DON'T TOUCH ME มือผม คุณห้ามจับ

ตอนที่ 3 : ตอนที่ 3

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 78,902
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9,206 ครั้ง
    26 ก.ค. 62

คนพลาดอาหารเช้าเพราะไม่มีที่นั่งในแคนทีนเดินขึ้นอาคารเรียนอันเป็นอาคารสำหรับคณะที่เขาเข้าศึกษาอยู่

 

คณะคหกรรมศาสตร์

 

สาเหตุหลัก ๆ ที่เขาเลือกเรียนคณะนี้ก็เพราะว่า มีคนเรียนน้อย

 

มีน้อยมากจริง ๆ เมื่อเทียบกับคณะอื่น โดยเฉพาะคณะบริหารธุรกิจของที่นี่

 

ความจริงไม่ใช่เรื่องแปลกอะไรเลย เพราะมหาวิทยาลัยแห่งนี้คือมหาวิทยาลัยเอกชนที่รวบรวมเอาเหล่าพวกลูกหลานมหาเศรษฐีและเจ้าของกิจการต่าง ๆ เอาไว้มากมาย แล้วคนที่เกิดมาบนกองเงินกองทอง มีคนบริการทุกระดับประทับใจแบบนั้น จะมาสนใจเรียนอะไรกับคณะคหกรรม ที่จบไปแล้วการันตีเรื่องงานหนัก ไม่ค่อยมีเวลาพักผ่อน ยิ่งช่วงเทศกาลยิ่งเป็นช่วงเวลาทำงานหนักสำหรับคนเป็นเชฟเลยทีเดียว

 

ดังนั้น อินทัชจึงตัดสินใจที่จะเข้าเรียนคณะนี้ คณะที่มีนักศึกษาอยู่เพียงแค่สิบสามคน สำหรับนักศึกษาชั้นปีที่หนึ่งอย่างเขา และมีเพียงเจ็ดสิบเอ็ดคนสำหรับนักศึกษาสี่ชั้นปี

 

และกว่าเก้าสิบเปอร์เซ็นต์ของนักศึกษาในคณะนี้อยู่ในชนชั้นชาวบ้าน เรียกว่าเป็นคณะรากหญ้าอย่างแท้จริง แต่ถึงกระนั้นแล้ว ความจริงคณะคหกรรมจัดเป็นคณะที่ใช้ทุนทรัพย์ในการเรียนสูงเป็นอันดับต้น ๆ คณะหนึ่งเลยทีเดียว เพราะไหนจะค่าอุปกรณ์ ค่าวัตถุดิบอีก ดังนั้น แม้จะเป็นรากหญ้า แต่ก็เป็นรากหญ้าชั้นสูงล่ะมั้ง

 

เมื่อมาถึงห้องเรียนอินทัชก็เดินไปยังที่นั่งประจำของตัวเอง

 

มุมหลังสุดของห้อง ติดหน้าต่าง

 

การเข้าคลาสเรียนเป็นคนสุดท้ายของอินทัชไม่ได้ทำให้คนอื่น ๆ อีกสิบสองคนที่มาก่อนแล้วให้ความสนใจ พวกเขาล้วนแล้วแต่หลีกเลี่ยงที่จะข้องแวะกับอินทัชกันทั้งนั้น

 

คนที่ได้รับตำแหน่งกบฏมาครอบครอง นั่นไม่ได้หมายความว่าคนคนนี้ถูกหมายหัวว่าเป็นศัตรูกับผู้มีอำนาจสูงสุดอย่างคิงหรอกหรือ

 

พวกเขาไม่กล้าเอาตัวเองเข้าไปเสี่ยงด้วยเป็นแน่

 

ควรทราบว่าพวกเขาแม้จะมีเงินจ่ายค่าเทอมราคามหาโหดแบบนี้ แต่ไม่ได้หมายความว่าครอบครัวของเขามีเงินหรือมีอิทธิพลมากนัก บางครั้งถึงกับต้องเอาของเก่าสะสมมาขายเพื่อจ่ายเป็นค่าเทอม แต่ที่ต้องดิ้นรนขนาดนี้ เพราะพ่อแม่พวกเขาต่างเล็งเห็นและคาดหวังว่าการได้อยู่ในสังคมที่มีแต่ผู้สืบทอดตระกูลที่ร่ำรวยและทรงอิทธิพล นั่นจะทำให้พวกเขาสามารถยกระดับตัวเองไปได้อีกระดับหนึ่ง ถ้าหากสามารถเข้าใกล้หรือตีสนิทบุคคลเหล่านั้นได้

