DON'T TOUCH ME มือผม คุณห้ามจับ

ตอนที่ 58 : ตอนที่ 58

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 31,804
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4,947 ครั้ง
    8 ธ.ค. 62

“พักฟื้นสักระยะก็จะหายดีครับ อาการไม่มีอะไรน่าเป็นห่วง ระวังอย่าขยับร่างกายบ่อย ๆ จนกระทบกระเทือนแผลก็พอ” นายแพทย์ประจำตระกูลผู้สืบทอดตำแหน่งจากผู้เป็นพ่อของตัวเองบอกกับมาดามของโอ คอนเนอร์ ก่อนที่สายตาของผู้เป็นแพทย์จะลอบมองสำรวจผู้ที่ยืนอยู่ข้างภรรยาคนไข้ของเขา

 

จุดอ่อนที่ยิ่งใหญ่ของนายน้อยแห่งโอ คอนเนอร์

 

“คุณหมอคงรู้ใช่ไหมคะว่าอะไรที่ควรพูด อะไรที่ควรเงียบ” น้ำเสียงของมาดามไม่ได้มีความข่มขู่เลยสักนิด แต่อินทัชสัมผัสได้ถึงความน่ากลัว

 

ถึงจะไว้ใจให้เป็นผู้รักษาคุณมิคาเอลผู้เป็นนายใหญ่ แต่ถึงกระนั้นก็ไม่ได้วางใจเสียทีเดียว

 

อำนาจของเม็ดเงินนั้นมันหอมยั่วยวนใจ จนทำให้อะไร ๆ เปลี่ยนแปลงได้เสมอ

 

“ผมรู้ดี มาดามวางใจได้” นายแพทย์วัยกลางคนพูดอย่างหนักแน่น เขาไม่มีทางทรยศต่อโอ คอนเนอร์แน่ ๆ ไม่ต้องพูดถึงว่าครอบครัวของเขาซื่อสัตย์และภักดีขนาดไหน เอาแค่ว่าเขาไม่กล้าเอาชีวิตของตัวเองไปแลกเงินหรอก

 

“ฉันให้เด็กจัดห้องไว้แล้ว ช่วงสามสี่วันนี้หมอก็พักที่นี่ไปก่อนนะคะ”

 

“ครับ” นายแพทย์วัยกลางคนรู้ดีว่าการที่เขาได้พักอยู่ที่บ้านหลังนี้ไม่ใช่แค่เพื่อดูอาการอย่างใกล้ชิด แต่การที่เขาเข้ามาในบ้านหลังนี้และไม่ได้ออกไปในวันเดียวกัน มันจะทำให้ฝั่งตรงข้ามคาดการณ์ได้ว่าอาการของนายใหญ่แห่งโอ คอนเนอร์นั้นหนักหนาสาหัสจนต้องรั้งตัวนายแพทย์ประจำตระกูลเอาไว้เฝ้าดูอาการอย่างใกล้ชิด

 

ไม่ใช่แค่เพียงนายแพทย์วัยกลางคนเท่านั้นที่รับรู้ถึงความนัยในเรื่องนี้ อินทัชเองก็เดาได้เช่นกัน เขาเพิ่มความนับถือในเรื่องการจัดการและการรับมือของมาดามนิลามากยิ่งขึ้นไปอีก

 

“ไป เข้าไปดูแด๊ดเขาสักหน่อย” เมื่อคล้อยหลังคุณหมอที่เดินตามสาวใช้ไปยังห้องพักของตัวเองที่อยู่อีกฝากหนึ่งของคฤหาสน์อันกว้างขวางแห่งนี้ มาดามนิลาก็หันมาพูดกับอินทัชที่กำลังจะอ้าปากขอตัวไปพักผ่อนก่อน

 

“จะดีเหรอครับ” อินทัชกลืนคำพูดที่จะพูดในตอนแรกลงคอไปแล้วถามอย่างไม่แน่ใจแทน

 

ในช่วงเวลาอย่างนี้ให้คนที่ขึ้นชื่อว่าเป็นคนของตระกูลศัตรูเข้าไปในห้องที่มีนายใหญ่ของโอ คอนเนอร์นอนบาดเจ็บอยู่จะดีหรือ

 

ไม่กลัวว่าเขาจะมีความคิดที่เลวทรามอยู่ในหัวบ้างหรืออย่างไร

 

