างไรข้าก็ต้องปรับกาย ปรับใจให้ได้ดั่งเช่นยามที่ข้าสูญเสียเสี่ยวม่าว อีกทั้งพรหมจรรย์ในร่างยุงหาได้สำคัญเท่าพรหมจรรย์ในร่างมนุษย์ ถึงอู๋ซีจะรู้ว่าข้าตั้งท้องลูกยุง แต่อย่างไรสหายอย่างอู๋ซีย่อมไม่มีวันดุด่าข้าได้ลงคอหรอก... กระมัง

 หลังปล่อยให้อู๋ซีไปอาบน้ำ ข้าที่รออยู่บนตั่งเตียงของเขาจึงสัมผัสได้ถึงร่างที่ทิ้งตัวลงนอน เพราะความอ่อนแอในจิตใจ ข้าจึงบินไปเกาะที่ไหล่ของเขา นึกอยากให้ตัวข้าหวนคืนร่างมนุษย์ ข้าจะได้ระบายความอัดอั้นและเอนหัวซบไหล่ของเขาอย่างที่ข้ามักทำเวลาที่ข้ามิสบายใจ แต่ไหนเลย ข้าจะคาดคิดว่าในวันนี้ เนื้อตัวของเขาช่างหอมหวนยิ่งนัก

อู๋ซีเปลี่ยนเครื่องหอมหรืออย่างไร เหตุใดกลิ่นกายของเขาจึงเย้ายวนถึงเพียงนี้ อืม... ข้ารู้สึกอยากกลืนกินตัวเขาเหลือเกิน...

ราวกับข้าถูกดึงให้จมดิ่งอยู่ในช่วงอารมณ์ปรารถนา ข้ากระโดดออกจากไหล่ ไปเกาะอยู่บนคอขาวผ่องของเขา ข้าจรดปากแหลมลงไปและเริ่มดูดกลืนเลือดอันโอชะของเขา เลือดของอู๋ซีทั้งร้อนและหอมหวาน จิตสำนึกในร่างยุงของข้าสั่งการให้ดูดกลืนอย่างตะกละตะกลาม สัญชาตญาณร้องบอกข้าว่าข้าต้องกิน ข้าจะได้มีแรงให้กำเนิดลูกยุงในท้องของข้า และข้าจะต้องบินหาแหล่งน้ำเพื่อวางไข่เหล่านี้

ท้องของข้าเต็มไปด้วยเลือดอุ่น ข้ามีความสุขเหลือเกิน เลือดของอู๋ซีอร่อยยิ่งนัก และเพราะความเปรมปรีดิ์ที่เกิดขึ้นท่วมท้น ข้าจึงมิได้สังเกตเลยว่าหลังข้าผละปลายปากออกด้วยท้องที่อิ่มหนำ สติข้ากลับดับวูบเพราะถูกฝ่ามือของอู๋ซีละเมอตบข้าจนตาย

ข้าถูกอู๋ซีฆ่า อู๋ซีผู้หลับใหลสังหารข้า บังเกิดเป็นการตายที่น่าอนาถที่สุดเท่าที่ข้าเคยพบเจอมา...

ครั้นข้าหวนคืนสู่ร่างวิญญาณลั่วเลี่ยงเฟิง ข้าจึงได้แต่ทอดมองซากยุงตัวเมียที่ติดอยู่บนคอของอู๋ซีด้วยความรู้สึกหลากหลาย ก่อนข้าผู้อาลัยในการดับสิ้นของตนจะแว่วเสียงหลุดหัวเราะเบื้องหลังพลางนึกอยากกัดลิ้นฆ่าตัวตายเพื่อหลีกหนีความอับอายอันน่าอดสูนี้

“ลั่วเลี่ยงเฟิง นับว่าเจ้ามีวาสนามากนักที่ถูกเซียนอู๋ซีสังหารเยี่ยงนี้ เป็นภาพที่หาดูชมได้ยากเสียจริง!

ข้าขอเกิดเป็นยุงอีกสักคราได้หรือไม่ ข้าจะได้กัดเปลือกตาของยมทูตผู้นี้สักทีสองที...

 

-------------------to be continued-------------------------

 

100%

-          อีโรติกได้แม้กระทั่งในร่างยุง! กร๊ากกกกกกก

-          เจอกัน next life นะน้องยุงงงงงงง

-          555555+

-          ไรท์ทั้งเอ็นดู ทั้งหมั่นไส้ ทั้งมันเขี้ยวน้องเลี่ยงเฟิงมากค่ะ นางเป็นคนตลกอ่ะ งื้อ น่าแกล้ง (นี่ยังแกล้งไม่พอ ขอแกล้งอีกเยอะๆ)

 

-          ทั้งนี้ ไรท์พอจะรู้ค่ะว่าจิ้งจกคือสิ่งมีชีวิตที่อยู่มานาน ตอนไปเดินตลาดที่ประเทศจีน ไรท์ก็เคยเห็นจิ้งจกตากแห้งสำหรับทำยา แต่พอค้นหาเข้าจริงๆ ไม่นึกเลยว่าน้องจะอายุยืนขนาดเน้ #ยุคไดโนเสาร์เลยจร้า #55555+ #เสริมให้เป็นความรู้น้า


 

-          นิยายเรื่องนี้มีสาระ

-          ทูบีคอนทินิว

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 51 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

42 ความคิดเห็น

  1. #39 เงา (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2563 / 23:58

    อย่างน้อยก็ไม่ใช่คนอื่นฆ่า และ ตายอย่างอิ่มท้องด้วยนะ!!!

    #39
    1
    • #39-1 นิรนาม ^ ^*(จากตอนที่ 5)
      12 พฤศจิกายน 2563 / 10:33
      นั่นสิคะะะะ ได้กินเลือดอู๋ซีเลยน้าาา
      #39-1
  2. #24 แอนัสเตเชีย (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2563 / 20:59
    next life ชาติต่อไปเลยค่า555555
    #24
    1
    • #24-1 นิรนาม ^ ^*(จากตอนที่ 5)
      8 มิถุนายน 2563 / 12:27
      555555+ ไปค่ะ ไปชาติวัวกัน!!
      #24-1
  3. #23 usaonly (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2563 / 00:04

    น้องยุงได้กินเลือดเซียนถึงตายก็คุ้มนะ เพราะตายด้วยมือของเขาเอง นี่ถ้าไม่ตะกละกินเลือดจนมากมายคงไม่ตายหรอก อิ อิ แล้วจะไปเกิดเป็นอะไรอีก พี่เขาก็คงต้องตามไปเกิดด้วยรึเปล่า หรือเขายังอยู่ในร่างเดิม แล้วน้องกลับมาเกิดเป็นร่างใหม่เพื่อใกล้ชิดกับเขาอีก รอตอนต่อไป ขอบคุณค่ะ

    #23
    1
    • #23-1 นิรนาม ^ ^*(จากตอนที่ 5)
      7 มิถุนายน 2563 / 11:05
      แบบนี้ต้องรอดูค่ะว่า next life จะเป็นยังไงงงง
      #23-1
  4. #22 NokSaengkaew (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2563 / 19:23
    โธ่..น้องยุง ตายได้น่าเอ็นดูแท้
    #22
    3
    • #22-1 นิรนาม ^ ^*(จากตอนที่ 5)
      6 มิถุนายน 2563 / 19:27
      น้องตายแล้วววว ฮาาาาาาาาา
      #22-1
    • #22-3 นิรนาม ^ ^*(จากตอนที่ 5)
      6 มิถุนายน 2563 / 20:08
      นั่นสิค๊าาา
      #22-3