DON'T TOUCH ME มือผม คุณห้ามจับ

ตอนที่ 51 : ตอนที่ 51

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 42,307
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5,520 ครั้ง
    8 ธ.ค. 62

อินทัชรู้สึกว่าบรรยากาศที่ห้องอาหารตอนนี้มันแปลก ๆ สายตาของบรรดาสาวใช้ที่ลอบส่งมาทางเขาบ่อย ๆ พร้อมรอยยิ้มเขิน ๆ มันทำให้เขารู้สึกถึงความผิดปกติ

 

เพียงแต่อะไรที่ผิดปกติ

 

เขาเหรอ

 

ไม่น่าใช่ เพราะเมื่อคืนเป็นคืนที่สองแล้วที่เขาค้างที่นี้ และนี่ก็เป็นมื้อเช้ามื้อที่สองของเขาที่นี่ด้วยเช่นกัน

 

ดังนั้นมันต้องเป็นเรื่องอื่น แต่ว่าเรื่องอะไรล่ะ

 

อินทัชในใจก็นึกสงสัยไปเรื่อย แต่สีหน้าเก็บอาการไม่แสดงออก

 

ไม่ใช่ไม่แสดงออกถึงความสงสัยนะ ไม่แสดงออกถึงการทำตัวไม่ถูกเพราะสายตาของคิงที่จ้องมองมาไม่หยุดนั่นมากกว่า

 

จะมองอะไรนักหนา!

 

ถามตัวเองในใจก่อนจะแสร้งทำเป็นสนใจกับถ้วยโจ๊กตรงหน้าของตัวเองโดยใช้ช้อนคนไปมา

 

“อยากเปลี่ยนเป็นอย่างอื่นไหม มัมจะให้เด็กเปลี่ยนให้” ถามเมื่อเห็นว่าคนที่ลูกชายหลอกล่อพามาอยู่ที่บ้านนี้นั้นเอาแต่คนโจ๊กในถ้วยไปมาไม่ตักเข้าปากสักที

 

“ไม่ ไม่เป็นไรครับ อย่าลำบากเลย” อินทัชรีบปฏิเสธด้วยความเกรงใจ อีกอย่างเขาก็ไม่ได้มีปัญหาอะไรกับโจ๊ก มีปัญหากับสายตาคิงมากกว่า

 

“งั้นเป็นอะไรทำไมเอาแต่นั่งคนช้อนไปมาอย่างนั้น” ถามเสียงห่วง แต่แววตาทอประกายวิบวับ

 

ผ่านร้อนผ่านหนาวมาหลายปี ลูกชายก็โตจนตามหาเมียมาฝากแม่ได้แล้ว ทำไมจะไม่รู้ว่าว่าที่ลูกสะใภ้ของเธอเป็นอะไร แล้วที่ถามเนี่ย ถามเพราะ

 

“หึ เป็นคนที่รักผมไง” เนี่ย ถามเพราะช่วยมาร์คของเธอ

 

“เคร้ง!” อินทัชทำช้อนหลุดมือเมื่อโดนแย่งตอบคำถาม และคำตอบนั่นยัง

 

ฮึ่มมมมม คิดจะใช้ประโยคนี้มาเล่นงานเขาอีกนานแค่ไหนเนี่ย!

 

เมื่อเช้าก็ทีหนึ่งแล้วนะ

 

อินทัชได้แต่โวยวายในใจ

 

“ใครก็ได้ไปเร่งแอร์หน่อยไป เจ้าอินหน้าแดงหมดแล้ว สงสัยจะร้อน” มาดามพูดเสียงปกติ แต่แววตานั้นวาววับอย่างหยอกล้อ และแน่นอนว่าอินทัชมองออก

 

สองข้างแก้มที่ตอนแรกซับสีแดงเรื่องจาง ๆ พอสิ้นคำพูดของมาดาม สีที่แก้มก็ชัดขึ้นอีก เรียกรอยยิ้มบางเบาจากคนที่มองอยู่

 

