[Fic One piece][BL] ลูกสาว(?)ของจักพรรดิผมแดงงั้นเหรอ?!

ตอนที่ 36 : EP. 34 : ขบวนการ(ผม)หลากสี

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 423
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 75 ครั้ง
    19 พ.ค. 62




    หลังจากที่มีเสียงประตูเปิดออกผมก็รีบหาที่หลบทันที หลบตรงไหนดีฟระ! ใต้เตียงก็จะคลาสสิคไปหน่อย ในตู้เสื้อผ้าก็คงไม่ดี ในห้องน้ำก็ไม่เลวเกาะเพดาน(?)ไว้น่าจะได้ ว่าแล้วผมก็รีบวิ่งไปเปิดประตูห้องน้ำ เหมือนจะมีคนอาบน้ำอยู่ ช่างมันก่อน และผมแอบแง่มๆประตูดู
    "ขออนุญาติค่ะ ดิฉันมาเปลี่ยนผ้าปูเตียง" อ้าว! คนรับใช้ทำไมไม่เคาะประตูก่อนฟระ!!

    ผ่านไปสักพัก พวกสาวใช้ก็เปลี่ยนผ้าปูเตียงเสร็จ แล้วเดินออกจากห้องไป แต่พอผมจะออกมาจากห้องน้ำ ประตูมันก็เปิดออกอีกครั้ง ห้องนี้มันเป็นห้องสาธารณะรึไง!!
ผมเลยยังอยู่ในห้องน้ำแล้วปิดประตูลงเบาๆ แต่พอปิดเสร็จก็รู้สึกเหมือนมีคนมายืนอยู่ด้านหลัง

เฮือก!!

    "แกเป็นใคร? เข้ามาทำอะไรในห้องฉัน.." คนที่ยืนอยู่ด้านหลังถามผม เอ่อ.. ควรตอบยังไงดี จะบอกว่ากำลังจะมาเป็นจิ้งจกในห้องน้ำก็คงไม่ดี หรือจะตอบว่ามาแอบดูเขาอาบน้ำก็น่าจะโดนซัดกระเด็นแน่ๆ
    "เอ่อ..คือ.."
   "เฮ้ย! อิชิจิแกทำอะไรอยู่? เร็วเข้าสิ" เสียงคนที่อยู่นอกห้องน้ำเร่งคนที่อยู่ด้านหลังผม ว่าแต่แขกไหนฟระ? ไม่สิ! มีตัวเป้งอยู่ในห้องสองคนแบบตูจะเอาตัวรอดได้มั้ยเนี่ย!!
    "กำลังจะออกไป.." คนที่ชื่ออิชิจิตอบ พร้อมกับพลิกตัวผมให้หันหน้าไปหาเขา ก่อนจะโดนบีบคอ.. อีกแล้ว
    "แต่ขอจัดการผู้บุกรุกก่อน" เขาพูดแล้วแสยะยิ้ม เกือบน่ากลัวแล้ว ถ้าเอ็งไม่เปลือยล่อนจ้อนแบบนี้ ไม่สิ! ทำไมแขนหมอนี่มันแข็งแบบนี้หะ!!
    "ฮ่าๆๆๆ ผู้บุกรุกนั่นคงโง่มากนะ ที่เข้ามาห้องนายแบบนี้น่ะ" ผมได้ยินเสียงเยาะเย้ย ก็รู้ฉุนขึ้นมา เลยพยายามเค้นเสียงตะโกนกลับไป
    "หนวกหูน่า!.. ใครจะไปรู้ฟะ! อึก!"
   "หึ งั้นลาขาดล่ะ" คนตรงหน้าผมกำหมัดอีกข้างแน่น เตรียมจะต่อยผมเต็มแรง
    "อึก.. อย่ารุนแรงนักสิ" ผมพูดด้วยน้ำเสียงดูอิโรติกนิดหน่อยแล้วเสร้งทำท่าเขินอาย ขนลุกตัวเองเว้ย.. และเหมือนจะได้ผล คนตรงหน้าหยุดหมัดนั้นลง วู้.. ถ้าโดนเข้าไปได้หน้าแหกแน่
    "อิชิจิแกทำอะไรกันแน่เนี่ย?" แต่เหมือนคนด้านนอกจะเข้าใจอะไรผิดนิดหน่อย ก่อนจะเดินมาหยุดอยู่ที่หน้าประตูห้องน้ำ
    "นิจิ แกอยากได้คนอุ่นเตียงอยู่ไม่ใช่เหรอ?" อิชิจิพูดกับคนด้านนอก พลางมองหน้าผมก่อนจะไล่ต่ำลง เดี๋ยวๆ ตูเป็นผู้ชาย! ดูดีๆสิ!
    "หือ? อย่าบอกนะว่าผู้บุกรุกเป็นผู้หญิงน่ะ แกนี่โชคดีชะมัด" ไอ้บ้าข้างนอกมันจินตนาการไปไหนเนี่ย!!
    "แต่แบนไปหน่อย เอามั้ย?"

