[เชียร ภาคีธรรม์อาถรรพ์] เหรียญสองด้าน

ตอนที่ 5 : Chapter III | ถ้ำปอบ[(2)Rovenna’s part]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 318
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 26 ครั้ง
    16 มี.ค. 62

ROVENNA’S PART

            ชั้นตื่นขึ้นมาในที่แห่งหนึ่ง ที่มันทั้งมืด และ หนาวเย็น.... ที่นี่มันที่ไหนกัน???

“อีโฟ!!!!!!” ชั้นพยายามที่จะตะโกนเรียกหาเพื่อนของชั้น แต่ไม่ว่าจะตะโกนให้ตายยังไงก็มีเพียงความเงียบที่ตอบกลับมา

“เล่นอะไรมึงเนี่ยออกมานะเว้ย!!!!!” มีเพียงแค่ความและเสียงของชั้นที่สะท้อนและดังก้องในความมืดอันไร้ที่สิ้นสุดของโถงทางเดินขนาดใหญ่ ที่มีเพียงแสงไฟสลัว ที่ติดอยู่ข้างผนังเป็นทางเดินไปที่ห้องใต้ดิน

            มีเพียงแสงไฟสลัว ความเงียบ และบันไดที่ดูเหมือนจะไม่มีจุดสิ้นสุด ใครมันเล่นตลกกันวะ อย่าให้รู้นะ จะตบให้หัวหลุดเลย ให้ทำไงได้ล่ะ...

ก็ชั้นกลัวความมืดนี่..

            เมื่อเดินลงไปเรื่อยก็เหมือนได้ยินเสียงที่คล้ายเสียงสวดภาวนาที่ค่อยๆดังขึ้นเรื่อยๆ ตอนนี้ขาของชั้นเริ่มที่จะสั่น น้ำตาเริ่มจะคลอที่เบ้า เพราะ ความกลัวที่มันเพิ่มพูนขึ้นมาโดยที่ไม่มีวี่แววว่าจะหยุดนั่น....

            เสียงสวดมนต์เริ่มดังขึ้นเรื่อยๆ เรื่อยๆ และถ้าหากเงี่ยหูฟังดีๆแล้ว มันไม่ใช่บทสวด แต่เป็นคาถามนต์ดำ ที่เป็นคาถา 1 ใน 5 เวทย์มนต์ต้องสาป ‘คำสาปแห่งการทำลาย

            และแล้วชั้นก็มาหยุดอยู่ที่หน้าประตูไม้ที่มีเสียงท่องคาถาดังลอดออกมา และ เสียงคนร้องไห้..... พร้อมกับเสียงหัวเราะอันน่าสะอิดสะเอียนที่พร้อมทำให้คนที่ได้ยิน จิตตกได้เลย เวลานี้ชั้นไม่มีเวลามาตลกหรอกนะ... เหงื่อกาฬเริ่มผุดขึ้นมา ดวงตาก็เริ่มร้อนผ่าว ทั้งๆที่ไม่มีอะไรที่มันน่ากลัวเลย แต่ทำไมถึงรู้สึกกลัวสุดๆไปเลยล่ะ??

            ชั้นรวบรวมความกล้าเมื่อเสียงสะอื้นมนห้องนั้นมันเริ่มดังขึ้น พร้อมกับเสียงกรีดร้อง ชั้นเรียกอาวุธประจำกายออกมา

‘เอาวะ เป็นไงเป็นกันว้อยยย!!!’

          ชั้นรวบรวมความกล้าทั้งหมดและทำท่าพังประตูเข้าไป แต่ร่างกายของชั้นมันกลับทะลุประตูไป ราวกับชั้นไม่มีตัวตน และ สิ่งที่ชั้นเห็นมันทำให้ชั้นขาแทบทรุดตรงนั้น

          มันเป็นภาพของเด็กสาววัย 15 เรือนผมสีเงินแกมม่วง ราวกับจันทรายามราตรี และดวงตาสีม่วงอ่อน ในชุดขุนนางชั้นสูงของทางตะวันตก แต่แววตาของเธอกลับดูสิ้นหวัง เธอกรีดร้องออกมาดังลั่น  พร้อมกับคราบน้ำตาที่เปรอะเปื้อนทั่วหน้าของเธอ และ ดวงตาที่สั่นระริก มันทำให้ชั้นรู้สึกคุ้นเคยแปลกๆ นั่นมัน...
.
.
.
.
.
.

