DON'T TOUCH ME มือผม คุณห้ามจับ

ตอนที่ 13 : ตอนที่ 13

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 75,219
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9,159 ครั้ง
    27 ก.ค. 62

หลังจากเสร็จสิ้นมื้ออาหารคนก็ยอมกลับไปแต่โดยดี อินทัชค่อนข้างจะโล่งอกเพราะยังนึกอยู่ว่าจะหาคำพูดไหนให้คนยอมกลับไปโดยที่เขาไม่สร้างความขัดใจให้กับคิง

 

ถามว่ากลัวคิงมากเหรอ ทำไมถึงยอมคิงขนาดนั้น อินทัชมีคำตอบให้กับตัวเองว่าเขาไม่ได้กลัวขนาดนั้น แค่ถ้ามันหลีกเลี่ยงการสร้างความไม่พอใจให้คิงได้มันก็น่าจะหลีกเลี่ยงปัญหาอื่น ๆ ให้เขาได้ด้วยเช่นกัน

 

เกิดคนไม่พอใจเขาขึ้นมาถึงขั้นคิดอยากจะกำจัดให้พ้นหน้าพ้นตา คนที่มีทั้งอำนาจเงินทองและอิทธิพลขนาดนั้น สั่งการลูกน้องแค่ไม่กี่คำ ใช้เวลาไม่นานคงรู้ประวัติเขาตั้งแต่เกิดเลยล่ะมั้ง

 

การตามใจคิงแค่ไม่กี่เรื่องก็ไม่ใช่เรื่องยากเย็นอะไร

 

นั่นเป็นคำตอบที่อินทัชให้กับตัวเอง

 

ดวงตาคู่สวยเหม่อมองไปยังประตูทางออก ประตูที่คนเพิ่งจะก้าวพ้นไปได้ไม่นาน เพียงแค่คิงกลับไป ความเงียบเหงาก็เข้ามาเยือนบ้านของเขาอีกครา

 

ความเงียบเหงาที่ก่อนหน้าเขาบอกกับตัวเองว่ามันคือความสงบสุข บอกตัวเองว่ามันคือสิ่งที่เขาต้องการ

 

ไม่หรอก มันไม่ใช่สิ่งที่เขาต้องการ มันคือสิ่งที่เขาต้องมีมากกว่า

 

คนอย่างเขา คนที่มีข้อจำกัดแบบเขา หากจะมีสักนาทีที่ขอลืมข้อจำกัดของตัวเองไปแล้วใช้ชีวิตปกติสุขแบบของคนอื่น มันจะเป็นเรื่องที่เป็นไปได้หรือเปล่า

 

ไม่หรอก

 

อินทัชมีคำตอบให้ตัวเองในทันที เขาทำเป็นลืมมันไปได้ แต่แท้ที่จริงแล้วไม่ใช่เลย มันยังคงอยู่กับเขา และเขายังคงต้องเฝ้าระวังตัวเอง

 

ดวงตาที่เหม่อมองไปไกลถูกเปลือกตาสีมุกปิดลงเบา ๆ คนที่มีข้อจำกัดจนแทบจะไม่ได้ใช้ชีวิตเหมือนคนอื่น ใช้ชีวิตอย่างที่อยากจะใช้จริง ๆ จมอยู่กับความคิดของตัวเอง ตั้งคำถามที่เขาเฝ้าถามตัวเองอยู่บ่อยครั้ง

 

คนที่เกิดมาเพื่อเขา คนที่รักเขาทั้งจิตวิญญาณและหัวใจมีอยู่จริง ๆ เหรอ จะมีคนคนนั้นเกิดมาเพื่อเขาใช่หรือเปล่า

 

คำถามนี้อินทัชเฝ้าถามกับตัวเองเป็นร้อยเป็นพันครั้ง นับตั้งแต่รู้เรื่องคำสาปที่มีติดกาย

 

แล้วหากคนคนนั้นไม่ใช่คนที่เขารักล่ะ

 

คำถามนี้ผุดขึ้นมาในสมองของอินทัชหลังจากที่เขามายังเมืองไทย หลังจากที่เขาเข้าเรียนที่มหาวิทยาลัย

 

มันจะเกิดอะไรขึ้นถ้าคนที่เกิดมาเพื่อเขา ไม่ใช่คนที่เขารัก

 