ปักก!!

    ผมใช้ฮาคิซัดใส่หน้าไอ้คนที่บีบคอผมอยู่เต็มๆ ก่อนจะเปิดประตูออกมาแล้วถีบไอ้คนที่ยืนขวางไปประตูอยู่ จนนิจิกระเด็นไปชนเตียงนอน
    "นี่แก!.." นิจิมองมาที่ผม
    "แบนจริงด้วย" ผมเลยซัดหน้ามันอีกคน ไอ้พวกบ้าเอ้ย!! ก่อนเดินไปถึงประตูผมก็โดนคนที่ซัดไปคนแรกมาดึงแขนผมไว้ แล้วเหวี่ยงไปทางนิจิ เลยโดนล็อกตัวไปตามระเบียบ
    "ปล่อยฉันนะ!" ผมดิ้น แต่ว่าก็ไม่หลุด พวกนี้ไม่ใช่คนทั่วๆไปสินะ แถมกล้ามแน่นจัง
    "พอมองใกล้ๆ แล้วรู้สึกตกหลุมรักเลย แต่.. รอยแดงๆพวกนี้ เจ้าของคงทำไว้สินะ" นิจิพูดพลางใช้ปลายจมูกมาไล้ที่แก้มและลำคอผม แต่ตูไม่รักด้วยโว้ย!! แล้วเอสแอบทำรอยไว้ที่คอผมตอนไหนเนี่ย!! ส่วนอีกคนก็เดินไปใส่เสื้อผ้าหน้าตาเฉย ไม่ห้ามกันเลยรึไง!!
    "ดูท่าคงไม่ใช่คนธรรมดาล่ะมั้ง ใช่ฮาคิได้ด้วยนี่" พออิชิจิใส่เสื้อผ้าเสร็จเดินมาหาผม
    "เธอเป็นใครกันแน่?" นิจิถามผม อืม.. อยากจะบอกเหลือเกินว่าตูเป็นผู้ชาย แต่ถ้าพูดไปน่าจะโดนยำเละในไม่ช้า
    "ปล่อยสิเดี๋ยวบอก" ผมยื่นข้อเสนอ แต่ทำให้พวกเขาขมวดคิ้ว มีคิ้วม้วนๆด้วย!!
    "ปล่อยเธอก็หนีน่ะสิ" นิจิพูด
    "ฉันหนีไม่ได้อยู่แล้ว.. พวกนายก็อยู่นี่นา" ผมหันไปพูดคลอเคลียอยู่ใกล้ๆหูนิจิพร้อมกับเอาลูบใบหน้าของเขา เหมือนเห็นตาเขาเปลี่ยนเป็นรูปหัวใจด้วย ขนลุกเฟ้ย!!
    "คิดว่าฉันจะเชื่อรึไง?" อิชิจิที่ยืนมองอยู่พูดขึ้น อิจฉาอะเด้.. ผมเลยเอื้อมผมอีกข้างไปดึงเนคไทที่เป็นระบายผ้าที่เขาผูกไว้หลวมๆ ให้ขยับเข้ามาใกล้จนปลายจมูกเกือบชนกัน ก่อนที่จะ..

ปึก! โครม!

    ผมจับนิจิที่ตาเป็นรูปหัวใจขว้างใส่อิชิจิ จนทั้งคู่ลอยไปกระแทกประตูหลุดออก แล้วผมก็วิ่งออกไปทันที






.
.
.
.
.
ตอนนี้ผมหลงทาง..


ที่นี่มันที่หนายยย?!!!


