[เชียร ภาคีธรรม์อาถรรพ์] เหรียญสองด้าน

ตอนที่ 9 : Chapter VI | เพื่อนเก่า

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 252
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 25 ครั้ง
    31 พ.ค. 62

Folestria’s part


            จากเมื่อตอนเช้าที่นายดุลยาสะดุดทรีนของเขาแล้วเอามือมาเกาะฉันทำให้ฉันเสียหลักล้มเพราะตั้งตัวไม่ทันทำให้อดแดกข้าวเช้าจ้ะ....ยังดีที่เพื่อนๆยังพอมีน้ำใจอยู่บ้างแบ่งข้าวมาให้ฉันกับดุลยาคนละนิดคนละหน่อยก็ดีแล้วแหละนี่ต้องมาดูนายหัวแดงกับนังโรเวนน่าอีกให้ตายสิเนี่ย....


มาแล้วๆๆๆๆๆ” ฉันเปิดประตูโรงหมอพร้อมกับสำรับของเชียรและโรเวนน่าและพบกับครูมุสิกะที่กำลังนั่งลับมีดอยู่


เข้ามาก็ปากมากเลยนะยัยทวดเอ๊ย” เอ๊ะเมื่อกี้เรียกใครว่าทวดนะคะ...


นึกว่าไม่มีคนอยู่นี่คะ...แล้วก็เรียกใครว่าทวดกันยะ?!” ฉันอายุเยอะก็จริงแต่ก็ยังสาวยังสวยไม่ได้แก่ขนาดนั้นนะยะ?!


อยู่กันสองคนจะให้เรียกผีตัวไหนล่ะ?” ครูมุสิกะละสายตาจากมีดที่ครูกำลังนั่งลับอยู่และเงยหน้าขึ้นมาสบตากับชั้น


...หยาบคายที่สุด!!ถึงฉันจะอายุ6,666ปีแต่ก็เป็นลูกศิษย์ของนายนะยะ!!” อ่าาาา ดวงตาสีอำพันคู่นั้นช่างงดงามเสียจริงน่าย่ำยีให้แปดเปื้อนเสียจริงทำเอาฉันเหลิงไปหมดเลยบ้าจริง...


งั้นเธอคงเป็นลูกศิษย์คนแรกที่อายุนำหน้าชั้นไปเป็น6,000 ปีล่ะนะ” และครูมุสิกะก็หันไปสนใจมีดต่อแต่ครูบอกว่าคนแรกเหรอ?! กรี๊สเขินนะ!!


ดีใจที่ได้เป็นคนแรกของครูนะคะ” ฉันยิ้มให้ครูก่อนที่จะยกสำรับของโรเวนน่าไปให้ครูมุสิกะ


ฉันทานข้าวไปแล้วนะ จะให้ชั้นกินอีกเหรอ?” ครูมุสิกะเงยหน้าขึ้นมามองฉันหัวใจจะวายแล้วแม่จะน่ารักไปไหน?! จะทำให้ซาตานคนนี้เป็นโรคหัวใจรึไง?!


ช่วยเอาไปป้อนให้นังการเวกมันหน่อยสิคะ” ฉันบอกครูและแน่นอนครูไม่ยอมจ้าาา


ทำไมฉันต้องทำด้วยล่ะ?” ถ้าตอบว่าถ้าไม่ทำหนูจะย่ำยีครูนี่ผิดมั้ยคะนักอ่านทุกท่าน...?


ช่วยหนูหน่อยเถอะค่ะเดี๋ยวต้องเอาไปให้นายหัวแดงกินอีก” ฉันอ้อนวอนครูด้วยสายตาวิ้งๆฟรุ้งฟริ้งโครตวันนี้มีผีตัวไหนมาสิงโฟเลสเทรียคนนี้รึเปล่าเนี่ย....


เฮ้อ...ก็ได้” ครูมุสิกะถอนหายใจออกมาก่อนที่จะยกสำรับไปป้อนโรเวนน่าส่วนฉันก็ยกสำรับของเชียรไป 


            แต่สายตาก็เหลือบไปเห็นครูมุสิกะที่ป้อนข้าวโรเวนน่าอยู่เหมือนมีบางอย่างกระตุกต่อมโมโหของฉันเลยล่ะค่ะ....ไม่ได้ๆจะมามัวแต่สนใจยัยบ้าโรเวนน่าไม่ได้ต้องเอาข้าวไปให้เชียรก่อน....


