[Fic One piece][BL] ลูกสาว(?)ของจักพรรดิผมแดงงั้นเหรอ?!

ตอนที่ 37 : EP. 35 : เหตุเกิดในห้องนอน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 435
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 74 ครั้ง
    23 พ.ค. 62



    หลังจากนั้น ผมก็ไปสำรวจในห้องครัวของปราสาทจนอิ่ม อาหารที่นี่อร่อยกว่าระดับภัตตาคารบางที่ซะอีก

    "เอ่อ.. คุณไคคะ.. ให้ฉันทำเถอะค่ะ" สาวน้อยคนหนึ่งที่เป็นแม่ครัวพูดด้วยท่าทีกลัวๆ เพราะเธอกำลังโดนผมแย่งหน้าที่อยู่ น่ารักจริงเลยน้า~
    "ไม่ต้องหรอกเสร็จแล้วล่ะ" ผมลงมือทำเค้กสูตรที่ตัวเองกินได้คนเดียวขึ้นมา คนอื่นๆต่างทำหน้าราวกับว่ามันเป็นของที่ไม่น่าจะกินได้ อะไรกัน หน้าตาไม่จำเป็นสักหน่อย..
ขณะที่ผมกำลังจะสำรวจของหวานต่อ ยนจิก็ประตูห้องครัวเข้ามาอย่างแรง จนเหล่าพ่อครัวแม่ครัวสะดุ้ง
    "ทะ..ท่านยนจิ! มะ..ไม่ทราบว่าต้องการอะไรคะ?" ผู้หญิงที่ท่าทางจะเป็นหัวหน้าครัวของที่นี่ถามขึ้นเสียงสั่น แต่ก็ต้องก้มหน้าเหมือนเดิมเมื่อถูกยนจิตวัดสายตามอง
    "ยัยบ้านั่นอยู่ไหน?!" คนหัวเขียวตวาดเสียงดังลั่นจนคนในครัวตัวสั่นกันไปหมด
    "อ้าว ที่รักมาดูเค้าทำอาหารเหรอ?" ผมเดินมาแล้วทักขึ้น อ้อ.. พอดีผมใส่ผ้ากันเปื้อนอยู่ เลยแกล้งบิดตัวเขินใส่อีกฝ่าย
     "เลิกทำท่าทางแบบนั้นสักที!!" คนหัวเขียวตะโกนแล้วเดินเข้ามายืนอยู่ตรงหน้าผมอย่างรวดเร็ว
     "แล้วมีธุระอะไรไม่ทราบ" ผมพูดอย่างไม่สบอารมณ์ แล้วก็กินเค้กที่ทำเอง อื้ม~ อร่อย~ แต่ไอ้ครัวรอบๆตัวนี่ทำท่าจะอ้วกทำไม!!
    "เหอะ..สามัญชนอย่างแก ก็เหมาะกับอะไรแบบนี้ดีนี่ ถ้าให้เก็บกวาดอีกหน่อยคงจะดีกว่านี้" ยนจิแสยะยิ้มแล้วก็เตรียมจะใช้พลังของตัวเอง คิดจะทำลายสวรรค์ของฉันเหรอ!!
     "ถ้าคิดจะมาหาเรื่องฉันตอนหาอะไรใส่ท้องล่ะก็.." ผมพูดแล้วยิ้มกริ่ม ก่อนจะวางจานที่ใส่เค้กที่หมดแล้วไว้ที่เคาท์เตอร์ใกล้ๆมือ แล้วเดินเข้าไปหายนจิที่ตอนนี้เหมือนจะเหงื่อตกนิดหน่อยเมื่อเห็นท่าทางของผม
