DON'T TOUCH ME มือผม คุณห้ามจับ

ตอนที่ 62 : ตอนที่ 62

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 30,827
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4,693 ครั้ง
    8 ธ.ค. 62

“เฮ้ออออ” เสียงถอนหายใจเฮือกใหญ่ดังขึ้นจากคนที่เพิ่งจะทั้งตัวลงบนที่นอนหลังนุ่ม เปลือกตาสีมุกปิดลงปกคลุมดวงตาคู่สวยอยู่ชั่วครู่หนึ่งก่อนจะเปิดขึ้นพร้อมกับที่อินทัชยกมือของตัวเองขึ้นมาดู

 

ประกายเพชรเม็ดงามสีน้ำเงินที่ส่องเข้าที่นัยน์ตาของเขา แหวนทองคำขาวประดับเพชรน้ำงามขนาดกำลังดีถูกสวมอย่างพอดิบพอดีที่นิ้วนางด้านขวาของอินทัช

 

พอดีอย่างกับถูกสร้างสรรค์ขึ้นมาเพื่อเขาโดยเฉพาะ

 

“บังคับกันเก่งชะมัด” อินทัชพึมพำกับตัวเองเบา ๆ ถึงการบังคับใส่แหวนเพชรเม็ดนี้จากมาดามนิลา เขาผู้ซึ่งปฏิเสธจนเสียงแหบเสียแห้งก็ได้แต่ก้มหน้าก้มตาใส่มันไปเพราะคำขาดที่ยื่นมา

 

‘จะใส่วงนี้ที่นิ้วนางข้างขวา หรือวงนี้ที่นิ้วนางข้างซ้าย’ หนึ่งแหวนเพชรเม็ดงามสีน้ำเงินนามบลูไดมอน อีกหนึ่งเพชรที่ขึ้นชื่อว่าหายาก เพชรสีชมพูมีเพชรสีขาวสามเหลี่ยมประดับสองข้างมองแล้วเหมือนปีกนางฟ้า

 

อินทัชไม่กล้าแม้แต่จะจินตนาการถึงราคาของมัน

 

เพราะคำขาดประโยคนั้นของมาดาม แหวนเพชรเม็ดงามบลูไดมอนจึงได้ถูกสวมอยู่บนนิ้วนางข้างขวาของเขา

 

“ถ้าทำหายขึ้นมา อึก ไม่อยากจะคิดต่อเลย” อินทัชกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่เมื่อเผลอคิดไปว่าหากตัวเองทำแหวนเพชรที่สวมอยู่นี้หายไป

 

“หายก็เปลี่ยนวงใหม่” น้ำเสียงเรียบเรื่อยที่ดังขึ้นมาทำให้คนที่นอนอยู่กระเด้งตัวลุกขึ้นมาโดยอัตโนมัติ

 

อินทัชหันไปมองคนที่เข้ามาโดยที่เขาไม่รู้ตัว แล้วยังพูดประโยคที่ชวนทอดถอนใจอย่างนั้นอีก

 

“พูดอะไรง่าย ๆ อย่างนั้นเล่า” อินทัชถลึงตาใส่คนที่พูดเหมือนว่าแหวนเพชรที่เขาสวมอยู่นี้มีราคาแค่หลักสิบหลักร้อย

 

อ่า อันที่จริงก็หลักสิบจริง ๆ นั่นแหละ ห้าสิบล้านน่ะ

 

“ไม่จำเป็นต้องทำให้เป็นเรื่องยาก” มาร์คพูดแล้วยกยิ้มที่มุมปากพร้อมกับเดินมาทิ้งตัวนั่งลงบนเตียงอย่างถือวิสาสะ

 

อินทัชกลอกตาไปมา คร้านที่จะพูด ทั้งเรื่องแหวนเพชร ทั้งเรื่องที่เจ้าตัวถือวิสาสะนั่งลงบนเตียงที่เขาครอบครองอยู่นี้

 