 

แต่นั่นเป็นเพียงแค่การคาดหวังที่เลื่อนลอยมาก เพราะคนเหล่านั้นที่พวกเขาระดับชนชั้นกลางอยากจะใกล้ชิด ต่างก็เลือกคบคนที่มาจากระดับเดียวกันทั้งนั้น ดังนั้น ความคิดเหล่านั้นของพ่อแม่จึงเป็นเรื่องที่เป็นไปได้ยาก สิ่งที่ทำได้คือการใช้ชื่อมหาวิทยาลัยสำหรับชนชั้นสูงเป็นใบเบิกทางเพื่อหางานที่มั่นคงและเงินเดือนดี ๆ ในอนาคต

 

ความปรารถนาของคนเราก็เป็นเช่นนี้ เมื่อสิ่งที่คาดหวังไว้ในตอนแรกอยู่ไกลเกินไปและไม่เห็นหนทางที่จะสำเร็จก็ลดเป้าหมายและความคาดหวังของตัวเองลงเรื่อย ๆ จนในที่สุดก็เหลือเพียงประโยคที่ขึ้นต้นและลงท้ายด้วย ขอเพียงแค่…..ก็พอแล้ว

 

แต่กลับกันเมื่อไหร่ก็ตามที่ความคาดหวังหรือความปรารถนาอย่างแรกประสบความสำเร็จ ความปรารถนาอื่น ๆ ก็จะตามมา ตามมาเรื่อย ๆ อย่างไม่จบไม่สิ้น

  

แต่ความปรารถนาก็คือสิ่งที่ทำให้มนุษย์มีชีวิตอยู่อย่างมีจุดหมายนี่นะ

 

ความคิดล่องลอยไปไกล สายตาก็ทิ้งออกไปด้านนอกหน้าต่าง จนกระทั่งอาจารย์ประจำวิชาและยังควบตำแหน่งอาจารย์ที่ปรึกษาเดินเข้ามาในห้องพร้อมคำทักทาย ความคิดความสนใจของอินทัชจึงได้กลับมา

 

“ก่อนที่เราจะเริ่มคลาสเรียนในวันนี้ ขอผมพูดเรื่องชมรมที่พวกคุณจะต้องเลือกเทอมละหนึ่งชมรมก่อน วันนี้เป็นวันสุดท้ายแล้วที่เปิดให้ลงทะเบียนเลือกชมรม แต่ก็ยังมีคนที่ยังไม่ลงทะเบียนเลือกสักที คุณอินทัช ผมคงไม่ต้องพูดใช่หรือเปล่าว่าคุณเป็นคนคนนั้น”

 

ก็พูดไปแล้วไม่ใช่หรือไง

 

คนที่ยังไม่ได้เลือกชมรมคิดในใจ

 

มหาวิทยาลัยแห่งนี้มีกฎข้อบังคับคือในหนึ่งภาคเรียนการศึกษานักศึกษาทุกคนจะต้องเลือกชมรมหนึ่งชมรมและจะต้องไม่ซ้ำกับชมรมเดิมที่เคยอยู่

 

กฎนี้มีขึ้นเพื่อให้นักศึกษาที่อยู่ต่างคณะ ต่างสาขาได้ทำความรู้จักกัน เพื่อผลประโยชน์หรือเพื่อสร้างคอนเน็คชั่นดี ๆ ไว้สำหรับในอนาคต แต่ความจริงแล้วมันก็ไม่ค่อยตอบโจทย์เท่าไหร่นัก เพราะคนส่วนมากก็เลือกชมรมเดียวกับเพื่อนสนิทตัวเองทั้งนั้น นั่นทำให้พอถึงเวลาการเข้าชมรม พวกเขาก็กระจุกรวมตัวกันเป็นกลุ่มเป็นก้อนอยู่ดี ยากที่จะไปทักทายทำความรู้จักกับคนอื่น ๆ นอกเสียจากว่าคนคนนั้นจะเป็นคนที่ควรค่าแก่การเข้าหา และใครใครก็อยากจะเข้าหา เข้าไปตีสนิท อย่างเช่น

 

มาร์ค เมธัส โอ คอนเนอร์

 

