DON'T TOUCH ME มือผม คุณห้ามจับ

ตอนที่ 76 : ตอนที่ 76

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 28,369
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4,316 ครั้ง
    8 ธ.ค. 62

“พี่มาร์คกลับห้องตัวเองไป” อินทัชกลอกตาพูดประโยคนี้เป็นครั้งที่สามแล้วเมื่อคนที่แยกตัวไปอาบน้ำหลังกลับมาจากงานเลี้ยงนั้นมาเคาะประตูห้องเขาขอเข้ามาพูดคุยในห้อง เขาก็คิดว่าจะเป็นเรื่องสำคัญอะไร ที่ไหนได้จะขอนอนด้วย

 

แน่นอนว่าเขาจะต้องปฏิเสธ อินทัชรู้ดีว่าหากเขายอมให้พี่มาร์คนอนด้วยมันจะต้องไม่ใช่แค่นอนธรรมดาแน่ ๆ ซึ่งเขายังไม่พร้อม

 

ไม่สิ เขายังไม่อยากจะยอมตอนนี้มากกว่า

 

อ่า ก็เพิ่งจะคบกันเมื่อคืนเองนี่นะ

 

“จะนอนด้วย” มาร์คยังคงหน้านิ่งเรียบเสมือนว่าไม่ได้ยินถ้อยคำปฏิเสธเป็นครั้งที่สามของอินทัช ยืนกอดอกแสดงเจตนารมณ์อันแน่วแน่ของตัวเองว่าอย่างไรคืนนี้เขาก็จะต้องได้นอนในห้องของอินทัช หรือไม่อย่างนั้นอินทัชจะต้องไปนอนที่ห้องเขา สรุปก็คือไม่ว่ายังไงก็ตามวันนี้เขาจะต้องได้นอนกับคนรักของเขา

 

ร่างสูงที่อยู่ในชุดพร้อมนอนทิ้งตัวลงนอนแผ่ลงบนเตียงนอนหลังนุ่ม กินพื้นที่ไปเกินครึ่งเตียง

 

“พี่มาร์ค ผมง่วง” อินทัชตีหน้ายุ่ง สีหน้าเริ่มจะตึงขึ้นมาบ้างแล้วเมื่อคนตัวโตกว่าไม่มีทีท่าว่าจะยอมลุกออกจากที่นอนของเขาและกลับห้องของตัวเองไป

 

“ง่วงก็มานอน” ไม่เพียงแค่พูดเท่านั้น มาร์คยังตบมือลงเบา ๆ บนเตียงนอนพื้นที่ข้างตัวเอง ก่อนจะพลิกตัวตะแคงหันมาทางอินทัชแล้วใช้แขนข้างหนึ่งตั้งฉากรองศีรษะตัวเองเอาไว้

 

“มานอนสิ” เอ่ยปากเรียกคนที่ไม่ยอมเดินมาที่เตียงตามที่เขาบอก

 

“ผมต้องทำยังไงพี่ถึงจะยอมกลับห้องไป” อินทัชกอดอกถามน้ำเสียงจริงจัง มองเมินผ่านท่าตบเตียงเรียกเขาให้ไปนอนข้าง ๆ ของคนหน้ามึน

 

ฮื่อ น่าจะกลับไปหน้านิ่งเป็นหินเหมือนเดิม

 

“ไม่ต้องทำอะไร นอกจากมานอนดี ๆ ที่บนเตียงนี่”

 

“ถ้าผมไปนอนแล้วพี่จะกลับห้องไปใช่ไหม” อินทัชถามทันทีแต่สีหน้าไม่เชื่อใจ

 

“ไม่กลับ” และนั่นก็เป็นอย่างที่เขาคิดเมื่อคำตอบที่เขาได้รับมาทันทีหลังจากสิ้นเสียงคำถามของเขาเป็นถ้อยคำที่แสนจะหนักแน่นจนน้ำตาจะไหล

 

อือ ง่วง หาวจนน้ำตาจะไหลออกมาแล้วเนี่ย

 

เหนื่อยก็เหนื่อย งานเลี้ยงนั่นไปไม่นานแต่ดูดพลังงานไปไม่น้อยเลย ไหนจะต้องปั้นหน้ายิ้มแย้ม ไหนจะต้องทนกับสายตาของใครต่อใครที่จ้องมองมา และยังเรื่องอื่น ๆ อีก

