[เชียร ภาคีธรรม์อาถรรพ์] เหรียญสองด้าน

ตอนที่ 6 : Chapter IV | สารภาพ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 374
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 40 ครั้ง
    4 เม.ย. 62

FOLESTRIA’S PART
 
“กรี๊ดดดดดดดดดดดด!!!!!”

            เสียงกรี๊ดของผู้หญิงคนนึงดังลั่นป่า อีห่าแสบหู เอ้ย!!ไม่ใช่ ใครมังกรี๊ดวะอย่าให้กุรู้นะว่าใครกรี๊ดเดี๋ยวตบแม่เลย(//ทำเสียงเหมือนแม่คิว stardew toon) แต่จะว่าไปแล้วเสียงมันคุ้นดีเนอะ

เสียงเหมือนอิเวนเลย....

‘อย่าบอกนะว่า!!อาการมันกำเริบ!!’

“ฉิบหาย....” ชั้นเผลอพูดออกมาค่ะลืมไปเลยว่าครูสดายุก็อยู่ด้วยตายแน่กู อย่าทำน้องเรยนะคะน้องกลัวแร้ว

“เกิดอะไรขึ้นเหรอ??” ครูแกหันมาถามกูค่ะ เหอะๆ บอกไปจะเชื่อมั้ยคะครูขา เอาวะ เป็นไงเป็นกัน

“เสียงกรี๊ดเมื่อกี้—” กูตัดสินใจจะบอกครูไปค่ะ แต่สิ่งที่ครูให้กุมาคือ...

“ก็คงเป็นเสียงของคนที่ออกมาจากถ้ำพร้อมเพื่อนแต่สุดท้ายก็ช่วยเพื่อนไม่ได้นั่นแหละ” ไอ่ห่าอย่าพูดตัดกูได้มั้ยห้ะ เดี๋ยวกลุ่มครูอัคชาได้ตายโหงกันหมดอะ

“แต่ว่านั่นคือเสียงเพื่อนของหนูนะ” กูจะค่อยๆบอกค่ะ จะดูว่าจะทำกริยาอย่างไร

“เหอะ มันก็เป็นธรรมดานะ เข้มแข็งรอด อ่อนแอก็ตายน่ะ” พูดได้น่าตบให้ลืมชื่อแม่มากเลยค่ะครูขา

“คือเพื่อนหนูมันเป็นคนไม่กรี๊ดไง แต่ถ้ามันกรี๊ดเมื่อไหร่ คือ อาการมันจะกำเริบ แล้วพออาการกำเริบมันก็จะคลั่ง แล้วก็คุมสติตัวเองไม่ได้และ—” เมื่อเห็นว่าครูเริ่มมีสีหน้าไม่พอใจแล้วทำเสียงแข็งแล้ว เลยตัดสินใจบอกครูเขาไปทั้งหมดค่ะ ยังไม่อยากหน้าจมดินแบบ เชียรซามะ ในตอนนั้น.... แต่ว่าดันมีคนตะโกนมาล่ะค่ะ

“กรี๊ดดดดดดดดดดด!!!!ช่วยด้วยยยยยยยย!!!!!!!” โอ เอ็ม จี อาการกำเริบของแท้แล้ว

“ครูคะ.....หนูจะบอกว่า เพื่อนของหนูถ้าอาการกำเริบมันจะฆ่าคนไม่เลือกหน้า....และเหมือครั้งนี้จะหนัก หนูขอไปก่อนนะคะ!! เดี๋ยวหนูจะกลับมาใครครูลงโทษนะคะ!!!!” กูพูดและไม่ทันใครครูพูดอะไรชั้นก็กระโดดไปแล้วค่ะ แหงสิ!!!ใครมันจะไปรอให้พูดห้าม หรือ พูดให้กลัวกันวะ?! ถ้ามี...1 ในนั้นก็ไม่ใช่กูละกันค่ะ!!!

            คือวิ่งมาได้ซักพักแล้วค่ะ แล้วก็คือเหนื่อยมาก แต่ว่าเห็นหัวครูอัคชาแล้วค่ะ!!!(//โดนตบ) เดี๋ยวๆเห็นอีเวรแล้วค่ะ!!!! เฮ้ย!! มีคนจะยิงมัน ไม่ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ มันจะลั่นไกปืนแล้ว—

“เดี๋ยวก่อ—!!!!!!” หยุดก่อนว้อยยยยยยย!!! ตอนนี้ได้แต่หวังว่าเสียงของชั้นจะทำให้เขาหยุดได้ ขอให้ทันเถอะ!!!

ปัง!!!!!

“ม....ม๊ายยยยยยยยย!!!!!!” ไม่นะ!!! ไม่จริง!!!! ไม่จริงใช่มั้ย?!?!?! โดนยิงเข้ากลางอกขนาดนั้น....!!!

“เธอ...!!!” อีคนที่ยิงน่ะ เงียบไปเลย!!!!! ตอนนี้วิ่งอย่างเดียวค่ะ!! ไม่สนใจแล้ว!!!