คนรักกับชีวิตปกติสุขที่โหยหา

 

อินทัชไม่มั่นใจว่าตัวเองจะเลือกมันได้อย่างชัดเจน

 

ดังนั้นลึก ๆ ในใจเขาถึงหวัง หวังว่าคนที่เกิดมาเพื่อเขากับคนที่เขารักนั้นจะเป็นคนคนเดียวกัน

 

แต่ดูเหมือนความหวังนั้นจะเลือนราง

 

อินทัชยิ้มหยันตัวเองกับความคิดในใจ

 

“ครืดดด” เสียงสั่นของโทรศัพท์อันเป็นสัญญาณบอกว่ามีสายเรียกเข้ามาดึงความคิดของอินทัชให้กลับมา

 

ดวงตาคู่สวยปรายตามองหน้าจอโทรศัพท์เครื่องหรูที่วางอยู่บนโต๊ะ มองว่าใครกันที่เป็นผู้ติดต่อเข้ามาในเวลานี้ เวลาที่เขาไม่มีอารมณ์จะสนทนากับใครทั้งนั้น ทั้ง ๆ ที่เพิ่งจะได้พบเจอแฟนเพลงหนึ่งอัตรา แฟนเพลงที่คาดไม่ถึงเลยว่าจะชอบฟังเพลงของเขาเหมือนกัน

 

คนนอกจากจะชอบเพลงของเขาแล้ว ยังออกปากชมว่าเขาเก่งอีกต่างหาก

 

ชมทั้ง ๆ ที่ไม่รู้ว่าเขาคือคนที่ตัวเองชมนั่นแหละ

 

“ฮัลโหล” อินทัชลากความคิดตัวเองกลับมายังผู้ที่ติดต่อเข้ามาอีกครั้ง เขาหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมากดรับสายก่อนที่จะกรอกเสียงลงไป

 

“สะดวกคุยหรือเปล่าครับ” น้ำเสียงเกรงใจของคนที่อายุมากกว่าทำให้อินทัชเผยรอยยิ้มมุมปากนิดหน่อย

 

จักรภพเป็นคนที่เขาชอบร่วมงานด้วยมากที่สุด

 

เป็นคนที่พูดด้วยง่าย เข้าใจง่าย แม้จะเคยตามตื๊อเรื่องเปิดตัวเขาอยู่บ้างแต่ก็ไม่เซ้าซี้ให้รำคาญ

 

อาจจะเพราะกลัวการยกเลิกการร่วมงานของเขา หรืออะไรก็แล้วแต่อินทัชไม่ใส่ใจมากนัก แค่รู้ว่าคนร่วมงานด้วยไม่ยากเย็นก็พอ

 

อ้อ อีกอย่างที่อินทัชพอใจจะร่วมงานกับจักรภพมากกว่าคนอื่น ๆ ก็เพราะวิสัยทัศน์และการทำงานของเจ้าตัว คนที่ตั้งใจจะทำเพลงที่มีคุณภาพ คนที่เห็นศิลปินเป็นผู้สร้างความสุขให้กับแฟนคลับและแฟนเพลงมากกว่าสินค้าที่ขายได้

 

อินทัชชอบที่ตรงนี้

 

“มีอะไรก็พูดได้เลยครับ” อินทัชพูดตอบ

 

“คือผมจะโทรมาขอบคุณสำหรับรางวัลศิลปินยอดเยี่ยมแห่งปีที่ได้มาครอบครองน่ะครับ ต้องขอบคุณคุณมากที่ทำให้ตะวันได้รับรางวัลนี้ ถ้าไม่ใช่เพราะเพลงของคุณ ตะวันที่เปิดตัวมานานเกือบสี่ปีและไม่ได้รับความนิยมคงไม่มีทางได้มีวันนี้” น้ำเสียงของจักรภพแสดงออกถึงความตื้นตันใจมากจริง ๆ

 

