DON'T TOUCH ME มือผม คุณห้ามจับ

ตอนที่ 5 : ตอนที่ 5

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 76,495
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9,559 ครั้ง
    26 ก.ค. 62

ใบหน้าสวยได้รูปภายใต้หมวกนิรภัยใบโตเผยรอยยิ้มบางเบาที่มุมปากขณะจอดรถติดไปแดงมานานกว่าห้านาทีแล้ว แต่เขาก็ยังคงไม่มีความรู้สึกหงุดหงิดแต่อย่างใด นั่นเป็นเพราะเสียงเพลงที่ดังรอดออกมาจากรถยนต์สัญชาติญี่ปุ่นข้าง ๆ

 

เพลงใหม่ขอเขาที่เพิ่งปล่อยไปเมื่อคืนถูกเจ้าของรถเปิดวนซ้ำอีกรอบแล้ว นี่มันหมายความว่าคนฟังนั้นถูกใจมันมาก ๆ เลยใช่หรือเปล่า

 

คนฟังชอบ คนทำเพลงอย่างเขาก็ดีใจ

 

รอยยิ้มแตะแต้มใบหน้าของอินทัชจนกระทั่งไฟเขียวปรากฏเป็นสัญญาณให้รถเคลื่อนตัวได้  อินทัชขับเคลื่อนรถของตัวเองไปตามทางที่ตลอดระยะเวลาหลายเดือนมานี้เขาคุ้นเคยดี

 

ทางไปมหาวิทยาลัยที่เขาเรียนอยู่นั่นเอง

 

เมื่อมาถึงมหาวิทยาลัย อินทัชก็ขับรถเข้าไปจอดในจุดที่เขาใช้จอดรถเป็นประจำ

 

มหาวิทยาลัยแห่งนี้นักศึกษาสามารถซื้อที่จอดรถประจำได้โดยเหมาจ่ายเป็นเทอม นั่นทำให้สะดวกมากและไม่ต้องมีปัญหาแย่งที่จอดรถกัน แต่สำหรับทำเลดี ๆ ที่จอดรถใกล้ ๆ ตึกเรียน ไม่ต้องเดินไกล ค่าที่จอดก็จะแพงกว่าตรงจุดอื่น

 

อินทัชเองก็เป็นหนึ่งคนที่ประมูลที่จอดตรงนั้นมาได้

 

ใช่ ต้องใช้คำว่าประมูล เขาใช้เงินกว่าครึ่งแสนในการจองที่จอดรถทำเลดีตลอดระยะเวลาหนึ่งปี

 

อินทัชเป็นอีกหนึ่งคนที่ใช้เงินเพื่อซื้อความสะดวกสบายของตัวเอง

 

เขาเปลี่ยนชื่อเปลี่ยนนามสกุล เขาปกปิดตัวตนเดิมของตัวเอง แต่นั่นไม่ได้แปลว่าเขาต้องทำตัวแกล้งจนด้วย

 

เขายังไม่อยากสร้างความลำบากให้กับตัวเองขนาดนั้น แค่ข้อจำกัด คำสาปบ้า ๆ นั่นก็ทำให้เขาใช้ชีวิตลำบากมากพออยู่แล้ว อย่าให้เขาต้องแกล้งจนเพื่อสร้างความลำบากให้ตัวเองเพิ่มขึ้นเลย

 

อินทัชไม่กลัวโดนตรวจสอบที่มาของทรัพย์สิน ในเมื่อเขาได้มันมาอย่างสุจริต ตรวจสอบก็ตรวจสอบไป แต่อย่าละเมิดสิทธิของเขา เอาข้อมูลส่วนตัวของเขาไปเผยแพร่ก็แล้วกัน


อ้อ อีกอย่างคือเขาจ่ายค่าภาษีอย่างถูกต้องตามกฏหมายอยู่แล้วด้วย

 

คนไม่เปิดเผยเบื้องหลังของตัวเองวาดขาลงจากรถจักรยานยนต์คันโต ถอดหมวกกันน็อคออก ก่อนที่จะถอดถุงมือหนังราคาแพงตามออกมาแล้วจัดการเก็บไว้ใต้เบาะรถ