“หึหึ” มาร์คหัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดีเมื่อแกล้งคนที่เมื่อตอนเขาขึ้นไปตามแล้วไม่ยอมเปิดประตูห้องให้เขา

 

ทั้ง ๆ ที่เขาก็บอกแล้วว่าให้คนที่รักเขาเปิดประตูห้อง

 

ได้ยินเสียงหัวเราะในลำคอของคิง อินทัชก็เม้มปากแน่น ในใจมีถ้อยคำร้อยแปดพันเก้าอย่าจะพ่นออกไป ติดแค่

 

ไม่กล้า

 

อือ ก็ไม่กล้าไง นี่อยู่ในบ้านของคิง เต็มไปด้วยคนของคิง

 

ใครจะไปกล้าพูดอะไร กลัวออกไปได้แค่ร่างกาย

 

ไร้ลมหายใจ

 

อินทัชคิดอย่างเกรง ๆ แต่คงลืมไปว่าตัวเองไม่มีทางได้ออกจากบ้านนี้ไปโดยปราศจากลมหายใจแน่นอน

 

ถ้าเปลี่ยนเป็นออกจากบ้านโดยไม่มีหัวใจออกไปก็ยังเป็นไปได้มากกว่า

 

เพราะมีคนที่วางแผนช่วงชิงหัวใจของเจ้าตัวไว้รอท่าอยู่นานแล้ว และมาดมั่นว่าจะต้องสำเร็จ

 

หัวใจและจิตวิญญาณของเขาเป็นของอินทัช และเขาไม่ใช่คนที่จะยอมขาดทุน เพราะฉะนั้น

 

อินทัชจะต้องเอาสิ่งเดียวกันมาแลกกับเขา

 

 

มื้ออาหารดำเนินไปเรื่อย ๆ เสียงพูดคุยของมาดามมีมาไม่ขาดระยะ พูดกับลูกชายบ้าง พูดกับอินทัชบ้าง

 

“แล้วนี่วางแผนกันไว้ว่ายังไง จะแต่งไหมหรือรอเรียนจบก่อน” คำถามจากคนที่นั่งหัวโต๊ะและพูดพร้อมกับหันหน้ามาจ้องมองที่เขาทำให้อินทัชรู้ว่าคำถามนั้นถูกส่งมาเพื่อเขา และเขาจะเป็นผู้ตอบ เพียงแต่

 

เขาจะต้องตอบว่ายังไง ในเมื่อเขาไม่เข้าใจคำถาม

 

“ครับ แต่ง แต่งอะไรครับ” ถามเสียงไม่มั่นใจและภายในใจก็เต็มไปด้วยลางสังหรณ์บางอย่าง

 

“ก็งานแต่งานของเรากับมาร์คไง เรียนจบแล้วแต่งเลยดีไหม หรือว่าแต่งเลยดี”

 

“แค่ก แค่ก” ไม่ต้องมีอาหาร ไม่ต้องมีน้ำอยู่ในปาก อินทัชก็สำลักน้ำลายได้เมื่อได้ยินประโยคนั้นจากมาดาม

 

คนถามถามด้วยสีหน้าปกติเหมือนดั่งว่าถามเรื่องฝนฟ้าอากาศทั่วไป

 

ไม่ใช่เรื่องที่ชวนตกใจจนขนหัวลุกแบบนี้!

 

แล้วมาดามไปเอาความคิดแบบนั้นมาจากไหน ใครเขาจะแต่งกัน

 

ผู้ชายกับผู้ชายมันแต่งได้ที่ไหนเล่า!