“ดีใจด้วยครับ” อินทัชแสดงความยินดีด้วยใจจริง ถึงแม้เขาจะไม่เคยเจอผู้ที่ชื่อตะวันกับตัวเอง แต่จากข้อมูลที่เขาหามาและคลิปวิดีโอเก่า ๆ ที่เขาหาดู เขาพบว่าตะวันคนนี้คือคนที่เหมาะสมที่จะเป็นศิลปินอย่างแท้จริง คนที่มอบความสุขให้กับแฟนเพลงด้วยใจที่รักในการร้องเพลง และคนที่แม้ว่าก่อนหน้านี้จะไม่ได้รับเสียงตอบรับที่ดีเท่ากับความพยายามที่ทุ่มเทลงไป แต่ก็ไม่เคยคิดที่จะท้อถอยเลยสักครั้ง

 

คนแบบนั้นคือคนที่อินทัชชื่นชม

 

เขาเองก็ยังไม่แน่ว่าจะเป็นคนเช่นนั้นได้

 

หลายครั้งเกินไปที่เขาท้อถอยในใจกับสิ่งที่เขาเผชิญ

 

หลอกตัวเอง โกหกตัวเองว่าไม่เป็นไร ไม่ใส่ใจ ไม่แคร์ แต่แท้ที่จริงแล้วลึก ๆ ในใจเขารู้ตัวเองดีว่าความรู้สึกที่แท้จริงเป็นเช่นไร

 

รู้ แต่ไม่อยากจะยอมรับ

 

“นอกจากนี้ผมยังต้องแสดงความดีใจกับคุณด้วย เพลงยอดเยี่ยมแห่งปีตกเป็นของคุณเป็นปีที่สามแล้ว” จักรภพไม่ลืมที่จะแสดงความยินดีกับคนที่เป็นเจ้าของเพลงที่ได้รับรางวัลเพลงยอดเยี่ยมแห่งปีเป็นครั้งที่สาม

 

คนที่ไม่เคยแม้แต่จะไปรับรางวัลที่ได้ รางวัลที่ศิลปินนักร้องนักแต่งเพลงคนอื่นหวังว่าจะได้มันมาครอบครอง คนคนนี้คล้ายจะไม่ใส่ใจกับในสิ่งที่ได้มาสักนิดเดียว

 

จักรภพรู้ว่าที่จริงเจ้าของงานประกาศรางวัลเพลงต้องการจะยกรางวัลนี้ให้กับคนอื่น คนที่มีมูลค่าเชิงพาณิชย์ คนที่สามารถเรียกกระแสความน่าสนใจให้กับงานได้ แต่เพราะผลงานที่ออกมามันประจักษ์ชัดเจนเกินไป ไม่มีเพลงของใครดีเทียบเท่ากับเพลงของคนคนนี้ได้

 

การจะยกรางวัลให้กับคนอื่นมันจึงเป็นเรื่องที่ค้านสายตามากจนเกินไป และถ้าเขาทำอย่างนั้นจริง ความน่าเชื่อถือของรางวัลก็จะต้องหายไป

 

เจ้าของเวทีประกาศรางวัลจึงไม่กล้าเสี่ยงที่จะทำอย่างนั้น ดังนั้นสามปีมานี้รางวัลเพลงยอดเยี่ยมแห่งปีจึงถูกผูกขาดอยู่ที่ Unknown

 

“ขอบคุณครับ” อินทัชเลิกคิ้วเล็กน้อยขณะที่พูดขอบคุณ เขาลืมไปเลยจริง ๆ ว่าวันนี้มีการประกาศรางวัลเพลงประจำปีอยู่ด้วย

 

มันแต่วุ่นวายอยู่กับคนเอาแต่ใจ เขาถึงได้ลืมเรื่องนี้ไปเสียสนิท

 

“คุณคงไม่ได้มีเรื่องจะพูดกับผมแค่นี้หรอกใช่ไหม” อินทัชดังความคิดตัวเองกลับมาอีกครั้ง และส่งคำถามกลับไปเมื่อคิดว่าจักรภพคงไม่ได้แค่โทรมาแสดงความยินดีและขอบคุณเขาเพลงแค่นี้แน่

 

“ก็จริงครับ คือผมกำลังมีแผนจะให้ตะวันจัดคอนเสิร์ตทัวร์เอเชีย เลยอยากจะ” ท้ายประโยคจักรภพลากยาว อ้ำอึ้ง น้ำเสียงแฝงความเกรงใจชัดเจน

 

“เลยอยากจะให้ผมช่วยทำเพลงสำหรับขึ้นโชว์” อินทัชเป็นคนพูดความต้องการของจักรภพพขึ้นเองอย่างคาดเดาได้

