[เชียร ภาคีธรรม์อาถรรพ์] เหรียญสองด้าน

ตอนที่ 10 : Chapter VII | ฝึกสอน(1) & ความจริง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 186
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 11 ครั้ง
    11 ก.ค. 62

Rovenna’s Part

๒๒.๐๐

           นี่มันก็ผ่านมานานแค่ไหนแล้วนะ...ที่ฉันอยู่ที่นี่??เป็นวันเป็นสัปดาห์ไม่สิเป็นเดือน...เหงาจัง...เมื่อไหร่อีเมฟจะมานะ....หวังลมๆแล้งๆนี่มันสี่ทุ่มแล้วมันคงกำลังหลับสบายอยู่สินะดีจัง....ดูฉันสิ....อาการกำเริบทุกวันๆต้องลำบากคนอื่นมาช่วยจับลำบากอีเมฟมาคอยดูแลมาป้อนยาตลอดทั้งๆที่มันก็มีหน้าที่ต้องทำในคุ้มอีกทำไมฉันถึงถึงได้เป็นภาระขนาดนี้นะ??


อยากตาย


            นี่มัน...?มีดนี่ใครเอามาวางไว้กันนะ?? แต่ก็ขอบคุณละกัน ลาก่อนทุกคนลาก่อนนะเมฟขอให้ได้เจอกันอีก ฉันหันด้านคมของมีดเข้าหาตัวเองและพร้อมจะแทงที่อกของฉันแต่ว่า....


ปัก!เคร้ง!


ทำบ้าอะไรของหล่อนยะ?!?!” จู่เมฟที่มาจากไหนไม่รู้ก็ปัดมีดของฉันกระเด็นพร้อมกับเพียร์เรนที่วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามา


อีเวน!!มึงทำบ้าอะไรเนี่ย?!?!” เพียร์เรนที่วิ่งเข้ามารีบตรงมาหาฉันพร้อมสำรวจร่างกายของฉันว่ามีบาดแผลตรงไหนรึเปล่า??


พวกมึงนี่มันดึกแล้วนะมาที่นี่ได้ไง?” ฉันพยายามเบี่ยงประเด็นเพื่อไม่ยอมตอบคำถามของเมฟและเพียร์เรน


กูไปขอครูนาคิณีให้กูกับอีเพียร์มาดูแลมึงไง ว่าแต่เซนส์มึงแม่นดีนี่เพียร์” เมฟพูดก่อนที่จะมองเพียร์เรนที่กำลังสำรวจร่างกายของฉันอยู่


แน่นอนอยู่แล้ว” เพียร์เรนหันไปสบตากับเมฟซักพักก่อนที่จะหันมาสำรวจร่างของฉันต่อ


แล้วมึงจะตอบได้ยังว่าเมื่อกี้มึงจะทำอะไร?” เมฟมองมาที่ฉันด้วยสายตาที่แสดงความโกรธาออกมาแต่มันก็แฝงไปด้วยความห่วงใย....อบอุ่นจัง.... นี่คงเป็นเหตุผลว่าทำไมทุกคนถึงหลงรักเธอสินะ....


อิจฉาจัง


ก็เห็นชัดอยู่ไม่ใช่เหรอ??” ฉันตอบไปบรรยากาศเริ่มชวนอึดอัดสองคนนั้นเงียบก่อนที่จะมองมาที่ฉัน


Pearrane’s Part


            สายตาของอีเวนตอนนี้มันเต็มไปด้วยความสิ้นหวังโศกเศร้าผิดหวังและอิจฉานี่มันบ้าอะไรกัน?? เหมือนนี่ไม่ใช่โรเวนน่าที่ฉันรู้จักโรเวนน่าแสนบ้าบอและร่าเริงคนนั้นหายไปไหนแล้ว...?