 

“แค่ก ผม ผมว่าต้องมีอะไรเข้าใจผิดแน่ ๆ” อินทัชรีบพูดเสียงหลง หน้าแดงก่ำ ไม่รู้ว่าเพราะจากอาการสำลักหรือเพราะอาการอะไรกันแน่

 

“เข้าใจผิดอะไรกัน มัมได้อ่านแล้วนะบทสัมภาษณ์เมื่อวานน่ะ เปิดตัวออกสื่อขนาดนั้นแล้ว หรือว่าเราจะจัดงานแถลงข่าวกันเลยดี” มาดามนิลาพูดถามเสียงซื่อ แต่แววตาและสีหน้ากลั้นขำเต็มที่

 

ที่พูด ๆ ไปเนี่ย ล้อเล่นก็ใช่แต่ถ้าอีกฝ่ายตกลงกลับมา เธอก็จะทำให้มันเป็นเรื่องจริงแน่นอน

 

“สื่อ สื่ออะไรครับ! อย่าบอกนะว่า…” อินทัชถามเสียงงุนงง ก่อนจะเบิกตากว้างมากขึ้นเมื่อนึกถึงตอนที่โดนนักข่าวรุมเมื่อวานหน้าค่ายเจเร็คคอร์ดได้

 

คิง!

 

ส่งสายตาเชือดเฉือนให้คิงทันทีเมื่อรู้ว่าคำพูดของเขาที่คิงหยิบยกมาใช้พูดแกล้งเขาอยู่หลายครั้งนั่นสร้างปัญหาให้แล้ว

 

ลืมสิ้นความหวาดกลัวที่มีก่อนหน้า

 

“หึหึ” มาร์คหัวเราะในลำคออีกครั้ง พออกพอใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น

 

เขาประกาศชัดให้รู้กันทั่วประเทศขนาดนี้แล้ว หากใครกล้ารนหาที่ตายก็ลองดู

 

“มาดามไม่กลัวว่าคนอื่นจะมองไม่ดีเหรอครับกับข่าวที่ออกไปแบบนั้น” หลังจากที่ขอหนังสือพิมพ์มาอ่านข่าว อินทัชก็ถามออกไปด้วยความสงสัย

 

ส่วนตัวเขาเองนั้นข่าวที่ออกไปว่าเขามีความสัมพันธ์ที่ไม่ธรรมดากับคิง หรือบางสำนักถึงกับเขียนว่าเขากับคิงกำลังคบหาดูใจกันอยู่ แต่ที่เล่นข่าวมากที่สุดก็คือคำตอบจากปากคิงที่บอกว่าเขาคือคนที่รักคิงนั่น เขาไม่ได้คิดอะไรมากนัก ไม่ได้กังวลถึงชื่อเสียง แค่คิดว่าบางทีอาจจะมีความยุ่งยากตามมา แต่มันไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร เขาที่ไม่มีใครให้รักษาหน้าตาหรือห่วงถึงความเหมาะสมไม่เหมาะสม แต่กับคิง กับตระกูลโอ คอนเนอร์ไม่ใช่อย่างนั้น

 

ทั้งคู่ค้าทางธุรกิจ ทั้งนักลงทุน ทั้งคนนอก มาดามไม่ห่วงเลยหรือว่ามันจะส่งผลกระทบที่ไม่ดี

 

“ช่างมันเถอะว่าใครจะมองยังไง สนแค่เราพอใจก็พอแล้ว” มาดามตอบเสียงสบาย ๆ และแฝงความสอนไปในตัว

 

มาดามนิลาคิดอย่างที่ตอบไปจริง ๆ หรือต่อให้เธอออยากจะคัดค้าน หรือต่อให้สามีเธอไม่พอใจ

 

แต่ใครจะกล้าขัดใจมาร์คกัน

 

ตั้งแต่ที่เขาเกิดมา ตั้งแต่ที่เขาเริ่มพูด เริ่มแสดงออกถึงความต้องการของตัวเองได้ มาร์คก็เป็นตัวของตัวเองมาตลอด

 

เป็นตัวของตัวเองจนไม่มีใครกล้าที่จะขัดใจ ขัดขวางในสิ่งที่เขาต้องการ

 