    ผมเดินมาตามทางทางหนึ่งเรื่อยๆ ก็เจอชั้นใต้ดินที่มีลูกกรงขนาดใหญ่ เหมือนเห็นที่กรงมีรอยแหกเล็กๆด้วยแฮะ
    "เธอคือผู้บุกรุกสินะ" เสียงของผู้หญิงคนหนึ่งยืนพิงกำแพงตรงข้ามกับห้องขัง ผมเลยหันไปมองเธอ สวยโคตร!!!
    "แล้วเธอไม่จับฉันเหรอ?" ผมถามแบบนั้นเพราะเห็นเธอยืนมองผมนิ่งๆ พร้อมกับยิ้มเล็กหน่อย อะเฮือก!! เอาใจพี่ไปเลย!!(//โดนเอสตบ)
    "หึๆ ก็แล้วแต่เป้าหมายที่เธอบุกรุกเข้ามา ถ้าเข้ามาขโมยงานวิจัยของท่านพ่อก็คงต้องจับเธอล่ะนะ" หญิงสาวพูดพลางเดินเข้ามาใกล้ผม
    "แล้วเธอเข้ามาทำไมล่ะ?" อืม.. ตอบว่ามาเดินเล่นจะโดนข่วนหน้ามั้ยเนี่ย
    "มาเดินเล่น" ผมตอบ
    "นักขายข่าวมาอยู่ในที่แบบนี้ไม่น่าจะมาเดินเล่นเฉยๆนะ"
    "หืม? รู้จักฉันด้วยเหรอ?" เธอไม่ตอบแต่เดินนำผมไปอีกทาง
    "เอาล่ะ ฉันจะไปส่งที่ทางออก"
    "ไม่กลัวว่าฉันจะขายข้อมูลของพวกเธอรึไง" ผมเดินตามเธอไป
    "เธอยังไม่ได้ข้อมูลอะไรเลยไม่ใช่เหรอ เพราะงั้นก็ไม่จำเป็นต้องห่วง" ว่าแต่เจ๊รู้ได้ไง ว่าผมไม่ได้ข้อมูลอะไร ก็จริงที่ผมไม่ได้ข้อมูลเพิ่มสักเท่าไหร่ แต่ก็พอเดาออกแล้วว่าจัดจ์พยายามทดลองอะไรสักที่เกี่ยวพันธุกรรมที่ทำให้มนุษย์มีพลังแข็งแกร่งมากกว่ามนุษย์ทั่วไป หลักฐานก็คือลูกของเขาแข็งแกร่งเกินมนุษย์ คิดว่าการทดลองนี้สำเร็จ ก็คงต้องเอาไปทดลองกับพวกทหาร แต่ก็ยังไม่เข้าใจว่าทำยังไงก็แค่นั้น แต่ถ้าสานต่อโปรเจคต์การโคลนนิ่งด้วย เขาก็อาจจะมีทหารที่แข็งแกร่งมากๆด้วย 

เฮ้อ..ให้ตาย ถ้าไม่มีหลักฐานก็มั่นใจไม่ได้ ผมเลยเลิกคิดเรื่องนี้ สรุปแล้วมาครั้งนี้ได้แต่ข้อสันนิฐานน่ะสิ แถมเปลืองตัวฟรีด้วย!!

     "เฮ้อ.. เธอควรจะไปต้อนรับแขกไม่ใช่เหรอ?" ผมถามแบบเนือยๆ เปลืองตัวฟรีไม่ได้อะไรเลยงะ.. กระซิกๆ
    "แขกที่ว่ายกเลิกนัดไปก่อนที่เธอจะมา ไม่สิ ตอนที่เธอเข้ามาแล้วไปได้ครู่เดียวเอง" เธอตอบผม
   "หะ?!"
   "พอดีว่าเรือที่เขาใช้เดินมาเกิดผิดพลาดนิดหน่อยน่ะ" เธอยังคงยิ้ม แต่ผมนี่เหงื่อแตกพลั่ก แบบนี้แสดงว่ารู้กันหมดแล้วดิว่าตูมา!!