@ในห้องที่รักษาเชียรอยู่


“......” ฉันได้แต่ยืนมองเชียรที่ตอนนี้แผลเริ่มหายไปแล้วและมือทั้งสองข้างถูกพันธนาการด้วยโซ่สภาพอนาถมากศาสดากูฉันได้แต่ยืนบ่นในใจก่อนที่จะยกมือมาทาบหน้าผากของฉันและถอนหายใจออกมาเบาๆ


ตื่นได้แล้วเจ้าคนขี้เซา” ฉันพูดเพื่อปลุกให้เชียรตื่นและซึ่งเขาก็ตื่นจริงๆด้วย


เธอ...?” น้ำเสียงแหบแห้งและเยือกเย็นออกมาจากปากของเชียร


ซูซาคุฉันเอาข้าวมาให้นายน่ะดื่มน้ำก่อนสิ” ฉันพูดก่อนที่จะป้อนน้ำให้เชียรกินอ้าปากสิ” ชั้นบอกเขาและเขาก็ทำตามอย่างว่าง่ายก่อนที่ฉันจะค่อยกรอกน้ำใส่ปากของเชียรและป้อนข้าวให้เขา


เธอ...เป็นผู้ช่วยของเจ้าพวกครูพวกนั้นหรอก??” เชียรถามออกมาขณะที่ฉันกำลังตักข้าวอยู่เขาถามด้วยน้ำเสียงที่แข็งกร้าวและเยือกเย็นกว่าเดิม


ใช่” ฉันตอบก่อนที่เชียรจะขมวดคิ้วแต่จะบอกว่าทุกคนก็ไม่ได้นะคะแค่บางคนแค่นั้นแหละ” ไม่ทันที่จะให้เขาโวยวายฉันก็พูดขัดเขาก่อน


งั้นเหรอ??” เสียงเขารู้สึกจะเย็นลงนะต่างจากเมื่อกี้เชียรต้องมาที่ฉันและฉันก็จ้องเขากลับสายตาเค้านั้นเต็มไปด้วยความเจ็บปวดความเศร้าและสิ่งที่แสดงออกมาที่สุดคือความไม่ไว้วางใจ


ไม่ต้องแสดงความไม่ไว้ใจออกมาขนาดนั้นก็ได้นะ” ฉันละสายตาจากเชียรก่อนที่จะรวบรวมจานข้าวที่ให้เชียรกินจนหมดแล้วเพื่อนำไปล้าง


เธอรู้...??” เชียรแสดงสีหน้าตกใจออกมาน่ารักเหมือนกันนะเนี่ยแต่ใจชั้นมีให้ครูหนูคนเดียวค่ะ


ทุกความรู้สึกของนายมันแสดงออกมาทางสายตาหมดแหละฉันไปก่อนนะพักผ่อนเยอะๆล่ะ” ฉันยิ้มให้เขาก่อนที่จะเดินออกจากห้องไป


@ตรงที่โรเวนน่านอนอยู่


มาแล้วเหรอ??” ครูมุสิกะเงยหน้าขึ้นมามองฉันซักพักก่อนที่จะหันไปสนใจโรเวนน่าต่ออิจฉาอิเวนจังค่ะ(*'ω'*)


ถ้าไม่มาจะเห็นเหรอคะ??” ฉันตอบครูไปแบบกวนๆก่อนที่จะไปนั่งข้างครูมุสิกะ


เธอนี่กวนจังเลยนะอ้อแล้วก็กับข้าวอร่อยมาก” ครูมุสิกะชมหนูค่ะทั่ลผู้อ่าน!!กรี๊สสสสเขินมากแงงงง


อร่อยพอจะเป็นภรรยาของครูได้มั้ยคะ!!” ฉันหยอดมุขใส่ครูก่อนที่จะทำมินิฮาร์ทให้ครูพร้อมออร่าสีชมพูวันนี้คงมีผีมาสิงโฟเลสเทรียคนนี้จริงๆแล้วแหละค่ะ


พูดบ้าอะไรของเธอแล้วก็มือแบบนั้นหมายความว่าอะไร?” ลืมไปว่าที่นี่ไม่มีมินิฮาร์ท//ขำ