“ไม่ต้องห่วงหน้าตาของโอ คอนเนอร์หรอก ไม่มีใครที่กล้าวิจารณ์ต่อหน้าและถ้าเป็นพูดลับหลังก็ช่างมันเพราะถือว่าเราไม่รู้ไม่เห็น ที่น่าห่วงก็คือความปลอดภัยของเรามากกว่าเจ้าอิน พอพวกศัตรูมันรู้ว่าเราไปคนสำคัญของโอ คอนเนอร์ มันจะพุ่งเป้าไปเล่นงานที่เรา เพราะฉะนั้นเพื่อเป็นการรับผิดชอบที่มาร์คทำความยุ่งยากมาให้เรา ก็ให้มาร์คทำหน้าที่คุ้มครองดูแลความปลอดภัยให้เราแล้วกัน ตกลงเนอะ”

 

อินทัชกะพริบตาปริบ ๆ หลังจากคำพูดยืดยาวของมาดามนิลาจบลง เขาว่ามันมีอะไรแปลก ๆ มันต้องมีตรงไหนที่ผิดปกติไปสักที่แน่ ๆ

 

คล้าย ๆ ว่าเขากำลังจะโดนมัดมือชก

 

ให้คิงเป็นคนคอยดูแลปกป้องคุ้มครองเขา?

 

เขาเป็นคนสำคัญของโอ คอนเนอร์?

 

อือ โดนมัดมือชกแบบสมบูรณ์แบบ กวาดต้อนเขาเข้าเล้าทั้งแม่ทั้งลูก

 

เขารู้ทันแล้ว!

 

อันทัชเลิกกะพริบตาเมื่อเข้าใจเรื่องราว ดวงตาหรี่แคบลงมองสลับกันระหว่างมาดามและนายน้อยของโอ คอนเนอร์

 

“มาดามรู้เรื่องระหว่างคุณแม็กซิมัสและคุณอชิระเมื่อเกือบหนึ่งร้อยปีก่อนใช่ไหมครับ” อินทัชถามพร้อมกับมองหน้าคนที่เขารู้แล้วว่าร่วมมือกับลูกชายตัวเองเพื่อเล่นงานเขา

 

เล่นงานหัวใจเขา!

 

“รู้” มาดามนิลาตอบพลางกับเหล่สายตามองลูกชายที่หยุดชะงักมือที่ถือช้อน

 

“แล้วไม่โกรธเหรอครับ” อินทัชถาม แม้จะรู้ว่าอีกฝ่ายเป็นเพียงสะใภ้ที่แต่งเข้ามา แต่ถึงอย่างนั้นก็นับได้ว่าเป็นครอบครัวเดียวกันแล้ว

 

ไม่เจ็บ ไม่แค้น ไม่โกรธหน่อยเหรอ

 

“เรื่องมันผ่านมานานแล้ว ไม่มีประโยชน์อะไรที่จะต้องเก็บมาคิดมากอีก และอีกอย่าง มาร์คไม่โกรธ ไม่แค้นแล้ว มัมเองก็ไม่เห็นจะต้องไปรู้สึกแทน”

 

ไม่เข้าใจ

 

อินทัชยอมรับตามตรงว่าไม่เข้าใจกับคำตอบของมาดามนิลา ประโยคแรกนั้นเขาเข้าใจแต่ประโยคท้ายนั้นคืออะไร หมายความว่ายังไง

 

มาร์คไม่โกรธไม่แค้นแล้ว

 

แล้ว?

 

แปลว่าก่อนหน้านั้นรู้สึกโกรธแค้นอยู่ใช่ไหม

 

แล้วทำยังไงถึงได้หาย หรือว่าเพราะรักเขา เพราะรักเขาก็เลยหายโกรธแค้นในเรื่องอดีตของบรรพบุรุษงั้นเหรอ

 

“อย่าเพิ่งไปคิดอะไรมาก เรื่องของอดีตก็ให้มันเป็นเรื่องของอดีตไป เริ่มต้นใหม่แล้วอยู่กับปัจจุบันก็พอ” มาดามนิลาอยากจะพูดอยากจะสอนว่าเรื่องของผู้ใหญ่ เรื่องความแค้นของคนรุ่นก่อนคนรุ่นหลังอย่าได้เก็บมาคิด มาใส่ใจ แต่ติดตรงที่เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นมันไม่ปกติธรรมดาทั่วไป

 