   "เรจู เธอพาใครมาน่ะ!" บุคคลมาใหม่หัวเขียวๆถามคนข้างๆผม แต่ผมเผลอสะดุ้งแรงไปหน่อยคนหัวเขียวเลยมาจับแขนผมไว้ กล้ามแน่นกว่าสองคนนั้นอีก ไม่สิ! แกจะหักแขนฉันเหรอ!!
    "น่ารัก!!" เดี๋ยวดิ การกระทำสวนทางกับคำพูดนะเฟ้ย! แล้วทำไมตาแกต้องเป็นรูปหัวใจด้วยฟะ!! เดี๋ยวปั๊ดจิ้มตาบอดเลย!!
    "ยนจิ ปล่อยเธอซะ.. ฉันกำลังพาเขาไปหาท่านพ่อ" เรจูพูดกับคนหัวเขียว แต่มันทำให้ผมมองตาถลน หืม?.. ไม่เหมือนที่คุยกันไว้นี่นา
    "ใช่คนที่ทำร้ายอิชิจิกับนิจิรึเปล่า?" คนที่จับแขนผมอยู่ก็ปล่อยมือ ก่อนจะกอดอกมองผม
    "เอ๋? ใครเหรอ?" ผมแกล้งตอบแบบใสซื่อแล้วเอียงคอเล็กน้อย มองคนตรงหน้า
    "อย่ามาทำใสซื่อนะ.. มัน.." ยนจิทำหน้าเคร่งเครียด
    "มันน่ารัก!!" ขอต่อยมันสักเปรี้ยงได้มั้ย!! นี่ถ้าไม่ติดว่ากำลังตอแ-- แฮ่มๆ กำลังแสดงละครอยู่นะ แกโดนซัดแน่!



    หลังจากนั้นผมก็ถูกเรจูกับยนจิพามาที่ห้องห้องหนึ่ง ฮือ.. คนสวยหลอกผมอะ
    "มาแล้วเหรอ" เสียงของชายคนหนึ่งที่นั่งอยู่บนบัลลังค์พูดขึ้นแล้วมองมาที่ผม ภายในห้องโถงนี้นอกจากคนรับใช้ จัดจ์ ก็ยังมีคนหน้าคุ้นอีกสองคน..

แม่งเง้ย..

    "เหอะ.. ฉันคิดบัญชีแกแน่" นิจิจ้องมาที่ผมอย่างอาฆาต อะไรกัน ผมไม่ได้ทำอะไรสักหน่อย
    "ผู้บุกรุกที่ว่าคือเธองั้นเหรอ" ราชาที่นั่งอยู่บนบัลลังค์ถามผม
    "เปล๊า!" ผมตอบพลางเสหน้ามองไปทางอื่น อะ.. ได้ยินเสียงเส้นปูดดังปรืดพร้อมๆกันด้วยแฮะ
    "นี่แก!!" นิจิเห็นท่าทางผมแบบนั้นก็โมโห เตรียมจะเข้ามาซัดผม มาเด้ ใครกลัว ไม่มี๊!
    "นิจิ!" คนที่นั่งบนบัลลังค์เรียกลูกชายตัวเองไว้ ก่อนจะถามผม
    "เธอคือนักขายข่าวสินะ คิดจะมาล้วงข้อมูลของเราใช่มั้ย!"
    "อืม.. จะว่าใช่ก็ไม่เชิง เพราะรู้สึกว่ามาแล้วเปลืองตัวฟรี" ผมตอบแบบชิลๆ แต่ยนจิหันไปมองสองคนที่เป็นผู้เสียหายอย่างอิจฉา อิจฉาทำแมวอะไร! ไม่สิ! ฉันต่างหากที่เสียหาย!
    "สามัญชนทั่วไปอย่างเธอ บังอาจแตะต้องคนที่มีเชื้อสายราชวงศ์สูงศักดิ์ แค่ตัดหัวคงไม่พอสินะ" คนเป็นราชามองอย่างเหยียดๆ ทำให้ผมไม่สบอารมณ์เอามากๆ คิดว่าตัวเองเป็นเผ่ามังกรฟ้ารึไง!
    "นั่นสิ องค์ชายทั้งสองมีเชื้อสายราชวงศ์สูงศักดิ์ แต่ดันมาแตะต้องฉันซะได้ แถมยังทำรุนแรงแบบนั้น.. พร้อมกันทั้งสองคนอีก" ผมพูดพลางเสร้งหลุบตามองต่ำกรอกไปมาอย่างเขินและรู้สึกผิด แล้วกอดแขนตัวเองอย่างกลัวๆ พร้อมกับแขนเสื้อตัวเองให้คอเสื้อมันล่นลงจนเห็นรอยแดงจางๆที่เอสทำไว้ แน่นอนว่าคนฟังอย่างจัดจ์ตาเหลือกไปแล้ว ทั้งที่เขากำลังดูถูกเด็กบ้านี่อยู่แต่กลับโดนสวนกลับด้วยท่าทีแบบนี้! ส่วนลูกชายทั้งสามของเขาก็เลือดขึ้นหน้าปรืดๆกันเป็นแถบ อิชิจิกับนิจิน่ะเข้าใจ แต่ยนจิแกจะเดือดด้วยทำไมฟะ! ส่วนเรจูเหมือนจะแอบกลั้นขำแฮะ อร๊ายย น่ารัก!
    "นี่แก! ไม่รู้เงาหัวตัวเองเลยใช่มั้ย!!" เสียงคำรามลั่นของราชาทำให้รับใช้ตัวสั่นกันไปหมด แต่ผมน่ะเหรอ..
    "ท่านยนจิ ความรักของเราคงไปกันไม่ได้แล้ว ฉันมีมลทินซะแล้ว" ผมเดินไปซุกอกยนจิเสร้งพูดให้ทุกคนหัวหมุนมากกว่าเดิม และก็ได้ผล ทุกคนอ้าปากค้างกันหมด ยกเว้นเรจูที่หันหลังไปปิดปากกลั้นขำจนหน้าแดง
    "หา?!!"
    "มีสามีทีเดียวสามคนแบบนี้ ฉันลำบากใจจัง" บีบน้ำตาอีกนิดเพิ่มชีวิตดราม่าเข้าไปอีก แล้วก็ก้มลงไปซุกอกยนจิ ทุกคนล้วนเห็นผมกำลังร้องไห้สะอื้นจนตัวสั่น แต่ความเป็นจริงแล้ว..