“ไปเถอะ” ไม่เพียงแค่พูดเท่านั้นแต่มาดามผู้ยังสวยสง่ายังคว้ามือของนที่มีสีหน้าลังเลให้เดินไปยังห้องที่ผู้เป็นสามีนอนพักรักษาตัวอยู่

 

อินทัชกวาดสายตามองห้องที่มาดามนิลาพาเขาเข้ามา ห้องสีขาวสะอาดตาและกลิ่นยาฆ่าเชื้อที่จมูกของเขา

 

ดู ๆ แล้วห้องห้องนี้คงจะจัดเตรียมไว้เพื่อใช้รักษาโดยเฉพาะ

 

เดินตามแรงจูงมือของมาดามนิลาเข้าไปจนไปหยุดอยู่ใกล้ ๆ กับเตียงนอนที่มีร่างสูงแกร่งนอนอยู่ ทั้ง ๆ ที่สีหน้าซีดเซียว และดวงตาพริ้มหลับไม่เห็นดวงตาที่ทรงอำนาจนั่น แต่อินทัชก็ยังสัมผัสได้ถึงความแข็งแกร่ง อำนาจบารมีที่แผ่ออกมาจากคนบนเตียง

 

“เพิ่งจะได้เจอครั้งแรก แต่ก็ต้องมาเจอกันในรูปแบบนี้” มาดามนิลาพูดเสียงเบา ดวงตาที่เข้มแข็งนั้นมองคนที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ก่อนจะหันไปมองสามีที่แต่งงานกันมากว่ายี่สิบปี

 

“เดี๋ยวพรุ่งนี้คุณคอนเนอร์ก็ตื่นขึ้นมาครับ” อินทัชไม่รู้จะพูดอะไรดี นิ่งคิดไปชั่วครู่ก่อนจะพูดออกมา และเขาก็เรียกคนบนเตียงด้วยสรรพนามเดียวกันกับที่เขาได้ยินคิงใช้เรียก

 

“นั่นสิ เขามีเรื่องจะพูดกับเราเยอะเลย” มาดามนิลายิ้มบางแล้วพูดประโยคที่ทำให้อินทัชตัวแข็งทื่อ

 

มีเรื่องจะพูดกับเขา? เยอะเลยด้วย?

 

ทวนประโยคของมาดามนิลาในใจ สมองจินตนาการไปแล้วร้อยแปดอย่าง รวมถึงเรื่องการสั่งห้ามไม่ให้เขาเข้าใกล้ลูกชายผู้เป็นทายาทสืบสกุลเพียงคนเดียวของตัวเอง

 

และเขาอาจจะโดนจับถ่วงน้ำ เผานั่งยาง โดนลอบยิง จัดฉากว่าเขาฆ่าตัวตายหากเขาปฏิเสธ!

 

อินทัชเริ่มจินตนาการไปไกล

 

“เจ้าอิน อย่าฟุ้งซ่านขนาดนั้น” มาดามนิลายิ้มขำ รู้เท่าทันความคิดที่เหลวไหลของเด็กที่ยืนอยู่ข้าง ๆ

 

เจ้าเด็กคนนี้ ความสามารถไม่ใช่แค่แต่งเพลงละมั้ง แต่งบทละครก็คงจะดีด้วยเหมือนกัน

 

“แหะๆ” อินทัชได้แต่เกาหัวแล้วยิ้มแหย ๆ เมื่อถูกจับได้ว่าตัวเองกำลังมีความคิดเพ้อเจ้ออะไรอยู่

 

แต่บางทีมันอาจจะไม่ใช่ความคิดเพ้อเจ้อก็ได้นี่ มันอาจจะเป็นเรื่องจริงก็ได้ใช่ไหม

 

เขาว่าเขาควรจะหาทางรับมือ

 

 

“คุณป้ายังไม่ลงมาเหรอครับ” อินทัชที่ตื่นเช้ามาแล้วลงมาที่ห้องอาหาร แต่ไม่เจอผู้เป็นมาดามเจ้าของบ้านนั่งอยู่ เขาเหลือบมองเวลาแล้วก็พบว่าตลอดสัปดาห์ที่เขามาอยู่ที่นี่ เมื่อลงมาที่ห้องอาหารเวลานี้ก็จะเจอกับมาดามนั่งรออยู่แล้ว แต่คราวนี้ไม่เหมือนวันก่อนหน้า เขาจึงได้ออกปากถามสาวใช้ที่ยืนอยู่ไม่ไกล

 