มึงทำไปเพื่ออะไรวะ??” ฉันถามเธอไปบรรยากาศรอบข้างตึงเครียดกว่าเดิมเป็นครั้งแรกที่ฉันเห็นโฟเลสเทรียทำหน้าจริงจังขนาดนี้


กูอยากตาย” ประโยคที่โรเวนน่าเอ่ยออกมาทำให้เราสองตกใจเป็นอย่างมากโดยเฉพาะโฟเลสเทรียเธอแทบทรุดกับพื้นเมื่อได้ยินประโยคนั้นแต่ยังดีที่เธอยังประคองตัวเองได้อยู่


กูอยู่ไปก็เป็นภาระพวกมึงเปล่าๆทุกวันนี้แค่มึงต้องคอยห้ามกูไม่ให้อาการกำเริบคอยป้อนข้าวคอยดูแลกูทั้งๆที่พวกมึงยังมีหน้าที่ที่ต้องทำในคุ้มอีก” โรเวนน่าพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเธอเงยหน้าขึ้นมาก่อนจะแสยะยิ้มอย่างโรคจิตและพูดว่า 


นี่ไงเหตุผลทั้งหมดน่ะ” น้ำตาของโรเวนน่าไหลลงมาจากหางตาแววตาของเธอนั้นเต็มไปด้วยความรู้สึกอันแสนสะอิดสะเอียนจนฉันอยากจะอ้วกออกมาตรงนี้ให้รู้แล้วรู้รอดไป


กูเคยบ่นมั้ยเวลาที่กูคอยดูแลมึง?” ท่ามกลางความเงียบโฟเลสเทรียก็ได้เอ่ยขึ้นมากูไม่เคยคิดว่ามึงเป็นภาระเลยกูเต็มใจช่วยมึงมากๆเพราะมึงคือเพื่อนของกูไง” พูดจบโฟเลสเทรียก็โผเข้ากอดโรเวนน่าอย่างรวดเร็ว


มึงก็อย่าคิดเองให้มากนักพวกกูเต็มใช่ช่วยอยู่แล้วน่า” ฉันพูดก่อนที่จะเดินไปกอดโรเวนน่าเหมือนกับโฟเลสเทรีย


มึง...สัญญากับกูได้มั้ย??ว่ามึงจะไม่ทิ้งกู...??” โรเวนน่าถามด้วยน้ำเสียงสั่นพร้อมกับน้ำตาที่เริ่มจะคลอที่เบ้าตาของเธอ


กูขอสาบานว่ากูจะไม่ทิ้งมึงเด็ดขาด” โฟเลสเทรียเอ่ยขึ้นมาพร้อมกระชับอ้อมกอดให้แน่นยิ่งกว่าเดิมและโรเวนน่าก็ร้องไห้ออกมาซะแล้ว


กูด้วยฮึก....” ฉันพูดก่อนที่น้ำตาก็เริ่มที่จะไหลลงมาเข่นกันว้ากกกกฉันว่าฉันก็ไม่ได้บ่อย้ำตาตื้นขนาดนั้นนะ


อีพู่ร้องไห้....ทำไมวะฮึกฮืออออออ” อ้าวอีโฟเลสเทรียก็เสือกร้องไห้เหมือนกันอีผีแตกสามจร้า55555


กูก็ไม่รู้ฮืออออแล้วมึงจะร้องทำไมมมม??” ฉันถามไปมันไปก่อนที่เราสามคนจะเริ่มร้องไห้หนักกว่าเดิมเพียร์ว่าถ้าหลุดจากยุคนี้ไปได้เราสามคนควรจะไปบำบัดสมองซักหน่อย....ว่าแต่กูจะร้องไห้ทำไมวะ...? นั่นสิ...


กูก็ไม่รู้เหมือนกันโอ้ย!!” จบประโยคฉันก็ตบหัวโฟเลสเทรียไปเต็มแหมอย่าคิดว่าฉันไม่เห็นสิ่งที่อยู่ในมือหล่อนนะคะ=_=)


เลิกตอแหลอีผีมึงใช้น้ำตาปลอม” ใช่ค่ะในมือมันคือน้ำตาปลอมโอ้ยอีเหี้ยจะมีทุกอย่างเลยแมะอีนี่ยิ่งกว่าโดราเอม่อนอีกจย้า


...นี่มึงใช้น้ำตาปลอมเหรอ??” โรเวนน่าน้ำตาหดทันทีค่ะเปลี่ยนอารมณ์เร็วมากยิ่งกว่าไบไพลาห์๕๕๕๕๕


ก็เห็นพวกมึงร้องกันอะกูเลยอยากร้องบ้างเขินเดี๋ยวตามกระแสไม่ทันกรี๊ด” มันทำเสียงตอแหลแล้วมันก็ปิดหน้าค่ะนี่มันคิดว่าตัวเองเป็นนางเอกการ์ตูนสาวน้อยรึไงวะน่ารักมากร๋ออออ