ในเมื่อคนรุ่นก่อนกับคนรุ่นที่นั่งอยู่กับเธอนี้นับได้ว่าเป็นคนคนเดียวกัน

 

อินทัชคิดตามคำพูดของมาดามนิลาแล้วก็พยักหน้าเห็นด้วย ก็จริง อยู่กับปัจจุบันดีที่สุด อีกอย่างเขาเองตอนนี้ก็เหมือนกับได้เกิดใหม่ ได้ใช้ชีวิตอย่างที่คนปกติควรจะมี ควรจะเป็น

 

ใช้ชีวิตอย่างอิสระเสรี

 

ชีวิตที่เขาใฝ่ฝันมาตลอดหลายปี

 

“วันนี้จะออกไปไหนหรือเปล่า มหาวิยาลัยยังปิดอยู่เลยนี่” มาดามเปลี่ยนเรื่องไปถามถึงเรื่องอื่นแทน

 

“ก็ ไม่มีครับ ว่าแต่ผมมีเรื่องสงสัยถามได้หรือเปล่าครับ” อินทัชตอบก่อนจะขอถามเรื่องที่เขาเพิ่งจะนึกขึ้นได้

 

“ถามมาสิ” มาดามนิลาพยักหน้าอนุญาตพลางส่งสัญญาณมือให้สาวใช้มาเก็บชามข้าวต้มไปแล้วเสิร์ฟผลไม้กับของหวานต่อ

 

“ทำไมมาดามถึงได้ไปเปิดร้านอาหารที่มหาวิทยาลัยล่ะครับ แล้วยังเลือกเปิดที่แคนทีนธรรมดาอีก” อินทัชสงสัยในเรื่องนี้ มันไม่ใช่เรื่องแปลกเกินไปหน่อยเหรอที่นายหญิงของตระกูลที่ทรงอิทธิพลขนาดโอ คอนเนอร์ไปเปิดร้านขายอาหารในมหาวิทยาลัย แม้จะเป็นมหาวิทยาลัยหรูก็เถอะ ถ้าเป็นเปิดภัตราคารระดับหรู ๆ เลยก็ว่าไปอย่าง

 

มาดามนิลาหันหน้ามองลูกชายของเธอทันทีที่ได้ยินคำถาม มาร์คเองก็ยกรอยยิ้มขึ้นที่มุมปากละสายตาจากผู้ให้กำเนิดมามองคนที่ตั้งคำถาม

 

“เพราะอยากจะเห็นหน้าว่าที่ลูกสะใภ้น่ะสิ” ตอบเสียงเรียบเรื่อยแต่ทำเอาอินทัชอ้าปากค้างเป็นรอบที่เท่าไหร่แล้วก็ไม่รู้

 

อินทัชรู้แต่เพียงว่าเขาควรหาวิธีออกจากบ้านหลังนี้ หลีกเลี่ยงการเผชิญหน้ากับสองแม่ลูกนี่ให้ได้!

 

ใครจะเป็นลูกสะใภ้ใคร หา!

 

“แต่ว่าหลังจากนี้มัมคงไม่ต้องไปที่มหาวิทยาลัยแล้วล่ะมั้ง รสชาติอาหารฝีมือของมัมสู้ของคิงไม่ได้ จนมีคนถึงขั้นทำสัญญาแลกเปลี่ยนอาหารกันไปแล้ว” มาดามนิลาพูดหยอกล้อ สีหน้าแววตาเต็มไปด้วยรอยยิ้ม

 

อยู่กับปัจจุบันที่ยังยิ้มได้ไปก่อน ถึงเวลานั้นเมื่อไหร่ไม่รู้ว่าจะยังสามารถมีรอยยิ้มอยู่ได้หรือเปล่า

 

“ผมอยากกลับบ้านไปทำเพลง” อินทัชยอมเสียมารยาทเปลี่ยนเรื่องเองเลยเมื่อเจอแบบนั้น

 

“ที่นี่ก็มีสตูดิโอทำเพลงนะ อุปกรณ์มีครบทุกอย่าง ใช้ที่นี่ก็ได้” มาดามพูดมาและนั่นทำให้อินทัชเลิกคิ้วด้วยความแปลกใจ