“มาดามลงมาแล้วค่ะ แต่ว่าอยู่ในครัว” สาวใช้ตอบเสียงเบา

 

“อ่อ ขอบคุณครับ” อินทัชพูดขอบคุณเบา ๆ ก่อนจะก้าวเท้าเดินไปยังห้องครัวเพื่อที่จะไปดูว่ามีอะไรที่เขาพอจะช่วยได้บ้าง ก่อนจะชะงักเท้าเมื่อยังมีอีกข้อสงสัยหนึ่ง เขาหมุนตัวกลับไปหาสาวใช้คนเดิม

 

“เอ่อ คุณมาร์คกลับบ้านมาหรือยังครับ”

 

“ยังไม่เห็นเลยนะคะ” สาวใช้ตอบด้วยท่าทีไม่มั่นใจ

 

อินทัชพยักหน้ารับแล้วพูดขอบคุณก่อนที่จะพาตัวเองมุ่งหน้าไปยังห้องครัวตามความตั้งใจเดิม โดยที่ในใจก็นึกสงสัยไปด้วย

 

ไปไหนนะ จะปลอดภัยดีใช่หรือเปล่า

 

 

“มีอะไรให้ผมช่วยหรือเปล่าครับ” อินทัชถามหญิงวัยกลางคนที่ยังคงความสวยสง่ากว่าวัยเอาไว้ มองคนที่อยู่กำลังยุ่ง ๆ อยู่หน้าเตาและมีสาวใช้อีกสองคนคอยเป็นลูกมือ

 

“เจ้าอิน หิวหรือยัง มัมทำบะกุ๊ดเต๋ให้แด๊ดอยู่ กินเป็นไหม มัมทำเผื่อเราด้วยนะ” มาดามนิลาหันมามองผู้เข้ามาใหม่ก่อนจะหันกับไปใส่ใจอาหารในหม้อเหมือนเดิมแล้วถามด้วยน้ำเสียงอบอุ่น

 

“ทานเป็นครับ หอมจัง” อินทัชเดินเข้ามาใกล้จนกลิ่นหอมเครื่องยาจีนหลายชนิดที่ใช้เป็นส่วนผสมของบะกุ๊ดเต๋ลอยเตะจมูก

 

“ใกล้เสร็จแล้ว เราไปรอที่โต๊ะอาหารก็ได้ เดี๋ยวมัมให้เด็กยกไปให้”

 

“คุณป้าจะขึ้นไปดูคุณคอนเนอร์หรือครับ ผมรอทานพร้อมคุณป้าดีกว่า” ให้เขากินข้าวในขณะที่เจ้าของบ้านยังคงมีเรื่องให้จัดการ มาดามนิลาต้องดูแลป้อนอาหารให้สามี เขาทำไม่ลงหรอก

 

“งั้นอินเอาบะกุ๊ดเต๋นี่ไปให้แด๊ดที เดี๋ยวมัมจะทำอาหารเพิ่มอีกสักอย่างสองอย่าง จะได้ทันกันพอดี” หากเป็นคนอื่น เธอจะไม่มีทางยินยอมให้เข้าใกล้สามีเธอในเวลานี้ แต่สำหรับเด็กคนนี้ เธอมั่นใจว่าเธอไว้ใจคนไม่ผิด

 

ที่จริงเธอไม่ได้เชื่อมั่นในตัวอินทัชจนไม่ระวังอะไร แต่เชื่อใจและมั่นใจว่าลูกชายของเธอรักคนไม่ผิดมากกว่า

 

“เอ่อ คือ คือ” อินทัชเบิกตากว้างขึ้นอย่างตกใจ ยกมือขึ้นโบกไปมาเป็นเชิงปฏิเสธ แต่คำพูดอึกอักอยู่ในลำคอ ไม่รู้จะยกเหตุผลอะไรมาอ้างและไม่คิดว่าตัวเองจะขวัญกล้าถึงขนาดไปดูแลยกอาหารให้นายใหญ่แห่งโอ คอนเนอร์ถึงห้องได้

 

“เอ้านี่ เสร็จพอดี” มาดามนิลาทำเป็นไม่เห็นสีหน้าท่าทางที่อยากจะร้องไห้เต็มแก่ของอินทัช ตักบะกุ๊ดเต๋ที่ส่งกลิ่นหอมใส่ถ้วยแก้วสีใสใบหรู วางลงบนจานลองพร้อมช้อนก่อนจะนำไปใส่ในถาดที่มีแก้วน้ำเปล่าวางอยู่จากการเตรียมของสาวใช้ แล้วเลื่อนไปตรงหน้าอินทัช