ล้อเล่นนะคะ ส่วนมือนี่เหรอ??คนที่โลกอนาคตเค้าเรียกว่ามินิฮาร์ทค่ะ!!” ฉันพูดก่อนที่จะทำมินิฮาร์ทให้ครูดู


เรียกยากจังวะ...เค้าทำมือแบบนี้เหรอ??”ครูมุสิกะถามก่อนที่จะทำมินิฮาร์ทตามที่ฉันทำเมื่อครูทำได้แล้วก็โชว์ให้ฉันดู กรี๊ดดดดดด ดาเมจรุนแรงเกินไปแล้วนักอ่านท่านไหนยังไหวก็ไปก่อนเลยนะคะยไยเาไงจรำวกจะรมกบแรไวกวสอหขแรามกแแผ่นดิวไหวแต่โฟเลสเทรียไม่ไหวค่ะฮือออออ


....แบบนั้น.......แหละค่ะ” หน้าแดงไปหมดแล้ววววรับไปนะคะหัวใจดวงน้อยๆของฉันนนน~” ฉันพูดก่อนที่จะมินิฮาร์ทให้ครูมุสิกะ


ไม่” ครูมุสิกะตอบหน้าตายก่อนที่จะทำหน้าตายก่อนที่ทำท่าปัดหัวใจดวงโน้ยๆของฉันใจล้ายจังขร่ะ....


เล่นอะไรคะเนี่ย๕๕๕+” ฉันพูดก่อนที่จะหัวเราะออกมา


นั่นสิ” ครูมุสิกะยิ้มด้วยล่ะค่ะแต่ไม่ใช่รอยยิ้มโรคจิตนะแต่เป็นรอยยิ้มที่แสดงถึงความสุขต่างหาก....อ่าาาา น่ารักจังนะ...รอยยิ้มนี่น่ะฉันจะปกป้องมันไว้ให้ได้...ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น


โอ้ย...” อยู่ดีๆโรเวนน่าก็ร้องโอ้ยออกมาเมื่อเราสองคนหันไปก็พบกับมดกัดอีโรเวนน่าชิบหายเลยอีเห้!!


“กรี๊ดดดดนังโรเวนน่า แข็งใจไว้นะเพื่อน!!” ฉันพูดก่อนที่จะใช้กระแสไฟฟ้าช๊อตมดที่กำลังรุมกัดโรเวนน่า

อ่าให้ตายสิ

.

.

.

หวานเกินไปงั้นเหรอ??


นี่มันพลังอะไรน่ะฉันสงสัยมานานแล้ว” จู่ๆครูมุสิกะที่นั่งมองฉันใช้ไฟฟ้าช๊อตมดอยู่ก็ถามขึ้นมา


เค้าเรียกว่าไฟฟ้าค่ะสำหรับโลกอนาคตมันทำอะไรได้หลายอย่างเลยนะคะแต่โลกนี้ก็นิดหน่อยแต่ถ้าพูดถึงเรื่องของการต่อสู้ไฟฟ้านี่ช่วยได้เยอะเลยล่ะค่ะ” ชั้นตอบครูไป


แล้วเธอมีพลังอะไรบ้าง??” คำถามยากอีกแล้วถ้าจะให้อธิบายวันนี้จะหมดมั้ยนะ....เอาแบบกระทัดรัดละกัน


ก็ถ้าหลักๆก็เป็นไฟ...ฉันพูดก่อนจะเสกไฟขึ้นมา“และไฟฟ้าค่ะ” และกระแสไฟฟ้าออกจากมือของฉันและก็พลังย่อยๆฉันอีกเยอะนะคะ แต่ต้องใช้อัญมณีค่ะ


อัญมณี??” ครูมุสิกะพูดด้วยน้ำเสียงสงสัยพร้อมกับกอดอกและมองฉัน


ใช่ค่ะ ที่โลกอนาคตเราจะแบ่งอัญมณีเป็นสามประเภทใหญ่ๆคือ อัญมณีแห่งชีวิต อัญมณีแห่งโลกา และ อัญมณีแห่งชัยชนะ” ฉันอธิบายให้ครูฟังคนที่ครอบครองอัญมณีไม่ว่าจะเป็นอัญมณีอะไรก็ตามเป็นผู้ที่แข็งแกร่งมากยิ่งครอบครองเยอะยิ่งทรงพลังหากผู้ใดครอบครองอัญมณีทั้งหมดได้จะเป็นผู้ที่แข็งแกร่งที่สุดในจักรวาล” ครูมุสิกะแลดูตั้งใจฟังมากรู้สึกปริ่มยังไงไม่รู้ค่ะ//ปาดนั้มตา