    "จะทำไม!" คนหาเรื่องตวาดถามพร้อมกับถอยหลังไปเล็กน้อย แต่จะทำอะไรผมได้ล่ะ คิกๆๆ
     "ฉันอาจจะกินนายแทน..น่ะ" ผมพูดพลางลูบแผงอกแน่นๆนั้นช้าๆ(อิจฉาเว้ย!!) แต่ก็ทำยนจิทำหน้าตาประหลาดๆก่อนจะเดินฟึดฟัดออกไป
    "อะไรกัน ที่รัก~ ไม่ให้เค้ากินหน่อยเหรอ~" ผมตะโกนไล่หลังคนที่ฟึดฟัดออกไป พอเขาเดินไปจนลับตาก็ระเบิดหัวเราะเสียงดังลั่น
     "ก๊ากกๆๆๆ ฮ่าๆๆๆๆ"
     "นี่แกล้งอะไรน้องชายฉันอีกล่ะ?" สาวสวยผมชมพูที่โผล่มาตอนไหนไม่รู้ถามผม
     "ก็ช่วยไม่ได้นี่ หมอนั้นคิดจะระเบิดห้องครัวเลยนะ" ผมปาดน้ำตาที่เล็ดออกมาตรงหางตาแล้วตอบคนเป็นพี่สาว พลางถอดผ้ากันเปื้อนส่งคืนให้หัวหน้าครัวที่นี่ แล้วเดินออกมาหาเรจู
     "ขอโทษแทนน้องชายฉันด้วยแล้วกันนะ" เธอพูดยิ้มๆ ก่อนจะชวนผมไปเดินเล่น
     "แปลกนะ.. เธอก็โดนดัดแปลงพันธุกรรมไม่ใช่เหรอ ไม่ยักกะเหมือนเจ้าสามหน่อนรกนั่น.. ใจดีกว่าตั้งเยอะ" ผมพูดแล้วบุ้ยปากเมื่อนึกถึงไอ้พวกบ้านั่น
     "ใครสั่งใครให้โตมาแบบนี้กันเนี่ย อ่ะ.. ก็เป็นจัดจ์นี่หว่า" ประโยคพวกนั้นทำให้เรจูหัวเราะออกมา อร๊าย~ น่ารัก!!
     "ว่าแต่ มีเธอ อิชิจิ นิจิ ยนจิ แล้วลูกชายคนที่สามนี่.. น่าจะชื่อซันจิรึเปล่า? เขาไปไหนเหรอ?" ผมถาม
     "เขาตายไปตั้งนานแล้วล่ะ" เรจูพูดนิ่งๆ แต่ดูก็ยังคิดถึงน้องชายของเธอ
     "หืม? งั้นเหรอ?" ผมพูดตอบไปนิ่งๆ แต่มันดูไม่น่าเชื่อแฮะ ผลงานทดลองที่ถูกทิ้งมักจะเป็นผลงานที่บกพร่อง อืม..
     "สงสัยเหรอ?" ดูเหมือนท่าทางผมจะไม่เชื่อสิ่งที่เธอพูด เธอจึงถามผม
     "ก็นิดหน่อย แต่คงไม่ดีที่จะถาม"
    "หึๆ งั้นคืนนี้จะมานอนห้องฉันก็ได้นะ ห้องฉันเดินตรงไปทางนั้นแล้วก็เลี้ยวขวา" เรจูหัวเราะน้อยๆ แล้วชวนผม แม่เจ้า!!!! สาวสวยชวนไปนอนด้วย!!!!! ฮือออ.. น้ำตาจะไหล!!
.
.
.
.