เหมือนกับชั้นเลยเนอะ

            ชายหนุ่มในเสื้อคลุมสีดำกำลังหันไปทางเธอ ทำให้เธอกรีดร้องดังกว่าเดิม เขาหยิบมีดออกมาจากกระเป๋าของเขา

“ไม่เป็นไรนะ...การตายของเธอจะทำให้เราสามารถทำลายโลกอันโสมมนี้สำเร็จ” เขาเดินเข้าไปใกล้เธอ หญิงสาวเริ่มกรี๊ดขอความช่วยเหลือ

“ชู่ว...เงียบๆหน่อยนะ มันไม่เจ็บหรอก” เขาเริ่มเดินเขาเดินเข้าใกล็หญิงสาวเรื่อยๆ

“อึก!!!” ชั้นกุมหัวของตัวเองเพราะอยู่ดีๆหัวของชั้นมันกลับปวดขึ้นมา พร้อมความทรงจำเมื่อ 200 ปีที่แล้วที่ขาดกลับหายไป กำลังถาโถมใส่ชั้น ทำให้ชั้นเกือบจะสลบไปตรงนั้น

“กรี๊ดดดดดดดดด!!!!!!!!!” เสียงกรี๊ดของชั้นในวัยเด็กทำให้สติที่เริ่มเลือนลางของชั้นกลับมาอีกครั้ง ชายหนุ่มคนนั้นกำลังง้างมือและกำลังจะแทงไปที่หัวใจของเธอชั้นใจวัยเด็ก

“ไม่นะ!!!!!” ชั้นพยายามที่จะคว้ามือออกไป แต่ในใจก็รู้ว่าไม่มีทางใดเลยที่จะช่วยชั้นในวัยเด็กได้

            ได้โปรดเถอะ....ใครก็ได้....โปรดช่วยเธอที....

ปัง!!!!!!

            เสียงของประตูที่เปิดออกพร้อมกับกระสุนปืนที่พุ่งไปโดนที่มือของชายหนุ่มในเสื้อคลุมสีดำ

“โรเวนน่า!!!!!” เสียงอันคุ้ยเคยของเด็กสาวที่เธอรู้จักมันดีดังขึ้น

“โฟเลสเทรีย?!” น้ำเสียงของเธอในวัยเด็กที่เปี่ยมไปด้วยความหวัง พร้อมกับพยายามคว้ามือไปหาเพื่อนของเธอ แต่ว่า...

“เกะกะซะจริง....” ชายหนุ่มคนนั้นร่ายเวทย์อะไรบางอย่างพร้อมกับหนามสีดำที่พุ่งไปหา โฟเลสเทรีย... ไม่นะเธอหลบไม่ทันแน่ๆ

ฉึก!!!!!

            โลหิตสีชาดหยดแล้วหยดเล่าไหลลงพื้นจากดวงตาของโฟเลสเทรียในวัยเด็ก เพราะ หนามที่พุ่งไปนั้น

มันแทงเข้าที่ตาของโฟเลสเทรีย

“อ๊าาาาาา!!!!!!” โฟเลสเทรียกรีดร้องออกมา พร้อมกับพยายามลั่นไกปืนไปที่ขาทั้งสองข้างของชายชุดดำ ทำให้เขาเสียหลักล้ม และเธอก็ทำสำเร็จ ก่อนที่เธอจะจับหนามที่แทงตาของเธอและดึงมันออกจากดวงตาของเธอ

ฉึก!!!

            แต่ว่าความพยายามของเขาที่ล้มไปนั้นยังไม่หมดไป เขาแทงมีดไปที่ท้องของชั้นในวัยเด็ก  ถาพที่ชั้นเห็นนั้นชั้นถึงกับปิดปากตัวเองพร้อมกับน้ำตาที่ไหลรินลงมา

“สำเร็จแล้ว!!!! ท่านเทพีแห่งการทำลาย!!!ข้าทำสำเร็จแล้ว!!!!” ชายหนุ่มเอ่ยด้วยสีหน้าที่เปี่ยมไปด้วยความสุขี

“โรเวนน่า!!!!!!! แก....” เธอกรีดร้องชื่อของชั้นออกมา ตอนนี้แววตาของโฟเลสเทรียนั้นเต็มไปด้วยความโกรธา เป็นภาพที่ไม่ได้เห็นง่ายๆเลยนะ...