ทายาทคนโตของกลุ่มธุรกิจการค้าสินค้าอิเล็กทรอนิกส์รายใหญ่ของโลก

 

เบื้องหน้าค้าอิเล็กทรอนิกส์ เบื้องหลังค้าอาวุธสงคราม

 

ตระกูลที่ทรงอิทธิพลอย่างแท้จริง

 

“ว่ายังไงคุณอินทัช ทำไมคุณถึงยังไม่เลือกชมรมสักที หรือว่ามีปัญหาอะไร” อาจารย์หนุ่มวัยสามสิบปี ผู้เป็นเชฟที่มีชื่อเสียงและผันตัวเองมาเป็นอาจารย์สอนถามเมื่อเห็นว่านักศึกษาที่ตัวเองเป็นที่ปรึกษาอยู่นั้นไม่ตอบคำถามของเขา

 

“ผมลืมครับ” สามคำสั้น ๆ แต่เป็นความจริงดังออกมาจากปากของอินทัช

 

อินทัชลืมไปแล้วจริง ๆ ว่าเขายังไม่ได้เลือกชมรม

 

เทอมที่แล้วอินทัชเลือกชมรมห้องสมุด เหตุผลก็เหมือนกับที่เลือกเรียนคณะคหกรรมศาสตร์นี่แหละ คนน้อย และไม่ต้องวุ่นวายกับใคร แต่ว่าเทอมนี้เขายังคิดไม่ออกว่าชมรมไหนที่จะตอบโจทย์ปัญหาของเขาได้ ประกอบกับงานเพลงของเขาที่ต้องส่งให้กับคู่ค้า ทำให้เขาลืมเรื่องนี้ไปเสียสนิท

 

“เป็นคำตอบที่ดี งั้นผมจะบอกเรื่องดี ๆ ให้คุณฟังอีกอย่าง ผลจากที่คุณยังไม่ได้ลงทะเบียนเลือกชมรมและชมรมต่าง ๆ ได้ปิดรับให้ลงทะเบียนไปจนเกือบหมดแล้ว ตอนนี้เหลือเพียงแค่สองชมรมให้คุณได้เลือกเท่านั้น หนึ่งก็คือบาสเก็ตบอล และสองว่ายน้ำ” อนาวิน บอกลูกศิษย์ด้วยรอยยิ้ม

 

บ้าเอ๊ย!

 

อินทัชสบทในใจดังลั่นเมื่อได้ยินสิ่งที่อาจารย์บอก นี่หมายความว่าเขาจะต้องเลือกชมรมหนึ่งชมรมใดในสองชมรมนี้ใช่ไหม

 

แล้วบาสเก็ตบอลนั่นมันอะไรกัน มันไม่ชมรมยอดฮิตที่มีผู้สนใจอย่างเข้าจนต้องคัดแล้วคัดอีกหรอกเหรอ ทำไมถึงยังเปิดรับอยู่อีก

 

แต่ไม่ว่าด้วยเหตุผลที่ยังคงเปิดรับอยู่คืออะไร อินทัชก็ตัดตัวเลือกนี้ทิ้งไปอย่างไม่ลังเล

 

กีฬาที่ต้องใช้มือแย่งลูกกลม ๆ กันแบบนั้น ชาตินี้ให้ตายเขาก็ไม่เข้าไปเกี่ยวข้องด้วยเด็ดขาด

 

แค่คิดเขาก็เห็นถึงเรื่องยุ่งยากที่จะตามมาแล้วหากเขาเลือกที่จะอยู่ชมรมนี้ มือของเขาจะต้องพัวพันแย่งชิงลูกกับคนหลาย ๆ คน ถึงเวลานั้น อายุเขาคงสั้นลงไปอีกหลายปี

 

ว่ายน้ำ ขอเพียงแค่ไม่ต้องแข่งว่ายเป็นทีมกับใคร เขาจะต้องหลีกเลี่ยงข้อจำกัดของเขาได้อย่างแน่นอน

 

“ขอบคุณที่อาจารย์บอกครับ หลังจากจบคลาสนี้ผมจะไม่ลืมที่จะลงทะเบียนเรียนแน่นอน”

 

 

และแล้วเมื่อถึงเวลาที่เขาต้องไปลงทะเบียนที่ชมรมอีกรอบ อินทัชก็รู้แล้วว่าทำไมชมรมบาสเก็ตบอลที่คนควรจะเต็มไปตั้งนานแล้วก่อนชมรมอื่น ๆ ถึงยังเปิดรับอยู่