    'กร๊ากกกๆๆ ฮ่าๆๆๆ เห็นหน้าจัดจ์รึเปล่า ฮ่าๆๆๆ อิชิจิหน้าเหวอสุดๆอะ กร๊ากๆๆ ฮ่าๆๆๆ ไม่ไหว น้ำตาเล็ดแล้ว ฮ่าๆๆ จะหลุดขำด้วย ฮ่าๆๆๆ' ภายในใจและภายนอกต่างกันสิ้นเชิง

    "เลิกพูดจาชวนเข้าใจผิดได้แล้ว!" เป็นอิชิจิที่พูดขึ้น แล้วเดินมากระชากแขนผมออกจากตัวยนจิที่ยืนอ้าปากค้างเป็นหินไปแล้ว
    "เอ๋? ฉันพูดผิดตรงไหนกัน? ท่านนั่นแหละที่รุนแรงกับฉันที่สุดน่ะ" ผมพูดพลางขืนตัวออกจากมือเขา แรงเอ็งจะเยอะไปไหนฟะ! แต่เหมือนอิชิจิจะปรอทแตก เลยปล่อยหมัดซ้ายใส่ผม แต่ผมหลบทันทีเลยรอดไป
   "หลบได้งั้นเหรอ!" ยนจิที่ได้สติก็มองมาที่ผม ส่วนนิจิกับจัดจ์ต่างก็ขมวดคิ้ว
    "ไม่หลบก็หน้าแหกสิ" ผมพูดแล้วบุ้ยปาก ชิ อุตส่าทำให้พวกนั้นติดสตั้นแล้วแท้ๆ
    "เหอะ นึกว่าจะมีดีแค่ล้วงข้อมูลไปขายซะอีก แต่ผู้หญิงทั่วไปอย่างแกคงแค่ฟลุ๊กหลบการโจมตีนั่นแหละนะ" จัดจ์ยังดูถูกผมไม่เลิก แต่ที่ยอมไม่ได้ คือ เมื่อไหร่พวกเอ็งจะเห็นว่าตูเป็นผู้ชายฟระ!!
    "รู้รึเปล่าว่าดูถูกผู้หญิงมากๆ แกจะตายเพราะผู้หญิงน่ะ" ผมพูดพลางยิ้มหวานหยดให้ พร้อมกับคิ้วขวาที่กระตุกรัวๆ ไม่รู้ซะแล้วว่าเวลาผู้หญิงโหดน่ะน่ากลัวขนาดไหน
     ผมจัดการถีบอิชิจิที่จับแขนผมอยู่ แต่ครั้งนี้เขาหลบไปแล้วถอยไปยืนอยู่กับนิจิ ผมใช้จังหวะนั้นชักดาบเข้าโจมตีจัดจ์ทันที แต่มีอยู่ๆก็ทหารสามคนมาเรียงหน้ากระดาน ผมเลยใช้สันดาบฟาดใส่พวกนั้นอย่างรวดเร็วก่อนจะฟันลงไปที่จัดจ์ แต่ยนจิมาขวางไว้ก่อน
    "หวา~ ที่รักทำแบบนี้ ฉันเจ็บปวดใจนะ~" ยนจิที่เข้ามารับดาบผมด้วยแขนเปล่าๆสองแขน ก็เกิดแผลค่อนข้างลึก ผมเห็นแบบนั้นเลยยังล้อเล่นไม่เลิก