 

เขารู้มาว่าเพลงของตะวันที่เป็นเพลงเก่า ๆ ก็มีไม่มากนัก และเพลงใหม่ ๆ ที่เขาแต่งให้ก็มีแค่เพลงสองเพลง เป็นสองเพลงที่เจ้าตัวใช้แจ้งเกิดได้จนทำให้อื่นอิจฉาจนตาแทบจะไหม้

 

“ครับ นั่นแหละครับ” จักรภพระบายลมหายใจแผ่วเบาเมื่อคนรู้จุดประสงค์หลักที่เขาติดต่อมา

 

ตะวันกำลังจะจัดทัวร์คอนเสิร์ตทั่วเอเชียเป็นครั้งแรก เพลงที่จะใช้โชว์ได้มีน้อยเกินไป จะแต่งขึ้นมาเองก็คิดว่ามันจะไม่สมกับสิ่งที่แฟน ๆ คาดหวัง คอนเสิร์ตครั้งแรก เขาต้องการความสมบูรณ์แบบที่สุด ดังนั้นทางเลือกเดียวที่เขานึกออกก็คือ Unknown ต้องเป็น Unknown เท่านั้นถึงจะทำให้ทุกอย่างสมบูรณ์แบบได้

 

“คุณรู้ไหม ตอนนี้ไม่ว่าตะวันจะทำเพลงแบบไหนออกมา แฟนคลับเขาก็ชอบกันทั้งนั้น แฟนคลับน่ะ เมื่อรักไปแล้วไม่ว่าผลงานจะเป็นยังไงเขาก็จะสนับสนุนอยู่ตลอดนั่นแหละ” อินทัชที่นิ่งคิดไปสักพักก็พูดประโยคนี้ออกมา

 

“เป็นจริงอย่างที่คุณว่า แต่ไม่ว่าแฟนคลับจะเต็มใจสนับสนุนแค่ไหน ผลงานที่ยอดเยี่ยมก็ยังดีที่สุดที่จะใช้ในการสร้างความสุขและมอบให้กับแฟน ๆ ไม่ใช่เหรอครับ และแน่นอนว่านอกจากแฟนคลับแล้วยังมีแฟนเพลงอีกกลุ่มที่เราไม่สามารถทำให้เขาผิดหวังได้ไม่ใช่เหรอ” จักรภพพูดแย้งเสียงเครียด ในใจวิตกกังวลไปแล้วว่าครั้งนี้นักแต่งเพลงที่มากฝีมือคนนี้จะไม่ยอมร่วมงานด้วย ไม่ใช่ว่ายังโกรธเรื่องที่เขาชวนเปิดตัวเมื่อวันนั้นหรอกใช่ไหม

 

“โอเค ตกลงผมจะร่วมงานกับคุณในครั้งนี้” อินทัชยิ้มพึงพอใจในคำพูดของจักรภพ นี่ยังไงล่ะ นี่คือคนที่เขาพึงใจจะร่วมงานด้วยมากกว่าคนอื่น ๆ คนที่มีทัศนคติที่ดีแบบนี้

 

“คะ ครับ ว่ายังไงนะครับ ผมไม่ได้หูฝาดไปใช่ไหม” คนที่กำลังกังวลใจอยู่ แล้วอยู่ ๆ ก็ได้คำตอบตรงข้ามกับสิ่งที่กำลังกลัวก็ถึงกับต้องถามเสียงตื่นเต้น

 

เขาหวังว่าหูจะไม่ได้ฝาดไป

 

คนตอบตกลงที่จะร่วมงานด้วยกันจริง ๆ

 

“คุณแน่ใจเหรอว่าจะอยากให้ผมตอบอีกรอบ คราวนี้อาจจะไม่เหมือนเดิมนะ” อินทัชพูดแกล้งกลับไป

 

“ไม่ ไม่เป็นไรครับ ผมว่าผมได้ยินชัดแล้ว” จักรภพรีบร้อนที่จะปฏิเสธ

 

“หึหึ รายละเอียดคอนเซ็ปต์ต่าง ๆ คุณก็ส่งเมลล์มาให้ผมแล้วกัน” อินทัชที่เริ่มจะง่วงนอนอยากจะพักผ่อนแล้วพูดสรุปให้จักรภพส่งรายละเอียดต่าง ๆ ที่เขาควรจะรู้มาให้เขาอีกทีหนึ่ง