 

นั่นก็เพราะว่าคิงของมหาวิทยาลัย เทอมนี้เลือกที่จะอยู่ชมรมว่ายน้ำน่ะสิ

 

อินทัชจำได้ว่าเมื่อเทอมที่แล้วคิงเลือกที่จะอยู่ชมรมบาสเก็ตบอล และเพียงแค่ข่าวรั่วไหลออกไป ผู้คนก็แห่กันเข้าไปสมัครจนต้องปิดการรับสมัครอย่างรวดเร็ว ทั้งยังต้องคัดคนแล้วคัดคนอีกอยู่หลายรอบ และเพราะกฎที่ห้ามอยู่ชมรมเดิมซ้ำ บวกกับการที่ยังไม่มีข่าวหลุดออกไปว่าในเทอมนี้คิงเลือกชมรมไหน นั่นทำให้นักศึกษาต่างวิเคราะห์และตัดตัวเลือกที่เป็นไปไม่ได้ทิ้งออกไป และชมรมบาสเก็ตบอลก็เป็นหนึ่งในตัวเลือกที่คนตัดทิ้ง

 

เห็นคิงปรากฏตัวอยู่ที่นี่ อินทัชก็คิดแล้วว่าเขาจะชักช้าอยู่ไม่ได้ ถ้าเขาไม่รีบยื่นใบสมัครเข้าชมรมตอนนี้ เห็นทีว่าเขาจะต้องพาตัวเองเข้าสู่วิกฤติ ได้ไปอยู่ชมรมบาสเก็ตบอลอย่างแน่นอน

 

คิดได้ดังนั้น อินทัชก็รีบเดินไปยังจุดให้ยื่นเอกสารสมัครอย่างรวดเร็ว

 

หลังจากที่อินทัชยื่นเอกสาร มือยังไม่หลุดออกใบสมัครด้วยซ้ำ สิ่งที่เขาคิดไว้ก็เกิดขึ้นมา เมื่อฝูงชนนักศึกษาหลายสิบชีวิตก็ทยอยเดินเข้ามาจนแถวยื่นออกไปถึงนอกชมรม

 

“เราจะเปิดรับเอกสารสมัครอีกแค่สิบห้าคนเท่านั้น” นักศึกษาปริญาโท ผู้มีอำนาจหน้าที่ในการรับสมัครคนเข้าชมรมพูดเสียงดังป่าวประกาศให้คนรับรู้ ซึ่งนั่นเรียกเสียงบ่นพึมพำได้ไม่น้อย แต่ถึงกระนั้นก็ไม่มีใครกล้าพูดจาเสียงดังให้ระคายเคืองหูของคิงที่นั่งอยู่ตรงโซฟาตัวหรูที่ตั้งอยู่มุมห้อง

 

สำหรับคนที่รู้ตัวว่าไม่ได้อยู่ในลำดับที่จะติดสิบห้าคนสุดท้ายต่างก็ยอมแพ้และเดินออกจากแถวรับสมัครไป แต่ก็ยังมีบางคนที่ไม่ละความพยายาม เดินไปหาคนที่อยู่ในแถวสิบห้าคนแรกเพื่อยื่นข้อเสนอซื้อสิทธิ์ทันที

 

แต่น่าเสียดายที่แม้ว่าจะยื่นข้อเสนอไปมากขนาดไหน ก็ได้รับแต่คำปฏิเสธกลับมา

 

จะมีใครที่ไหนโง่พอที่จะทิ้งโอกาสได้อยู่ร่วมชมรมเดียวกันกับคิงล่ะ โดยเฉพาะคนที่ไม่ได้อยู่ร่วมคณะเดียวกันกับคิง

 

อินทัชขมวดคิ้วสงสัยเมื่อได้ยินว่าจะปิดรับสมัคร ทำไมถึงปิด ทำไมถึงไม่รับสมัครเข้ามาแล้วค่อยทำการคัดเลือกอีกที

 

แต่เมื่อหางตาเหลือบไปเห็นคิงที่นั่งอยู่อีกฝั่งบนโซฟารับรองตัวหรู เขาก็เหมือนจะได้คำตอบ

 

มีคิงปรารถนาจะร่วมชมรมด้วยทั้งคน การเปิดการคัดเลือกคงจะเป็นเรื่องยุ่งยากไปในทันที เพราะต้องกำหนดกติกาที่เอื้ออำนวยให้กับคิง และชนชั้นวรรณะต่าง ๆ อีก