    "แก!" นิจิเตะมาที่ลำตัวผมพร้อมกับกระแสไฟฟ้า แต่ผมกระโดดหลบได้ทัน ไม่งั้นโดนช็อตแง่มๆ แต่สู้กันไปได้สักพักผมก็เริ่มหิวเลยเก็บดาบ แต่สามคนนั้นยังโจมตีผมอยู่ ขอพักยกไง พักยกน่ะ!
    "นี่ๆ ฉันอยากพักที่นี่สักคืนสองคืนได้ป้ะ" ผมพูดพลางหลบหมัดของยนจิ
    "แกไม่มีสิทธิ์เรียกร้องอะไรทั้งนั้น และต้องตายตรงนี้แหละ!"
    "อืม.. นั่นสินะ ถ้าฉันตาย นอกจากนายจะถูกปลดจากงานประชุมริเวอร์รี่เร็วขึ้นแล้ว น่าจะโดนCP0ตามเก็บด้วยล่ะ" คนเป็นราชาได้ยินแบบนั้นก็สั่งให้ลูกๆพวกเขาหยุดโจมตี
     "หมายความว่ายังไง"
    "นายคิดว่าถ้านักขายข่าวถูกฆ่าที่นั้นๆ ข้อมูลของนักขายข่าวน่าจะไปอยู่ที่ใครล่ะ? ถึงแม้คนฆ่าคนนั้นจะไม่ได้ข้อมูลไปก็ตาม แต่เพื่อความปลอดภัยต้องเก็บกวาดก่อนอยู่แล้วนี้ถูกมั้ย?" ผมอธิบาย แน่นอนต่อให้จัดจ์จะเป็นนักวิทยาศาสตร์อัจฉริยะ แต่ถ้ายิ่งรู้ความลับเรื่องนั้นล่ะก็ ประเทศนี้คงโดนลบออกจากประวัติศาสตร์แน่
     "เหอะ อย่างแกจะไปมีข้อมูลอะไร.. ฉันอยากรู้อะไรฉันก็สืบเองได้!"
     "แม้แต่ความลับของผู้สร้างโลกน่ะเหรอ" ผมแสยะยิ้มมองจัดจ์ที่ตอนนี้มองผมอย่างตกใจ แน่นอนคนที่รู้ความลับแบบนั้นไม่มีทางที่รัฐบาลโลกจะอยู่เฉยแน่ ผมถึงเบื่อที่พวกไซเฟอร์โพลขัดขวางการเดินเที่ยวของผมนี่ไง! อ่า.. แต่ช่วงนี้เหมือนจะไม่ค่อยตามบ่อยเหมือนเมื่อก่อนนะ สงสัยงานยุ่ง
    "ว่าไง แลกกันมั้ยระหว่างนายจะซวยเพราะฆ่าฉัน หรือจะให้ฉันพักอยู่ที่นี่สักสองสามคืน แล้วได้ข้อมูลเรื่องที่นายต้องการเรื่องนึงแทน" แย่แฮะ ผมติดนิสัยชอบข่มขู่ของดอฟฟี่มาซะแล้วอะ

    "ก็ได้!!"





__________________________________________

สามีทั้งสามvsน้องไค~


__________________________________________


รอยที่คอ.. ท่านได้แต่ใดมา..