 

“มานอนเถอะ ไม่ทำอะไรหรอก” มาร์คเห็นสีหน้าเหนื่อยล้าของคนน้องก็พูดเสียงทุ้มต่ำ แววตาอ่อนโยนกว่าเดิม ให้คำยืนยันว่าจะไม่ทำอะไร

 

“ก็ได้” อินทัชหรี่ตามองอย่างต้องการความมั่นใจว่าคนบนเตียงจะไม่ทำอะไรเขาจริง ๆ ก่อนจะตัดสินใจพยักหน้ายอมแพ้ที่จะไล่อีกคนกลับห้องของตัวเองไปแล้วพาตัวเองไปทิ้งตัวนอนลงบนเตียง โดยที่มาร์คที่นอนอยู่ก่อนนั้นขยับตัวเว้นพื้นที่ให้

 

“ไหนบอกไม่ทำอะไรไง” คนที่ง่วงนอนถามเมื่อทันทีที่แผ่นหลังเขาสัมผัสกับความนุ่มของที่นอน ตัวเขาก็ถูกรวบเข้าไปอยู่ในอ้อมแขนแกร่ง ใบหน้าซบลงบนอกแข็ง ๆ แน่น

 

“แค่นอนกอด” มาร์คพูดพร้อมกับขยับท่าทางให้สบายที่สุด เขาขยับศีรษะของอินทัชให้นอนหนุนอยู่บนแขนข้างซ้ายของเขา ส่วนแขนข้างขวาก็ขยับพาดผ่านบนเอวคอด

 

“นอนแบบนี้ต้องเมื่อยแน่ ๆ” อินทัชกลอกตาพูดบ่นแต่ก็ไม่ได้ขยับถอยห่างหรือเปลี่ยนท่าทางการนอน นอกจากนั้นยังขยับตัวของตัวเองให้ได้มุมที่ถนัดมากขึ้นกว่าเดิมอีกด้วย

 

ริมฝีปากสีคล้ำของคนตัวโตยกยิ้มอย่างพึงพอใจเมื่ออินทัชไม่ได้ต่อต้านการกระทำของเขา นอกจากการพูดเชิงบ่นนิด ๆ เท่านั้น ยกยิ้มก่อนที่จะกดริมฝีปากของตัวเองลงบนกลุ่มผมนุ่มของคนที่นอนหนุนแขนตัวเองอยู่

 

“ฮื่อ” อินทัชครางในลำคอเหมือนจะขัดใจ แต่ก็ขัดกับสีหน้าที่ปรากฏสีแดงระเรื่องชัดเจนของตัวเอง

 

“ร้อนเหรอ” มาร์คถามเสียงทุ้มต่ำและเผยรอยยิ้มออกมาอย่างคนที่ไม่พยายามจะเก็บซ่อนอาการไว้เลยสักนิด

 

“อือ ร้อน” อินทัชก็รู้ดีว่าที่คนพี่ถามอย่างนั้นเพราะว่าต้องการจะแซวเขา แต่แล้วยังไงล่ะ บอกไปว่าร้อนยังดีกว่าที่จะยอมรับว่าเขากำลังเขินอยู่จริง ๆ

 

“งั้นเพิ่มแอร์” พูดจบมือข้างที่ก่ายกอดอินทัชไว้ก็ขยับไปยังหัวเตียง ความหารีโมทแอร์ก่อนที่จะปรับลดอุณหภูมิลงต่ำจนอินทัชรู้เหมือนว่าตัวเองกำลังจะถูกแช่แข็ง

 

“ไม่ร้อนแล้วใช่ไหม” ถามพร้อมกับที่พาดแขนของตัวเองกลับเข้าที่เดิม

 

ดวงตาคู่สวยลอบมองค้อนคนเจ้าเล่ห์ที่ลดอุณภูมิของแอร์ลงต่ำแบบเพื่อที่จะต้องการแกล้งเขา ทำไมเขาจะรู้ไม่ทัน ยิ่งเห็นรอยยิ้มที่ริมฝีปากของคนที่ก่อนหน้านั้นแทขจะไม่เคยยิ้มให้เห็นเลยอินทัชก็ยิ่งรู้สึกหมั่นไส้

 