“รู้หรือเปล่าว่าปกติแล้วมาดามไม่อนุญาตให้ใครเข้าไปในห้องนั้น ฉันเองยังเคยเข้าไปไม่กี่ครั้ง” มาร์คเอนหลังพิงกับหัวเตียงแล้วพูดออกมา ดวงตาจ้องมองไปยังนิ้วนางข้างขวาที่สวมใส่แหวนเพชรเม็ดงามสีน้ำเงินอยู่

 

อินทัชมองตามสายตาของคิง ใช้นิ้วมืออีกข้างลูบไล้ไปมาบนตัวแหวน ก่อนจะให้คำตอบ

 

“พวกคุณไว้ใจผมมากเกินไป” น้ำเสียงแผ่วเบาถูกเปล่งออกมาจากลำคอ รอยยิ้มจาง ๆ ผุดขึ้นที่ริมฝีปาก

 

“พรุ่งนี้อยากจะไปมหาวิทยาลัยหรือเปล่า” มาร์คเปลี่ยนเรื่อง

 

“เฮ้อ ไปครับ อยากจะไปทำเรื่องย้ายคณะด้วย แต่นี่มันใกล้สอบกลางภาคแล้ว คงย้ายไม่ได้” อินทัชถอนหายใจเฮือกใหญ่แล้วยินยอมตอบคำถามของคิงพร้อมบอกความต้องการของตัวเอง

 

“ทำไมจะย้ายไม่ได้” แค่บอกมาว่าจะย้ายไปคณะไหนก็เท่านั้น

 

ประโยคหลังนั้นมาร์คไม่ได้พูดออกไป แต่อินทัชกลับรับรู้ได้

 

“ผมอยากย้ายไปดุริยางคศิลป์” อินทัชบอกชื่อคณะที่ตัวเองต้องการย้ายไปเรียน และเชื่อว่าไม่เกินวันสองวัน ชื่อของเขาจะต้องไปปรากฏอยู่ที่คณะใหม่เป็นแน่

 

“เอกการประพันธ์ดนตรี” มาร์คพูดชื่อสาขาที่อินทัชต้องการจะเรียนเป็นเชิงถาม และแน่นอนว่าได้รับการพยักหน้ามาแทนคำตอบรับจากอินทัชพร้อมกับคำขอบคุณล่วงหน้า

 

“อีกสามวันผมต้องไปงานเลี้ยงกับมาดาม” อินทัชเปลี่ยนไปพูดอีกเรื่องหนึ่งแทน

 

“งานน่าเบื่อ” มาร์คพูดด้วยสีหน้าที่มีความเบื่อหน่ายแสดงออกมาจริง ๆ

 

อินทัชมองสีหน้าของมาร์คแล้วก็คิดถึงสิ่งที่มาดามพูดกับเขา หน้ากาก หัวโขนที่ต้องหยิบยกมาใส่ยามไปพบกับคนในวงสังคมไฮโซ วงสังคมนักธุรกิจ เขาจินตนาการไม่ออกเลยว่ามาร์คจะไปตีสีหน้ายิ้มแย้ม สวมหน้ากากพูดคุยกับคนอื่นได้ยังไง

 

แต่มาดามก็พูดอยู่ว่าเบื่อที่จะออกงานคนเดียวนี่นะ นั่นแปลว่าคิงและคุณคอนเนอร์คงไม่ได้ไปงานพวกนั้นสักเท่าไหร่

 

แล้วทำไมคนที่ไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรด้วยอย่างเขาจะต้องไปด้วยกัน

 

อินทัชคิดแล้วถามกับตัวเองในใจ โดยเมินคำตอบที่ตัวเองรู้ดีอยู่แล้วไป

 

“แล้ว เอ่อ คิงคุยเรื่องงานกับแด๊ดเสร็จแล้วเหรอครับ” อินทัชเปลี่ยนเรื่องถามอีกครั้ง และเขาค่อนข้างจะอยากรู้ไม่น้อยเลยเหมือนกันว่าโอ คอนเนอร์มีมาตรการจะตอบโต้พวกที่มากระตุกหนวดราชสีห์อย่างไร