กรี๊ดพ่อมึงสิ!!!” อีโรเวนน่าต่อยนังโฟเลสเทรียจนหน้าหันเลยเหมือนรวบรวมความโกรธทั้งชีวิตไว้และมาลงที่โฟเลสเทรียอะสงสาร๕๕๕๕๕๕


แสดงเก่งนักนะมึงว่าแต่มึงเอาน้ำตาปลอมมาจากไหน” มันแสดงเก่งจริงแต่ยุคนี้ไม่มีน้ำตาปลอมนะถ้าจะมีที่นี่คงมีแต่น้ำมนต์


ก็วันที่ระเบิดคือวันที่กูซ้อมแสดงละครโรงเรียนไงแล้วพอซ้อมเสร็จก็ไปรับอีเวนมานอนที่หอกูแล้วก็เล่นกันยาวเลยกูเลยไม่ได้เอาน้ำตาปลอมเก็บเพราะตอนนั้นกูขี้เกียจ” อห.ขี้เกียจยิ่งกว่าตัวแทนบาปเกียจคร้านอย่างกูอีกจย้าอีนี่มันได้เป็นตัวแทนบาปอัตตาได้ไงวะ


ออเจ้าเป็นคนกำเริบ—“ไม่ทันที่ฉันจะพูดยาวไปมากกว่านี้โรเวนน่าก็เอามือมาปิดปากฉันใจล้ายขอบทเยอะๆหน่อยก็ไม่ได้;-;)


หุบปากเถิด” โฟเลสเทรียที่กำลังลูบแก้มตัวเองก็พูดขึ้นมาด้วยสีหน้าที่ไม่แสดงอารมณ์(หน้าตายนั่นแหละหน้าคล้ายๆสดายุตอนเด็กที่มันตอแหลอะ[แต่อีนี่ตอแหลกว่านะ-])


แล้วคืนนี้พวกมึงก็นอนที่โรงหมอเหรอ??” โรเวนน่าถามแหม๊ถามมาได้มาขนาดนี้แล้วไม่นอนเฝ้าก็ไม่ได้แล้วจ้ะ


แน่นอน” ฉันตอบก่อนจะชูนิ้วโป้งให้โรเวนน่าที่ตอนนี้ทำสีหน้าดีใจสุดขีด


งั้นนอนเถอะง่วงแล้ว” โรเวนน่ายิ้มก่อนจะล้มตัวลงนอนแต่ปัญหาคือพวกกูต้องนอนพื้นเหี้ยมากตื่นขึ้นมานี่ปวดหลังแน่


อ่าห้ะฝันดี” เราสามคนพูดพร้อมกันก่อนที่จะหลับตาและเข้าสู่ห้วงนิทรา.....


Folestria’Part


นอนไม่หลับ.....’ นี่คือสิ่งที่ฉันคิดค่ะกังวลเรื่องของโรเวนน่ามากปกติเธอเป็นเด็กดีนะแต่ว่าช่วงนี้เหมือนเธอจะเงี่เอ้ยกังวลมากเกินไปหน่อย...โรเวนน่าจะยังไม่รู้ว่าการที่เธอเศร้าเครียดหรือกังวลนี่แหละคือช่วงที่อาการมักจะกำเริบมากที่สุด


            จะว่าไปทำงานที่คุ้มนี้ก็สนุกเหมือนกันนะแต่ไม่เข้าใจว่าทำไมคนอื่นๆถึงทำหน้าตาที่พร้อมจะตายตลอดเวลาแบบนั้นกันหว่า...?หรือว่ากูรสนิยมแปลกคนเดียว?! บ้าบอ!! ท่านนักอ่านคิดว่าไงคะ??ช่วยโฟเลสเทรียคนนี้คิดหน่อยค่ะ....จะว่าไปนี่ก็ผ่านมานานแท่าไหร่แล้ววะที่ทุกอย่างเงียบสงบแต่ก็ดีแล้วแหละเห็นแบบนี้แต่ฉันชอบความสงบที่สุดเลยล่ะ


แต่ว่าสงบไม่ทันไรก็.....