“เธอจะทำอะไรน่ะ?!” ครูอัคชาหุบปากไปเจ้าค่ะ!!! ตอนนี้ต้องใช้สมาธิ จะทำอะไรเหรอ?! ก็ทำแบบนี้ไง...!!!

“รีบตามมานะคะครู!!!” ไม่ทันที่จะให้ครูเค้าตอบ....

พรึ่บ!!!!!

            ชั้นเปิดวาร์ปมาที่โรงหมอของคุ้มประสานไสยค่ะ คนเต็มเลยชิบหาย แต่เพื่อเพื่อนแล้วไงอะ?? ใครแคร์?? อีเวรก็หนักชิบหาย บอกให้ลดน้ำหนักไงว้อย!!!! หนักไม่พอยังเข่าใส่ยอดหน้ากูอีก!!! เดี๋ยวดั้งหักอีผี!!!! อย่าๆอย่ามาทำเป็นจะข่วนหลังกู เดี๋ยวบั๊ดใช้เวทย์หยุดเวลาเฉพาะเลยหนิ ยืนบ่นตรงนี้ก็มีแต่มันจะเตะกับถีบยอดหน้าค่ะ ไปเลย พี่น้องงงงงงงง!!!!!

ปั้ง!!!!!!

            ไม่เกรงกลัวอะไรเลยกูเอ้ยยยยย ถีบประตูเข้าไปอย่างสวย คนมองกันเต็มเลยแม่เ-ด แต่จุดนี้ไม่กลัวอะไรทั้งนั้นค่ะ ถีบประตู คนมองไม่สนจ้ะ เพราะชั้นหน้าด้าน จะว่าไปแล้วประตูเกือบหลุดนิครูนาคิณีด่ากูแน่เลย

“ครูคะ!!!!!” วิ่งพร้อมตะโกนค่ะ อีเวรนี่ก็ข่วนหน้ากูชิบหายเล้ย!!!!

“อะไรของเธอ—” ครูนาคิณีเจ้าเดิมค่ะเดินหน้าตายออกมา แต่ตอนนี้ไม่เห็นหัวใครทั้งนั้นค่ะ อิชั้นเหวี่ยงอีเวรไปบนแคร่ไม้ไผ่แบบแรงมาก จะว่าไปแล้ว....

ลืมไปเลยว่ะ ว่ามันโดนยิง

“ครูจับมันไว้!!!!” กูตะโกนไปค่ะ โชคดีที่ครูมุสิกะกับครูติณสีห์ผ่านมาเลยช่วยกันจับมันไว้ เป็นพระคุณยิ่งเจ้าค่ะ

“ยัยเบ๊อะเพื่อนเธอ เมากำยาน หรือไปโดนตัวไหนมาฟระ?!” ครูมุสิกะพูดพร้อมกดขามันไว้ ส่วนครูติณสีห์ก็เอาร่ม(?)กดแขนมันไว้ มันคำรามใหญ่เลยอ้ะ!!= [ ] =) นักเรียนคนอื่นกลัวหมดแล้ว!!

“เพื่อนเธอเป็นอะไรไป?!” ครูนาคิณีวิ่งหน้าตาตื่นมาเลยเจ้าค่ะ แหงสิต้องรีบมาไม่งั้นโรงหมอครูพังแน่

“ต้องให้มันกินยาก่อนค่ะ! อยู่ไหนวะ?! ครูไปเตรียมน้ำรอเลย!!” กูพูดก่อนที่จะไปค้นตัวมันและก็...มีดผ่าตัด เข็ม ไหมละลายครบ ที่สำคัญยามันยังอยู่!!

“เจอแล้ว!!” กูหยิบแคปซูลสีขาวและฟ้าออกมาจากถึงยาของมันท่ามกลางความงงของนักเรียนและครูทั้ง2 ก่อนที่จะหยิบอุปกรณ์ผ่าตัดมาวางไว้ และครูนาคิณีมาพอดีเลย สวยพี่สวย

“เร็วเลยยัยเบ๊อะ!!!โอ้ย!!ยัยหัวหงอกนี่!!อย่าถีบหน้าชั้นว้อยยย!!!” ครูมุสิกะเริ่มโวยวายแล้วค่ะ 

“นั่นมันอะไร...?” ครูนาคิณีคะ นี่ไม่ใช่เวลามาถามต้องให้มันกินยาแล้วรีบผ่าตัดเอากระสุนออก...