 

“ทำไมเรียกแด๊ด เรียกมัมได้ แต่ไม่ยอมเรียกชื่อฉัน” มาร์คไม่ตอบคำถามแต่กลับขมวดคิ้วนิด ๆ ถามเสียงเข้ม

 

อินทัชเม้มปากแน่นเมื่อได้ยินคำถาม

 

“หืม ทำไมไม่เรียก” จ้องมองไปที่ดวงตาคู่สวย มองหาสิ่งที่อินทัชกำลังคิดหรือรู้สึกอยู่ และเขาเห็นแววตาสับสน ลังเลไม่แน่ใจในดวงตาคู่นั้น

 

“แด๊ดสั่งให้เรียก” อินทัชคลายริมฝีปากตัวเองแล้วตอบคำถาม ประสานดวงตาของตัวเองเข้ากับดวงตาคู่คมของมาร์ค

 

“งั้นฉันสั่งให้เรียกบ้าง เรียกสิ เรียกพี่มาร์ค” พูดพร้อม ๆ กับใบหน้าที่ค่อย ๆ เคลื่อนตัวเข้าหาอีกคน ดวงตาคู่คมจ้องมองคนที่ตัวเองต้องการให้เรียกเขาว่าพี่มาร์ค มองด้วยแววตาที่เปิดเปลือยความรู้สึกจนทำให้อินทัชที่เผลอสบตาเข้ารู้สึกสมองว่างเปล่า ทุกอย่างดูพร่าเบลอเกินกว่าที่จะคิดได้ว่าตัวเองควรจะต้องหลบ ก่อนที่ถ้อยคำสองคำสุดท้ายจะดึงสติที่มีเหลืออยู่น้อยนิดให้กลับมา

 

“ผะ ผม ผมปวดฉี่! ไปเข้าห้องน้ำก่อน”

 

อินทัชพูดดังเสียงสองมองผลักคนตัวโตกว่าให้ถอยห่างแล้วกระโจนตัวลงจากเตียง วิ่งหนีเข้าห้องน้ำ ปิดประตูเสียงดังลั่น

 

“เฮ้อออ บ้าชะมัด” คนวิ่งหลบเข้ามาที่ห้องน้ำพิงแผ่นหลังตัวเองเข้ากับประตู มือสองข้างทาบทับอยู่บนหน้าอกที่ข้างในมีก้อนเนื้อเต้นรัวเร็วรุนแรง

 

คำว่าพี่มาร์คที่อีกฝ่ายให้เขาเรียกทำให้เขานึกย้อนไปถึงครั้งสุดท้ายที่เขาเรียกเจ้าตัว

 

สิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อวานนี้

 

มือที่กุมหน้าอกอยู่ถูกเลื่อนมาสัมผัสลูบไล้ริมฝีปากอิ่มอย่างเผลอไผล

 

อันตราย

 

สรรพนามนั้นอันตราย ก่อนหน้านั้นเขาเคยคิดว่ามันเป็นประโยชน์ยามที่จะใช้มันเพื่อวอนขออะไรบางอย่างจากคิง แต่เจ้าตัวนั่นทำให้เขารู้ว่าหากไม่จำเป็น เขาไม่ควรเรียกคิงด้วยสรรพนามแบบนั้น

 

โดยเฉพาะหากอยู่ด้วยกันสองต่อสองในที่ที่อันตรายแบบนี้!