ตื่นได้แล้วพวกเธอน่ะ!!” เสียงใหญ่ของครูอัคชาทำให้ฉันเผลอเด้งตัวลุกขึ้นอย่างรวดเร็วขณะที่อีเพียร์เรนกะอีโรเวนน่ากำลังหาวและขยี้ตากันตามฉบับคนเพิ่งตื่น


ปลุกได้เก้วกาดมาก” เพียร์เรนหาวก่อนที่จะหันไปมองต้นเสียงแต่พอมันรู้ว่าเป็นใครก็หงอยไปเลยเล่นของสูงนะมึ๊ง


เกรี้ยวกราดไม่ใช่เก้วกาดอีสัส” โรเวนน่าพูดก่อนจะหันไปมองค้อนใส่เพียร์เรน


รู้แล้วอีเหี้ยตอนเด็กแม่ให้แดกพจนานุกรมราชบัณฑิตยสถานเหรอเวร?” เออจ้าเถียงกันเข้าไปครูอัคชามองเหมือนจะแดกหัวพวกแม่งเลยค่ะนักอ่านทุกท่าน


จะเถียงกันอีกนานมั้ย?!?!ตื่นแล้วก็ตามข้ามา!!” อีเหี้ยคนหรือหมาดุชิบหายเลยค่ะกลัวแล้วจ้า


            หลังจากที่ครูอัคชาตวาดเรียบร้อยแล้วเราก็ตามครูอัคชาไปที่ลานฝึก....ยังไม่มีใครมาเลยว้อย!!


พวกเธอก็รอซักพักละกันพวกนั้นไอ้พรรณพยัคฆ์กำลังไปเรียกมา” ครูอัชาพูดก่อนที่เราจะลองดูตำแหน่งที่นั่งที่ดีที่สุดแน่นอนนั่งกลางๆไม่ไกลมากและไม่ใกล้มาก


             ซักพักคนอื่นๆก็เริ่มทะยอยเข้ามาและนั่งลงอย่างว่าง่ายแต่ก็มีเสียงซุบซิบดังอยู่ตลอดเวลาคนเริ่มมาครบแล้วส่วนพวกครูก็มากันเกือบครบเหมือนกันเหลือแค่ครูสดายุกับครูกุมิตันไม่งั้นก็ครบสูตรคุณครูว


ตั้งแต่นี้ที่นี่จะเป็นลานฝึกของพวกเด็กใหม่หาที่นั่งให้ดีๆและหุบปากให้สนิทด้วย” จบประโยคของครูพรรณพยัคฆ์ทุกคนก็เงียบเลยค่ะเหลือแค่เชียรเนตรและอีกประมาณ1-2ที่ยังไม่เงียบ


โฟมึงอย่าทำตัวเป็นจุดเด่นได้ป้ะ?” เพียร์เรนหันมากกระซิบฉันอิหยังวะฉันก็ทำตัวตามปกติของฉันป่าววะ?


เด่นตรงไหนวะนี่ก็ปกติของฉันนะ....” ฉันตอบไปด้วยความงงอะไรวะไม่ปกติตรงไหน._.)?


มึงเพลาๆความดึงดูดอีกาของมึงลงบ้างก็ได้นะ” อ๋อเรื่องนี้นี่เองแต่ให้ทำไงได้แค่ฉันนั่งเฉยๆอีกาก็บินมาเกาะเต็มไปหมดแล้วอะแอแง


ผู้ใช้คุณไสยมืออาชีพแล้วไง?เอามีดแทงก็ตายได้เหมือนกันหมดแหละน่า” เชดโด้พูดจาได้เปรี้ยวตีนมากค่ะไม่แปลกใจที่โดนครูพรรณพยัคฆ์ใส่หนักขนาดนั้น(ไม่คิดลึกนะคนดี—)


ไม่ได้ยินที่บอกให้นั่งเงียบๆเหรอ??” กรี๊ดครูหนูมาแม่คะหนูเขินอร๊ายยยยยยตอนนี้ทุกคนหันมาทางนี้ช่วยสนใจที่ครูพูดกันด้วยอีกอย่างถ้าหันมาทางนี้ล่ะก็จะไม่มีใครละวังหลังให้นะและแน่นอนงูไปโผล่ข้างๆน้องเนตรค่ะแต่เกิดเหตุไม่คาดฝัน...


ตุ้บ!