“ขอบคุณค่ะครู!!”กูกระชากขันน้ำมาจากมือของครูนาคิณีก่อนที่จะบีบกรามของอีเวนมันให้มันอ้าปาก และหย่อนยาเข้าไปพร้อมกับกรอกน้ำใส่ปากมัน และ ความมือไวต้องเอามือไปบีบจมูก และปิดปากมัน พร้อมกับกดคอมันเพื่อให้มันกลืนยาลงไป ทารุณสัสๆ แต่ให้ทำไงได้กินดีๆไม่ชอบอะ เวลามันคลั่งให้กินยาทีไรมันก็จะพ่นใส่หน้ากูตล๊อด ถึงอยู่เป็น10 ก็ไม่พ้นหน้ากูหรอก โกรธแค้นกันมาแต่ชาติปางไหนก็ไม่รู้

            พอให้ยาไปมันก็หยุดดิ้นแล้วค่ะ ยานี้มันแรงมากบอกเลย มันเป็นทั้งยาระงับอาการคลั่งของมัน และมีผลข้างเคียงทำให้หลับไปสามวันค่ะ และระหว่างนั้นก็ต้องคอยเท็คแคร์มัน ป้อนข้าว เช็ดตัว บลาๆๆๆๆๆๆ นี่เพื่อนหรือภาระ?? ถามจี๊ง??

“ต่อไป...ครูนาคิณีคะ ช่วยหยิบของตามที่หนูบอกให้หน่อยนะคะ” ชั้นพูดจะหยิบมีดผ่าตัดออกมาและเริ่มที่จะทำการผ่าเอากระสุนออก เด็กบางคนก็แอบชะเง้อหน้ามาดูบ้าง หนือบางคนก็ปิดหูปิดตาแบบ ไม่ลับลู้อัลไลทั้งสิ้น เอาล่ะ เห็นกระสุนแล้ว...

“ครูคะขอที่คีบหน่อยค่ะ” จะเรียกศัพท์ทางการก็ไม่ได้TvT ครูแกน่าจะไม่เข้าใจเรียกที่คีบนั่นแหละ55555 

“นี่เหรอ??” ครูเขาหยิบออกมาก่อนที่จะทำหน้าสงสัย จะว่าไปแล้วก็ น่ารักว่ะ 

“ค่ะ” เมื่ออิชั้นได้ของที่อิชั้นต้องการมาจากครูแล้ว ว่าแล้วก็ทำการเอาที่คีบนั่นน่ะแทงเข้าไปในแผลของมันก่อนที่จะคีบกระสุนปืนกลมๆออกมา และน้ำมันมาวางไว้บนผ้าสีขาว พร้อมทองที่ค่อยๆออกมาจากแผลของมัน(ถ้าใครจำตอนที่สองได้ น้องโรเวนน่าจะเคยบอกว่าเวลาตัวเองมีแผลจะไม่มีเลือดแต่จะมีทองออกมานะคะ) บางครั้งก็เพลียนะเนี่ยที่ทองมันออกมา ต้องหาอะไรมาใส่แล้วสิ...เฮ้อ....เอาจริงๆก็ไม่ได้เก่งเรื่องแพทย์อะไรมากหรอกนะ แต่ก็พอเคยเห็นผ่านๆละนะ

            ตอนนี้อิชั้นกำลังบรรจงเก็บทองที่มันกำลังผุดขึ้นมาจากแผลของอีเวรมันค่ะ ก่อนที่จะเอาทองทั้งหมดมาใส่ขัน อืม...หมดซักที

“ครูนาคิณีคะ ร้อด้ายให้หนูหน่อยนะคะ” กูหันไปบอกครูนาคิณีที่กำลังจ้องอีเวรเขม็งเลยค่ะ (เอาจริงๆมันคือไหมละลายค่ะแต่กลัวครูไม่เข้าใจอีก ฮาาาาา)กลัวแทนเรย พูดจบครูก็หยิบเข็มกับไหมละลายขึ้นมาก่อนที่จะร้อยไหมละลายให้ค่ะ ร้อยไวจังวะ?!

“ครูมุสิกะคะ หรือใครก็ได้ ช่วยเอาขันกับทองพวกนี้ไปให้ครูสดายุหน่อยนะคะ ถือว่าเป็นของขวัญเล็กๆน้อยแล้วกันค่ะ ไม่รอให้ครูมุสิกะโวยวาย กูก็ยัดขันที่เต็มไปด้วยทองใส่มือของครูมุสิกะ ก่อนที่จะหันไปจัดการกับอีโรเวนน่าต่อ 

“แล้วที่ให้ชั้นร้อยด้ายนี่จะเอาไปทำอะไร??” ครูนาคิณีเอ่ยถาม ก่อนที่กูจะยื่นมือไปรับเข็มที่มีไหมละลายร้อยไว้เรียบร้อยมา

“เอามาเย็บแผลน่ะค่ะ” กูตอบครูไปก่อนที่จะหันมาเย็บแผลของโรเวนน่ามัน โดยที่ครูติณสีห์กับครูมุสิกะที่กำลังสำรวจทองที่อยู่ในพานว่าเป็นทองแท้หรือปลอมหันขวับมามองที่อิชั้นค่ะ ส่วนครูนาคิณีก็ทำหน้าเหวอๆ อิหยังว่ะ??มันแปลกมาเหรอ??