 

“ไว้ใจผมมากเกินไปแล้ว” อินทัชที่รู้ตัวว่าปฏิเสธไม่ได้แล้วมองถ้วยบะกุ๊ดเต๋ตรงหน้า ถอนหายใจแผ่วเบาแล้วพูดออกมา

 

“มัมเชื่อมั่นในลูกชายตัวเอง เขาไม่มีทางรักคนที่จะทำร้ายครอบครัวของเขาหรอก” น้ำเสียงเรียบเรื่อยของมาดามนิลาทำให้อินทัชรู้สึกจุกแน่นในอกอีกครั้ง เขาควรจะรู้สึกดีที่ได้ยินคำพูดที่เต็มไปด้วยความไว้ใจนี้ แต่เขากลับมีอีกหนึ่งความรู้สึกที่มันแฝงตัวอยู่ในอกลึก ๆ

 

ขอโทษ

 

เขาไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงได้อยากจะขอโทษนัก และเขามั่นใจว่าเขายังไม่ได้ทำอะไรให้ต้องขอโทษ ต้องรู้สึกผิดต่อครอบครัวนี้เลยสักนิด แต่เมื่อไหร่ก็ตามที่ไม่ว่าจะเป็นคิงหรือมาดามนิลาแสดงออกถึงความรัก ความอบอุ่นที่มีต่อเขา เขาถึงได้มีความรู้สึกผิดผุดขึ้นมาทุกครั้งด้วยก็ไม่รู้

 

“ไปเถอะ ใกล้จะได้เวลาทานยาของแด๊ดเขาแล้ว” มาดามนิลารู้ได้จากปฏิกิริยาของอินทัชที่แสดงออกมาว่าเจ้าตัวกำลังรู้สึก กำลังคิดอะไรอยู่ แต่นี่มันยังไม่ถึงเวลาที่เธอจะพูดอะไรได้มากนักจึงได้แต่พูดให้อีกฝ่ายไปสนใจในเรื่องอื่นแทน แทนที่จะจมอยู่กับความรู้สึกแบบนั้น

 

“ครับ” อินทัชสูดลมหายใจเข้าออกลึก ๆ เพื่อเรียกสติและความกล้าให้กับตัวเองก่อนที่จะเดินยกถาดอาหารไปยังห้องที่มีคนป่วยนอนอยู่

 

“คุณป้าให้ผมยกอาหารมาให้คุณคอนเนอร์ครับ” อินทัชบอกกับการ์ดที่ยืนเฝ้าหน้าห้องอยู่

 

ขนาดอยู่ในบ้านของตัวเองแท้ ๆ ยังต้องมีคนคอยเฝ้าระวังความปลอดภัยให้อีก ช่างเป็นชีวิตที่น่าลำบากจริง ๆ

 

อินทัชคิดในใจ ก่อนจะก้าวเดินเข้าไปในห้องเมื่อการ์ดหน้าเข้มเปิดประตูให้

 

“เอ่อ สวัสดีครับคุณคอนเนอร์ คุณป้าให้ผมยกอาหารขึ้นมาให้ครับ” เดินเข้ามาจนถึงเตียงที่มีร่างสูงแกร่ง องอาจน่าครั่นคร้ามนั่งอยู่ สีหน้าดีขึ้นกว่าเมื่อวานที่เขาเห็น อินทัชก็พูดด้วยน้ำเสียงที่มีความกลัวหลุดรอดออกมา

 

ไม่ให้กลัวได้ยังไง นอกจากรังสีความน่ากลัวที่แผ่กระจายออกมาจากตัวแล้ว ดวงตาคู่คมที่เปล่งประกายออำนาจก็ยังมองมาที่เขาไม่วางตาอีก

 

มองแบบที่เขาไม่สามารถคาดเดาได้ว่าผู้มองกำลังคิดอะไรอยู่

 

มิคาเอลมองคนที่ถือถาดอาหารเข้ามาก่อนจะพยักหน้าและชี้ไปทางโต๊ะล้อเลื่อนที่ตั้งอยู่ไม่ไกล เป็นเชิงว่าให้อีกฝ่ายวางถาดอาหารเอาไว้ที่นั่นแล้วเลื่อนมาให้เขา

 