            อีโรเวนน่าผู้ตกใจ(ทั้งๆที่งูก็ไม่ได้ไปโผล่ข้างตัวมันมันแม่งฟันหัวงูขาดเฉยเลยอีเว๊นนนนครูนาคิณีจ้องตาเขม็งเลยอะกลัวว้อยยยยย


อีการเว๊กกกกกมึงไปทำน้องงูทำม๊ายยยยย” ฉันพูดพร้อมเขย่าตัวของอีโรเวนน่าที่ตอนนี้สติหลุดและหน้าซีดสุดขีด


ครูนาคิณีมองเหมือนจะแดกหัวมึงเลยว่ะเพื่อน....” เพียร?เรนกระซิบกับเราสองคนเออว่ะหน้าครูคือพร้อมเด็ดหัวอีเหี้ยข้างกูทุกเวลาเลยค่ะ


เลิกขู่พวกมันซักทีเถอะมีกฏอยู่ว่าในช่วงระหว่างการสอนครูฝึกจะต้องระวังให้เกิดการตายน้อยที่สุด” เจ๊กาพูดขึ้นมาไอ้แม่เยดโครตเท่ห์อยากชูป้ายไปแช้วพูกดังๆว่าเอฟศรีแม่กาค่ะ!!!!’ “ฉะนั้นเลิกกลัวแล้วฉันจะได้เริ่มสอนเสียที


มีใครตอบได้บ้างว่าไสยศาสตร์’ คืออะไร?”


........


             เงียบกริบได้ยินเหมือนเสียงกากากาเลยค่ะเอาจริงๆฉันก็ตอบได้นะแต่ไม่เอาอะคนจริงเขาไม่พูดเยอะเจ็บคอ-


นี่เราสอนก้อนหินอยู่เหรอ?” ครูอัคชาพูดส่วนครูพรรณพยัคฆ์ที่ยืนอยู่ข้างๆก็หัวเราะคิกคักเหมือนเป็นบ้า


ถ้าไม่มีใครตอบภายในวินาทีฉันจ—“


ศาสตร์ในการใช้งานสิ่งที่เหนือธรรมชาติเพื่อจุดประสงค์บางอย่างครับ” น้องวิฌชาเริ่มตะร่ายยาวแล้วเราจะตัดให้น้องวิชฌาที่กำลังพูดเป็นแบ๊คกราวด์ไปนะคะ


มึงกูถามจริงมึงรู้คาถาไรบ้าง??” โรเวนน่าพูดขึ้นเอาจริงๆเราไม่รู้คาถาอะไรเลยนอกจากพวกเวทย์มนต์มันก็คล้ายๆกันมั้ง._.) น่าจะนะ-


หึ....” ฉันหัวเราะหึในบำคอทำให้ทั้งสองคนหันมามองแบบตกใจ


มึงรู้เหรอ?!” โรเวนน่ามองฉันอย่างตกใจและเพียร์เรนที่ยิงคำถามใส่ฉัน


แน่นอนคาถาที่กูรู้คือ....” ฉันเว้นวรรคให้พวกนั้นได้นั่งลุ้นกัน 


เร็วๆๆกูอยากรู้ววววว” เพียร์เรนเขย่าตัวของโรเวนน่าอย่างแรงพร้อมทำท่าอยากรู้อยากเห็นถึงขีดสุด


ซิมซาชาบิม-“ จบประโยคมือของเพียร์เรนก็มาประเคนลงที่ท้ายทอยงามๆของฉันรุนแรงอะแงงงงง


            ถ้าถามว่าทำไมฉันถึงรู้เพลงสมัยใหม่อย่างซิมซาลาบิมคุณเคยดูเรื่องไปต่างโลกกับสมาร์ทโฟนมั้ยคะนั่นแหละใช่เลยสัญญาณอินเตอร์เน็ตก็มาจากไหนไม่รู้บังเอิญใช่มั้ยล่ะมันคงไม่เวอร์ไปนะ...เดี๋ยวฉันให้ดูเลยนี่ไงสัญญาณอินเตอร์เน็ตอะสุดยอดไปเลยใช่มั้ยล่ะ?!


กวนตีนนะมึง” ถือว่าสีสันให้เรื่องละกันแต่ละตอนก็ดราม่าชิบหายเลยห่าเอ๊ยเนี่ยเริ่มตอนนี้ก็มีดราม่าอีกจะร้องไห้


ดีนี่รางวัล” เจ๊กากนาสูรพูดก่อนจะโยนถุงเงินให้วิฌชาแต่เหมือนเจ๊แกจะปาผิดเลย....