 

การปิดรับสมัครเป็นตัวเลือกที่ดีที่สุดแล้วจริง ๆ ในความคิดเห็นของเขา

 

“นั่นมันกบฏนี่ กบฏจะอยู่ชมรมเดียวกับคิงนี่นะ ใจกล้าเกินไปหน่อยล่ะมั้ง”

 

“ถ้าฉันไปสั่งให้นายกบฏนั่นสละสิทธิ์ ฉันที่อยู่ลำดับที่สิบหกก็จะแทนที่ได้ใช่ไหม”

 

“ไอกบฏนั่นเสนอหน้ามาที่ชมรมนี้ทำไมน่ะ กล้าเสนอหน้าร่วมชมรมเดียวกับคิงงั้นเหรอ ไม่เจียมตัวจริง ๆ”

 

“บ้าน่า หมอนั่นไม่ใช่เป็นโรคติดต่อเหรอ การต้องใช้สระว่ายน้ำร่วมกับหมอนั่นมันน่าขยะแขยงเกินไปแล้ว”

 

 

เสียงอื้ออึงดังขึ้นทันทีเมื่อใครบังคนตาดีเห็นอินทัชที่เดินมาหลบมุมอยู่อีกด้านหนึ่ง และหลังจากนั้นถ้อยคำอันน่ารำคาญและระคายกูก็ดังออกมาเรื่อย ๆ มีบางคนถึงขนาดก้าวเท้าเดินไปทิศทางที่เจ้าตัวยืนอยู่จริง ๆ ท่าทางเหมือนมีจุดประสงค์บางอย่าง

 

บางทีอาจเป็นการเจรจาข่มขู่ให้คนยอมถอนตัวออกไปจริง ๆ อย่างที่พูด เพียงแต่ว่าทั้งคำพูดมากมาย ทั้งเท้าที่กำลังจะก้าวเดินต้องหยุดชะงักเมื่อเสียงเยียบเย็นของคนคนหนึ่งดังขึ้นมา

 

“หุบปากสักที รำคาญ”

 

ดูเหมือนว่าคิงจะพิโรธขึ้นมาแล้ว

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9.206K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