            ไม่รีรอชั้นก็รีบเย็บแผลของโรเวนน่าอย่างประณีตเเละพยายามทำให้มันเเน่นที่สุดเพื่อเวลามันสู้แล้วแผลมันจะได้ไม่แหก สุดแผลไหมก็หมดพอดีเลยครูนาคิณีกะได้เป๊ะชิบหาย เพื่อให้แผลมันแนบกันเร็วขึ้นกูเลยต้องร่ายเวทย์รักษาไปด้วยค่ะ ถ้าให้เรียกแถวนี้เค้าคงเรียกกันว่าคาถาสมานแผลมั้ง

            ชั้นร่ายเวทย์รักษาในใจก่อนที่นิ้วชี้ของชั้นที่อยู่เหนือแผลของโรเวนน่าจะมีประกายสีเขียวและประกายเหล่านั้นจะกลายเป็นดอกไม้และสลากลายเป็นละอองและละอองเหล่านั่นแหละที่คอยรักษา บาดแผลต่างๆ หลังจากนั้นครุนาคิณีก็เอามือไปอังไว้ที่จมูก

“ยันนี่....ไม่หายใจแล้ว...” อะไรนะ?? ไม่จริงใช่มั้ย

            และพอลองชั้นจับชีพจร ชีพจรมันยังเต้นอยู่แต่อ่อนมาก...คงต้องปั๊มหัวใจแล้ว....โน โนถ้าทุกคนคิดแบบว่าปั๊มหัวใจตอนนางเอกจมน้ำ แล้วมีการที่พระเอกผายปอดมห้มึงหยุดคิดเดี๋ยวนี้เลย!!! เพราะว่าการปั๊มหัวใจในแบบของชั้นคือ....

“เกิดอะไรขึ้น?—” ครูนาคิณีหันมาถามก่อนที่จะต้องตลกตลึงเพราะ...

เปรี๊ยะ!

            ที่มือของชั้นมีกระแสไฟฟ้าไหลอยู่ พร้อมกับหน้าตาอันโรคจิตของชั้นแบะชั้นกำลังจะเตรียมตัวปั๊มหัวใจท่ามกลางความเหวอของคนอื่นๆ คนอื่นอาจจะคิดว่าชั้นประหลาดแต่ว่า.....มันเป็นวิธีที่ดีที่สุด

“3....2...1....ชาร์จ” เหล่ากระแสไฟไฟ้ที่วนเวียนอยู่รอบมือของชั้นถูกส่งผ่านไปที่ร่างของโรเวนน่า พร้อมกับเสียงไฟฟ้าที่ช๊อตอย่างรุนแรง เอ๊ะ จะว่าไปแล้ว 

ยุคนี้ไม่มีไฟฟ้านี่...

“เฮือก!!!” โรเวนน่าเบิกตาโพลงก่อนที่จะเด้งลุกขึ้นมานั่งบนแคร่อย่างรวดเร็ว แต่ว่าเธอก็ต้องกลับไปนอนอีกรอบเพราะ บาดแผลที่อยู่รอบตัวของเธอทำให้เธอรู้สึกเจ็บไปทั้งตัว

“นอนลงก่อนสิ...เดี๋ยวแผลก็แหกอีกรอบ อีเวร” ชั้นดีดหัวมันก่อนที่จะชี้แจงเกี่ยวกับเรื่องการทำแผลใครครูนาคิณี เพราะว่าแผลบนตัวมันเยอะมาก คงต้องช่วยกันพันแผลไม่งั้นวันนี้ไม่เสร็จแน่ๆ อะ...ครูกุมิตันอุ้มเชียรมาละ โอ้ยยยย สภาพอนาถมากศาสดาตรู แต่ตอนนี้คงต้องช่วยกันพันแผลให้อีเชี่ยนี่ก่อน

          หลังจากพันแผลเสร็จอีเวรก็สลบไปอีกรอบเพราะฤทธิ์ของยาที่มันแรงยิ่งกว่าอะไร และครูอัคชาก็เรียกออกไปชี้แจงเกี่ยวกับการใช้ชีวิตนรกๆในคุ้มประสานไสยนี่ แต่ชั้นที่กำลังจะออกตัว เดินไปครูนาคิณีดันห้ามไว้ก่อน ถ้าจะให้เดาคงถามเรื่องการรักษามั้ง?? ครูมุสิกะก็ยังอยู่ เขินว่ะ อรั้ย—

“นี่เธอน่ะ...เป็นใครกันแน่...??” ถามอะไรวะ อ๋อน่าจะเรื่องกระแสไฟฟ้ามั้ง เหอะๆ เตรียมบอกให้หมดเปลือกเลย

“หืม.??หนูก็เป็นแค่เด็กคนนึงที่รอดออกมาจากถ้ำปอบได้แค่นั้นเองค่ะ” ชั้นยิ้มให้ครูตอนนี้ไม่ค่อยมีอารมณ์อยากจะพูดคำหยาบเลย เฮ้อ...