.

.

.

.

.

.

.

    ราชาจัดจ์สั่งจัดห้องพักให้ผมเป็นห้องพักหรูหราคล้ายกับห้องอิชิจิ เขาคงหาห้องที่เล็กกว่าให้ผมไม่ได้ล่ะสิ คงจะกัดกรอดๆเจ็บใจอยู่ล่ะมั้ง ห้องน้ำก็หรูแฮะ มีอ่างแช่น้ำด้วย ว่าแล้วก็อาบน้ำดีกว่า


    หลังจากผมนั่งแช่น้ำอุ่นในห้องน้ำอย่างสบายใจ ก็ใส่ชุดคลุมอาบน้ำที่ถูกเตรียมไว้ไปล้มตัวลงนอนบนเตียงใหญ่ นุ่มโคตร! หลับฝันดีแน่วันนี้ แต่สักพักผมก็ได้ยินเสียงไขกุญแจประตูจากด้านนอก อย่าบอกนะว่าจะมาลอบฆ่าน่ะ!
ผมเลยแกล้งหลับเพื่อรอดูว่าจะเกิดอะไรขึ้น ประตูห้องผมถูกเปิดออก พร้อมกับเสียงฝีเท้าที่เดินเข้ามาใกล้เตียง ก่อนจะหยุดยืนนิ่ง
    "จะมาลักหลับกันเหรอ ไม่ดีเลยนะ~" ผมพูดทั้งที่ยังไม่ลืมตา
    "ใครจะทำอะไรแบบนั้นกันฮะ!!" คิดว่าน่าจะเป็นนิจิที่เข้ามา แล้วก็ยืนตะโกนใส่ผมอยู่
    "เอ๋~ แต่นายแอบเข้ามาในห้องฉันนี่นา ก็ต้องคิดแบบนี้ไว้ก่อนสิ" ผมลืมตาแล้วพลิกตัวมานอนตะแคงมองคนที่อยู่ข้างเตียงก่อนจะยิ้มล้อเขาที่ตอนนี้ทำหน้าตาอยากจะฆ่าผมเต็มแก่


แอ๊ดดด


    "นิจิมาทำอะไร?" ยนจิเปิดประตูเข้ามาพร้อมอิชิจิที่เดินตามหลัง ก่อนจะถามคนยืนอยู่ข้างเตียงผม
    "ฉันสิต้องถามว่าพวกนายมาทำไม!" ผมลุกขึ้นมานั่ง แล้วถามไอ้สองคนที่เข้ามาใหม่
    "มาลักหลับเธอมั้ง!" ยนจิตอบแบบประชด ผมเลยเล่นตามน้ำซะเลย
    "หวา~ พร้อมกันเลยเหรอ ฉันรับไม่ไหวกันพอดี~" ผมทำท่าทางกระมิดกระเมี้ยน บิดไปมา จนทั้งสามคนเส้นเลือดปูดขึ้นมากันเป็นแถว
     "ฉันจะสั่งสอนแกให้รู้ลำดับขั้นในราชวงศ์ ว่าพวกสามัญชนควรปฏิบัติกับเชื้อชายกษัตริย์ยังไง" อิชิจิพูดแล้วก้าวมาหยุดที่ปลายเตียง
    "บนเตียงเหรอ?"
    "เลิกพูดถึงเรื่องบนเตียงสักที!!" ยนจิที่เดินมายืนข้างเตียงอีกฝั่งตบมุข แหมๆ ครื้นเครงก่อนนองเลือดเหรอ
    "โอเคๆ งั้นช่วยอ่อนโยนกับฉันหน่อย..นะ" ผมพูดก่อนจะลุกขึ้นไปโอบรอบคอยนจิที่ยืนอยู่ข้างเตียง แล้วก็กระซิบที่หูเบาๆ แต่แทนที่เขาจะเขินเหมือนเดิม คนหัวเขียวกลับกดผมลงเตียงแทน.. ชิบผายล่ะ ผิดแผน..
    "ได้ จะอ่อนโยนจนกว่าเตียงจะหักเลย!" เดี๋ยว! แกควรติดสตั้นสิ ไหงฺมาทำดาเมจตูล่ะ!! เหมือนนิจิกับอิชิจิจะเห็นท่าทางตกใจของผมเลยมาร่วมแจมบนเตียง เดี๋ยวโว้ย!! พวกเขาเอ็งจะมาอัดกรูไม่ใช่เหรอ!!
    "แบบนี้ก็ไม่เลว" คนหัวฟ้าที่มานั่งบนเตียงข้างๆผมพูดขึ้นพลางแสยะยิ้ม
    "ยนจิ ฉันต่อนาย" หัวแดงคนพี่พูดกับคนที่กดผมอยู่ อย่างนี้ก็ได้เหรอ!!
     "ขี้โกงนี่อิชิจิ"
     "เดี๋ยวโว้ย!!" ผมรีบเบรคพวกบ้าสามหน่อ
     "อะไร?"
     "ฉันเป็นผู้ชายนะเฟ้ย!" พอผมพูดแบบนั้นสามหน่อก็พร้อมใจกันมองที่อกผม ตูไม่มีนม!!
ยนจิที่คร่อมผมอยู่ก็จัดการแหวกชุดคลุมอาบน้ำของผมออก
     "แบนโคตร" ทั้งสามพูดขึ้นพร้อมกัน ถ้าพูดแบบนี้กับผู้หญิงนี่ได้ผูกคอตายใต้ต้นตะบองเพชรกันพอดี
    "ก็ตูเป็นผู้ชายไง!!" ผมโวยวายต่อ แต่พวกเขาก็นิ่งแล้วมองหน้าอกผมต่อ ทำอย่างกับว่าถ้าจ้องแล้วมันจะเด้งออกมาอย่างนั้นแหละ ไหนๆก็ติดสตั้นกันแล้ว ต้องทำให้สตั้นต่ออีกหน่อย
    "ถ้าพวกนายยังคิดจะทำอยู่ล่ะก็.. ฉันต้องท้องแน่ๆ" ผมพูดแล้วเสร้งทำหน้าตาน่าสงสาร
    "หา?!!"
    คราวนี้สตั้นนาน ผมเลยมุดรอดคนที่คร่อมร่างผมออกมาได้ ก่อนจะวิ่งออกจากห้อง..
อืม.. ไปนอนกับเรจูดีกว่า คิกๆๆๆ




