DON'T TOUCH ME มือผม คุณห้ามจับ

ตอนที่ 10 : ตอนที่ 10

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 77,457
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9,137 ครั้ง
    27 ก.ค. 62

อินทัชนั่งนิ่งมองคนที่ทำเหมือนตัวเองเป็นเจ้าของบ้านนี้เสียเอง

 

คนที่ทำให้เขาตกใจด้วยการบอกให้เรียกชื่อเล่นที่เขายังไม่เคยได้ยินใครเรียกมาก่อน แม้ว่าจะเป็นอัศวินข้างกายผู้ควบตำแหน่งเพื่อนสนิทก็ตาม

 

คิง ไม่สิ มาร์ค สั่งให้เขานั่งอยู่ที่โซฟาส่วนตัวเองเดินไปจัดการหาน้ำดื่มเอง ด้วยคำสั่งที่ว่าให้เจียมร่างกายหน่อย

 

ก็ถ้ารู้ว่าเขาเจ็บที่ก้นจนทำอะไรไม่ถนัดก็ไม่ควรจะเข้ามาตั้งแต่แรกไหมล่ะ แล้วมาตอนนี้กายเป็นเขาต้องนั่งมองคนเดินไปมาในบ้านเขาเหมือนคนที่คุ้นเคยกลับบ้านนี้มานาน ทั้ง ๆ นี่เป็นครั้งแรกที่ได้มาต่างหาก

 

“เอ่อ” คนเป็นเจ้าของบ้านออกเสียงในลำคอ อยากจะพูดอะไรบางอย่างแต่เห็นสายตาที่มองมาของคนหน้านิ่งก็เกิดอาการอ้ำอึ้งไม่กล้าพูดขึ้นมาเสียอย่างนั้น

 

“มีอะไร”

 

“คือว่า ขอบคุณที่มาส่งครับแล้วก็ เอ่อ คือ” อินทัชไม่เคยรู้สึกอัดอั้นขนาดนี้มาก่อนเลย เขาจะพูดยังไงดีไม่ให้คนรู้สึกว่าโดนไล่ ทั้ง ๆ ที่จริง ๆ แล้วเขาก็ต้องการไล่ให้คนกลับบ้านของตัวเองไป เขาตั้งการพื้นที่ส่วนตัวของตัวเองคืนมา

 

ไม่ได้อยากจะเป็นคนไม่รู้จักบุญคุณคนหรอกนะ ซึ้งใจอยู่หรอกที่คนอุตส่าห์มีน้ำใจมาส่งถึงบ้าน แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็รู้สึกอึดอัดที่มีคนอื่นมานั่งอยู่ในบ้านเขาอย่างนี้

 

ไม่ชินเลยจริง ๆ

 

คนที่สร้างความอึดอัดให้เจ้าของบ้านยกแขนสองข้างขึ้นกอดอก เอนแผ่นหลังพิงไปกับโซฟาตัวนุ่ม ยกขาซ้ายขึ้นมาไขว้ทับขาอีกข้าง ทอดสายตามองไปยังคนที่พูดจากอึกอัก

 

“ครืดดด” ในขณะที่คนมีเรื่องอยากจะพูดแต่ไม่กล้าพูด อีกคนก็ทอดสายตามองรอฟังอยู่นั้นก็มีเสียงสั่นข้อความเข้าดังมาจากโทรศัพท์มือถือของมาร์คเสียก่อน

 

มาร์คหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเพื่อเปิดดูข้อความที่ถูกส่งมา เมื่ออ่านจนครบถ้วนก็พาตัวลุกขึ้นยืน

 

“เปิดประตูบ้านให้หน่อยสิ รั้วด้วย” พูดสั้น ๆ บอกกับคนเป็นเจ้าของบ้าน แต่คำพูดสั้น ๆ นั่นกลับทำให้อินทัชแทบจะลุกขึ้นมากระโดดร้องยินดี

 

ในที่สุดคนก็จะกลับแล้วใช่หรือเปล่า มือเรียวรีบปุ่มสั่งการที่ซ่อนอยู่ตรงขาโต๊ะบริเวณที่เขานั่งอยู่ กดเปิดประตูบ้านและประตูรั้วอย่างรวดเร็ว