 

ดวงตาคู่สวยมองดูเวลาจากนาฬิกาที่ข้อมือ เมื่อพบว่ายังมีเวลามากพอให้เขาไปทานอาหารเช้าได้ อินทัชก็พาตัวเองเดินไปในทิศทางที่เขาไปนั่งทานอาหารเป็นประจำ

 

แต่เมื่อไปถึงจุดหมายที่ต้องการก็ต้องส่ายหน้าเมื่อพบว่าเหตุการณ์เดียวกับเมื่อวานเกิดขึ้นอีกแล้ว

 

คิงมาทานอาหารที่แคนทีนอีกแล้ว ติดใจร้านไหนในแคนทีนนี้กัน มีร้านไหนที่รสชาติล้ำเลิศกว่าเชฟที่มาจาภัตราคารระดับเจ็ดดาวอีกหรือไงกัน

 

อินทัชตั้งคำถามในใจด้วยความหงุดหงิด เขากวาดตามองไปรอบ ๆ เพื่อหาว่าจะมีโต๊ะไหนที่ให้เขาไปนั่งได้บ้าง ก่อนจะนิ่วหน้าเมื่อเห็นว่ามันมีว่างอยู่โต๊ะเดียว โต๊ะที่อยู่ข้างหน้าคิง

 

ถ้าเขาไปนั่ง เขาจะได้กินข้าวอย่างสงบสุขหรือเปล่า จะมีประโยคอันน่ารำคาญหูมาให้เขาได้ยินอีกไหม

 

จะเหลือเหรอ

 

อินทัชมีคำตอบให้กับคำถามของตัวเองในทันที ความจริงแค่เห็นหน้าเขา คนพวกนี้ก็พร้อมจะซุบซิบนินทาอยู่แล้ว

 

บางทีก็อยากจะถามว่าไม่เบื่อบ้างเหรอ เอาเวลาไปใส่ใจเรื่องอื่นบ้างนี้ไหม

 

อย่างเรื่องของตัวเองเป็นต้น

 

แต่ก็ได้แต่คิดในใจนั่นแหละ ตราบใดที่คนพวกนี้ยังทำเพียงแค่สร้างความรำคาญให้เขาทางหู ไม่ได้เข้ามาทำร้ายร่างกายหรือล้ำเส้นความอดทนมากนัก เขาก็ปล่อยผ่าน ไม่เปิดศึกได้

 

เอาเถอะ ไหน ๆ ก็ต้องรำคาญหูอยู่แล้ว จะรำคาญเพิ่มขึ้นอีกนิดเป็นไร นั่งมันที่นี่แหละ ขี้เกียจเดินไปฝั่งวีไอพี

 

คนที่ชอบความสะดวกสบายแบบที่ถ้าเลือกนั่งได้ก็จะไม่ยืน ถ้าเลือกขับรถขึ้นตึกไปถึงห้องเรียนได้ก็คงทำไปแล้วตัดสินใจเดินไปนั่งยังโต๊ะที่เหลือว่างอยู่ตัวเดียว ท่ามกลางสายตาที่มองมาและเสียงซุบซิบนินทาเรื่องที่เขากล้าเสนอหน้าเข้าไปใกล้คิงทั้ง ๆ ที่เขาอยู่ในฐานะกบฏ

 

อินทัชเข้าไปถึงโต๊ะตัวที่ว่างก็ไม่สนใจมองหน้าคิงและพรรคพวกอัศวินที่เงยหน้ามามองเขาพอดี จัดการวางหมดกันน็อคใบโตจองโต๊ะเอาไว้ก่อน

 

เขาไม่ได้กลัวหาย ในมหาวิทลัยที่เต็มไปด้วยลูกหลานผู้มีอันจะกิน เรื่องขโมยนั่นตัดไปได้เลย ห่วงเรื่องที่จะโดนเอาไปซ่อนหรือทำอย่างอื่นเพื่อกลั่นแกล้งกันจะดีกว่า และถ้ามันเกิดขึ้นจริง เขาจะเรียกค่าเสียหายให้จำทางกลับบ้านไม่ได้เลยคอยดู