ปั้ก!!


เข้าหน้าอีเพียร์เรนไปแล้วค่ะะะะ!!!


ตายจริงครูไม่ได้ตั้งใจนะขอโทษจริงๆ” แต่หน้าเจ๊ไม่สำนึกผิดเลยนะคะเจ๊ว้อยยยยยยย


มึงอย่าเพิ่งตายนะถ้ามึงตาย...กูจะแย่งผัวมึง-“ ฉันก้มลงไปกระซิบเพียร์เรนแต่....


ปั้ก!!!


          อีผียยยยยที่อย่างนี้อะเสือกตื่นฮือออหน้าสวยๆของกูจะช้ำมั้ยเนี่ย,_,)


เอาล่ะเธอก็เอาถุงเงินให้นายวิชฌาซะนะแล้วก็จำไว้ซะพวกครูไม่ได้อยากจะโหดตลอดเวลาหรอกนะ” จ้ะๆไม้อ่อนสลับไม้แข็งแบบนี้มุกซ้ำนะคะไม่ผ่านๆไปเล่นมาใหม่ถ้าเชื่อฟังและทำตัวดีๆพวกเธอจะมีความสุขจำไว้นะ’ “ เอ๊ะคิดไปเองรึเปล่านะว่าครูพูดเน้นตรงคำว่าจำไว้นะกันหว่า._.)


ค่ะ/ครับ!!”


นั่นก็คือไสยศาสตร์ที่เธอรู้จักกันแบบทั่วๆไป” ครูอัคชาเอ่ยขึ้นมาแต่สิ่งที่ทำให้พวกเราภาคีธรรม์อาถรรพ์ต่างจากพวกคุณไสยทั่วไป ทั้งการต่อสู้ แทรกซึมหาข่าว การวางแผนสร้างความได้เปรียบหรือทำลายขวัญของศัตรู....” อ๋าาาาา พูดนานซะจริง ง่วงชะมัด ฉันอยากลองดวลกับครูพรรณพยัคฆ์ดูจัง=3=


โอ้ยยยยนั่งเรียนกับนิสายังไม่ง่วงขนาดนี้เลยนะเนี่ย” โรเวนน่าพูดพลางหาวอย่างง่วงงันขณะที่รอครูอัคชาพูดจบ


นิสานี่ใครวะ._.)”เพียร์เรนพูดอย่างสงสัยคือมันไม่ได้มานั่งเรียนกับเราสองคนอะจะไปรู้ได้ง๊ายยยย


มึงจะไปรู้ได้ไงวะวันๆอยู่ในหอสมุดเวลาแล้วก็ดูแลความสงบของมิติเวลาของที่ต่างๆอยู่แล้วจะกลับไปโลกของเรายังได้เลย” ใช่ค่ะมันคือความจริงเพียร์เรนนั้นสามารถกลับโลกปัจจุบันที่เรากลับมายังได้เลยฉันรู้ว่าเธอโกหกถึงเธอตายยังไงเธอก็ต้องไปที่หอสมุดเวลาอยู่ดีไม่มีทางจะวาร์ปมาที่นี่แน่นอนและสิ่งที่มันแน่นอนอยู่แล้วคือ...”โรเวนน่าไม่รู้เรื่องนี้” ค่ะ


“ห้ะ?? นี่มันบ้าอะไรกัน? มันไม่ใช่เรื่องจริงใช่มั้ยเพียร์เรน” โรเวนน่ามองหน้าเพียร์เรนอย่างตกใจ