 

“ขอบคุณอีกครั้งนะครับที่มาส่ง” อินทัชพูดขอบคุณส่งท้ายอีกรอบ ความดีใจที่คนจะกลับแล้วทำให้เผยรอยยิ้มกว้างขึ้นมาแบบที่ไม่ค่อยมีใครได้เห็นมากนัก

 

มาร์คมองคนที่พูดแบบนั้นพร้อมกับรอยยิ้มนิ่ง แล้วหมุนตัวเดินออกจากห้องนั่งเล่นนั่นมา

 

เห็นคนเดินออกไปแล้ว อินทัชก็ถอนหายใจโล่งอกออกมาอย่างรวดเร็ว

 

การอยู่กับคนหน้านิ่งสองต่อสองแบบนี้นี่มันชวนให้รู้สึกอึดอัดมากจริง ๆ

 

ไปอาบน้ำดีแล้วทำเพลงเก็บไว้ดีกว่า

 

คนรักการทำเพลงพูดกับตัวเองในใจทั้ง ๆ ที่เพิ่งจะเปิดตัวเพลงใหม่ของตัวเองไปเมื่อวานและยังไม่ได้รับงานจากค่ายไหนมาในตอนนี้หลังจากที่เพิ่งส่งผลงานล่าสุดที่ร่วมมือกันออกไปให้ค่ายค่ายหนึ่งที่ผลงานไม่ค่อยดีนักในช่วงที่ผ่านมา

 

ร่างสูงโปร่งค่อย ๆ พาตัวเองลุกขึ้นยืน อาการเจ็บที่บริเวณก้นกบค่อย ๆ ทุเลาลงแล้ว แต่ถึงกระนั้นก็ยังคงรู้สึกเจ็บอยู่ดีเวลาที่ขยับตัว

 

แต่ก็ไม่ถึงขนาดที่จะทนไม่ไหว คนเจ็บหมุนตัวไปเท้ามือเข้ากับพนักโซฟาเพื่อเป็นแรงส่งให้ตัวเองยืนขึ้น

 

“จะไปไหน”

 

“เฮือก” คนที่หันหลังให้กับประตูทางเข้าห้องสะดุ้งสุดตัวเมื่อได้ยินประโยคคำถามที่อยู่ ๆ ก็ดังขึ้นมา

 

เสียงราบเรียบแบบนี้ ไม่ใช่ว่าเจ้าของเพิ่งจะกลับออกไปเหรอ!

 

หรือว่าลืมอะไร

 

อินทัชค่อย ๆ หันกลับมามองเจ้าของคำถามที่วันนี้สร้างความตกใจ แปลกใจให้เขาหลายรอบแล้ว

 

“ลืมของเหรอครับ” ถามแบบนั้นก่อนที่คิ้วจะเลิกสูงขึ้นอย่างคนที่มีเรื่องสงสัยเพิ่มขึ้นเมื่อเห็นว่าที่มือของคนที่เขาคิดว่ากลับไปแล้วนั้นถือกล่องใบโตที่ไม่ต้องถามก็พอจะรู้ได้ว่าภายในบรรจุอะไรเอาไว้

 

กลิ่นหอมของอาหารโชยออกมาเรียกเสียงร้องจากกระเพาะของเขาขนาดนั้น

 

อาหาร อาหารแน่นอน

 

ว่าแต่คิงเอาเข้ามาทำไม ไม่สิ ไปเอามาจากไหนมากกว่า

 

“มื้อเย็นของนาย”

 

อินทัชมองกล่องอาหารที่เจ้าของมือหนายื่นมาให้ สลับกับเงยหน้าขึ้นมองคนที่ยื่นมันมาให้เขา

 

สรุปว่าเดินออกไปเอาอาหารมาให้เขางั้นเหรอ

 