อินทัชเองก็รับรู้ถึงความต้องการนี้และจัดการทำตามอย่างรวดเร็ว

 

“เอ่อ ทานไม่สะดวกหรือครับ เดี๋ยวผมลงไปเชิญคุณป้าให้นะครับ” อินทัชถามด้วยความไม่แน่ใจ เพราะอาหารวางอยู่ตรงหน้าแล้วแต่นายใหญ่แห่งโอ คอนเนอร์ยังคงไม่มีท่าทีที่จะยกช้อนมาตักกิน เขาจึงได้ถามและเสนอตัวที่จะไปเชิญผู้เป็นภรรยาของคนเจ็บให้ขึ้นมา

 

“นั่งลงก่อนสิ” น้ำเสียงทรงอำนาจไม่ตอบคำถามแต่สั่งให้คนอายุน้อยกว่านั่งลงแทน

 

อินทัชชะงักเท้าที่กำลังจะก้าวเดินไปทำอย่างที่พูด เผลอมองคนมากอำนาจก่อนจะทรุดตัวลงนั่งตามคำสั่งอย่างยำเกรง

 

“ได้เจอกันสักทีนะ”

 

“ครับ” อินทัชตอบรับสั้น ๆ ไม่รู้ว่าตัวเองสมควรจะพูดอะไรบ้าง ได้แต่รอให้ผู้เป็นนายใหญ่ของบ้านหลังนี้เปิดเผยความต้องการออกมา

 

“นิลาคงบอกนายแล้วว่าเรามีเรื่องต้องคุยกันเยอะเลย”

 

“ครับ คุณป้าบอกผมแล้วว่าคุณคอนเนอร์มีเรื่องจะคุยกับผม” อินทัชตอบไปตามตรง ก่อนจะเกร็งตัวขึ้นเมื่อถูกดวงตาคู่คมมองมาด้วยสายตาดุ ๆ

 

เขาพูดอะไรผิดไปหรือเปล่า

 

อินทัชถามตัวเองด้วยความระแวง เหงื่อชื้นที่แผ่นหลัง

 

“เรียกนิลาว่าคุณป้า แต่เรียกฉันว่าคุณคอนเนอร์งั้นเหรอ” น้ำเสียงเข้มที่เปล่งออกมาทำให้อินทัชยิ่งชะงักไปมากกว่าเดิม

 

เรื่องนี้ ปัญหาอยู่ที่สรรพนามเรียกงั้นเหรอ แล้วเขาควรจะเรียกยังไงดี

 

“เอ่อ มิสเตอร์โอ คอนเนอร์” ทดลองเรียกตามแบบที่ได้รับการยอมรับเบา ๆ ด้วยความไม่แน่ใจ

 

“ปกตินิลาพูดแทนตัวเอง แทนตัวฉันกับนายว่ายังไง” น้ำเสียงทรงอำนาจถูกปล่อยออกมาอีกครั้ง อินทัชกระพริบตาปริบ ๆ ก่อนจะตอบออกไป

 

“มัมกับแด๊ดครับ”

 

“แล้วทำไมไม่เรียกตามนั้น ยังไงก็จะมาเป็นลูกสะใภ้บ้านนี้อยู่แล้ว ฝึกเรียกให้คุ้นชินซะ”

 

สิ้นคำพูดของผู้เป็นใหญ่ในบ้านหลังนี้ อินทัชก็ได้แต่อ้าปากค้าง ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตื่นตะลึง

 

นี่ นี่!

 

แม้กระทั่งในใจอินทัชก็ยังคงไม่สามารถเรียบเรียกประโยคหรือถ้อยคำใด ๆ ได้

 

เขาไม่ได้เตรียมตัวมาเพื่อที่จะพบกับเหตุการณ์นี้เลยสักนิด

 

ไม่ใช่ต้องห้ามไม่ให้เขาเข้าใกล้คิงหรอกเหรอ ไม่ใช่ต้องข่มขู่เขาในฐานนะลูกหลานของศัตรูเหรอ

 

นี่ทำเขาพูดไม่ออกอย่างแท้จริง

 

“ดีที่ห้องนี้สะอาด” น้ำเสียงเรียบเรื่อยที่ดังออกมาพร้อมกับที่คนพูดใช้ช้อนตักน้ำซุปส่งเข้าปากทำให้อินทัชได้สติขึ้นมา

 