    ผมวิ่งออกมาจากห้องไกลพอสมควรก่อนจะค่อยๆเปลี่ยนเป็นเดินแทน เมื่อกลางวันเรจูบอกว่าห้องเธออยู่แถวนี้สินะ ผมเดินมาเรื่อยๆ ก็เจอห้องที่มีเลขศูนย์อยู่ที่ประตู ผมเคาะห้องสองสามครั้ง ประตูก็เปิดออก พร้อมกับเจ้าของห้องที่เชิญผมเข้าไป ใจผมเต้นตึกๆๆๆ ยิ่งกว่าตอนลุ้นให้มัลโก้ใส่วิกอีก!
    "รบกวนหน่อยนะ" ผมพูดแล้วเดินเข้าไป ภายในห้องก็ดูตกแต่งเรียบง่ายไม่มีอะไรมากมาย
    "น้องชายของฉันคงก่อเรื่องให้เธออีกแล้วล่ะสิ" เรจูพูดขำๆ พร้อมกับสั่งคนรับใช้คนหนึ่งให้เสิร์ฟเครื่องดื่มร้อนๆให้ผม คนรับใช้แต่ละคนก็สวยๆกันทั้งนั้นเลยวุ้ย!
    "เฮ้อ.. สามัญสำนึกของเจ้าบ้าพวกนั้นมันไม่หลงเหลืออะไรเลยสินะ" ผมยกนมร้อนๆมาดื่ม เรจูเห็นผมเป็นเด็กสินะ
    "ใช่ แต่ซันจิน่ะไม่ใช่ เขาเป็นมนุษย์มากกว่าพวกเราซะอีก" เรจูเริ่มพูดถึงเรื่องน้องชายของเธอ
    "เขาเป็นผลงานที่ผิดพลาดสินะ" ผมออกความเห็น
     "ท่านพ่อตัดสินแบบนั้นน่ะ แต่ก็ปล่อยให้เขามีชีวิตอยู่"
     "โอ้ว อย่างน้อยก็ยังมีความพ่ออยู่บ้างแฮะ ที่ไม่ฆ่าลูกตัวเอง"
     "แต่เรื่องนี้ถูกปิดเป็นความลับน่ะ"
     "สุดท้ายก็เป็นพ่อแย่อยู่ดี.. ว่าแต่ทำไมเธอถึงมาเล่าให้ฉันฟังล่ะ" ผมบุ้ยปากเล็กน้อย ก่อนจะถามเรจู
     "อย่างน้อยฉันก็เจอคนสามารถพูดเรื่องพวกนี้ได้ด้วยบ้างสักคนน่ะ" เธอพูดแล้วยิ้มอย่างสบายใจ
     "ฉันกลายเป็นที่ปรึกษาไปแล้วเหรอเนี่ย" เรจูขำกับคำพูดผมก่อนจะถามกลับ
     "เธอคงไม่ใช่นักขายข่าวธรรมดาสินะ ถึงได้รู้เรื่องนั้น"
     "คงงั้นมั้ง.. ว่าแต่ฉันนอนที่นี่ได้มั้ย" ผมตอบ ก่อนจะขอเจ้าของห้องนอนด้วย
    "ได้สิ" คนสวยตอบแล้วเดินไปนั่งที่เตียง ผมกำลังจะเดินตามไป ประตูห้องก็เปิดโพล่งออก
    "เรจู!!" ไอ้สามหน่อนรก!! แกบังอาจขัดขวางฉัน!!!!
    "เหอะ อยู่ที่นี่จริงๆด้วย" นิจิเดินเข้ามาในห้องโดยไม่ขออนุญาติเจ้าของห้อง ตามด้วยยนจิกับอิชิจิแล้วหยุดอยู่ตรงหน้าผม ส่วนเรจูก็ได้แต่ถอนหายใจ
    "คิดว่าจะหนีพวกเราพ้นรึไง" อิชิจิยืดกอดอกพูดกับผม ตามสบทบด้วยยนจิที่ยืนแสยะยิ้มให้ผม..