ทำไมต้องทำอะไรแบบนี้ด้วย เขาไม่ได้เจ็บมากถึงขนาดดูแลตัวเองไม่ได้สักหน่อย ก็แค่เคลื่อนไหวลำบาก แต่ไม่ทำให้อดตายเพราะการเจ็บที่ก้นกบแค่นี้แน่นอน

 

“ขอบคุณครับ” สุดท้ายเพราะทนกลิ่นที่เย้ายวนของอาหารไม่ไหว อินทัชก็ยื่นมือไปรับกล่องที่บรรจุอาหารมาไว้ในมือโดยไม่ลืมที่จะพูดขอบคุณ

 

“พรุ่งนี้เจ็ดโมงเช้า อย่าช้าล่ะ” คนที่สร้างความแปลกใจให้กับเจ้าของบ้านอยู่หลายรอบในวันนี้ยังไม่วายทิ้งประโยคชวนมึนงงเอาไว้ก่อนที่จะพาตัวเองเดินจากไป ทิ้งไว้เพียงสายตาที่มองตามหลังไปอย่างไม่เข้าใจในคำพูดของมาร์คก็เท่านั้น

 

หมายความว่ายังไงกัน

 

ไม่ใช่ว่าเจ้าตัวจะมารับเขาไปเรียนตอนเช้าใช่หรือเปล่า

 

ใครก็ได้บอกเขาทีว่าเขาเข้าใจผิดไปเอง

 

อินทัชตั้งคำถาม หาคำตอบให้กับตัวเองในใจ แต่สุดท้ายเมื่อรู้สึกว่ายิ่งคิดยิ่งไม่เข้าใจก็ปล่อยให้ความสงสัยในเรื่องนั้นหายไปก่อน แล้วหันไปให้ความสนใจกับอาหารที่อยู่ในกล่องเก็บความร้อนในมือ

 

ละจากความสงสัยในเรื่องหนึ่งก็มาสงสัยในอีกเรื่องหนึ่งแทน

 

เป็นแค่ความบังเอิญหรืออะไรที่ทำให้อาหารในกล่องนี้เป็นอาหารที่เขาชอบมากที่สุดกัน

 

เพียงแค่กลิ่นหอมที่โชยออกมาไม่ต้องเปิดออกดูก็รู้ว่าอาหารที่บรรจุอยู่ภายในคืออะไร

 

Pie and Mash

 

อาหารดั้งเดิมเมืองผู้ดี เมนูที่เขาชอบมากกว่าเมนูไหน ๆ ทั้งหมด เมนูที่เขาเพิ่งจะเจอร้านที่ทำออกมาได้ถูกปากถูกใจเขาที่สุดก็คือเมื่อตอนที่เขาเข้าเรียนที่มหาวิทยาลัยนี้ จากร้านประจำของเขาเอง และกล่องที่คิงให้เขามานี้ก็มาจากร้านนั้นนั่นเอง เขารู้ได้ทันทีจากตราประทับคุ้นเคยที่ข้างกล่อง

 

Pie and Mas จากร้านประจำ ถูกปากถูกใจรสชาติที่คุ้นเคย คุ้นชิน ทั้ง ๆ ที่มั่นใจมากว่าเขาไม่เคยได้ลิ้มรสชาติแบบนี้ที่ไหนมาก่อน แต่กลับรู้สึกคุ้นเคยมันเหมือนกับว่าเขาเคยทานมันบ่อย ๆ

 

และแม้ว่ามันจะเป็นรสชาติที่ถูกปากถูกใจเขาที่สุดในตอนนี้ แต่ลึก ๆ เขาก็ยังคงรู้สึกว่ามันยังไม่ใช่รสชาติที่เขาตามหาอยู่ดี

 

ใกล้เคียง แต่ก็ยังไม่ใช่

 

มันเป็นความรู้สึกที่แปลกประหลาดมากจนอธิบายไม่ถูกจริง ๆ

 

คนที่วันนี้สงสัยมึนงงกับหลาย ๆ เรื่องทอดถอนหายใจกับตัวเองแผ่วเบา วางสิ่งที่ถืออยู่ในมือลงบนโต๊ะ ก่อนจะทำตามความตั้งใจเดิม พาตัวเองไปอาบน้ำแล้วทำสิ่งที่จะทำให้เขาลืมเลือนเรื่องราวชวนน่าปวดหัว