 

เมื่อวางของเสร็จก็เดินไปยังทิศทางที่ตั้งของร้านอาหารประจำ คุณป้าเจ้าของร้านใจดี ที่มองเขาเป็นนักศึกษาคนหนึ่ง ไม่ใช่คนที่เป็นกบฏ เป็นศัตรูของคนทั้งมหาวิทยาลัย

 

“เหมือนเดิมใช่หรือเปล่าเจ้าอิน” ร้านอาหารตามสั่งที่สั่งได้ทุก ๆ สัญชาติ เจ้าของเป็นหญิงวัยกลางคนที่อินทัชมองดูแล้วเหมาะจะเป็นคุณผู้หญิงของบ้านไนสักบ้าน มากกว่าเจ้าของร้านอาหารนานาชาติในแคนทีนของมหาวิทยาลัยแห่งนี้


ทั้งรูปร่างหน้าตา ทั้งสง่าราศี นึกว่านางงามจักรวาล

 

“เหมือนเดิมครับ” คนที่มีเมนูอาหารประจำวันตอบกลับผู้เป็นเจ้าของร้านและควบตำแหน่งแม่ครัว(ในบางครั้ง)ด้วยรอยยิ้ม

 

รอยยิ้มที่ไม่ค่อยได้เปิดเผยให้ใครได้เห็นมากนัก

 

“เมื่อวานหายไปไหนมา ไม่เห็นมาซื้อร้านป้าเลย หรือว่านอกใจกันแล้ว” คำถามอารมณ์ดีที่ถูกส่งออกมาทำให้คนที่ถูกกล่าวหาว่านอกใจหัวเราะร่วน

 

“ใครจะกล้านอกใจรสมือระดับภัตราคารของคุณป้ากันครับ แค่เมื่อวานไม่มีที่นั่งให้ผมได้นั่งเลย ก็เลยต้องงดมื้อเช้าไป”

 

“อ้อ เพราะคิงสินะ”

 

อินทัชเลิกคิ้วเมื่อเห็นคุณป้าเจ้าของร้านกล้าพูดว่าเป็นเพราะใครที่ทำให้เขาไม่ได้กินข้าวเช้าเมื่อวาน คนที่นี่แม้แต่อาจารย์ระดับสูง ๆ ยังไม่กล้าจะพูด แต่คุณป้าที่เป็นเจ้าของร้านอาหารในแคนทีนธรรมดากลับกล้า

 

เห็นทีว่าจะไม่ธรรมดาอย่างที่เขาเคยคิดไว้จริง ๆ

 

แต่นั่นก็ไม่ใช่เรื่องที่เขาจะต้องไปหาคำตอบ

 

รู้เท่าที่เจ้าตัวอยากให้รู้นั่นคือเรื่องที่ดีที่สุด

 

“ไปนั่งโต๊ะเถอะ เดี๋ยวป้าให้เด็กไปเสิร์ฟให้” พูดบอกกับลูกค้าประจำ เมื่อคนบอกตกลงก็พาตัวเองเดินเข้าครัวไปจัดการทำอาหาร

 

อินทัชที่เดินกลับมาถึงโต๊ะก็เป็นอันต้องขมวดคิ้วสงสัยเมื่อเห็นคนนั่งคุกเข่าอยู่ข้างโต๊ะของคิงด้วยสีหน้าหวาดกลัว

 

คิงกำลังแสดงอำนาจอะไรอยู่กัน แล้วคนคนนี้ไปทำอะไรให้คิงพิโรธกันแน่

 

อินทัชอดไม่ได้ที่จะสงสัยจนเผลอมองอยู่นาน จนกระทั่งดวงตาคู่คมสีดำสนิทที่มีคนบอกว่าเมื่อไหร่ที่เจ้าตัวโกรธจนถึงขีดสุดมันจะเปลี่ยนเป็นสีทองเหมือนกับดวงตาของเจ้าตระกูลมองมา