“ตอบได้กวนดี” ครูมุสิกะที่ยืนพิงพนังอยู่ก็พูดประชดอกมา ส่วนครูติณสีห์ห็เดินไปแล้ว ตั้งแต่เมื่อไหร่วะ?

“ขอบคุณสำหรับคำชมค่ะ” ประชดมาประชดกลับไม่โกงค่ะ ชั้นพูดประชดไปก่อนที่จะยิ้มด้วยแววตาโรคจิตแข่งกับครูหนู

“ไม่...ชั้นหมายความว่าเธอมาจากไหนกันแน่ทั้งการรักษาที่ชั้นไม่รู้จัก อุปกรณ์ หรือพลังแปลกๆนั่นน่ะ” ครูนาคิณีพูดด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียด อะไรจะเครียดขนาดนั้นวะ

“ถ้าบอกไปขอความมั่นใจได้มั้ยคะ??ว่าครูจะไม่เอาไปบอกใคร” และ....

เคร้ง! ฟ่อ!!

             ครูมุสิกะเอามืดของครูหวังจะแทงชั้น และงูของครูนาคิณีก็พุ่งออกมา แต่ชั้นไม่ได้โง่ขนาดนั้นนะ ชั้นเสกเคียวออกมาก่อนที่จะเอาด้ามจับเคียงมาป้องกันมีดของครูมุสิกะ และเอามือซ้ายบีบงูของครูนาคิณีไว้

“คิดว่าตัวเองเป็นใครกัน?!ที่นี่เธอก็มีหน้าที่แค่ก้มหัวและทำตามที่เราสั่งเท่านั้น?!” ครูมุสิกะพูดด้วยน้ำเสียงที่แสดงอาการได้เลยว่ากำลังโกรธจัด ครูทั้งสองปล่อยจิตสังหารออกมาอย่างรุนแรงจนสามารถจับจิตสังหารได้ง่ายๆ

“เฮ้อ...วัยรุ่น(?)นี่ใจร้อนจังเลยน้า เล่นทำให้คิดถึงตัวเองตอนสาวๆเลยแฮะ” ชั้นพูดก่อนจะเก็บเคียว และยืนกอดอกมองหน้าครูทั้งสอง

“หมายความว่าไง...??” ครูนาคิณีถามแต่ถึงกระนั้นครูทั้งสองก็ยังไม่เลิกปล่อยจิตสังหารรออกมา

“ก็กำลังจะเล่านี่ไงคะ...แต่ก่อนอื่น” ชั้นพูดก่อนจะปามีดไปที่ประตูโรงหมอของครูนาคิณี

“แอบฟังแบบนี้ไม่ดีเลยนะคะ ครูพรรณพยัคฆ์” ชั้นพูดก่อนครูพรรณพยัคฆ์จะเดินออกมา

“ยัยนี่เซ้นส์ดีชะมัด ไม่สนุกเอาซะเลย” ครูพรรณพยัคฆ์เดินเข้ามาก่อนที่จะมานั่งบนแคร่ไม้ไผ่ เพื่อมาเสือ— เอ้ย!!มานั่งฟังเรื่องที่ชั้นกำลังจะเล่า

“ครบแล้วสินะ” ชั้นพูดก่อนที่จะร่าวเวทย์ทำให้ประตูและหน้าต่างแถวนั่นปิดหมด และสร้างไอเย็น และอากาศภายในห้อง ค่อยคิดสบายหน่อย เหมือนเปิดแอร์เลย กูนี่เก่งจริงๆ

“รีบๆเล่าได้แล้ว” ครูมุสิกะมึงรีบเหรอคะ??

“อะแฮ่ม!!สำหรับคำถามแรก ชั้นเป็นใคร?? คำตอบคือ ชั้นชื่อ โฟเลสเทรีย เมมฟริสโตส แต่ถ้าจะให้ดีเรียกเมฟเถอะค่ะ แล้วก็ถ้าอยู่ต่อหน้าคนอื่นให้เรียกว่า ซูซาคุ เอานะคะ ชั้นเป็นซาตาน ลำดับที่ 136 อายุ 6,666 ปีค่ะ ใครทีคำถามสำหรับข้อนี่มั้ยคะ??” ชั้นถามไปก่อนที่ครูนาคิณีที่ถ้าจะให้เดาก็มีคำถามเต็มหัวแน่นอน ยกมือขึ้นมา “เชิญค่ะครูนาคิณี”

“ซาตาน คือใคร??” ถามได้ดีค่ะ

“ซาตานคือปีศาจสูงสุดในความเชื่อของชาวคริสต์ เป็นผู้ที่คอยเป่าหูให้มนุษย์์ทั้งหลายเกลียดชังในพระเจ้า ว่าง่ายๆก็ศัตรูของพระเจ้านั่นแหละค่ะ ส่วนพระเจ้าคือผู้สร้างความหวัง และ เป็นผู้สร้างโลกในความเชื่อของชาวคริสต์เช่นกันค่ะ มีใครมีคำถามอีกมั้ยคะ??”