“ครับ” อินทัชถามด้วยความงุนงงปนหวาดระแวงมากกว่าเดิม กลัวว่าจะได้รับคำพูดอะไรที่ทำให้เขาไปไม่เป็นมากกว่าเดิม

 

“อ้าปากค้างจนน่ากลัวว่าแมลงวันจะบินเข้าปาก” รอยยกยิ้มที่มุมปากพร้อมคำพูดที่ชัดเจนว่ากำลังแกล้งหยอกล้อเขานั้นทำให้ความตื่นเต้น ความกังวลที่อินทัชมีอยู่หายไปไม่น้อยเลย เห็นได้ชัดจากแผ่นหลังที่เคยเหยียดตรงจนตัวเกร็งนั้นผ่อนคลายเอนพังพนักเก้าอี้ไปเรียบร้อยแล้ว

 

คิดไม่ถึงว่านายใหญ่ของโอ คอนเนอร์จะมีมุมที่ช่างแกล้งแบบนี้

 

“คิดหรือยังว่าจะเอายังไงต่อไป”

 

“ครับ คือยังไงนะครับ” น้ำเสียงหยอกเย้าที่เปลี่ยนเป็นจริงจัง รอยยกยิ้มมุมปากที่หายไปทำให้อินทัชปรับเปลี่ยนอารมณ์ไม่ทัน เขาถามอย่างสงสัย

 

“เรื่องของนายกับลูกชายของฉัน คิดหรือยังว่าจะเอายังไงต่อไป”

 

“ผม..ไม่ทราบ” อินทัชกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ก่อนจะตอบเสียงแผ่วเบา

 

เขายังไม่รู้จริง ๆ ว่าจะเอายังไงต่อไป

 

“ฉันไม่ได้ถามว่านายรู้หรือไม่รู้ แต่ถามว่านายคิดหรือยัง ยังไม่รู้น่ะไม่เป็นไร แต่ยังไม่คิดไม่ได้ ลูกชายของฉันแสดงออกชัดเจนแล้ว” คนเป็นพ่อแต่ไม่เคยได้ยินลูกชายเรียกตัวเองว่าพ่อเลยสักครั้งพูดอย่างจริงจัง

 

ถ้าถามว่าเขายินดีหรือเปล่าที่จะได้คนตรงหน้านี้มาเป็นลูกสะใภ้ หากตอบในฐานะผู้นำของโอ คอนเนอร์ เขาปรารถนาอยากจะได้ลูกสะใภ้ที่ให้กำเนิดทายาทแก่โอ คอนเนอร์ได้

 

แต่หากตอบในฐานะของคนเป็นพ่อ แค่ในฐานะพ่อของนายเมธัส โอ คอนเนอร์ เขาปรารถนาจะให้ลูกชายเพียงคนเดียวของเขาอยู่กับคนที่เขารักและรักเขาไปชั่วชีวิต

 

มิคาเอลรู้ดีว่าจุดที่เขายืนอยู่นั้นมันเสี่ยงอันตรายและกดดันขนาดไหน ภาระที่ต้องแบกรับไว้บนบ่ามันหนักหนาสาหัสมากเพียงไร คนกี่พันกี่หมื่นชีวิตที่ต้องปกครองดูแล หากมีใครสักคนที่คอยเคียงข้าง เป็นเหตุผลที่อยากจะทำให้เราอยากจะมีชีวิตอยู่เพื่อปกป้องต่อไป ก็นับเป็นเรื่องที่ดีหากเราจะมีเขาอยู่ข้าง ๆ ไปจนสิ้นลมหายใจ

 

และเขาโชคดีที่มีนิลาอยู่เคียงข้าง ดังนั้นเขาจึงยินดีที่ลูกของเขาจะมีเด็กคนนี้มาเคียงข้าง แม้ใคร ๆ จะบอกว่ามันคือจุดอ่อนที่ยิ่งใหญ่ก็ตาม

 

“เก็บไปคิดดู ถามตัวเองดูดี ๆ ว่ารู้สึกยังไงกับลูกชายของฉัน หากยังไม่ได้รักแล้วมีโอกาสจะรักไหม” เห็นว่าอินทัชยังคงนิ่งเงียบ มิคาเอลจึงได้พูดต่อแต่น้ำเสียงไม่ได้เข้มงวดแล้ว ติดจะแนะนำเสียมากกว่า

 

ตอนนี้เขาคือมิคาเอลผู้เป็นพ่อของมารค์ เมธัสก็เท่านั้น ถอดหัวโขน วางภาระที่ต้องแบกรับบนบ่าเอาไว้