ในระหว่างที่อินทัชกำลังรู้สึกหมั่นไส้คนที่เขานอนหนุนแขนอยู่นั้น อุณหภูมิที่ลดต่ำลงเรื่อย ๆ จากการทำงานของเครื่องปรับอากาศ แอร์เย็น ๆ ที่ตกกระทบลงบนร่างกายทำให้อินทัชตัวสั่นสะท้านขึ้นมาไม่น้อยเลย และคนที่กำลังนอนกอดอินทัชอยู่ก็รับรู้ได้ มาร์คขยับอ้อมแขนของตัวเองให้กระชับแน่นขึ้นอีก

 

เขารู้ว่าอินทัชกำลังหนาว และวิธีการแก้ปัญหาที่ดีก็คือ

 

หนาวเนื้อต้องห่มเนื้อ

 

จงใจลืมผ้าห่มผืนหนานุ่มที่เลื่อนไปอยู่ปลายเตียง

 

ลืมมันทั้งสองคน

 

 

กลางดึกที่ทุกคนควรจะหลับไหลหมดแล้วยังมีดวงตาคู่หนึ่งที่เปิดขึ้นท่ามกลางความมืดมิด มีเพียงแสงไฟริบรี่ที่ส่องผ่านม่านเข้ามาเพียงเล็กน้อยทำให้เขาพอจะมองเห็นคนที่ทำให้เขารู้สึกตัวตื่นขึ้นมากลางดึก

 

ดวงตาคู่คมไม่ปรากฏความง่วงงุนเลยสักนิด ในแววตามีแต่ความเป็นห่วงและเป็นกังวลเมื่อคนที่บ่นว่าง่วงนอนและเหนื่อยล้าจากงานเลี้ยงนั้นควรจะนอนหลับสนิทแต่กลับมีท่าทางกระสับกระส่าย บางครั้งยังมีถ้อยคำบางอย่างหลุดรอดออกมาจากริมฝีปากบาง แต่มาร์คที่นอนแนบชิดอยู่นั้นก็ยังจับใจความไม่ถูก คำเพียงคำเดียวที่เขาพอจะจับใจความได้คือคำว่า

 

“ขอโทษ”

 

มาร์คเดาว่าคนรักของเขากำลังอยู่ในห้วงแห่งความฝัน และคงเป็นฝันที่เจ็บปวดไม่น้อยจากคราบน้ำตาที่เขาพอจะมองเห็นได้จากแสงไฟสลัว ๆ นั่น

 

ขอโทษใคร ขอโทษเรื่องอะไร และกำลังฝันถึงอะไรอยู่

 

คำถามมากมายผุดขึ้นมาในของมาร์ค ข้อนิ้วเรียวสวยถูกยื่นไปเกลี่ยหยาดน้ำตา ก่อนที่เขาจะขยับแขนของตัวเองเพื่อรวบร่างบางเข้ามาในอ้อมกอดให้แนบแน่นกว่าเดิม มือข้างที่ว่างอยู่นั้นลูบไล้แผ่นหลังบางอย่างปลอบประโลม ริมฝีปากสีคล้ำกดจูบลงแผ่วเบาที่กระหม่อมบาง เสียงทุ้มต่ำอ่อนโยนถูกปล่อยออกมา

 

“คนดี อย่าร้องไห้อีกเลย ไม่ต้องขอโทษอะไรแล้ว ไม่มีอะไรต้องขอโทษเลย” มาร์คไม่รู้ด้วยซ้ำว่าอะไรทำให้คนที่เขาอยากจะเห็นแต่รอยยิ้มมีน้ำตา มาร์คไม่รู้ด้วยซ้ำว่าอินทัชกำลังฝันอะไรอยู่กันแน่ แต่ไม่ว่าจะเป็นเรื่องอะไร เขาไม่ประสงค์จะให้คนรักของเขารู้สึกผิดกับมันอีกแล้ว

 

คล้ายกับว่าคนที่กำลังตกอยู่ในความฝันถึงอดีตอันเลือนลางจะรับรู้ได้ถึงความอบอุ่นอ่อนโยนที่ร่างสูงส่งมาเพื่อปลอบประโลมเขา หยาดน้ำตา เสียงพร่ำคำว่าขอโทษก็ค่อย ๆ จางหายไป ก่อนที่ความนิทราอันสงบสุขจะมาเยือนอีกครา แต่นั่นก็ไม่อาจทำให้มาร์คข่มตาหลับลงได้เหมือนกับที่อินทัชเป็น