......

“โอเค งั้นคำถามต่อมา ชั้นมาจากไหน ชั้นมาจากโลกอนาคตในสมัยรัตนโกสินทร์ ว่าง่ายๆคืออีก 1 สมัยต่อจากนี้ เป็น 200 ร้อยปี ถ้าในสมัยนี่พวกชั้นไม่ได้อยู่ที่นี่กันหรอกนะ ใครมีคำถามคะ??” ครั้งนี้ครูหนูเป็นคนถามล่ะค่ะ

“ช่วยบอกลักษณะของสมัยรัตน—อะไรนั่นของเธอให้ฟังหน่อยซิ” ยาวแน่งานนี้ เฮ้อ

“เป็นยุคที่ผู้คนไม่เชื่อในเรื่องภูติผี และ อาถรรพ์เนื่องจากสิ่งนั้นถูกพิสูจน์และถูกเขียนทับด้วยคำว่าวิทยาศาสตร์ และ เทคโนโลยี ซึ่งแน่นอนอุปกรณ์การผ่าตัดทั้งหลายหรือแม้กระทั่งยาของโรเวนน่า ก็มาจากยุคสมัยนั้นเช่นกันค่ะ...อุปกรณ์เทคโนโลยี ภาษา ยุคที่ไร้ซึ่งสงคราม ทุกคนสามัคคีปรองดองกัน อุปกรณ์ดำเนินความสะดวก ตึกที่สูงพอๆกับภูเขา 1 ลูก และ....” ชั้นลองค้นตัวของชั้นดู มีจริงๆด้วย โทรศัพท์ ก็ก่อนตายชั้นพกไว้นี่นา “สิ่งนี้ค่ะ” ชั้นชูโทรศัพท์ให้ทุกคนดู และแน่นอนเหวอไปตามๆกัน 

“นี่คือรูปตึก และเครื่องใช้ไฟฟ้าต่างๆ” ชั้นพูดก่อนที่จะเลื่อนรูปที่ไปเที่ยวกับเพื่อนๆอีก 5 คนให้ดู ทุกคนดูตื่นเต้นเนอะ -_-)

“ชั้นปาใส่พื้นได้มั้ย??” ได้มั้ยพ่อมึงสิครูพรรณพยัคฆ์ มันก็พังสิเฮ้ย!!!!

“ไม่ได้ค่ะ”

“จะว่าไปเธอเรียกพวกว่าครูชั้นมานานแล้ว คนสมัยโน้น เขาเรียกกันอย่างนี้เหรอ แบบเกลียดแค่ไหนก็เรียกนำหน้าว่าครูน่ะ??” ครูมุสิกะหันมาถามอย่างสงสัย ก่อนที่ครูแกจะเลียริมฝีปากครูอีกแล้ว อา...ถ้าปากสวยๆนั้นมีเลือดซิบออกมาต้องสวยมากแน่ๆเลย....

“ใช่ค่ะ ความจริงก็ไม่ได้เกลียดอะไรพวกครูนี่คะ...มันเป็นความผิดของพวกนั้นทั้งนั้น รู้ทั้งรู้ว่าการที่จะก้าวเข้าสู่โลกอาถรรพ์ ต้องเตรียมความพร้อม ศึกษาวีธีกำจัด และ ป้องกันให้มาก โดยเฉพาะปอบเนี่ย มันควรรู้แต่แรกอยู่แล้ว มาตายกันง่ายๆอย่างนี้ก็ถือว่าไม่ยอมศึกษากันมาดีๆเอง พวกครูไม่ผิดหรอก” อุ๊ยตาย เผลอร่ายยาวไปซะแล้ว อะดู ทำหน้ากันเหวอขนาดนั้นเลยเหรอ “สมัยโน้นก็มีนะประโยคที่ทุกคนก็พอจะรู้กันน่ะค่ะ อ่อนแอก็แพ้ไป น่ะ”

“ฮ่าๆๆๆๆๆ ยัยนี่ถูกใจเป็นบ้า!!! ทำไมเธอถึงไม่มาอยู่กลุ่มชั้นกันนะ!” ครูมุสิกะเป็นครูคนแรกที่ระเบิดเสียงหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่ง พูดแบบนี้เขินนะเนี่ย...-////-)

“ส่วนเรื่องของในสมัยนั้นถ้าไม่เคารพก็ไม่เหมือนสมัยนี้หรอกค่ะ ถ้าไม่ชอบลับหลังก็ไม่เรียกนำหน้าว่าครู ตั้งฉายาให้ ฮะๆ” ชั้นพูดก่อนจะขำแห้งๆให้ครูทั้งสาม

“เธอนี่ดูโปร่งใสดีนะ น่าสนุก...” ครูพรรณพยัคฆ์พูดก่อนที่จะหัวเราะในลำคอและหันมามองที่ชั้น