 

อันตรายต่อตัวและหัวใจของเขาเอง

 

 

“คิง กลับไปนอนห้องตัวเองสิ” อินทัชที่หนีไปตั้งสติในห้องน้ำ กลับออกมาเจอคนนอนหลับตาพริ้มอยู่บนเตียงของตัวเองก็ออกปากไล่ให้คิงกลับห้องของตัวเองไป เขาจะได้อาบน้ำนอนสักที

 

ซึ่งก็ไม่รู้ว่าจะนอนหลับหรือเปล่า

 

“คิง” ส่งเสียงเรียกอีกครั้งเมื่อไม่ได้รับการตอบรับจากอีกฝ่าย เปลือกตายังคงปกคลุมดวงตาคู่คมแสนร้ายกาจนั่นไว้มิด อินทัชมองอย่างหวาดระแวง ขยับตัวเข้าไปใกล้และส่งเสียงเรียกอีกครั้งหนึ่ง

 

“คิง หลับจริง ๆ เหรอ” ถามด้วยความไม่แน่ใจ เห็นลมหายใจเข้าออกเป็นจังหวะ หน้าอกพองยุบเป็นจังหวะสม่ำเสมออินทัชก็ลังเลว่าคิงอาจจะหลับจริง ๆ แต่ความร้ายกาจที่เขาเคยเจอก็ไม่อาจทำให้เชื่อได้อย่างสนิทใจ

 

กลัวว่าคนจะมีลูกไม้อะไรมาทำให้หัวใจเขาจะวายอีก

 

ดวงตาคู่สวยมองอย่างระมัดระวังขณะที่เดินเข้าไปใกล้เรื่อย ๆ หางตาเหลือบมองหาทางหนีทีไล่ให้ตัวเองหากโดนเล่นลูกไม้เข้าใส่จริง ๆ ก่อนจะถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ด้วยความโล่งอก เมื่อตัวเองเข้ามาใกล้คิงในระยะเอื้อมมือถึงแล้วอีกฝ่ายก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะลืมตาตื่นขึ้นมาทำอะไร

 

“คงจะเพลียจริง ๆ ยังไงก็ไม่ได้นอนตั้งแต่เมื่อคืนนี่เนอะ” อินทัชพึมพำกับตัวเองเบา ๆ ด้วยกลัวว่าเสียงของตัวเองจะไปปลุกมาร์คให้ตื่นขึ้นมา

 

วันนี้หลังจากที่มาร์คกลับเข้ามาบ้านมาแล้วมาทำท่าจะหลับอยู่ที่ห้องของอินทัช แต่เพราะการพูดคุยกันไปเรื่อยเปลื่อยจนทำให้ถึงเวลาอาหารกลางวัน และหลังจากมื้อกลางวันมาร์คก็ไปคุยเรื่องงานกับผู้เป็นพ่อจนทำให้ยังไม่ได้นอนพักผ่อนจริง ๆ สักที

 

อินทัชกวาดตามองคนที่นอนหลับอยู่บนเตียงของเขา ก่อนจะค่อย ๆ เลื่อนผ้าห่มผืนนุ่มสีขาวสะอาดตาขึ้นคลุมห่มให้ และหันไปปรับลดอุณหภูมิของแอร์ให้อยู่ในระดับที่พอดี

 

ร่างสูงโปร่งถอยห่างออกมาเมื่อจัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว แล้วพาตัวเองไปเปิดตู้เสื้อผ้า หยิบเสื้อผ้าที่จะใส่นอนในคืนนี้พร้อมกับผ้าเช็ดตัวเดินเข้าห้องน้ำไปจัดการตัวเองอีกรอบก่อนที่จะเข้านอน

 

ทันทีที่แผ่นหลังบางหายลับเข้าห้องน้ำไป คนที่นอนเปลือกตาปิดสนิทอยู่เมื่อครู่ก็ค่อย ๆ ลืมตาตื่นขึ้นมาพร้อมรอยยิ้มที่มุมปาก ดวงตาคู่คมทอประกายอบอุ่นอ่อนโยน รักใคร่แบบที่หากไม่ใช่เพราะอินทัช มันก็จะไม่มีทางปรากฏขึ้นมาให้เห็นได้

 

 

“คิงไม่ได้นอนมาตั้งแต่เมื่อวาน น่าจะหลับยาวถึงเช้า คงไม่ตื่นกลางดึกหรอกมั้ง” อินทัชพึมพำกับตัวเองอย่างไมค่อยจะแน่ใจนัก ก่อนจะค่อย ๆ พาตัวเองไปนอนอยู่บนเตียงข้าง ๆ คิงโดยที่ไม่ลืมเอาหมอนข้างมาวางกั้นระหว่างเขากับคนตัวโตกว่าไว้