 

จวบจนเช้า แสงแดดที่ส่องลอดผ่านผ้าม่านเข้ามาก็ทำให้คนที่ฝันร้ายจนมีน้ำตาตื่นขึ้นมา เปลือกตาสีขาวมุกขยับน้อย ๆ ก่อนจะค่อย ๆ เปิดออกให้เห็นดวงตาคู่สวยที่มีความง่วงงุนปรากฏอยู่

 

อินทัชกลอกลูกตาของตัวเองไปมาอย่างเรียกสติ และเมื่อรับรู้ว่าหมอนที่ตัวเองหนุนอยู่นั้นควรจะนิ่มอย่างทุกครั้งกลับกลายเป็นแข็งเกร็ง เขาก็ค่อย ๆ เลื่อนตาไปมอง ก่อนจะจำได้ว่าเขาไม่ได้กำลังนอนหนุนหมอน แต่มันคือแขนที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามของมาร์ค

 

เมื่อคืนเขานอนหนุนแขนพี่มาร์ค เช้ามาเขาก็ยังคงอยู่ในท่าเดิม

 

มาร์คมองคนที่ลืมตาตื่นขึ้นมาแล้วแต่ดูท่าว่าสติยังคงไม่ตื่นตามขึ้นมาเต็มร้อย คนตัวบางนอนหนุนแขนจ้องตากับเขาไม่มีถอย และในแววตานั้นเขาดูแล้วเหมือนว่าอินทัชจะจำไม่ได้ว่าเมื่อคืนตัวเองฝันร้ายจนทำให้เขาตื่นขึ้นมากลางดึกและจนถึงตอนนี้ก็ยังไม่อาจจะนอนหลับลงอีกครั้งได้

 

ดีแล้ว จำไม่ได้ก็ดีแล้ว ให้เช้าวันนี้เป็นเช้าที่สดชื่นของเจ้าตัวก็ดีกว่า

 

คิดได้อย่างนั้นมาร์คก็คลี่ยิ้มที่ริมฝีปาก โน้มหน้าตัวเองลงต่ำจนริมฝีปากของตัวเองแนบชิดกับคนที่เพิ่งตื่นนอนและสติยังคงไม่ตื่นเต็มร้อย

 

Morning kiss” ฉวยโอกาสที่คนเพิ่งตื่นนอนยังตั้งตัวไม่ทันประทับริมฝีปากของตัวเองลงไปที่ริมฝีปากสีสวย แตะเบา ๆ แล้วถอนออกมาก่อนจะประทับแนบลงไปใหม่และครั้งนี้มันแนบแน่นกว่าเดิม

 

ริมฝีปากสีคล้ำขยับเม้มเลาะชิมความหวานจากริมฝีปากบาง  ชิมจนตัวเองพอใจ ชิมจนรับรู้ว่าคนรักเริ่มที่จะหายใจไม่ทัน เขาจึงได้ถอนริมฝีปากกลับไป

 

อินทัชดวงตาปรือปรอย เมื่อความหวานที่ลิ้มรสอยู่นั้นหายไป เขายังตั้งตัวไม่ทัน ยังคงมึนงงว่าตัวเองกำลังอยู่ในสถานการณ์ไหน จนกระทั่งผ่านไปหลายลมหายใจเขาจึงรับรู้ทุกอย่างได้กระจ่างชัด

 

ริมฝีปากบางที่เพิ่งถูกลิ้มชิมรสไปขบเม้มเข้าหากัน ก่อนจะปล่อยคลายให้เป็นอิสระแล้วเอ่ยแผ่วเบาออกมา

 

“พี่มาร์ค” ไม่รู้เหมือนกันว่าเรียกทำไม อาจเป็นความต้องการลึก ๆ ของหัวใจที่อยากจะยืนยันว่าคนที่นอนอยู่เคียงข้างเขา เป็นเจ้าของอ้อมกอด เป็นคนแรกที่เขาตื่นขึ้นมาเจอ นั้นคือพี่มาร์คจริง ๆ

 

“ครับ” เสียงทุ้มต่ำขานรับอย่างอ่อนโยน ก่อนจะเลื่อนริมฝีปากไปประทับจูบนิ่งที่หน้าผากมน

 