โป๊ก!! โป๊ก!! โป๊ก!! ตึงง!!!


    "นี่มันเวลาเท่าไหร่แล้ว.. เป็นเด็กดีแล้วรีบไสหัวไปนอนกันซะ!" ใช่!! ไอ้พวกขัดขวางความสุข!!! ผมจัดการเขกหัวสามหน่อนรกด้วยฮาคิจนตัวพวกเขาทรุดทะลุพื้นห้องลงไปด้านล่าง เลยเหลือแต่ส่วนหัว
     "หนวกหูน่า!! แกมั..." ยนจิที่กำลังจะโวยวายก็เงียบลง อยู่ๆร่างกายเขาก็รู้สึกขนลุกวาบไปทั่ว พอหันมาคนที่ยืนตรงหน้าที่กำลังแผ่ออร่าดำทมึนออกมา แต่ใบหน้ายังแสยะยิ้มสวยๆประดับไว้ คำพูดที่กำลังจะโวยวายถูกกลืนลงลำคอไปหมด ไม่เคยรู้สึกแบบนี้มาก่อน หรือนี่ที่เรียกว่าความกลัวเหรอ?..
      "แย่จังนะที่ตอนนี้ฉันไม่ว่างจะดัดสันดานพวกนาย แต่ขอบอกอะไรหน่อยแล้วกัน.." ผมยิ้มหวานให้พวกเขา ก่อนจะดึงหูของนิจิเต็มแรงจนเขาร้องลั่นเหมือนเห็นไอ้สองหน่อที่เหลือมันสะดุ้งนิดๆแฮะ
      "นายควรจะเคาะประตูห้องก่อนเข้ามานะ ต่อให้เป็นห้องของพี่สาวนายก็ตาม.." ผมพูดเสียงเย็นเฉียบ โดยที่นิจิได้แต่กัดฟันกรอดอย่างเจ็บใจ
     "เอาล่ะ ฝันดีนะ!"


ตึงง!! โครมมม!!



_____________________________________________


ช่วงพิเศษใส่ไข่..


ไม่มีอะ.. ไรท์หมดมุกแย้ววว!!


.............................................................................................


ดาร์กไรท์ : ไม่อยากจะบอกว่าแต่งช่วงสงครามมารีนฟอร์ดเสร็จก่อ...อุ๊บ//โดนไบร์ทปิดปาก


ไบร์ทไรท์ : บอกว่าอย่าสปอยด์ไงฟระ!!


_____________________________________________

ขอบคุณทุกคนที่ติดตามและคอมเมนต์เป็นกำลังให้เรานะจ้ะ


ปล. NCป๊ะป๋าเสร็จแล้วนะ แต่ยังไม่ได้ลง เดี๋ยวฝากโซโลไว้แล้วกัน อิอิ ไปตามหาโซโลกันเองนะ55555


ด้วยรักและnc.. จ้ะ...



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 74 ครั้ง

326 ความคิดเห็น

  1. #312 + SaiChil + (@parkchaewon00) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2562 / 13:57
    ถ้าจะตามไปเก็บโซโลนี่ผิดมั้ยเผื่อไรท์จะฝากคนอื่นแทน
    #312
    0
  2. #311 shino13 (@shino13) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2562 / 07:00

    หาโซโลไม่เจอแน่ๆเลยยย
    #311
    0
  3. #310 Morden Jr (@guysiwakorn28) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2562 / 01:08
    น้องโหดดีแท้ 555+
    #310
    0
  4. #309 varakorn11 (@varakorn11) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2562 / 23:29

    ทำไมน้องไคไม่ถูกกิน
    #309
    0