“ฮะๆ....อะ ฮะๆ....ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆ!!!!!!!” โฟเลสเทรียหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่ง เสียงหัวเราะของเธอนั้นทำให้ชายหนุ่นในเสื้อคลุมนั้นหน้าซีด และ เริ่มที่จะตกใจกลัว

“เทพีแห่งการทำลายงั้นเหรอ?? งั้นแกลองดูซิว่า):@@-):”2฿/มั้ยล่ะ??” เสียงช่วงหนึ่งของโฟเลสเทรีนมันขาดหายไป เธอคิดจะพูดอะไรกัน เหมือนมีคนพยายามที่จะไม่ให้ชั้นได้ยิน เสียงของโฟเลสเทรียเลย....

“ไม่จริงน่า!!!” ชายหนุ่มเสียงสั่นด้วยความกลัว

“ยินดีที่ได้พบ สาวกของข้า” โฟเลสเทรียหลับตาข้างที่ไม่ได้โดนแทง ก่อนที่เธอจะลืมตาทั้งสองข้างขึ้นมา พร้อมกับดวงตาข้างที่เธอโดนแทง เธอไม่มีตาขาว ดวงตาสีแดงชาด และของเหลวสีทมิฬที่ไหลออกจากตาข้างที่เธอโดนแทงก่อนที่มันจะไหลลงไปและเริ่มรวมกันและกลายเป็นรอยยิ้มที่กำลังแสยะยิ้มอย่างน่ากลัว “แต่ว่านะคนที่มันทำร้ายเพื่อนของข้าน่ะ....ข้าไม่รับเป็นสาวกหรอกนะ :)”

“ไม่นะ....ข้าขอโทษ....อ้ากกกกกกก!!!!!” ร่างของชายหนุ่มตรวหน้าฉีกขาด ก่อนที่ชั้นจะได้รับรู้ว่าบุคคลที่อยู่ในเสื้อคลุมนั้น

คือพ่อของชั้นเอง

———————————————————————————————————

            ชั้นตื่นขึ้นมาในเวลาหกโมงเช้าตามเคย ชั้นรีบวิ่งไปที่หน้าประตูห้องและยืนเฝ้าอยู่ที่ประตูหน้าห้องที่พวกเรานอน

            สามสิบนาทีต่อมานั่นไงคะมันมาแล้ว ยิ้มหน้าระริกระรี้มาเลย

“ไปไหนมา?” ชั้นถามมันไปค่ะ เอ๊ะๆดูทำหน้าซิ นี่ถามเพราะเป็นห่วงนะเนี่ย

“บ่นเป็นคุณแม่ไปได้ ไปไหนก็ได้ สัส โตแล้ว” อะไรว้าาาา คนอุตส่าห์เป็นห่วงแล้วสภาพนี่มันอะไรกันคะ เธอไปคลุกฝุ่นที่ไหนมา??

“เออๆ แล้วแต่มึงละกัน ภารกิจจะเริ่มตอน 7 โมงเช้า อย่าช้าละกัน” ชั้นพูดพร้อมเดินออกมาห่าง งอนแล้ว!! ไม่ต้องมาง้อด้วยนะ ฮึ่ย!

“นี่ๆเธอน่ะ” มีผู้หญิงเข้ามาทักชั้นล่ะ หน้าตาพื้นๆจังนะ

“หืมอะไรเหรอ??” มาทำไมวะจะไปไหนก็ไป๊

“ชั้นชื่อ นภาคราม นะ เธอล่ะ” คุณเธอมาจากไหนวะะะ แล้วมาทักกูทะไม๊?!

“อ่อ เราชื่อการเวกล่ะ” บอกชื่อปลอมคือทางออกที่ดีที่สุดค่ะทุกท่าน

“อ่อ การเวกเพื่อนอีกคนของเธอล่ะ??” ถามแทงใจดำไปอี๊กกกกกกก ยอมแล้วค่า เจ็บสุดๆเลยค่าาาา

“มันไปเดินเล่นอะ” ไม่ค่ะ กูรุ้ว่ามันไปตามหาว่าที่ผัวในอนาคตของมัน ให้ตายเถอะ

“เหรอ?? งั้นหวังว่าเราจะเจอกันใหม่นะ” เธอพูดพร้อมทำท่าจะเดินออกไป แต่ว่า....