 

มีสตูดิโอทำเพลงในบ้านหลังนี้เนี่ยนะ ใครกันที่มีความสามารถ มีความสนใจในเรื่องนี้

 

อินทัชค่อนข้างแปลกใจที่มีสตูดิโอทำเพลงในบ้านหลังนี้ เพราะดู ๆ แล้วไม่เห็นว่ามีใครที่น่าจะสนใจในเรื่องนี้

 

“มีคนเขาชอบความพร้อม เตรียมการล่วงหน้าไว้นานแล้ว” ยิ้มขำเมื่อเห็นสีหน้าแปลกใจของอินทัช ขณะที่พูดก็หันหน้าไปมองคนที่นั่งเงียบไม่พูดอะไร

 

อินทัชมองตามสายตาของมาดาม มองดวงตาคู่คมที่จ้องกลับมา

 

ตึก ๆ

 

เหมือนหัวใจจะเต้นแรงขึ้นอีกแล้วเมื่อประมวลผลจากคำพูดของมาดามได้

 

มันถูกเตรียมไว้เพื่อเขา เตรียมไว้เพื่อเขาโดยเฉพาะ

 

“ผม..” อินทัชรู้สึกจุก ๆ อยู่ที่ลำคอ พูดอะไรไม่ออก ตลอดมามีแต่เขาที่จะต้องทำอะไรเพื่อคนอื่น มาตอนนี้มีใครที่พิสูจน์แล้วว่าเขารักมากขนาดไหน มีคนที่เตรียมพร้อม สร้างทุกอย่างไว้เพื่อเขา

 

มันเป็นความรู้สึกที่อธิบายไม่ถูกเลยจริง ๆ

 

 

“ใช้ได้ตามสบายเลย” ผู้ที่จัดเตรียมสร้างที่แห่งนี้เอาไว้ล่วงหน้านานแล้วพูดพร้อมกับพาตัวเองเดินไปทิ้งตัวนั่งยังโซฟาที่ตั้งอยู่มุมห้อง

 

อินทัชกวาดตามองสตูดิโอขนาดกว้างที่ตั้งแยกห่างออกมาจากตัวบ้านหลังใหญ่ ภายนอกดูเป็นทรงกล่องสีเหลี่ยมจัตตุรัส ดีไซน์สวยหรู ภายในก็เต็มไปด้วยอุปกรณ์ครบครัน และที่น่าแปลกใจยิ่งกว่าสิ่งใดคืออุปกรณ์ทุกอย่างที่มีอยู่ในห้องนี้ เหมือนกับอุปกรณ์ที่สตูดิโอทำเพลงของเขา

 

เหมือนทุกอย่างแม้กระทั่งการจัดวางตำแหน่ง เหมือนจนอินทัชรู้สึกว่าตัวเองกำลังอยู่ในสตูดิโอทำเพลงที่บ้านของเขาเองเลย

 

และเขาเชื่อว่ามันไม่มีทางเป็นความบังเอิญไปได้ และไม่จำเป็นต้องหลอกตัวเอง

 

นี่มันคือความใส่ใจ ความใส่ใจที่คิงมีให้กับเขา และหากนี่คือการจีบ

 

คิงได้คะแนนในส่วนนี้ไป 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5.52K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