 

 

เวลาเคลื่อนผ่านไปหลายชั่วโมง จากเวลาบ่ายเข้าสู่ช่วงเย็นจนพระอาทิตย์เลือนหายจากฟากฟ้า คนที่จมจ่ออยู่กับงานที่รัก กับสิ่งที่ชอบจนลืมเรื่องหนักสมองในที่สุดท้องก็ส่งเสียงร้องประท้วงออกมาให้เขาจัดการหาอาหารเติมเต็มลงไป

 

อินทัชเอนกายบิดความเมื่อยขบ ริมฝีปากบางหลุดเสียงร้องเบา ๆ เมื่อความเจ็บปวดที่ก้นกบมาเยือนอีกครั้ง

 

ร่างสูงโปร่งค่อย ๆ พาตัวเองออกจากสตูดิโอทำเพลงของตัวเอง พาตัวเดินไปยังห้องครัวจัดการเตรียมอุปกรณ์สำหรับจัดการกับอาหารที่คิงให้มา

 

“ยังอุ่น ๆ อยู่เลยแฮะ” พูดกับตัวเองอย่างพึงพอใจเมื่อจัดการอาหารใส่จานแล้วยังสัมผัสได้ถึงอุณหภูมิที่อุ่นร้อนพอดีโดยที่เขาไม่ต้องจัดการนำไปอุ่นอีกรอบก่อนที่จะทานได้

 

“ฝีมือคุณป้าแน่ ๆ” อินทัชพูดด้วยรอยยิ้มพึงพอใจเมื่อจัดการส่งพายเนื้อคำแรกเข้าปากและพบว่าเป็นรสชาติที่เขาคุ้นเคยตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา รสชาติที่ในหนึ่งวันเขาจะต้องได้ลิ้มรสมันสักมื้อหนึ่ง แต่วันนี้เขาได้ลิ้มรสมันแล้วสองครั้ง เมื่อมื้อเที่ยงที่ผ่านมาและตอนนี้

 

มือเรียวสวยจัดการส่งพายไส้เนื้อและมันบดที่ฉ่ำน้ำซอสเกรวี่สีเขียวเข้าปากด้วยความเร็วที่สม่ำเสมอจนกระทั่งมันหมดลง

 

“อิ่มชะมัด” คนที่จัดการอาหารกล่องใหญ่จนหมดลูบท้องแบนราบของตัวเองไปมาเบา ๆ แผ่นหลังเอนแนบไปกับพนักเก้าอี้

 

นั่งรอจนรู้สึกว่าอาหารย่อยไปบ้างแล้วจึงได้นำจานไปจัดการล้างแล้วพาตัวเองเข้าสู่ห้องนอนเพื่อพักผ่อน

 

 

“หวังว่าจะพอ” อินทัชมองกล่องอาหารหกกล่องใหญ่ตรงหน้า เป็นอาหารเมนูเดียวกันทั้งหมด หนึ่งในหกนั่นคือของเขา ส่วนที่เหลือคือของคิงและพรรคพวกอัศวินทั้งสี่


 

อินทัชที่ตื่นแต่ตีห้าขึ้นมาด้วยอาการเจ็บก้นกบที่ทุเลาลงไปเยอะแล้วเพราะทานยาแก้ช้ำและแก้ปวดเข้าไป ตื่นมาจัดการทำอาหารมื้อเช้าเพื่อต้องการใช้มันแทนคำขอบคุณคนที่พาเขามาส่งที่บ้านเมื่อวานนี้และยังจัดการเรื่องอาหารเย็นให้เขาอีก แม้ว่าเขาจะไม่ได้ร้องขอก็ตาม

 

ในตอนแรกอินทัชคิดว่าจะทำให้แค่คิงเท่านั้น แต่คิดไปคิดมาทำเผื่ออัศวินอีกสี่คนที่เหลือด้วยน่าจะดีกว่า

 