23,334 ความคิดเห็น

  1. #23210 benzsu best (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2563 / 01:20
    อินทัชเหมือนมาพรีความปสดทั้งหลายในชีวิตอ่ะ แบบทดลองปวดหัวกับตรงนี้ ที่อื่นก็ไม่น่าจะมีอะไรให้ปวดหัวแล้ว5555555
    #23,210
    0
  2. #23206 CaKe_KukKik (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2563 / 09:56
    งง พวกหนูอายุเท่าไหร่ลูก ทำไมความคิดเป็นแบบนี้
    #23,206
    0
  3. #23199 LUKKADE31 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2563 / 09:37
    เอ่ออออออ~ ไม่ใช่มัธยมใช่มั้ย ทำไมมันให้ความรู้สึกแบบมัธยมมากแม่
    #23,199
    0
  4. #23187 gnat (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2563 / 13:52
    นี่คือความคิดของเด็กระดับอุดมศึกษาหรอ// กุมขมับแทนอินทัช
    #23,187
    0
  5. #23077 NACHI1743 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2563 / 07:25
    เอาจริงถึงแม้คิงจะอยู่ชมรมนี้
    แล้วถึงคนจะเยอะจนเอียน เป็นเรา
    เราก็เลือกอะ ให้ไปเล่ยบาสถ้าโดนมือ
    คนอื่นขึ้นมานี่ซวยนะอุตส่าเลี่ยงมาตั้งนาน
    #23,077
    0
  6. #22363 pommys (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2562 / 22:11
    ช่วยอินทัชอยู่ใช่มั้ย
    #22,363
    0
  7. #21166 NoneCoffee (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2562 / 14:11
    น้องลูกกก เอาใจช่วยนะ
    #21,166
    0
  8. #20199 youniverse01 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2562 / 19:39
    พอน้องเขเาชมรมนะลูก เจ๊แนะนำให้ฉี่ใส่สระเลย ปากมากกันนัก เอาให้มันสำลักฉี่หนูเลยลูก
    #20,199
    2
    • #20199-1 Maprang2017(จากตอนที่ 3)
      30 พฤศจิกายน 2562 / 11:29
      555โอ้ยยย
      #20199-1
    • #20199-2 Bambi3(จากตอนที่ 3)
      28 ธันวาคม 2562 / 08:37
      ขำไม่ไหวแล้วว5555555555
      #20199-2
  9. #19403 bamboomaipai (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2562 / 01:41
    น้องใส่ถุงมือไม่ได้หรอ??
    #19,403
    0
  10. #16704 LittleDummy1408 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 2 กันยายน 2562 / 06:31
    บางทีก็งงนะว่าทำไมคนถึงยึดถือชนชั้นของตัวเองตลอด ถ้าหากเป็นแบบนี้ในชีวิตจริงสังคมคงมาองว่าไร้สาระ หรือปัญญาอ่อน555
    #16,704
    1
    • #16704-1 poo2momo(จากตอนที่ 3)
      5 กันยายน 2562 / 13:12
      เฮ้อ อินทัช
      #16704-1
  11. #14669 Fueled me (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2562 / 23:04
    แหมคิงงงงงงงง เอาล่ะ ทำไมชนชั้นมันแบ่งกันได้ขนาดนี้ ฉันน่ะสงสารน้องอินทัช
    #14,669
    0
  12. #14552 nicharipaen04 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2562 / 09:48
    เห้อออออ คิงโกรธแล้ว
    #14,552
    0
  13. #14182 d_nutss0648 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2562 / 18:14
    สังคมคนเรามันเเย่ขนาดนั้นเลยหรอ555 เห้อ ท่องไว้มันก็เเค่นิยาย55
    #14,182
    0
  14. #13696 mookgyeom (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2562 / 11:07
    เปิดให้อ่านหน่อยค่าาา
    #13,696
    0
  15. #12637 Mindzz♡ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2562 / 11:21
    ขนาดนั้นเลยเรอะ55555 อะไรเนี่ย
    #12,637
    0
  16. #12199 chompoo--- (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2562 / 19:03
    ไรท์สู้ๆ
    #12,199
    0
  17. #11095 chocolato.p (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2562 / 09:03
    คนหยิ่งกับคนหยิ่งอะสิงานนี้ 5555
    #11,095
    0
  18. #10866 Bearrior (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2562 / 03:23
    ตรงประโยคที่ว่า เพื่อสร้างคอลเล็คชั่น ดีๆ เนี่ย คอนเน็คชั่น นึป่าวครับ
    #10,866
    2
    • #10866-1 Izen(จากตอนที่ 3)
      27 มิถุนายน 2562 / 08:01
      คิดเหมือนกันเลยค่ะ
      #10866-1
    • #10866-2 ไม่ได้ตั้งชื่อ(จากตอนที่ 3)
      27 มิถุนายน 2562 / 18:08
      ขอบคุณค่า ไรท์พิมพ์ผิดจริง ๆ ด้วย
      #10866-2
  19. #10832 morningU (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2562 / 20:00
    เหมือนโคจรแต่ไม่ได้บรรจบกันสักที
    #10,832
    0
  20. #10570 Brem25 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2562 / 20:50
    พระเอกกับนายเอกนี้ เค้าจะคุยกันไหมคะ5555
    #10,570
    0
  21. #10114 Beam9404 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2562 / 17:02
    เอาล่ะ พระเอกกับนายเอกจะได้พูดกันตอนไหนนะ555555555
    #10,114
    0
  22. #9474 fronkdefroy (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2562 / 13:57
    อ่านแล้วนึกถึงพวกไฮสคูลมากกว่าจะเป็นมหาลัยอ่ะ 5555
    #9,474
    2
    • #9474-1 fernekp(จากตอนที่ 3)
      2 มิถุนายน 2562 / 03:20
      เห็นด้วยเลย แต่สนุกดีนะ 5555
      #9474-1
    • #9474-2 iиğ(จากตอนที่ 3)
      2 มิถุนายน 2562 / 13:10
      คิดเหมือนกันเลย 5555
      #9474-2
  23. #9312 เด็กหญิง น่วมเนี่ยม (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2562 / 16:38

    สสงสารน้องงง


    #9,312
    0
  24. #9267 Nu Lunn (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2562 / 17:50

    สนุก~~

    ขอบคุณค่า

    #9,267
    0
  25. #8988 你我 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2562 / 00:49

    สนุกแน่นอน ต่อจากนี้

    #8,988
    0