 

ร่างสูงโปร่งทิ้งตัวนอนลงอย่างแผ่วเบา ระมัดระวังไม่ให้ไปถูกกระทบจนคนที่นอนหลับอยู่ตื่นขึ้นมา โดยที่ไม่รู้เลยว่าคนที่ประสาทสัมผัสไว แค่มีใครเข้ามาใกล้ในระยะห้าร้อยเมตรเขาตื่นแล้วนั้นยังไม่ได้หลับไปอย่างที่อินทัชเข้าใจ

 

“ฝันดีนะคิง ไม่สิ ฝันดีนะครับพี่มาร์ค” อินทัชนอนมองใบหน้าคมที่อยู่ไม่ห่างจากเขาเท่าไหร่นักอยู่ชั่วขณะหนึ่งก่อนจะพูดเสียงแผ่วเบาในลำคอแล้วค่อย ๆ ผล็อยหลับไปเพราะความง่วงงุน

 

หลับไปโดยที่ไม่ทันได้สังเกตเห็นว่าทันทีที่สิ้นเสียงคำพูดบอกฝันดีของเขา ริมฝีปากที่ไม่ค่อยปรากฏรอยยิ้มให้คนอื่นได้เห็นเท่าไหร่นักก็มีรอยยิ้มจาง ๆ เกิดขึ้นมา

 

ดวงตาคู่คมเปิดขึ้นอีกครั้ง แขนแกร่งถูกตั้งฉากขึ้น ฝ่ามือรองรับศีรษะให้มาร์คได้ทอดตามองดูคนรักอย่างง่าย ๆ นิ้วมือเรียวสวยถูกส่งไปเกลี่ยเส้นผมที่ร่วงลงมาละเปลือกตาสีมุก ก่อนจะไล้ลงมาที่หางคิ้ว แก้มเนียน เรื่อยลงมาจนหยุดที่ริมฝีปากนุ่มแสนหวานที่เขาได้ลิ้มลองรสจนติดใจไปแล้ว

 

โดยไม่ยั้งคิด ไม่ยั้งอารมณ์ตัวเอง มาร์คเคลื่อนใบหน้าลงจนใกล้กับคนที่นอนหลับตาพริ้ม แตะริมฝีปากร้อน ๆ ของตัวเองลงที่ริมฝีปากสีสดอย่างแผ่วเบาราวกับกลัวมันช้ำ อยู่อย่างนั้นนานหลายลมหายใจก่อนจะค่อย ๆ ถอนริมฝีปากกลับมา

 

“ฝันดีอินทัช” ริมฝีปากร้ายกาจที่เพิ่งฉกฉวยโอกาสไปเมื่อครู่ขยับบอกฝันดีคนที่หลับไหลไปจริง ๆ ก่อนจะค่อย ๆ ขยับตัวลุกขึ้นจากที่นอน

 

เขาก็อยากจะนอนกอดอินทัช อยากจะตื่นเช้ามาเจออินทัชนอนอยู่บนเตียงข้าง ๆ กัน อยากจะจูบต้อนรับยามเช้า แต่เพราะสิ่งที่เขาแบกรับ สิ่งที่เขาต้องจัดการ ไม่อาจทำให้เขาทำอย่างนั้นได้ในตอนนี้

 

ร่างสูงแกร่งพาตัวเองเดินออกจากห้องมาโดยที่เจ้าของห้องไม่รู้ตัว

 

“รถเตรียมพร้อมแล้ว” เจตวิชน์บอกผู้เป็นทั้งเพื่อนทั้งนาย เขายืนรออยู่ที่หน้าห้องนานแล้ว คิดว่าหากภายในอีกสิบนาทีนี้คิงยังไม่ออกมา เขาคงจะต้องเข้าไปตาม แต่โชคดีที่เขายังไม่ต้องทำเรื่องเสี่ยงตายถึงขนาดนั้น