 

เขาสบตากลับไปอย่างไม่หลีกเลี่ยง และก็เพียงแวบเดียวที่คิงหันกลับไปมองคนที่นั่งคุกเข่าอยู่แทบเท้า ก่อนที่น้ำเสียงเยียบเย็นทรงอำนาจจะเปล่งออกมา

 

“ฉันไม่อยากเห็นหน้านายในมหาวิทยาลัยนี้อีก”

 

สิ้นคำพูดของคิง เสียงสูดลมหายใจก็ดังขึ้นทันที

 

นี่มันคือคำสั่งให้ลาออกจากมหาวิทยาลัยที่ทุกคนใฝ่ฝันจะได้เข้าเรียนใช่หรือเปล่า

 

หมดสิ้นกันแล้วอนาคตของคนคนนี้ หมดสิ้นที่จะได้ข้องเกี่ยวกับตระกูลโอ คอนเนอร์อย่างแน่แท้แล้ว

 

และหลังจากนี้ อนาคตในแวดวงสังคมของหมอนี่คงจะริบหรี่เต็มที

 

“คะ คิง คิง ผมขอโทษ ผะ ผม ผม อย่าไล่ผมออกเลยนะครับ” น้ำเสียงร้อนรนอ้อนวอนคนที่ออกปากดับอนาคตของเขา

 

มันไม่ควรจะเป็นอย่างนี้สิ สิ่งที่เขาทำจะต้องเป็นการทำให้คิงพอใจสิ แล้วทำไมคิงถึงได้ลงโทษเขาได้

 

คนออกปากดับอนาคตคนอื่นไม่มองคนที่กอดขาอ้อนวอนอยู่แทบเท้าตัวเอง หันมองไปทางเพื่อนทั้งสี่นิ่ง และสมกับเป็นทั้งเพื่อนสนิทเป็นทั้งอัศวิน เพียงแค่คิงมองมาก็รู้ว่าตัวเองจะต้องทำอะไรต่อ

 

“อย่าทำให้คิงรู้สึกไม่อยากเห็นนายอยู่บนโลกนี้เลย” น้ำเสียงข่มขู่ชัดเจนพร้อมรอยยิ้มเหี้ยมเกรียมทำให้คนถูกข่มขู่ขนลุกซู่ เนื้อตัวสั่นเทา น้ำตาไหลเป็นสาย ปล่อยแขนตัวเองออกจากขาแกร่งของคิงแล้วพาตัวเองวิ่งหกล้มคุกคลานหนีไปอย่างรวดเร็ว

 

คนอื่น ๆ ที่ลอบมองฉากเมื่อครู่นี้อยู่กลืนน้ำลายลงคออย่างขวัญผวา ไม่เข้าใจว่าอะไรที่ทำให้คิงโกรธคนคนนั้น ทั้ง ๆ ที่ควรจะชอบใจมากกว่า


สงสัยแต่ไม่มีใครหาญกล้าถาม

 

ยังรักตัวกลัวตาย ไม่กล้าสงสัยกับการกระทำของคิง

 

อินทัชถอนสายตากลับมาจากเหตุการณ์ตรงหน้า ยักไหล่นิดหน่อยก่อนจะหันกลับไปยังโต๊ะที่ตัวเองจองเอาไว้ ก่อนจะต้องแปลกใจเมื่อรู้สึกว่าโต๊ะของตัวเองมีอะไรแปลกประหลาดไป

 

จำได้ว่าหมวกกันน็อคของเขาไม่ได้วางอยู่ในตำแหน่งนั้น จำได้ว่าเก้าอี้สองตัวทางด้านนั้นเขาไม่ได้แตะต้อง

 

แล้วทำไมมันถึงได้อยู่ผิดที่ผิดทางแบบนั้น

 