อินทัชระบายรอยยิ้มออกมาไม่พูดอะไร เขาไม่รู้ตัวว่าทำไมเขาถึงได้รู้สึกดีใจ โล่งใจนักเมื่อเห็นว่าพี่มาร์คนอนเคียงข้างเขาอยู่ตอนนี้ เขารู้สึกดีใจยิ่งกว่าอะไรเมื่อตื่นขึ้นมาในอ้อมกอดของพี่มาร์ค ลืมตาตื่นขึ้นมาแล้วพบพี่มาร์คเป็นคนแรก

 

มันเหมือนกับว่าเขาอยากจะให้ทุกอย่างนี้มันเกิดขึ้นมานานแล้ว ในใจของเขามันบอกว่าในที่สุด ในที่สุดสิ่งที่เขาต้องการก็เกิดขึ้นจริง ๆ

 

และเขาอยากจะให้มันเป็นอย่างนี้ตลอดไป ไม่ต้องการให้อะไรก็ตามมาทำให้ทุกอย่างเหล่านี้หายไป

 

ไม่ต้องการให้ใครมาพรากมันไปจากเขา

 

 

“ลงมาทำไมครับ” อินทัชถามคนที่ก้าวลงจากรถมาพร้อมกับเขา ทั้ง ๆ ที่ควรจะนั่งรถไปที่ตึกเรียนของตัวเอง

 

ตอนนี้ทั้งอินทัชและมาร์คกำลังอยู่หน้าตึกเรียนอันเป็นสถานที่จัดคลาสบรรยายพิเศษ เชิญผู้บรรยายสุดพิเศษมาเป็นผู้ดำเนินคลาสเรียน

 

เป็นคลาสเรียนพิเศษที่อินทัชรอคอยไม่น้อยเลย

 

มาร์คไม่ตอบคำถามของคนรัก แต่คว้ามือของอินทัชมากุมเอาไว้แนบแน่นก่อนจะพาก้าวเดินไปข้างหน้า จูงมืออินทัชให้เดินตามเขามายังที่นั่งหน้าสุดอันเป็นที่นั่งที่ควรจะมีแค่เพียงคณาจารย์ที่เกี่ยวข้องเท่านั้น

 

มาร์คนั่งลงโดยไม่มีความลังเลใด ๆ เสมือนว่าที่นั่งตรงนี้มันเป็นที่นั่งของเขา ถูกจัดเตรียมไว้เพื่อเขาและคนรักอย่างอินทัช

 

ซึ่งแน่นอนว่ามันถูกจัดเตรียมไว้เพื่อเขา จัดเตรียมไว้ด้วยอำนาจของเขาจริง ๆ นั่นแหละ

 

ท่ามกลางนักศึกษาหลายร้อยคนที่ตื่นเต้นว่ากำลังจะได้เจอกับศิลปินผู้มีชื่อเสียงระดับโลก มีผลงานเพลงที่ไม่ธรรมดา ก็ยังมีคนบางคนที่รอคอยจะเจอเพื่อนเก่าเพื่อนแก่อย่างใจจดใจจ่อ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4.316K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