ไม่อยากจะให้คนดูว่าเขาทำอะไรให้คิงเป็นการพิเศษ ยังไม่อยากหาเรื่องใส่ตัวถึงขั้นนั้น และหวังว่าวิธีนี้น่าจะได้ผล

 

หรือบางทีคนอาจจะหมั่นไส้หนักกว่าเดิม เพราะแฟนคลับของอัศวินก็มีไม่น้อยเลยทีเดียว

 

“กริ๊งงงงงงง” เสียงกริ่งที่ดังจากรั้วบ้านทำให้อินทัชหันขวับไปมองนาฬิกาอย่างรวดเร็ว

 

เจ็ดนาฬิกาพอดี

 

พรุ่งนี้เจ็ดโมงเช้า อย่าช้าล่ะประโยคของคนที่เขาลุกขึ้นมาทำอาหารตอบแทนวันนี้ดังแว่วเข้ามาในหูอีกครั้ง

 

อย่าบอกนะว่าคิงมารับเขาไปส่งที่มหาวิทยาลัยจริง ๆ

 

สงสัยและหาคำตอบให้ตัวเองโดยการหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเข้าโปรแกรมที่ติดตั้งเอาไว้เพื่อส่องดูกล้องวงจรปิดที่ติดตั้งเอาไว้หน้าบ้าน ก่อนจะพบคำตอบว่าสิ่งที่เขาสงสัยนั้นเป็นจริง

 

เป็นคิงที่มา ซุปเปอร์คาร์คันหรู ป้ายทะเบียนประมูลเลขสวยมีไม่กี่คันนักหรอก และเขาก็จำได้ว่ารถคันนี้ใครเป็นเจ้าของ

 

ก็รถคันเดียวกับที่มาส่งเขาถึงบ้านเมื่อวานนี้ยังไงล่ะ

 

อินทัชจัดการกดรีโมตควบคุมเปิดประตูรั้วบ้านให้คนหน้านิ่งได้พารถเข้ามาสู่ภายใน ก่อนจะจัดการหาถุงมาบรรจุกล่องอาหารทั้งห้า โดยแยกกล่องอาหารของตัวเองออกมา

 

“ที่จริงคะ เอ่อ มาร์คไม่ต้องมารับก็ได้ ผมขับรถไปเองได้” เมื่อขึ้นมานั่งบนรถเรียบร้อยแล้วอินทัชก็พูดเสียงเบา

 

สาบานได้ว่าไม่ได้เกรงใจ แต่เกรงว่าจะถูกแฟนคลับของคิงมาสร้างความวุ่นวายยุ่งยากให้มากกว่า

 

คนที่มารับโดยที่อีกคนไม่ได้ร้องขอปรายตามองนิ่งครั้งหนึ่งก่อนจะเบนสายตาไปมองข้างหน้าและเคลื่อนตัวรถโดยไม่ได้พูดอะไร และนั่นทำให้บรรยากาศในตัวรถเงียบสนิทจนน่าอึดอัด

 

“กล่องอะไร” เมื่อมาถึงมหาวิทยาลัย รถจอดในที่จอดรถประจำของคิง เจ้าของรถก็เหลือบสายตามองถุงที่อยู่บนตักของคนที่นั่งข้าง ๆ แล้วออกปากถาม

 

“อาหารเช้า ผมทำมาเผื่อ คือแทนคำขอบคุณที่คิงมาส่งผมที่บ้านเมื่อวาน” อินทัชก้มมองถุงที่บรรจุกล่องอาหารบนตักแล้วพูดตอบคำถาม ขยับตัวปลดเข็มขัดนิรภัยออกจากตัว สายตาสอดส่องไปทั่วหาจังหวะที่ไม่ค่อยมีคนแล้วจะพาตัวเองลงจากรถ ในใจภาวนาให้ไม่มีใครเห็นว่าเขานั่งรถมากับคิง

 

“มีของอัศวินทั้งสี่คนด้วย” พูดต่อแล้วช้อนสายตาขึ้นมองคนว่าจะรับของที่เขาตั้งใจทำมาตอบแทนหรือเปล่า

 