ความสงสัยยังไม่ทันได้หาคำตอบ พนักงานเสิร์ฟก็นำอาหารมาส่งเสียก่อน นั่นทำให้อินทัชต้องปล่อยความสงสัยนั้นไป แล้วให้ความสนใจกับอาหารกลิ่นหอมที่ยั่วให้นำเข้าปากอยู่

 

คนสนใจอาหารมากกว่าความสงสัยในใจของตัวเองทิ้งตัวนั่งลงบนเก้าอี้แล้วจัดการกับอาหารตรงหน้า สีหน้าพึงพอใจปรากฏเมื่อรสชาติของอาหารยังเป็นที่ถูกปากเขาเช่นเคย และเมื่อสายตาบังเอิญเหลือบไปเห็นเวลาที่ปรากฏอยู่บนนาฬิกาข้อมือเรือนหรูก็ยิ่งต้องเร่งมือตักอาหารเข้าปากให้เร็วกว่าเดิม

 

ใกล้ได้เวลาเข้าเรียนแล้ว และเขายังต้องไปเปลี่ยนชุดสำหรับคลาสเรียนกีฬานี้อีก

 

มีทั้งคลาสเรียนกีฬา แล้วยังต้องอยู่ชมรมกีฬาอย่างว่ายน้ำอีก

 

อินทัชล่ะเหนื่อยใจ

 

วิชาพละที่เทอมนี้อินทัชเลือกที่จะลงเรียนเป็นกีฬาที่เขาคิดแล้วว่าเหมาะสมกับเขา วิ่ง

 

วิ่งนี่แหละ ไม่ต้องไปจับมือกับใคร อย่างมากก็เสี่ยงตอนวิ่งผลัด แต่ถ้าเขาระวังดี ๆ ก็ไม่น่าจะมีปัญหาอะไร ช่วงลงแข่งอันเป็นบททดสอบตัดเกรดก็ไม่ต้องแสดงมารยาทนักกีฬาที่ดี แปะมือกับคู่แข่งน่ะตัดทิ้งไปได้เลย

 

ยอมเป็นคนไม่มีมารยาทนักกีฬาดีกว่าอายุสั้นลงไปอีกหลายปี ทุกวันนี้อายุเขาเหลือถึงหกสิบปีหรือเปล่ายังไม่รู้เลย

 

คนมีข้อจำกัดของตัวเองก็คิดไปเรื่อย ลืมข้อสงสัยก่อนหน้าไปหมด สนใจแค่เรื่องของตัวเองและอาหารที่กำลังส่งเข้าปากเข้าท้อง

 

ไม่ได้สนใจสายตาที่เหลือบมองมาเป็นระยะ ๆ ของคนอื่นเลยสักนิด

 

ไม่ได้รู้เลยว่าถ้าหากไม่ใช่เพราะคิงยังอยู่ ตัวเองคงหมดโอกาสที่จะได้นั่งกินอาหารอย่างสงบสุข

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9.559K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