 

“ได้ครับ เอ้อ จริงสิ มีอีกเรื่องผมเกือบลืมไปเลย ตะวันอยากจะพูดขอบคุณกับคุณด้วยตัวเองน่ะครับ” จักรภพรีบพูดในสิ่งที่เขาเกือบจะลืมมันไป โชคดีที่คนลึกลับคนนี้ยังไม่ได้วางสายไป

 

ตะวันที่ตอนนี้เป็นสมบัติล้ำค่าของค่ายเขา คนที่เหมือนได้เกิดใหม่พร้อม ๆ กับค่ายเขาด้วยฝีมือของ Unknown ร้องขอมาเป็นครั้งที่สามแล้วที่อยากจะพูดขอบคุณกับคนที่มีบุญคุณคนนี้สักครั้งด้วยตัวเอง ไม่จำเป็นต้องพูดต่อหน้า ขอเพียงแค่ได้พูดขอบคุณทางโทรศัพท์แบบนี้ก็พอใจแล้ว แต่ทั้งนี้ทั้งนั้นจักรภพไม่กล้าที่จะตัดสินใจเอง รู้ดีว่าคนคนนี้เดาใจยาก จึงต้องมาพูดเกริ่นของคำตอบให้เองแบบนี้ก่อน

 

“ไม่เป็นไร บอกเขาว่าแค่เขาเป็นศิลปินที่ดีนั่นก็เท่ากับเป็นการขอบคุณผมแล้ว” อินทัชตอบกลับไปแบบนั้นก่อนที่จะวางสาย

 

อยู่ภายใต้อำนาจของคนอื่นมาทั้งวัน มาตอนนี้ได้แสดงอำนาจของตัวเองบ้าง

 

พอจะรู้สึกดีขึ้นมานิดหน่อยจริง ๆ

 

ที่สุดแล้วอินทัชก็แค่คนที่รู้ตัวว่าตัวเองว่าเมื่อไหร่ที่ตัวเองเป็นต่อคนอื่นหรือเมื่อไหร่ที่ตัวเองจะต้องยอมถอยให้กับคนที่มีอำนาจมากกว่า

 

อินทัชก็แค่มนุษย์ธรรมดา ๆ คนหนึ่ง











พฤติกรรมที่ดูย้อนแย้งในตัวของน้องมีสาเหตุนะคะ แต่ว่ายังไม่ถึงเวลาเฉลย แต่ที่จริงไรท์ก็ใบ้ ๆ ไปแล้วน้าาา บางทีอาจจะมีคนเดาถูกก็ได้น้าา ยังไงก็ฝากติดตามต่อด้วยนะคะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9.159K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

23,336 ความคิดเห็น

  1. #22385 pommys (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2562 / 09:53
    หุหุหุ
    #22,385
    0
  2. #21176 NoneCoffee (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2562 / 14:50
    น้องงง ยัยน้องงง
    #21,176
    0
  3. #20448 Jkangaboo (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2562 / 20:45
    ชอบความที่พูดออกมาตรงๆถึงความมีอำนาจมากค่ะ ชอบความเรียล
    #20,448
    0
  4. #15434 num'crazy (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2562 / 10:02
    ตื่นเต้นน
    #15,434
    0
  5. #14987 pcy921 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2562 / 21:57
    อดทนนะคะอีก2เดือนทุกอย่างจะดีขึ้น
    #14,987
    0
  6. #14684 Fueled me (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2562 / 00:31
    ถ้าพ่อแม่น้องยังอยู่ทุกอย่างคงกระจ่างไปนานแล้วอะ555555555555555
    #14,684
    0
  7. #14197 d_nutss0648 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2562 / 20:26
    ลึกลับดี ถ้าให้เดาพ่อเเม่ของอินทัชคงจะรู้จักกับพ่อเเม่มาร์คซึ่งเขาคงจะรู้หมดเเล้วรวมถึงอัศวินก็ด้วย ทำไมถึงรู้จักคุ้นเคย? ทำไมถึงเหมือนรู้จักกัน? ทำไมต้องสองเดือน? คำสาปเกิดมาได้ยังไง? ปมเยอะม้ากก
    #14,197
    0
  8. #11508 kakao141044 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2562 / 12:02
    เราสงสารถ้าสวมถุงมือคำสาปจะมีผลไหม
    #11,508
    0
  9. วันที่ 23 มิถุนายน 2562 / 18:46