 

“อืม” มาร์คเพียงแค่ตอบรับในลำคอเท่านั้นแล้วเดินนำหน้าไปยังรถที่จะพาเขาไปทำเรื่องสำคัญ

 

“พรุ่งนี้จัดการเรื่องย้ายคณะให้อินทัชด้วย” เมื่อเขาไปนั่งในรถ มาร์คก็พูดกับคนที่นั่งรออยู่ในรถแล้วทันที

 

“จะย้ายคณะ ช่วงนี่เนี่ยนะ อ่อ โอเค ย้ายช่วงนี้แหละ ไม่มีปัญหาอะไรเลย ย้ายง่าย ย้ายสบาย” ครูซถามเสียงหลง แต่เมื่อเห็นสายตาเย็นเยียบที่ตวัดมองมาก็รีบเปลี่ยนคำพูดอย่างรวดเร็ว

 

“จริง ๆ ปีหนึ่งก็ย้ายคณะได้ง่ายอยู่แล้ว เพราะส่วนมากก็เรียนแต่วิชารวมกับวิชาเลือก วิชาของคณะ ของสาขายังไม่ค่อยได้เรียนเท่าไหร่” ลอยซ์พูดขึ้นมาบ้าง คนที่เหลือก็พยักหน้ารับก่อนที่ทั้งรถจะอยู่ในความเงียบสงบอีกครั้ง

 

มาร์คยกมือขึ้นกอดอก เอนแผ่นหลังลงกับเบาะรถปิดเปลือกตาลง

 

“เออ ใช่ หมอนั่นน่ะ ฉันส่งคนไปจับตามองแล้วนะ” โฬมที่มักจะรับผิดชอบเรื่องที่ต้องตามสืบหรือสะกดรอยตามรายงานผลในเรื่องที่ได้รับมอบหมาย

 

“ที่จริงไม่เห็นจำเป็นต้องทำให้ยุ่งยากเลย ก็แค่นักร้องคนเดียว กำจัดทิ้งก็สิ้นเรื่อง” ครูซพูดด้วยสีหน้าเรียบเฉยราวกับว่าการฆ่าคนไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร

 

ที่จริงสำหรับคนที่ได้ฉายาว่านักฆ่าหน้ายิ้มก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร ตราบใดที่คนที่เป็นเป้าหมายนั้นไม่ใช่ผู้บริสุทธิ์

 

“อินทัชอยากจะจัดการเอง” แม้ว่าเขาจะยังไม่เคยได้พูดเรื่องนี้กับอินทัช แต่มาร์คมั่นใจมากว่าอินทัชต้องอยากที่จัดการล้างแค้นคนทรยศด้วยตัวเองแน่ ๆ

 

และการได้แก้แค้นคืนด้วยตัวเองมันจะต้องสะใจมากกว่าเป็นไหน ๆ

 

ให้อินทัชได้ลงมือ และเขาคอยช่วยอยู่ข้างหลังก็พอ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4.693K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