“......” เพียร์เรนนิ่งเงียบไปซักพักก่อนจะเอ่ยประโยคบางอย่างออกมา


ใช่แล้ว” คำตอบของเพียร์เรนเล่นเอาโรเวนน่าหน้าซีดลงอย่างรวดเร็ว


แล้วทำไมมึงต้องมาติดแหงกอยู่กับพวกกูด้วย?!” โรเวนน่าเริ่มเค้นเสียงดังขึ้น


อีเวนเดียวครูได้ยิ-“ ก่อนที่ฉันประพูดจบเพียร์เรนก็ได้ตอบคำถามของโรเวนน่า


เพราะกูไม่ยอมหรอกที่จะให้พวกมึงมาติดแหงกอย่างงี้กูจะต้องช่วยพวกมึง” เพียร์เรนพูดเสียงสั่นโลกนี้มันไม่ได้สวยงามอย่างที่มึงคิดหรอกนะ” คำพูดของเพียร์เรนเล่นเอาเราหน้าซีดกันอย่างพร้อมเพียงทุกคนในกลุ่มของเรารู้ว่าถ้าเพียร์เรนมันจริงจังเมื่อไหร่มันจะน่ากลัวสุดๆและทุกคนรู้ดีว่าไม่ควรให้มันจริงจังซักเท่าไหร่เพราะทุกครั้งที่มันจริงจังไม่ถึง10 นาทีมันจะเริ่มหงุดหงิดและเมื่อมันหงุดหงุดมันสามารถที่จะทำลายโลกนี้ได้อย่างง่ายดายเลยล่ะ....


การที่มิติเวลาบิดเบี้ยวมันไม่ใช่เรื่องตลกนะถ้าหากติดอยู่ในมิติเวลานั้นอาจจะออกมาไม่ได้อีกตลอดกาลเลยล่ะ....และกาลเวลาของมิติที่แตกต่างอาจจะทำให้เธอเป็นบ้ามากๆได้บางคนก็สลายหายไปเพราะคอร์ของมิติที่มันแตกต่าง” เพียร์เรนพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนกูจะให้เวลามึงตัดสินใจละกันนะแต่กูคงอยู่ที่นี่ได้อีกไม่นาน


ทำไม??” โรเวนน่าถามเพียร์เรนด้วยน้ำเสียงจริงจังเสียงรอบข้างทั้งการอธิบายของครูไม่อยู่ในโสทประสาทของเราอีกต่อไปเสียงที่ก้องอยู่ในหัวเราคือคำตอบของเพียร์เรน


เพราะกูมาช่วยพวกมึงในการตัดสินใจได้แค่วันเท่านั้น....

.

.

.

.

           จบ

 โปรดติดตามตอนต่อไป

————————————————————————————

เซย์ไฮสวัสดีค่าเรากลับมาแล้วววหลังจากหายไปนานแสนนานยังไม่ลืมกันใช่มั้ยคะ;-;) เราแต่งได้กาวกว่าเดิมอีกฮืออออแต่งนิยายแนวนี้ไม่เป็นจริงๆค่ะ(นักแต่งมือใหม่ก็เงี้ย)เอาจริงๆนิยายเรื่องนี้คือเรื่องมี่เอาไว้เทสการแต่งอาจจะมีบรรยายผิดบ้างใช่รูปประโยคผิดบ้างคงไม่โกรธกันเนอะอาจจะมีแต่งเนื้อเรื่องไม่ตรงกันบ้าง(ปัญหาระดับโลกของเราเองค่ะฟฟฟอย่าเพิ่งรำคาญกันเลยนะคะจะว่าไปมีคนไปให้กำลังใจในติ๊กต่อกเราด้วยยยของคุณมากค่าาาาเอาจริงๆเขาบอกว่ารอนิยายเราตั้งนานแล้วแต่เพิ่งมีเวลามาแต่งเพราะงานเยอะม๊ากกกกเอาเป็นว่ามีช่วงพิเศษมาให้นะคะสั้นๆค่ะไม่ได้ยาวมากฟฟฟ แล้วก็ขอให้มุกคนช่วยคอมเมนต์กันเยอะๆนะคะ (นี่เป็นคนที่ชอบนั่งอ่านคอมเมนต์มาก ฟฟฟ)


คำถามนี้มีคนถามมานานแล้วแหละค่ะ


————————————————————————————


มุสิกะรู้สึกยังไงกับตอนไปนั่งดูดาวกับโฟเลสเทรีย?


มุสิกะ:”มันพูดอะไรไม่รู้เรื่องเลยว่ะพูดวกไปวนมาอธิบายเข้าใจยากมากๆ


โฟเลสเทรีย:”จะโทษหนูไม่ได้นะคะต้องไปโทษอีคนแต่งที่มันแต่งให้หนูพูดเมาต่างหาก


Knok3019:”จ้ากูผิดเองจ้าขอโทษจ้า


————————————————————————————


เล่นบทคนเป็นโรคซึมเศร้ารู้สึกอย่างไรบ้าง?