23,334 ความคิดเห็น

  1. #23140 desbestiny (จากตอนที่ 76)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2563 / 01:17
    โอ้ววว เรื่องสนุกกำลังจะมาแล้วสินะะะะ หึหึ
    #23,140
    0
  2. #23005 pommys (จากตอนที่ 76)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2562 / 12:41
    จะได้เจอแล้วสินะ
    #23,005
    0
  3. #18318 RealThxnB (จากตอนที่ 76)
    วันที่ 25 กันยายน 2562 / 09:03
    ยังมีปมอะไรอีกกก
    #18,318
    0
  4. #18221 pmt2728 (จากตอนที่ 76)
    วันที่ 22 กันยายน 2562 / 23:27
    ทำไมเริ่มน่ากลัวแล้วนะ
    #18,221
    0
  5. #18124 DebbyMar (จากตอนที่ 76)
    วันที่ 21 กันยายน 2562 / 13:02
    คำผิดค่าา
    พับเพียบ
    เปรอะเปื้อน
    ปรางแก้ม
    #18,124
    0
  6. #17894 loognamfzt403 (จากตอนที่ 76)
    วันที่ 17 กันยายน 2562 / 19:20
    อยากรู้อ่ะ รอจร้าาาา
    #17,894
    0
  7. #17887 Laamoon (จากตอนที่ 76)
    วันที่ 17 กันยายน 2562 / 18:43
    โอ้ยยยยยอุปสรรคเยอะแยะไปหมดดด
    #17,887
    0
  8. #17885 A.I.G.F (จากตอนที่ 76)
    วันที่ 17 กันยายน 2562 / 17:25
    ไม่ม่านะคะ ได้โปรดดดดดดดดดเเดเด
    #17,885
    0
  9. #17884 Kazael (จากตอนที่ 76)
    วันที่ 17 กันยายน 2562 / 17:17
    รอน้า อยากรู้มากเลย
    #17,884
    0
  10. #17883 เขาเรียกฉันว่าเต่า (จากตอนที่ 76)
    วันที่ 17 กันยายน 2562 / 16:39
    ปักรอจ้า
    #17,883
    0
  11. #17882 Rujie Taew (จากตอนที่ 76)
    วันที่ 17 กันยายน 2562 / 16:14
    งือออออ น้องกับพี่มาร์คอย่าเป็นอะไรนะ
    #17,882
    0
  12. #17881 Sairattz (จากตอนที่ 76)
    วันที่ 17 กันยายน 2562 / 16:06
    กิ้ดดดดด น้องจะเป็นยังไงต่อนะ ;—;
    #17,881
    0
  13. #17880 SUTH17 (จากตอนที่ 76)
    วันที่ 17 กันยายน 2562 / 15:45
    รออจ้าาาา
    #17,880
    0
  14. #17879 ThiyadaSaehor (จากตอนที่ 76)
    วันที่ 17 กันยายน 2562 / 15:28
    ยังไม่หลุดพ้นอีกเรอะ
    #17,879
    0
  15. #17878 Littlemar (จากตอนที่ 76)
    วันที่ 17 กันยายน 2562 / 15:04

    ฮรึกกก ยังไม่สงบสุขสินะ
    #17,878
    0
  16. #17877 lovelybutter (จากตอนที่ 76)
    วันที่ 17 กันยายน 2562 / 13:46
    อารายอี๊ก สมหวังสะทีเถอะ พลีสสสส
    #17,877
    0
  17. #17876 Bee_Bee_1225 (จากตอนที่ 76)
    วันที่ 17 กันยายน 2562 / 13:41
    รอเลยว่าน้องจะเจอกับอะไร แต่อยากให้น้องมีสติคิดอะไรให้เยอะๆๆ งื้อออ
    #17,876
    0
  18. #17875 เมี๊ยว~ (จากตอนที่ 76)
    วันที่ 17 กันยายน 2562 / 13:32
    มาจ้าา

    เตรียมรับมือความดราม่า แอแงงง
    #17,875
    0
  19. #17874 ปู๊'ปู๊ (จากตอนที่ 76)
    วันที่ 17 กันยายน 2562 / 13:27
    มาให้หมดพี่พร้อมล่ะ!
    #17,874
    0
  20. #17873 Alleytama (จากตอนที่ 76)
    วันที่ 17 กันยายน 2562 / 13:17
    มีสติน่ะน้องอินแล้วทุกอย่างจะผ่านไปได้ด้วยดี สาธุค่ะพระคุณเจ้า _/\_
    #17,873
    0
  21. #17872 pcard (จากตอนที่ 76)
    วันที่ 17 กันยายน 2562 / 13:01
    ฮือออ ขนลุกเลย ช่วยส่งกำลังใจให้น้องรัวๆจ้า :)
    #17,872
    0
  22. #17871 Yukinong (จากตอนที่ 76)
    วันที่ 17 กันยายน 2562 / 12:45
    เจ้ากรรมนายเวรหนูคือคุณมาร์คจ่ะ
    #17,871
    0
  23. #17870 jade cloud (จากตอนที่ 76)
    วันที่ 17 กันยายน 2562 / 12:39
    น้องจะเจออะไรอีกน้า ลุ้นๆๆๆ ต้องดราม่าแน่เลย
    #17,870
    0
  24. #17869 vivivenus (จากตอนที่ 76)
    วันที่ 17 กันยายน 2562 / 12:36

    เปิดปมมาอีกละ

    #17,869
    0
  25. #17868 mnpd2 (จากตอนที่ 76)
    วันที่ 17 กันยายน 2562 / 12:33
    อินนน รอค้าบบ
    #17,868
    0