และเธอก็เป็นหนึ่งในผู้ครองครองอัญมณี?” ก็รู้นี่ครูเก่งมากค่ะว่าที่สามีใครหว่า


ใช่ค่ะอัญมณีที่ฉันครองครองคืออัญมณีโลกันตร์อัญมณีแห่งอัตตาอัญมณีแห่งการพิพากษาและอัญมณีแห่งการลงทัณฑ์ ฉันครอบครองทั้งหมดเม็ดจากทั้งหมด16 เม็ดค่ะ.......ความจริงฉันครอบครองแค่เม็ดนะคะแต่....อาาาา ฉันไม่อยากเล่าน่ะค่ะ แหะๆ....” ฉันหันไปยิ้มให้ครูมุสิกะที่กำลังจ้องฉันอยู่


ไม่เป็นไรหรอกนี่เธอจะบอกชั้นหมดเปลือกเกี่ยวกับตัวเองเลยรึไง??” ครูมุสิกะเอ่ยก่อนที่จะกอดอกและมองมาที่ฉันด้วยสีหน้าเอือม


เค้าบอกว่าคู่รักไม่ควรปิดบังกันไม่ใช่เหรอคะ~?” ฉันถามครูไปแบบกวนๆแต่ไม่นึกเลยว่าครูมุสิกะจะหน้าแดง


ครูมุสิกะหน้าแดงเหรอคะ?!” เมื่อครูมุสิกะรู้ว่าฉันเห็นครูหน้าแดงครูก็ตีหน้ากลับเป็นปกติเหมือนเดิม


ใครเขินกันยัยบ้า” ซึนสุดๆเลยน่ารักอะะะะ~


เขินก็บอกนะคะ!!ไหนๆทำหน้าแบบเมื่อกี้ให้ดูอีกทีสิคะ!!” ฉันยิ้มก่อนที่จะพยายามเซ้าซี้ครูมุสิกะแต่ครูดันยันหน้าฉันออกซะงั้นใจร้ายจังอ่าาาาาา


แอ๊ดดด....


            ประตูของโรงหมอค่อยๆเปิดขึ้นก่อนที่จะปรากฏร่างของผู้หนึ่งขึ้น ซึ่งเป็นบุคคลที่ฉันรู้จักและคุ้ยเคยเป็นอย่างดี


เพียร์เรน?!?!” หล่อนมาที่นี่ได้ยังไง?! กรี๊สสสส ไม่เหงาแล้วว้อยยยย!!!


            ท่านนักอ่านช่วยสต๊อปเวลาไว้ก่อนนะคะ อ่า แบบนั้นแหละ ขอบคุณมากค่ะ เอาล่ะ...หลายท่านอาจจะรู้สึกว่านังนี่เป็นใครและอะไรยังไงยัยนี่ชื่อ เพียร์เรน อาซีเดีย เป็นเพื่อนของฉันเองค่ะ หล่อนเป็นทูตสวรรค์และเป็นกึ่งอมตะเหมือนกันและเป็นผู้ครองครองอัญมณีด้วยยัยนี้ก็มีสายเลือดมนุษย์10% เหมือนกันส่วนที่เหลือคือชาวสวรรค์ค่ะ เอาล่ะเชิญท่านนักอ่านเล่นต่อได้ค่ะ~


เธอ??” หืมครูมุสิกะก็รู้จักอีนี่เหรอถัมจีง?!


โลกกลมดีไม่คิดจะได้เจอกันนะ~” เพียร์เรนพูดก่อนที่จะเดินมานั่งข้างๆฉัน


รู้จักกันเหรอ?” ครูมุสิกะถามก่อนที่ฉันจะพยักหน้าเป็นเชิงว่าใช่


ที่แท้คนที่ชื่อซูซาคุก็คือหล่อนเองเหรอ??” เพียร์เรนถามก่อนที่จะแสดงอารมณ์ผ่านสายตาว่ากำลังแซวฉันว่าแหมๆๆๆมาอยู่กับผัวนี่เองหวานกันเชียวนะ