“เดี๋ยว!!!มานั่งเป็นเพื่อนคุยหน่อยได้มั้ย??” ทำไมร่างกายมันขยับไปเองหว่า....

“หืม ได้สิ” 

            แล้วหลังจากนั้นเราก็นั่งคุยกันจนเริ่มสนิทกันพอตัวค่ะ แล้วเราก็ได้รู้ว่าเราอยู่กลุ่มเดียวกัน ช่างดีเหลือเกิน แต่ว่ากลุ่มของครูอัคชาถ้าตามเนื้อเรื่องรอดมาตั้ง 8 คนเลยนะเว้ย งั้นแปลว่ามีคนต้องตายสินะ...ขออย่าให้เป็นนภาครามเลยเถอะ

            ครูแกก็ให้ไปเดินๆ แล้วออกมานี่หว่าแต่ต้องฆ่าปอบให้หมด ของกล้วยๆ รอดครบแน่ค่ะ เชื่อใจน้องเวนเรยค่ะ

@ในถ้ำ

            จะว่าไปแล้ว....มันก็น่ากลัวเหมือนกันนะเนี่ย อีดอกกกกก กลัวววววว ให้ตายเถอะน่า แค่เดินเข้ามากลิ่นคาวก็เต็มไปหมด แถมในถ้ำนี่ยังอับมากๆเลยด้วย แล้วก็ ถ้าไม่ตั้งใจนี้เดินลื่นตะไคร่น้ำได้เลยนะ เราเดินมาซักพักก็ถึงทางที่ครูกำหนดให้แล้ว แต่พอเราเดินหันหลังเท่านั้นค่ะ.....

‘ปอบมาจากไหนวะ อีเหี้ย!!’

ฉึก!!

            ชั้นแกว่งดาบคู่ใจของชั้นไปปาดคอปอบตัวนั้นก่อนที่จะแทงซ้ำไปที่กระเพาะอาหารของมัน คนอื่นเขาก็เริ่มชื่นชมชั้นกัน กูแม่ง โครตหล่อ โครตคูล

“อย่าเพิ่งชื่นชมชั้นค่ะ ระวังด้วย จุดอ่อนของปอบคือกระเพาะอาหารนะคะทุกคน สู้ๆ!”

            จบประโยคของชั้นปอบมันกรูเข้ามาเลยค่ะ เหมือนรู้ว่าความลับแตกเลยกระโจนออกมาอะ ชั้นไม่เป็นไรหรอกนะ แต่คนอื่นแม่งดูเก้ๆกังๆ ส่วนนภาครามก็ทั้งซัพพอร์ต และ ก็โจมตีไปพร้อมกัน สวยเพี๊ยะสวย

“ทุกคนออกไปเถอะ!!” ห้ะ??นภาครามพูดว่าอะไรนะขออีกที

“จะบ้าเหรอ?!จะออกก็ต้องออกไปพร้อมกันสิ!!!” ชั้นตะโกนออกไปอย่าบอกนะว่านภาครามคือคนที่ตายน่ะ?!

“ขอโทษนะการเวก แต่ชั้นไม่ไหวแล้วล่......” เธอพูดพร้อมลงตัวไปนอนกับพื้น ไม่นะเธอใช้พลังเยอะเกินขีดจำกัดเธอไปแล้ว พวกปอบกำลังวิ่งไปแทงเธอ และแล้วปอบก็เริ่มทึ้งไส้ของนภาครามออกมา....ไม่นะ

“ใครมันจะ....ไปยอมกันวะ?!?!” ใครมันจะไปยอม!!ชั้นพูดพร้อมแกว่งดาบไปที่พวกปอบและเข้าไปช่วยนภาคราม เพื่อนๆคนอื่นก็ช่วยกันปอบให้เหมือนกัน ใจดีกันจัง

“วิ่ง!!!!!!” ชั้นตะโกนก่อนที่ทุกคนจะรีบวิ่งออกจากถ้ำไปหาครูอัคชาที่รออยู่หน้าถ้ำ 

            เราออกันมาได้หมดแต่ว่า...นภาคราม....

“พอเถอะนะการเวก...ชั้นไม่ไหวแล้วล่ะ....” ไม่ไหวก็ต้องไหวสิ!!!จะให้ชั้นปล่อยเธอตายตรงนี้เหรอ?! ไม่มีวันซะหรอก!!!