“หีบเลือกตั้งโปร่งใสกว่านะคะ” อืม...กลัวนิยายบินจังเลยค่ะ

“ห้ะ?พูดอะไรของเธอ??” ครูมุสิกะถามด้วยน้ำเสียงสงสัย ส่วนครูพรรณพยัคฆ์ก็ยืนทำหน้าเอ๋อ ไม่ต้องรู้หรอกค่ะ เดี๋ยวเรื่องมันจะบินซะก่อน

“อ๋อๆไม่มีอะไรหรอกค่ะ ฮ่าๆ...” เค้าควรปล่อยกูไปได้ละนาาาากูง่วงสัสๆอะตอนนี้ ปล่อยหนูไปเถ๊อะะะะะ

“งั้นเธอก็ไปได้แล้วล่ะ” อะจะพอหมดประโยชน์ก็ไล่เลย ฟรรค

“งั้นขอตัวลานะคะ” ชั้นพูดก่อนจะโค้งให้ครูทั้งสามและเดินออกจากโรงหมอแต่ว่า....

อาการอีโรเวนน่ามันกำเริบอีกแล้ววววววว เหี้ยเถอะ ครั้งนี้มันหนักเกินไปแล้วว้อย!!!

“ครูจับมันว้ายยยยยยยยยยยย!!!!”
.
.
.
.
๑๐ นาทีต่อมา

‘วุ่นวาย วุ่นวายเหี้ยๆ’ ชั้นได้แต่เพียงนึกในใจ ปาดเหงื่อที่ไหลลงมา และจ้องมองไปที่อีเวรอย่างเอือมระอา คนอะไรแรงเยอะชิบหาย...ถ้าอาการกำเริบอีกนี่แย่แน่....

“ให้ตายสิ....เธอน่ะ” ให้กูเฝ้าแน่นอน ขอลงสองร้อยค่—แค่กๆ ไม่ใช่ๆ ครูนาคิณีแม่งมีไรอีกวะ??

“ดูจากอาการเพื่อนขอฃเธอแล้วเนี่ยเพื่อนของเธออาการจะกำเริบอีกเมื่อไหร่ก็ได้ เพราะฉะนั้น—” ครูนาคิณีกำลังพยายามพูดรวดเดียวจบแต่...

“เพราะฉะนั้นนาคิณีเลยจะให้เธอเฝ้ายัยนี่ยังไงล่ะ” ครูมุสิกะดันพูดปาดหน้าซะได้ ฮะๆ น่าสงสาร

“ก็อยากที่ไอ้มุสิกะมันพูดนั่นแหละ ชั้นจะให้เธอเฝ้าเพื่อนของเธอโดยจะมีชั้นกับมุสิกะคอยเปลี่ยนเวรมาช่วยกันดู” นี่แหละที่กุต้องการคิดว่าจะต้องเฝ้าอีหอยนี่คนเดียวซะแล้ว...

“งั้นชั้นกับมุสิกะขอจัดการไปทำธุระก่อนละกันนะ” ครูนาคิณีพูดก่อนที่จะเดินออกจากห้องไปเลย จ้ะ!! ทิ้งกันได้ลงคอร์

“งั้นชั้นไปละ ไว้เจอกัน” ครูมุสิกะพูดแล้วก็เดินไปอีกคนนึงแล้ว....ต้องเฝ้าคนเดียวจริงๆอะ??

            ตอนนี้กุขออนุญาตบรรยายบรรยากาศรอบๆนะคะ คือข้างนอกมืดมาก และเป็นป่า คิดสภาพว่าข้างนอกมีเสียงจิ้งหรีดร้อง และเสียงแซ่กๆข้างนอก โรงหมอของครูนาคิณีที่เหมือนบ้านไม้ในบ้านหวานบ้าน เพิ่มทวีคุณความหลอนไปอีกเมื่อหมาเจ้ากรรมข้างนอกมันดันหอน นี่ต้องอยู่กับอีเวรสองคนจริงๆรึ?? เอาจริงๆอยู่สองคนเหมือนอยู่คนเดียวอะมืดมาก

“อีเวนรู้นะว่ามึงรู้เรื่องเมื่อสองร้อยปีก่อนแล้ว....ต่อจากนี้ชีวิตมึงไม่ได้เรียบง่ายเหมือนเดิมแล้วนะ....อาการมึงจะกำเริบบ่อยขึ้น และถ้าวันไหนที่อาการของมึงกำเริบถึงขั้นสุด มึงควรู้ว่าวันนั้นกูจะต้องเป็นคนกำจัดมึงด้วยมือของกู...กูไม่อยากให้วันนั้นมาถึงเลย....” ชั้นได้แต่พึงบอกโรเวนน่าโดยที่ไม่รู้ว่ามันได้ยินรึเปล่า....