คืนนั้นบนเรือเรดฟอร์สในห้องนอนกัปตัน ร่างหนุ่มผมแดงที่กำลังหลับสนิทอยู่บนเตียงของกัปตันเรือ ถูกเงาดำๆคร่อมร่างไว้ พลางพรมจูบลงบนซอกคอขาวที่พ้นคอเสื้อออกมา ก่อนจะดูดเม้มจนเป็นรอยแดงช้ำ และทำมันเพิ่มสองสามรอย

เพี้ยะ!!

มือของคนที่กำลังหลับสบายก็ตบเข้าที่ใบหน้าของเงาดำๆนั้น แสงจันทร์ที่ส่องเข้ามาเผยให้เห็นใบหน้าคมที่มีแผลเป็นที่ตาซ้ายของชายผมแดง และมีรอยมือปรากฎขึ้นที่แก้มขวา ก่อนที่เขาจะล้มลงไปนอนข้างๆ ร่างนั้น พลางร้องไห้กระซิกๆกอดเด็กน้อยเขาแน่น



.

.

.

.

.

วันที่หนุ่มผมแดงแวะพักบนเรือโมบีดิก ในห้องของหัวหน้าหน่วยที่สอง..

เด็กหนุ่มผมดำที่นอนกอดร่างคนผมแดงกำลังหงุดหงิดในใจ เพราะรอยแดงจางๆสองสามรอยที่ลำคอขาว เขาเลยตัดสินใจพลิกตัวขึ้นคร่อมร่างที่กำลังหลับอยู่ ก่อนจะปลดกระดุมเสื้อออก แล้วพยายามสำรวจว่ามีรอยแดงๆนั่นที่อื่นรึเปล่า เมื่อเห็นว่าไม่มีเขาก็โล่งใจ แล้วก็ก้มประทับรอยของเขาไว้แทน เด็กหนุ่มดูดเม้มร่องรอยประทับของเขาอย่างรุนแรงจนมันเป็นสีม่วงช้ำไปทั่วลำคอ หน้าอกและหน้าท้องของคนที่ยังหลับไม่รู้เรื่อง พอเห็นแบบนั้น คนด้านบนก็รู้สึกหมั่นไส้ เลยกัดที่ยอดอกของคนใต้ล่างเบาๆ แล้วดูดมันจนบวมแดง และมีครางรอดออกมาเล็กน้อย เขาทำแบบนี้อยู่นานจนคนที่หลับสบายค่อยๆลืมตามองหาสิ่งที่ก่อกวนตัวเองอยู่ แต่คนผมดำก็ชิงดึงตัวร่างนั้นมากอดแล้วล้มตัวลงนอนข้างๆ คนที่สลึมสลือก็งุนงงเล็กน้อยก่อนจะหลับต่อ..

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

ไค : สรุปแล้วฉันโดนลักหลับเหรอ?


นิจิ : นึกว่ามีประสบการณ์ซะอีก


อิชิจิ : แบบนี้ก็ไม่สนุกน่ะสิ


ยนจิ : อาจจะดีก็ได้ เวลาโดนขืนใจอาจจะได้อารมณ์กว่าที่คิด


ไค : พวกแกรู้ให้ได้ก่อนเถอะว่าฉันเป็นผู้ชายน่ะ!!



__________________________________________

ขอบคุณทุกคนที่ติดตามและคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้เรานะจ้ะ~~



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 75 ครั้ง

326 ความคิดเห็น

  1. #308 + SaiChil + (@parkchaewon00) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2562 / 15:59
    โห...ลูกลงทุนจริงๆ เราว่าถ้าลูกเป็นไรไปคงเกิดสงครามแน่...
    #308
    0
  2. #293 shino13 (@shino13) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2562 / 21:22

    ปล่อยตัวเกินไปแล้ววว
    #293
    1
    • #293-1 Yummy12110 (@Yummy12110) (จากตอนที่ 36)
      19 พฤษภาคม 2562 / 23:25
      สถานการณ์มันพาไปน่ะ//ไคไม่ได้กล่าว ไรท์กล่าวเอง อิอิ
      #293-1
  3. #292 Morden Jr (@guysiwakorn28) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2562 / 21:21
    อ่า~ โดนลักหลับขนาดนี้ตั้งแต่ยังไม่มีพระเอก 555+
    #292
    0
  4. #291 Yurica (@Yurica) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2562 / 21:19
    โอ้ยยย น้องงงง
    #291
    0
  5. #290 Yukinong (@Yukinong) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2562 / 21:11
    ยอมใจกับการแสดงของน้องง
    #290
    0