“จะบ้าเหรอ?!อุตส่าห์รอดออกมาได้จะมาตายตอนจบเนี่ยนะ?! คิดว่าตัวเองเป็นเมรีเหรอ?!” หงุดหงิด หงุดหงิดที่สุดเลย!!!!

“ขอโทษนะ...แต่ไม่ไหวแล้วล่ะ...” เธอพูดก่อนที่ดวงตาของเธอจะค่อยๆปิดลง

“แสดงละครน้ำเน่าจบรึยัง??”

“ไม่นะ นภาคราม ไม่ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ” ปวดหัว ความรู้สึกแบบนี้มันกลับมาอีกแล้ว ใครก็ได้ โฟเลสเทรีย

ช่วยด้วย.......











“กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดด”

จบ....
โปรดติดตามตอนต่อไป....
———————————————————————————————————
แฮร์!!!!//โดนตบ อะแฮ่ม ไรท์ขอโทษนะคะที่หายไปนานม๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก ไรท์วุ่นมากช่วงนี้เพราะจะขึ้นม.1แล้ววว กรอกเอกสาร อนึ่งปารัสซี่กำลังเซ็นลายเซ็น และไรท์จะบอกว่า ไรท์ปิดเทอมแล้ว!!!! แสดงความดีใจกะไรท์หน่อยยยยย เย้~~~~~~~~~//โดนตบ
ยังไงก็ไรท์comeback ละน้า รักคนอ่านทุกท่านนะคะ
1 หัวใจ=กำลังใจอันเหลือล้น
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 26 ครั้ง

76 ความคิดเห็น

  1. #25 07082548 (@07082548) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 18 มีนาคม 2562 / 16:36
    อ-อัพแล้ว!!
    กี๊ดดดดดดดดด
    วู้~~~
    #25
    1
    • #25-1 F0cu3 (@F0cu3) (จากตอนที่ 5)
      18 มีนาคม 2562 / 19:14
      ไม่ต้องดีใจขนาดนั้นก็ได้นะคะ555555
      #25-1
  2. #24 kpoogzb1412 (@kpoogzb1412) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 17 มีนาคม 2562 / 21:01
    สนุกอ่าาาา><
    #24
    1
    • #24-1 F0cu3 (@F0cu3) (จากตอนที่ 5)
      18 มีนาคม 2562 / 19:14
      ขอบคุณมากค่าาา แอร้ยยย เขิล
      #24-1
  3. #23 Fomizan (@Fomizan) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 16 มีนาคม 2562 / 21:06
    ทำไมรู้สึกว่า... ตอนนี้ดู... ดรากกว่าเดิมน่ะ
    #23
    1
    • #23-1 F0cu3 (@F0cu3) (จากตอนที่ 5)
      16 มีนาคม 2562 / 21:50
      คาร์แรคเตอร์ของโรเวนน่าเค้าจะเป็นคนจริงจังปนตลกค่ะ อะไรจริงจังก็จริงแบบมากๆ อะไรที่มันอยากให้ติดตลกก็จะแอบมีเมาๆมานิดหน่อยค่ะ ต่างจากโฟเลสเทรียที่นางเมากาวอยู่ตลอดเวลา555555
      #23-1
  4. #22 Nida0_0 (@Nida0_0) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 16 มีนาคม 2562 / 21:05
    เย้~~ไรท์อัพเเล้วโว้ยยยยยยยรีบตรงดิ่งมาอ่านเลยนะเนี่ยพึ่งรู้นะเนี่ยว่าไนท์จะขึ้นม.1งั้นก็คงอยู่ปีเดียวกันกับเค้าอะดิเค้าก็กำลังจะขึ้นม.1
    #22
    7
    • #22-5 Nida0_0 (@Nida0_0) (จากตอนที่ 5)
      18 มีนาคม 2562 / 13:04
      ไรท์เเชทเค้าชื่อChnida suntornproadee นะคะ
      #22-5
    • #22-6 Nida0_0 (@Nida0_0) (จากตอนที่ 5)
      18 มีนาคม 2562 / 13:04
      บังเอิญพิมพ์เเล้วมันขึ้นอีกอย่างนะค่ะไอคำว่าเดชาไม่ต้องไปสนใจหรอก
      #22-6