อ่า ชื่อปลอมน่ะ” ฉันตอบกลับเพียร์เรนก่อนที่จะตบหัวของหล่อยเป็นเชิงให้อยู่นิ่งๆไม่ต้องกระดี๊กระด๊า


มีคนมาอยู่ด้วยแล้วงั้นฉันไปก่อนนะ” ไม่รอให้ฉันได้พูดครูก็ไปอยู่ตรงประตูแล้วเดินออกจากโรงหมอไปแล้ว โห่ววว อดหวานกันเลย...=3=)


อีเหี้ยยยยยคิดถึงมึงชิบหายยย” พอครูมุสิกะไปก็ลั่นหยาบออกมาเลยนะ นังตัวดี!!


แล้วมึงมานี่ได้ไงเนี่ย??” แหงสิ น่าสงสัยโครต อะไรคือการตายพร้อมกันได้ขนาดนี้วะ?!


กูคิดถึงมึงไงมาอยู่โลกมนุษย์ตั้งหลายปีกูเลยกะว่าจะมาเที่ยวหาแล้วพอกูกำลังจะเปิดประตูห้องมึงก็ตู้ม” อนาถเหี้ยๆเลยสงสารว่ะระเบิดทีเดียวได้อมนุษย์ตัวสุดยอดจีงๆ


“แล้วมึงรู้เรื่องมี่มำให้เรามาติดอยู่ในมิตินี้มั้ย??” ฉันถาม ก่อนที่เพียร์เรนจะทำสีหน้าเคร่งเครียด


“ไม่อะ กูเช็คเวลาในมิติเวลาของเรา กับของยุดนี้ไม่มีส่วนไหนที่มันหลุดรั่ว หรือ บิดเบี้ยวเลยนะ....ว่าแต่มึงตัดผมเหรอ??” เพียร์เรนทำหน้าเครียดก่อนที่จะเลิกสนใจเรื่องมิติเวลาและมาสนใจผมของฉันแทน เอาจริงๆ ตอนแรกร่างปีศาจมันก็ยาวนะแต่พอมาร่างมนุษย์ดันสั้นเฉยก็แอบงงเหมือนกันแต่เอาจริงๆมันก็สั้นตั้งแต่มาอยู่ที่โลกแล้วนะ._.)


เปล่าหรอก” ฉันพูดก่อนจะลูบผมของตัวเองเอาจริงๆก็คิดถึงผมยาวเหมือนกันนะะค


เดี๋ยวเอาร่างเดิมคืนให้มั้ยล่ะรู้นะว่าคิดถึงผมยาวๆของมึง” รู้ดีเพื่อนใครวะแสนรู้จีงๆ


ได้เหรอ??” รู้ว่ามันทำได้แต่ก็แกล้งมันไปงั้นแหละ๕๕


อย่าลืมว่ากูมีอัญมณีแห่งเวลาอยู่นะจ๊ะ” จ้ะโอเครู้ว่ามี


จ้าๆรู้แล้วแหละแค่อยากแกล้งมึงแค่นั้นเอง๕๕๕+” หน้ามุ่ยเลยอะนางงอนเหรอ?บ้าน่าาาา


เอาร่างเดิมคืนให้อีเวรด้วย” ฉันลอกก่อนที่มันจะพยักหน้าและเริ่มร่ายคาถา


ด้วยฐานะผู้คุมกฏการเวลาขอเทพโครนอสโปรดจบจงมอบคืนร่างเก่าของซาตานและพระเจ้าผู้นี้ด้วยเถิด



(Rovenna⬆️)


(Folestria⬆️)

(Cr.Aoi Ogata)

“โอ้ ขอบคุณมาก” ฉันพูดก่อนที่จะหมุนตัวดูรอบๆ


“ทำไมตาถึงไม่เปลี่ยนสีล่ะ?!” ห้ะ นี่ตาสองสีของฉันยังไม่กลับมาอีกเหรอ...?!


“เอ๋ จริงอะ?!” ฉันพูดก่อนที่จะวิ่งไปที่อ่างน้ำและมองเงาสะท้อนของตัวเอง ตายังสีดำสนิทอยู่เลย!!