“อยากกินน้ำพริกกุ้งเสียบ บัวลอยไข่หวาน น้ำกระเจี๊ยบ” เมนูอาหารที่ดังมาจากปากคนขับทำให้อินทัชเผลออ้าปากค้าง

 

หน้าฝรั่งแต่หัวใจไทย ไม่ ไม่สิ ที่เขาต้องตกใจคือนั่นใช่คำสั่งหรือเปล่า

 

ใช่คำสั่งให้เขาทำตอบแทนหรือเปล่า

 

“ตอนเย็นจะให้คนเตรียมของไว้ให้แล้วกัน” แล้วคำพูดต่อมาของคิงนั่นก็ทำให้อินทัชรู้ว่าที่คิงพูมานั่นคือคำสั่งให้เขาทำอาหารตอบแทนให้จริง ๆ

 

นี่ไม่ใช่ว่ามีอะไรบางอย่างผิดปกติหรอกใช่ไหม ทำไมเขารู้สึกว่ามีอะไรไม่ถูกต้องกัน

 

สงสัยมึนงงจนกระทั่งคนเอากล่องข้าวไปแล้ว เดินมาจนถึงตึกคณะแล้ว สติก็ยังคงไม่กลับมาอยู่ดี

 

 

 

“ใจคอจะกินคนเดียวห้ากล่องนั่นเลยหรือไง” น้ำเสียงหยอกล้อกับแววตาวิบวับไม่ได้ทำให้คนที่จัดการข้าวกล่องที่สองอยู่เงยหน้าขึ้นมาสนใจเลยสักนิด

 

“งกกับเพื่อนจังเลยนะ ปกติไม่ได้เป็นอย่างนี้นี่นา” อีกเสียงหนึ่งก็แฝงความหยอกล้อไว้ไม่แพ้กัน

 

เห็นคนอารมณ์ดีกับอาหารตรงหน้าก็อดไม่ได้ที่จะพูดเล่นด้วย

 

“ไม่แปลกหรอก ปกติหาอาหารไทยที่ถูกปากยากไง ใครทำก็ไม่อร่อย ใครทำก็ไม่ถูกใจ พอมาเจอรสชาติที่ถูกปากถูกใจก็หวงเป็นธรรมดา”

 

“ก็จริง เป็นลูกเสี้ยวที่ชอบอาหารไทยมากกว่าอาหารฝรั่ง แต่ต้นตะกูลดันเป็นเจ้าของสูตรลับอาหารเมืองผู้ดี ฮ่า ๆๆๆ น่าสงสารชะมัด”

 

“แต่ที่น่าสงสัยคืออะไรรู้ไหม คนบ้าอะไรซื้ออาหารมาห้ากล่องเพื่อกินคนเดียว ดูจากปริมาณดิ กล่องหนึ่งมื้อหนึ่งก็อิ่มจนแน่นท้องแล้วนั่นน่ะ”

 

เสียงแซว เสียวหยอกล้อ คำพูดถามตั้งข้อสงสัย ไม่ได้ทำให้คนที่มีอาหารไทยในครอบครองถึงห้ากล่องใหญ่ ๆ สนใจเลยสักนิด










เนื้อเรื่องช้า ๆ เอื่อย ๆ อย่าเพิ่งเบื่อกันน้าาาาาา







ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9.137K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

23,336 ความคิดเห็น

  1. #23221 MesaKarawek (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 12 มกราคม 2564 / 00:38
    ทำไมเอ็นดูกับคนคลั่งรักคนนี้5555 หวงเก่งมากกก
    #23,221
    0
  2. #23203 Inthukarnw (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2563 / 15:12