23,334 ความคิดเห็น

  1. #23044 Writerkikkok (จากตอนที่ 62)
    วันที่ 2 มีนาคม 2563 / 20:53
    ผัวช่วยแบกเมียช่วยหามเหมาะสมๆ
    #23,044
    0
  2. #22991 pommys (จากตอนที่ 62)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2562 / 10:39
    พี่มาร์ค
    #22,991
    0
  3. #21204 Jnc214 (จากตอนที่ 62)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2562 / 00:45
    555555555คิงทำน้องอินอึ้งได้ตลอดดดดด
    #21,204
    0
  4. #18453 KanchanaChongnok (จากตอนที่ 62)
    วันที่ 27 กันยายน 2562 / 12:56
    ป๋าสุดดดดด เปย์จนหมดตัวก็ย่อมได้5555
    #18,453
    0
  5. #18260 canookss (จากตอนที่ 62)
    วันที่ 23 กันยายน 2562 / 19:20
    เปย์สุดจ้าาาาา ป๋ามาร์ค 55555
    #18,260
    0
  6. #17424 srpyw (จากตอนที่ 62)
    วันที่ 11 กันยายน 2562 / 10:54
    พี่มาร์คสายเปย์5555555
    #17,424
    0
  7. #16972 poo2momo (จากตอนที่ 62)
    วันที่ 6 กันยายน 2562 / 12:04
    พี่มาร์คสายเปย์ก้อมาจ้า มีการบอกดีนะที่ถามก่อนอีกแน่ะ
    #16,972
    0
  8. #16761 RealThxnB (จากตอนที่ 62)
    วันที่ 3 กันยายน 2562 / 01:57
    เรียกคิงไม่ได้แล้ว ต้องเรียกป๋า
    #16,761
    0
  9. #16083 SUNIPHA (จากตอนที่ 62)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2562 / 18:30
    ตอนนี้น้องเป็นเด็กเสี่ยของจริงละนะไม่ใช่ข่าวลือละ เด็กเสี่ยมาร์ค!!!!!!! เปย์จริง
    #16,083
    0
  10. #15988 pmt2728 (จากตอนที่ 62)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2562 / 20:20
    ใจเย็นนะคิงนะ 5555
    #15,988
    0
  11. #15669 PBwwct (จากตอนที่ 62)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2562 / 15:34

    ถ้าขนาดนี้ให้ทนายเตรียมเอกสารเซ็นโอนทุกอย่างให้น้องเลยเหอะพ่อ จะเปย์​อะไรขนานนั้น
    #15,669
    0
  12. #15595 NattPaweena (จากตอนที่ 62)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2562 / 20:16
    โอ้ยยย อีพี่คะ ใจเย็นๆ รู้แล้วว่ารวย
    #15,595
    0
  13. #15594 pukimb1a (จากตอนที่ 62)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2562 / 20:00
    พี่มาร์คคือเปย์มากกกกกก รอต่อคับบบ
    #15,594
    0
  14. #15593 Patcharee_AP (จากตอนที่ 62)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2562 / 18:40
    รออออออออ
    #15,593
    0
  15. #15592 Kibibiza (จากตอนที่ 62)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2562 / 16:44
    มาร์คสายเปย์ที่แท้ทรู
    #15,592
    0
  16. #15591 NaokiChun (จากตอนที่ 62)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2562 / 16:30
    สายเปย์ที่แท้ทูร์​
    #15,591
    0
  17. #15590 น้ำเน่าสีออน (จากตอนที่ 62)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2562 / 15:14
    เกินไปมากซื้อโลกให้ได้คงทำไปแล้ว
    #15,590
    0
  18. #15589 Tery2006 (จากตอนที่ 62)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2562 / 14:11
    เปย์เก่งงงงงง
    #15,589
    0
  19. #15587 _Eris_ (จากตอนที่ 62)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2562 / 12:20
    พี่คือเกินไปมาก
    #15,587
    0
  20. #15586 Neenasaeng (จากตอนที่ 62)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2562 / 12:03
    อิพี่สายเปย์​
    #15,586
    0
  21. #15585 vivivenus (จากตอนที่ 62)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2562 / 09:32
    เปย์ขนาดนั้น 555
    #15,585
    0
  22. #15584 Ai-chah (จากตอนที่ 62)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2562 / 08:18
    ชอบบบบบ​ คิงสายเปย์555555
    #15,584
    0
  23. #15583 Joq19 (จากตอนที่ 62)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2562 / 07:24
    เปย์เว่ออออออแม่
    #15,583
    0
  24. #15582 GlassBall0911 (จากตอนที่ 62)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2562 / 05:52
    เฮียคิงสายเปย์ 5555
    #15,582
    0
  25. #15581 nuneny_NJ (จากตอนที่ 62)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2562 / 05:29
    คิงสายเปย์555555555
    #15,581
    0