 

“ถ้าที่สุดแล้วผมไม่ได้รัก” อินทัชช้อนตาถามเสียงเบาในลำคอ

 

หากที่สุดแล้วเขาไม่สามารถรักคิงได้ มันจะเป็นอย่างไร

 

“รู้ไหมว่ามาร์คน่ะ ใคร ๆ ก็บอกว่าเขาเพอร์เฟค ไม่มีอะไรที่เขาทำไม่ได้ ฉันเชื่อว่าลูกชายของฉันสามารถทำให้นายรักเขาได้ไม่ยาก”

 

“เขาสมบูรณ์แบบ แต่ผมมีข้อบกพร่องหลายอย่างนะครับ” คำตอบของอินทัชไม่ได้ต้องการจะแฝงความนัยใด ๆ ทั้งสิ้น เขาเพียงแค่พูตามตรงว่าเขาเป็นมนุษย์คนหนึ่งที่มีข้อบกพร่องหลายอย่าง

 

อย่างน้อยก็ตอนนี้ เคยคิดว่าตัวเองเป็นคนกล้าคนแกร่งคนหนึ่ง แต่ตอนนี้ก็แค่คนขี้ขลาดอ่อนแอก็เท่านั้น

 

“สำหรับฉัน ข้อบกพร่องคือส่วนที่ทำให้เป็นมนุษย์อย่างสมบูรณ์แบบ เชื่อฉันเถอะว่าไม่มีมนุษย์คนไหนไม่มีข้อบกพร่องอะไรเลย”

 

อินทัชทบทวนคำพูดของนายใหญ่แห่งโอ คอนเนอร์ในใจและนึกย้อนไปถึงคำพูดของมาดามนิลาที่พูดกับเขาเมื่อวานนี้ เข้าใจแล้วว่าทำไมคิงถึงได้กล้าที่จะรักเขาอย่างเปิดเผยแบบนั้น

 

เพราะมีคนที่พร้อมจะเข้าใจอยู่ข้าง ๆ เสมอแบบนี้

 

น่าอิจฉา หากพ่อกับแม่เขายังอยู่ก็คงจะดี

 

“ผมเป็นลูกหลานของตระกูลพิทักษ์ดำรงกุล คุณตา ผู้นำของพิทักษ์ดำรงกูลในตอนนี้พยายามที่จะใช้ผมเป็นเครื่องมือทำลายโอ คอนเนอร์ ผมไม่เชื่อว่าคุณจะไม่ทราบในเรื่องนี้ แล้วทำไมถึงไม่ขัดขวางเรื่องของผมกับคิง” อินทัชถามสิ่งที่ติดค้างและยังสงสัยในใจ ทำไมถึงไม่มีใครคิดจะขัดขวางเรื่องระหว่างคิงและเขาเลยสักนิด ทำไมถึงได้แสดงออกชัดเจนว่าพร้อมที่จะต้อนรับเขาเป็นส่วนหนึ่งของครอบครัว

 

ทำไมกัน

 

“วันหนึ่งทุก ๆ อย่างก็ต้องตกเป็นของมาร์ค หากเขาคนที่เขาเลือกมาแล้วจะทำทุกอย่างให้มันย่อยยับพังทลาย เขาก็ต้องรับผิดชอบมันเอง”

 

“คิด คิดอย่างนั้นจริง ๆ หรือครับ” อินทัชกลืนน้ำลายลงคอ ลิ้นร้อนชื้นเลียริมฝีปากที่แห้งผากของตัวเองแล้วถามออกไป

 

คำตอบนั่นมันเหมือนกับบอกให้เขารู้เลยว่าอีกฝ่ายก็ไม่ได้เชื่อใจในตัวเขาเท่าไหร่นัก

 

“หึ ไม่จริง” แต่คำตอบที่ได้รับกลับมาทำให้อินทัชสะดุด ความวูบโหวงในใจหายไปและถูกแทนที่ด้วยความมึนงง

 

ยังไงกันแน่

 

“ฉันเชื่อว่าลูกกับเมียฉันมองคนไม่ผิดหรอก นายเองก็อย่าทำให้ฉันเชื่ออะไรผิด ๆ ด้วยเหมือนกัน” มิคาเอลยิ้มที่มุมปากแล้วให้คำตอบที่แท้จริงออกไป ก่อนจะเอ่ยปากพูดต่อ

 