23,334 ความคิดเห็น

  1. #23155 Unchali (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2563 / 22:57
    มาดามมือวางการชงอันดับหนึ่งค้า 5555
    #23,155
    0
  2. #23121 desbestiny (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2563 / 17:07
    555 น่ารักกกกก ทั้งบ้านพร้อมใจกันแบบนี้ น้องไม่มีทางหนีรอดแน่ๆ
    #23,121
    0
  3. #22397 pommys (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2562 / 10:52
    ถ้าไม่รักมากคงไม่เตรียมพร้อมให้ขนาดนี้
    #22,397
    0
  4. #20787 แจนมงกุน (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2562 / 12:02
    รักมากจริงๆนั่นแหละ
    #20,787
    0
  5. #16721 RealThxnB (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 2 กันยายน 2562 / 15:25
    ชอบความทั้งบ้านช่วยกันชงง
    #16,721
    0
  6. #15909 lovelykik (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2562 / 20:24
    มันยังจะมีเรื่องมาม่ามาอีกหรอ ;-;
    #15,909
    0
  7. #15305 ✿Sunflower✿ (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2562 / 04:23
    ต้องเตรียมใจรอรับดราม่ารึปะ เส้านะ
    #15,305
    0
  8. #15177 97line (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2562 / 08:27
    พี่เขาใส่ใจเก่ง :)
    #15,177
    0
  9. #13981 fomeriam690 (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2562 / 18:31
    โคตรป๋าโคตรเปย์โคตรผัว
    #13,981
    0
  10. #13479 SUTH17 (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2562 / 20:56
    ค่อยๆซึมซับความรู้สึกไปเรื่อยๆนะ
    #13,479
    0
  11. #13454 yukai (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2562 / 20:20

    ขอบคุณ
    #13,454
    0
  12. #13444 jo_da (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2562 / 16:23
    ค่อยๆซึบซับ รับรู้ ปรับตัว ไปนะอินทัช ต่อแต่นี้หนูจะได้รับรู้ถึงการเป็นที่รักขอใครสักคนมันเป็นยังไง อิอิ
    #13,444
    0
  13. #13443 ikim (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2562 / 14:36

    คิงใส่ใจขนาดนี้น้องจะไปไหนรอดคะเนี่ย

    #13,443
    0
  14. #13441 boy_friend (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2562 / 12:32

    แหมมมมมมมมมมมมมมมมมม แต่งไปเลยเถอะจ้า ถ้าจะหวง และใส่ใจ กันขนาดนั้นนะคุณพี่มาร์ค

    #13,441
    0
  15. #13440 nantawan (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2562 / 11:51

    มาร์ค โคตรน่ารักเลย อิจฉาอินทัชจริงๆ

    #13,440
    0
  16. #13439 Lalaland332221 (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2562 / 10:44
    ไม่เอามาม่าแล้ววววว ตอนนี้มันดีอยู่แบ้วววว
    #13,439
    0
  17. #13438 xวาuxวาu (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2562 / 08:57

    ตอนนี้ก็ยังยิ้มๆกันไป เดี๋ยวมาม่ามาก็ ฮืออออออออ

    #13,438
    0
  18. #13437 เขาเรียกฉันว่าเต่า (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2562 / 08:27
    ขี้ชิปทั้งบ้าน5555
    #13,437
    0
  19. #13436 polijyuonhjf (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2562 / 06:59
    อิจฉาอินได้ได้ไหม#รอ
    #13,436
    0
  20. #13435 ilyyy (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2562 / 06:49
    น่ารักจังเลย ;-;
    #13,435
    0
  21. #13434 Jen1998 (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2562 / 06:41
    อยู่แบบถาวรไปเลยน้อง ดูท่าแล้วคงได้กลับบ้านยากแน่ๆ
    #13,434
    0
  22. #13432 Smoothie_mine (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2562 / 06:21
    สาวใช้มันเปนสาววาย!!!
    #13,432
    0
  23. #13430 DAlSY (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2562 / 02:59
    รับทำป้ายประกาศขายบ้านนะอินถ้าสนใจ ไม่น่าจะได้กลับบ้านละ
    #13,430
    2
    • #13430-1 Alisona Janes Curse(จากตอนที่ 51)
      22 กรกฎาคม 2562 / 04:14
      +1ความเห็นโดนใจมากค่ะ
      #13430-1
    • #13430-2 PrinceAsoon(จากตอนที่ 51)
      22 กรกฎาคม 2562 / 06:29
      +1 like เลยยยย
      #13430-2
  24. #13429 Dao5949 (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2562 / 02:43

    แต่งเลยๆๆๆๆ
    #13,429
    0
  25. #13428 25Apple (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2562 / 02:18

    ชอบมากกกค่ะ

    #13,428
    0