“มันต้องมีอะไรผิดพลาดแน่...” เพียร์เรนกุมขมับพลางคิดถึงเหตุผลไปด้วย


“ไม่เป็นไรหรอก เดี๋ยวค่อยๆหาวิธีเอาก็ได้” ฉันพูดเพื่อให้นังเพื่อนรักที่กำลังทึ้งผมของตัวเองนั้นผ่อนคลาย แต่ทำไมมันไม่เปลี่ยนสีล่ะ...ช่างเถอะ


“ก็ได้ แต่กูคงต้องไปแล้วล่ะ” เพียร์เรนพูดก่อนที่จะลุกขึ้น


“กูไปด้วยต้องไปเช็คพวกอาวุธ และ เช็ดพวกดาบอะไรพวกนี้” ฉันยันตัวลุกขึ้นมาเพียร์เรน และ กำลังจะออกตัวเดิน


“กูก็เช็คอาวุธเหมือนกัน” อ้าว แบบนี้ก็สวยสิ


“โอเค งั้นไปพร้อมกันเลย” จบประโยคของฉันเราสองคนก็เดินออกจากโรงหมอ โดยมีครูนาคิณีสวนทางเข้าไปในโรงหมอเพื่อไปดูแลโรเวนน่าและเชียรต่อจากฉัน

.

.

.

.

วงจรนี้มันจะวนแบบนี้ไปอีกนานแค่ไหนกันนะ??

จบ...

โปรดติดตามตอนต่อไป...

———————————————————————————


เซย์ไฮ ไรท์มาแต่งต่อแล้วนะคะ เนื่องจากรร.ไรท์หยุด 5 วัน ไรท์เลยมีเวลามาแต่งต่อ กรี๊สกร๊าสสสส เพื่อนใหม่ของโรเวนน่าและโฟเลสเทรียมาแล้วนะคะ มารู้จักนางกันค่ะ>v<)


(Cr.Aoi Ogata)


Pearrane Acedia

อายุ:17

วันเกิด:18/1/2001

สัญชาติ:ไทย-เดนมาร์ก

ตระกูล:CatOfBooldyNight(แมวแห่งค่ำคืนสีเลือด)

ฉายา:กาลเวลาที่บิดเบี้ยว

สีประจำตัว:น้ำเงินเข้ม,สีเหลือง

สิ่งที่ชอบ:แมว,ผู้หล่อ—,นั่งหวีดผช.กับนังโฟเลสเทรีย(ตอนที่อยู่โลกคู่ขนาน[ตอนที่โฟเลสเทรียนังไม่มาที่โลกนั่นแหละ555])

สิ่งที่ไม่ชอบ:คนโกหก,พวกที่ไม่มีสมองทำงานหรือทำอะไรเอง


และนี่คือทั้งหมดของนางค่ะ~ยังไงก็ฝากนางไว้ในอ้อมกอดทุกคนด้วยนะคะ นางจะเป็นคนทำให้นิยายเรื่องนี้มีสีสันมากขึ้น ไม่ดูดราม่าหรือซีเรียสเกินไปนะคะ วันนี้ไรท์ไปก่อนน้าาา รักรีดทุกคนนะคะ

1หัวใจ=กำลังใจอันเหลือล้น

#รักนักอ่านทุกคนนะคะ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 25 ครั้ง

76 ความคิดเห็น

  1. #69 preamysr (@preamysr) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2562 / 11:42

    สนุกมากๆเลบค่ะไรท์ มาอัพต่อเร็วๆน้าาาาาาาา

    #69
    0
  2. #68 -Sophie- (@-Sophie-) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2562 / 17:09
    มาอัพเถอะน้าไรท์ อยากอ่านต่อแล้วววววชอบมากๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
    #68
    0
  3. #66 Naja180849 (@Naja180849) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2562 / 17:24
    เราชอบอ่ะ รอนะคะ สู้ๆ
    #66
    1
    • #66-1 F0cu3 (@F0cu3) (จากตอนที่ 9)
      4 มิถุนายน 2562 / 10:16
      ขอบคุณมากค่าาา รอก่อนนะคะ กำลังแต่งอยู่น้าาาาา
      #66-1
  4. #65 Akabanesayako (@Akabanesayako) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2562 / 22:13

    สนุกมากๆเลยค่าาา รออ่านต่อนะคะ

    #65
    1
    • #65-1 F0cu3 (@F0cu3) (จากตอนที่ 9)
      31 พฤษภาคม 2562 / 22:45
      ขอบคุณมากๆค่าาา
      #65-1