“ลงไปกินข้าวเถอะ แล้วค่อยให้เด็กขึ้นมาเก็บถ้วยพวกนี้”

 

อินทัชกระพริบตาปริบ ๆ รวบรวมสติแล้วตอบรับอย่างว่าง่าย

 

เขาอยากจะออกจากห้องมาเพื่อตั้งตัว ตั้งสติจะแย่แล้ว

 

คนบ้านนี้รับมือยากจริง ๆ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4.947K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

23,334 ความคิดเห็น

  1. #23125 desbestiny (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2563 / 22:07
    รับมือยากทั้งพ่อแม่ลูกจริงๆ 55555
    #23,125
    0
  2. #22416 pommys (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2562 / 13:52
    เกือบได้กินทั้งตัว
    #22,416
    0
  3. #21200 Jnc214 (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2562 / 00:11
    ความรักของคิงรับให้ไปเลยเต็มๆเพื่อน้องอิน
    #21,200
    0
  4. #16757 RealThxnB (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 3 กันยายน 2562 / 01:18
    ใครทำ!!!
    #16,757
    0
  5. #15980 pmt2728 (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2562 / 19:39
    ตื่นเต้นมาก
    #15,980
    0
  6. #15196 97line (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2562 / 19:20
    น่ารักกก
    #15,196
    0
  7. #15043 Mil Worasa (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2562 / 01:27
    ปกป้องน้องด้วย น่ารักจัง
    #15,043
    0
  8. #15011 chercher1997 (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2562 / 16:53
    แงงงน่ารักก รีบมาต่อน่า
    #15,011
    0
  9. #15010 ChiresuAki (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2562 / 15:52

    พี่จะปกป้องเองงงงง งื้ออออ
    #15,010
    0
  10. #15006 kwa_rkh (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2562 / 12:50
    พี่จะปกป้อง พี่จะปกป้อง พี่จะปกป้อง กรี๊ดดดดดดดดดดดด
    #15,006
    0
  11. #15005 Maypchs (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2562 / 12:42
    พี่จะปกป้องนายเอง!!!! เขินนนนน
    #15,005
    0
  12. #15004 kaewjitha (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2562 / 11:47
    พี่มาร์คคคคค กร้าวใจเหลือเกินนนน
    #15,004
    0
  13. #15003 Ikim (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2562 / 10:40

    อร๊ายยยยย อิพี่น่ารักขึ้นทุกวัน

    #15,003
    0
  14. #15002 มิลุนซัง (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2562 / 02:11

    อิจฉาอินทัชมากเลยจ้าาา
    #15,002
    0
  15. #15001 Akanit Poukatikom (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2562 / 00:41
    ฉากจูบฮอทททจย้าาา
    #15,001
    0
  16. #15000 Littlemar (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2562 / 23:42
    ฮือออ อินได้ยินมั้ย พี่จะปกป้องนายเอง!!
    #15,000
    0
  17. #14999 pukimb1a (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2562 / 23:16
    พี่จะปกป้อง แบบไม่ไหว รู้สึกสู่ขิต
    #14,999
    0
  18. #14997 Amploveakame (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2562 / 23:09
    พี่จะปกป้องน้องเองจ้าาาาพระเอกมากๆไ อ่าวก็เป็นพระเอกอยู่แล้วเนาะ
    #14,997
    0
  19. #14995 impingz (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2562 / 22:59

    แง พี่จะปกป้องนายเอง!!! //ตายไปเลยจ้าาาาฮือ;-;
    #14,995
    0
  20. #14993 Muay2541 (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2562 / 22:34
    งื้อพี่จะปกป้องนายเอง ละมุนไปอี๊กกกก><
    #14,993
    0
  21. #14991 winanya19 (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2562 / 22:23
    พี่จะปกป้องนายเอง คลาสสิกมาก
    #14,991
    0
  22. #14986 deary9 (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2562 / 21:54
    แสนดี พี่จะปกป้องนายเอง ว้ายๆๆคิงอะ
    #14,986
    0
  23. #14985 vivivenus (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2562 / 21:49
    จริง ดีมากคิง รักอะ
    #14,985
    0
  24. #14984 parttimejock9633 (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2562 / 21:49
    บ้าจริงพี่ชาย ชั้นละลายหมดเเล้วนะ
    #14,984
    0
  25. #14980 Amm'vip (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2562 / 21:26
    โอ๊ยยยยใครทำอะไรพ่อ
    #14,980
    0