23,334 ความคิดเห็น

  1. #23332 Wisteria❀ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2564 / 08:36
    ทำไมคิงมีอำนาจอะไรถึงกับไล่คนอื่นออกได้ งงๆนิดหน่อย
    #23,332
    0
  2. #23201 LUKKADE31 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2563 / 10:01
    มหา’ลัยยังตั้งเลือกเรียนพละอยู่อีกอ่อ ดิฉันยิ้มแห้งเลยค่ะ55555
    #23,201
    9
    • #23201-3 PXMH_(จากตอนที่ 5)
      19 พฤศจิกายน 2563 / 16:14
      มีค่า มอเราเรียนพละ
      #23201-3
    • #23201-4 เดือนหนาวเอง(จากตอนที่ 5)
      20 พฤศจิกายน 2563 / 08:10
      ม.เราก็ยังให้เรียนพละอยู่น้าา
      #23201-4
  3. #23083 desbestiny (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2563 / 17:12
    คนอื่นๆคงงง แต่ก็คงไม่มีใครกล้าทัดทานคัดค้านอะไรคิง คิงเป็นแฟนคลับน้องรึเปล่านะะะ 5555
    #23,083
    0
  4. #23060 Sweet Daisy (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 6 เมษายน 2563 / 17:34
    ไม่เคยอ่านแนวแบบนี้เลย ชอบจัง ทำไมถึงเพิ่มมาเจอนะ
    #23,060
    0
  5. #22375 pommys (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2562 / 07:04
    ปกป้องอยู่สินะ ส่วนป้า น่าจะเป็นคนในครอบครัวคิงป่าว
    #22,375
    0
  6. #21818 khimmee56 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2562 / 22:29
    -คนเมื่อกี้มันคิดจะแกล้งน้องแน่ๆ เลยโดนคิงจัดการ
    #21,818
    0
  7. #21746 puppywang (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2562 / 20:37
    อุแงงงง คิงคือแอบดูแลอย่างห่างๆหรอจ๊ะ น่าร้ากกก
    #21,746
    0
  8. #21168 NoneCoffee (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2562 / 14:17
    คิงแอบรักห่างๆอย่างห่วงๆป่าวจ๊ะ
    #21,168
    0
  9. #20497 blueeyes111 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2562 / 14:49
    ป้าเป็นคิงรึป่าว แล้วคิงนี่เเอบช่วยอินทัชใช่ป่ะ
    #20,497
    1
    • #20497-1 blueeyes111(จากตอนที่ 5)
      6 พฤศจิกายน 2562 / 14:49
      **เป็นแม่
      #20497-1
  10. #20393 ิิิbiwjup123 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2562 / 18:48
    คือคิงแอบช่วยอยู่ห่างๆงี้ป้ะ เข้าใจถูกมั้ยอะ55555555
    #20,393
    0
  11. #19349 ืNaidnoing (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2562 / 14:22
    นางงามจักรวาลมาเป็นแม่ครัว ขำ555
    #19,349
    0
  12. #17980 KYLM_ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 18 กันยายน 2562 / 23:55
    คิงนางไม่ธรรมดา คุณป้านี่แม่คิงรึเปล่าแอบเดาาา
    #17,980
    0
  13. #16611 jkooktaev (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2562 / 18:12
    อรุ่มมมม~ คิงงงงง~
    #16,611
    0
  14. #16567 Tan81142 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2562 / 01:12
    กรี๊ดดดดยิ้มกร้มกริ่ม
    #16,567
    0
  15. #15667 kimleehyun (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2562 / 14:20
    เอ๊ะๆๆๆๆ ยังไงกันเนี่ยคิง
    #15,667
    0
  16. #15234 Lay_ya (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2562 / 07:38
    คุณป้าคือหม่ามี๊คิงแน่ๆ แล้วบทเริ่มต้นของความรักคือน้องเป็นลูกค้าประจำ555555
    #15,234
    0
  17. #14970 pcy921 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2562 / 20:48
    คุมป้าต้องเป็นญาติกับคิงแน่เรย
    #14,970
    0
  18. #14671 Fueled me (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2562 / 23:18
    คิงชอบน้องใช่มั้ยเนี่ย แหนะๆๆ
    #14,671
    0
  19. #14625 olpn (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2562 / 14:00
    สนใจหนูอินดูออก5555
    #14,625
    0
  20. #14582 ⓒoup . t (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2562 / 18:20
    อินทัชเริ่ดมากลูกอย่าได้แคร์ค่ะ
    #14,582
    0
  21. #14555 nicharipaen04 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2562 / 09:59
    ฮันแน่!!! ดูออกค่ะ
    #14,555
    0
  22. #14187 d_nutss0648 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2562 / 19:25
    คนเขาดูออกนะเธอ เเบบ5555 รู้นะะ
    #14,187
    0
  23. #13987 Fokkop (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2562 / 19:42
    อะแฮ่ม.......ดูออกๆสายตารีดเฉียบคมมาก หุหุ
    #13,987
    0
  24. #12638 Mindzz♡ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2562 / 11:41
    ดูออกนะคะเเหม
    #12,638
    0
  25. #12584 นฐาผกากรอง (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2562 / 07:57
    ปกป้องเมียดูออก!
    #12,584
    0