    พบคนขี้หวงหนึ่งอัตรา

    #23,203
    0
  3. #23189 Baekberry12 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2563 / 14:04
    ใช่ๆคุณป้าเป็นแบบผู้ดีงี้
    #23,189
    0
  4. #23087 desbestiny (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2563 / 17:53
    คุณป้าร้านข้าวคือแม่คิง? มาดูสอดส่องลูกไม่ให้รังแกน้องงี้? ชั้นมโนไปไกลแล้วจร้าาาา 5555
    #23,087
    0
  5. #23047 zezeuiaz (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 9 มีนาคม 2563 / 14:12
    คงไม่กินรวดเดียวห้ากล่องใช่ไหม
    #23,047
    0
  6. #22381 pommys (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2562 / 09:25
    คุณป้าร้านอาหารแม่คิงหรอ มีกวงข้าวกล่องด้วย
    #22,381
    0
  7. #22004 C0805y (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2562 / 10:08
    คุณป้าเจ้าของร้านอาหารนี่แม่คิงป่าว
    #22,004
    0
  8. #21989 kimmiekim (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2562 / 19:34
    ทำไมใช้สรรพนามเรียกว่าคนหรอ ใช้เขาก็ได้มั๊ยคะ อ่านแล้วแปลกๆ คำผิดก็เยอะ
    #21,989
    0
  9. #21864 khimmee56 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2562 / 00:40
    เอ้าไม่แบ่งเพื่อน
    #21,864
    0
  10. #21619 aum_mm (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2562 / 13:18
    แงง ทำไมซอสเกรวี่เป็นสีเขียวไปแล้วคะ55555
    #21,619
    0
  11. #21173 NoneCoffee (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2562 / 14:34
    เดี๋ยวๆๆๆ -พี่มาร์ค เค้าทำเผื่อเพื่อนเอ็งเว้ยยยย
    #21,173
    0
  12. #20771 แจนมงกุน (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2562 / 09:57
    พี่ เค้าทำมาเผื่อเพื่อนพี่ด้วยนะเผื่อพี่ลืม555555555
    #20,771
    0
  13. #20502 blueeyes111 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2562 / 15:58
    มาร์คเขาทำมาให้เพื่อนเอ็งด้วย5555
    #20,502
    0
  14. #19897 ai3124 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2562 / 20:25
    เอาว่ะๆ
    #19,897
    0
  15. #19736 SupapornKaewno (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2562 / 11:17
    ไม่แบ่งหน่อยหรอ55
    #19,736
    0
  16. #19451 Zomanica (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2562 / 01:53
    มาร์คเอ้ยยยย
    #19,451
    0
  17. #19222 chpnpnch (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2562 / 13:13
    โอ้ยยพ่อคุณ
    #19,222
    0
  18. #18861 AmorousTK (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2562 / 21:27
    จะไม่แบ่งเพื่อนจริงๆหรอมาร์คคคคคค 55555555
    #18,861
    0
  19. #18719 Neko Maki (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 30 กันยายน 2562 / 16:47
    ได้ข่าวว่าอีก4กล่องของเพื่อน555
    #18,719
    0
  20. #18207 canookss (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 22 กันยายน 2562 / 19:53
    เดี๋ยวนะพี่ น้องทำมาเผื่อเพื่อนพี่ด้วยนะ 55555
    #18,207
    0
  21. #17984 KYLM_ (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 19 กันยายน 2562 / 00:25
    พี่แกขี้หวงจังเลยอะแม่ น้อนทำมาให้แบ่งเพื่อนไม่ใช่หรอ
    #17,984
    0
  22. #17952 sunmarine (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 18 กันยายน 2562 / 20:55
    ว้ายยย มีคนไม่แบ่งเพื่อน
    และไม่บอกด้วยว่า ได้มายังไง

    เอ็นดูอินทัช น้องก็มีโมเมนท์น่ารัก
    เด๋อๆ อึนๆ มากกว่าเนี้ยบ เย็นชานะ
    #17,952
    0
  23. #17820 Khem15 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 15 กันยายน 2562 / 20:45
    จะกินคนเดียว5กล่องเลยจริงดิ โอ๊ยยย
    #17,820
    0
  24. #17404 MaiNatkamon (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 10 กันยายน 2562 / 13:04
    ของอัศวินไม่ใช่เหรอ ขี้หวงงง
    #17,404
    0
  25. #17107 eevvee_ (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 8 กันยายน 2562 / 10:08
    ทำไมไม่เเบ่งเพื่อนนรนนรรรรร 5555
    #17,107
    0