    ถ้าน้องเจอคนนั้น น้องจะมีโอกาสออกมายืนหน้าแสงบ้างไหม

    #10,497
    0
  10. #9935 emmykorapin (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2562 / 02:04
    ยังงงๆกับบทมหาลัย งืมมมม
    #9,935
    0
  11. #8875 97line (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2562 / 12:00
    อยากให้น้องได้มีที่ยืนของตัวเอง ไม่อยากให้อยู่แต่ในเงามืด น้องเป็นแสงสว่างในกับคนอื่นได้นะ
    #8,875
    0
  12. #8323 ChompunutEksuk (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2562 / 10:48

    เดาไม่ออกเลยอ่านไปเรื่อยๆเนี่ยแหละ
    #8,323
    0
  13. #8254 callmeaon (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2562 / 01:37
    ชอบทัศนคติความคิดของอินทัชมาก เป็นเด็กมหสลัยคนนึงที่มีความคิดเกี่ยสกับสิ่งที่รักขนาดนี้คือเก่งมากเลยเจ้าหนู เอ็นดูมาก แงงง
    #8,254
    0
  14. #7480 Kibibiza (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2562 / 21:51
    เอ๋~~~ จากที่เราอ่านๆมาจนถึงตอนนี้ เรารู้สึกว่าบทบรรยายมันแปลกๆในบางช่วง/ไม่สละสลวยในบางประโยคเมื่อเทียบกับดีไซน์เนอร์ที่เราติดงอมแงม หรือเราอาจคิดไปเอง
    #7,480
    0
  15. #7438 littleCB (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2562 / 04:19
    พ่อแม่น้องกับคิงต้องเป็นเพื่อนกันแน่ๆเลย
    #7,438
    0
  16. #7433 RealThxnB (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2562 / 01:53
    ลึกลับบบ งืมมม
    #7,433
    0
  17. #7368 doublendoubleo (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2562 / 14:59
    ชอบแนวนี้จังเลยค่ะ
    #7,368
    0
  18. #7178 JKCBB (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 30 เมษายน 2562 / 01:32
    อชิ=อินทัช แต่2เดือนนี่คือไร พ่อแม่จับคู่ให้แล้วแน่ๆ ไปดูดวงชะตามางี้
    #7,178
    0
  19. #6985 LatteAmericano (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 29 เมษายน 2562 / 03:23
    อินเปลี่ยนทุกอย่างเพราะงั้นอชิน่าจะชื่อเกาและ2คนนั้นคงจะรู้จักกันมาก่อนและน่าจะรู้แบบลึกซึ้งด้วย//เดาอะ55555
    #6,985
    0
  20. #6608 Taetaemnae (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 27 เมษายน 2562 / 16:46
    จัดมาเลบ
    #6,608
    0
  21. #6321 The Killer Princess (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 26 เมษายน 2562 / 03:18
    ถ้าจะเคยอยู่ด้วยกันตอนเด็กแล้วความทรงจำหายตอนพ่อแม่ ก็พอจะเป็นไปได้ แค่สงสัยว่าพวกนางจะอยู่ด้วยกันเเต่เด็กเลยเรอะ

    หรืออีกทางก็พวกชาติก่อน ความทรงจำจากวิญญาณอะไรเทือกๆนั้น แต่ช่างมันไป แค่นี้ก้เครียดตามน้องไม่ทันละนพ
    #6,321
    0
  22. #5398 FAHNIDA (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 23 เมษายน 2562 / 22:56
    อยากรู้อดีตน้องแล่วว
    #5,398
    0
  23. #5224 เขาเรียกฉันว่าเต่า (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 22 เมษายน 2562 / 22:21
    ความจำน้องหายตอนพ่อแม่เสียป่าว
    #5,224
    0
  24. #5184 pupe. (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 22 เมษายน 2562 / 18:20
    น้อนน่ะ น่ารักมากยัยหนู
    #5,184
    0
  25. #5139 ShositaSaisaoad (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 22 เมษายน 2562 / 10:20
    ความจำบางส่วนของน้องหายไปหรือเปล่า
    #5,139
    0