โรเวนน่า:”มันไม่ใช่คาร์แรคเตอร์กู๊วววว


Knok3019:”บ่นเยอะไม่ต้องเอาค่าตัวนักแสดงนะจ๊ะ


โรเวนน่า:”กูผิดไปแล้วจ้า


————————————————————————————


อยากปล่อยของมั้ย?


โฟเลสเทรีย:”อยากโชว์ซุปเปอร์พาวเวอร์เร็วๆแล้วค่ะอยากลองใส่เดี่ยวกับจารย์พรรณพยัคฆ์ค่ะ


พรรณพยัคฆ์:”ดีฉันก็อยากตบเด็กกระโปกเหมือนกัน


เชียร:”เดี๋ยวนะยัยตาแดงนั่นมันบทฉันว้อยยยย!!”


โฟเลสเทรีย:”อ้าวเหรอ?โทษที


เชียร:”ชั้นเป็นพระเอกเรื่องเชียรนะเฟ้ยยยทำไมบทในนี้มันน้อยจังวะ?!”


Knok3019:”แหมพ่อดาราดาวรุ่งค่าตัวพระเอกอย่างแกมันแพงว้อยคิดค่าตัวแพงอยู่คนเดียวแถมยังเรื่องมากเรื่องบทอีกคนอื่นเขายังไงก็ได้ขอแค่ได้เงินจ้ะเขาแสดงๆเอาเงินไปจนจะรวยกว่าแกอยู่แล้ว


เชียร:”ช่วยไม่ได้ก็เงินคือพระเจ้านี้


มุสิกะ:”โทษว่ะแต่เรื่องนี้ฉันพระเอก


เชียร:”ว่าไงนะไอ้ครูเตี้ย?!”


มุสิกะ:”เรียกใครเตี้ยกันวะไอ้หัวแดง?!”


พรรณพยัคฆ์:”อะไรวะจะตีกันไม่เรียกฉันเรอะ?!”


โฟเลสเทรีย:”มึงก็เอากับเขาเนอะจารย์


โรเวนน่า:”ปิดกล้องเถอะไรท์”//จิบชา


Knok3019:”คงต้องเป็นงั้นแล้วแหละพวกเราก็ขอตัวลาไปก่อนนะคะ


เชียร:”อย่าเอาไปนะ!”


Knok3019:”อิหยังวะ


เชียร:”ก็ขอตัวลาไง


พิกุล:”มุกบาท10 บาทมึงก็ยังเล่นเนอะ


เชียร:”ทำได้หมดแหละขอแค่ฉันมีบท-“


Knok3019://ปิดกล้อง


————————————————————————————

End.

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 11 ครั้ง

76 ความคิดเห็น

  1. #73 peeplang1995 (@peeplang1995) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2562 / 21:58

    สนุกมากกกกกค่าไรท์แต่อยากให้มีบทที่โฟจังกับครูหนูเลิฟๆกันเยอะๆ รู้สึกฟินมากตอนบทที่แล้ว ติดตามอยู่ตลอดนะคะเป็นกำลังใจให้ค่าาาา รักไรท์ที่สุดดเลยยยยยค่าา

    #73
    2
    • #73-1 F0cu3 (@F0cu3) (จากตอนที่ 10)
      13 กรกฎาคม 2562 / 20:40
      โอเชชช จัดไปค่าาา
      #73-1
    • #73-2 peeplang1995 (@peeplang1995) (จากตอนที่ 10)
      13 กรกฎาคม 2562 / 20:43
      เย้ขอบพระคุณค่า
      #73-2
  2. #72 Maleros (@Maleros) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2562 / 20:30

    ท่านเชียรมุก5บาท10บาทยังเล่นได้สงสัยค่าตัวแพงไม่ได้ออกบ้างเลย
    #72
    1
    • #72-1 F0cu3 (@F0cu3) (จากตอนที่ 10)
      11 กรกฎาคม 2562 / 20:33
      ทำให้ได้ทุกอย่าง ขอแค่ได้มีบทค่ะ 555555
      #72-1
  3. #71 vantong3425 (@vantong3425) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2562 / 20:05
    หน่องเชียรร แลดูมีความพยายามนะคะ--
    #71
    1
    • #71-1 F0cu3 (@F0cu3) (จากตอนที่ 10)
      11 กรกฎาคม 2562 / 20:32
      หน่องเชียรแค่อยากได้บท 55555
      #71-1