            ถึงเราจะเป็นซาตานและพระเจ้า แต่เราสองคนได้รับข้อตกลงว่าหากอาการใครกำเริบจนถึงขั้นสุดให้กำจัดคนนั้นซะ 
.
.
.
พวกเราสองคนคือด้านตรงข้าม

 พวกเราสองคนคือ
 「เหรียญสองด้าน
จบ...
โปรดตติดตามตอนต่อไป...
———————————————————————————————————
อะแฮ่มมมมมมมมม ไรท์มาแล้วววววว หายไปนานเล้ยยยย55555จะบอกว่าช่วงนี้ไรท์ไม่มีเวลาเรยยยยยย ;-;) วันนี้ไรท์มีspeacial ep.มาให้นะ แต่รอแต่งก่อน ไม่อยากเอามาลงในตอนนี้ เพราะว่าท้ายตอนนี้มันดูดราม่ามาก555555555 นี้ทั้งนี้ก็หวังว่าทุกคนจะชอบนะคะ

และก็

1 หัวใจ=กำลังใจอันเหลือล้น

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 40 ครั้ง

76 ความคิดเห็น

  1. #76 l a b e l l e (@BellaRose12) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2562 / 14:28
    เขียนสนุกดีนะคะ แต่ขัดใจตรงตอนรู้ว่าเพื่อนคลั่ง คนเป็นเพื่อนสนิทกันเขาไม่เสียเวลามาอธิบายใครหรอกค่ะ เขาพุ่งตรงไปหาเพื่อนเลยตางหาก และอีกอย่าง ในหัวโฟมันมีอะไรที่คิดไร้สาระมากไป แต่ไม่ได้ว่าอะไรนะคะถ้าเป็นในสถานการณ์​ปกติ แต่นี่เพื่อนจะคลั่งและฆ่าคนอื่นอยู่แล้ว ยังเสียเวลามาคิดเรื่องไร้สาระแบบขำๆอยู่อีก จากที่กำลังโฟกัสว่า สองคนนี้มิตรภาพ​เพื่อนดูแน่นแฟ้น​กลายเป็นดูไม่จริงไปเฉยเลย
    #76
    0
  2. #54 Jatoki Poka (@jinattapoka) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 25 เมษายน 2562 / 12:47

    รอ~~~ร๊อ~~~รอ

    #54
    0
  3. #37 Woruwalan (@Woruwalan) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 15 เมษายน 2562 / 16:05
    สนุกมากเลยค่ะรอนะค่าา
    #37
    1
  4. #36 Souichi14 (@Souichi14) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 13 เมษายน 2562 / 17:45

    โอ้ว! อ่านไปขำไปตอนท้ายนี้โคตรจะน่ากลัวเลยเอาเป็นว่าสู้ๆนะไรท์

    #36
    1
  5. #33 จินร (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 3 เมษายน 2562 / 18:58

    หนุกมากกกกกกกกกกกกกกกกกกมาอีกน่ะ

    #33
    1
  6. #32 reeyeom (@reeyeom) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 3 เมษายน 2562 / 17:38

    คือแบบ...นางโคตรโรคจิต...'ถ้าปากสวยๆนั้นมีเลือดซิบออกมาต้องสวยมากแน่ๆเลย'....คิดเหมือนกันค่ะ

    #32
    1
  7. #29 07082548 (@07082548) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 1 เมษายน 2562 / 19:11
    ไรค์คะเปลี่ยนจาก ชั้น เป็นฉัน ดีกว่าค่ะ

    มันขัดหูขัดตาแปลกๆ
    #29
    2
    • #29-1 F0cu3 (@F0cu3) (จากตอนที่ 6)
      1 เมษายน 2562 / 19:33
      กรี๊สสสสส ไรท์จะพยายามนะคะ (พอดีไม่ค่อยชินกับคำว่าฉันเหมือนกันค่ะ55555 ไรท์หลอนคำว่าฉันจากภาษาพาที5555555) แต่เดี๋ยวจะค่อยๆปรับตัวไปนะคะ
      #29-1
    • #29-2 07082548 (@07082548) (จากตอนที่ 6)
      8 พฤษภาคม 2562 / 18:37
      ค่าา55
      #29-2
  8. #28 vantong3425 (@vantong3425) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 1 เมษายน 2562 / 17:39

    นางอาจจะตายรึไม่ตายก็ได้(ซึ่งตอนนี้รีดกำลังวิเคาระห์พระเอกอยู่ว่าใครสมควรจะเป็น)

    #28
    1
    • #28-1 F0cu3 (@F0cu3) (จากตอนที่ 6)
      1 เมษายน 2562 / 19:35
      ของโฟเลสเทรียคู่นางแน่นอนอยู่แล้วค่ะ55555 แต่ของโรเวนน่าก็ค่อยๆวิเคราะห์ไปเนอะ(^ν^)
      #28-1
  9. #27 Fomizan (@Fomizan) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 1 เมษายน 2562 / 15:54

    เราไม่อยากให้เรฟตาย...
    #27
    1
    • #27-1 F0cu3 (@F0cu3) (จากตอนที่ 6)
      1 เมษายน 2562 / 16:46
      นางอาจจะไม่ตายก็ได้น้า(^-^)
      #27-1