[Fic One piece][BL] ลูกสาว(?)ของจักพรรดิผมแดงงั้นเหรอ?!

ตอนที่ 30 : EP. 28 : อาจารย์

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 583
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 93 ครั้ง
    5 พ.ค. 62



     หลังจากที่ผมจัดการเผาจดหมายไร้สาระของป๊ะป๋าเรียบร้อยแล้ว ผมก็ออกมานั่งใกล้ๆลุงหนวดขาวรอกินบาบีคิวที่สุดท้ายแล้วมัลโก้ก็ยอมแพ้ในการฟังผมบ่นเรื่องของกิน ถึงจะเจ็บแผลที่ยังไม่หาดีก็เถอะ อย่างน้อยก็ได้กินเนื้อยอมใจล่ะนะ ผมนั่งมองพวกลูกเรือที่กำลังยกเตาปิ้งมาตั้งเตรียมย่างบาบีคิวกิน บางคนก็แอบหยิบอาหารที่ทำยังไม่เสร็จดีในครัวมานั่งกินแล้วก็พ่อครัวโยนกระทะใส่หัวจนมีลูกมะนาวขึ้นบนหัว ทำให้นั่งขำกันทั้งเรือ
     "นี่.. เรื่องตระกูลของโซเมย์ฉันจะเคยได้ยินมาบ้างนะ" อิโซที่โผล่มายืนข้างที่ผมนั่งตอนไหนไม่รู้พูดขึ้น อยู่ๆก็พูดเรื่องนั้นขึ้นมาไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ยซะงั้น มัลโก้ให้มาหลอกถามล่ะสิ อุส่าห์เบี่ยงประเด็นไม่เล่าแล้วเชียว เชอะ
     "แต่คงไม่รู้เรื่องของหมอนั่นสินะ.." ผมพูดเกริ่นๆ เพราะดูจากอายุของคนหน้าขาว(?)ก็น่าจะออกจากวาโนะก่อนโซเมย์จะเกิดล่ะมั้ง
     "ก็แค่มีอาจารย์คนเดียวกันน่ะ ไม่เคยอยากจะนับเป็นเพื่อนสักหน่อย" ผมพูดพร้อมทำหน้ามุ่ย ก่อนจะเล่าต่อ
    "ถูกเรียกว่าเป็นอัจฉริยะของตระกูลในรอบสิบอะไรทำนองนั้นแหละ ก็เลยมีคนรอบตัวคอยรับใช้อยู่ตลอด ทั้งยังทะนงตัวที่ตัวเองไปอัจฉริยะจนน่ารำคาญ" ผมก็นั่งบ่นไปเรื่อยๆ แต่ตาผมเตรียมจับจ้องบาบีคิวไม้ยาวที่มีเนื้อชิ้นใหญ่เสียบอยู่และใกล้สุก ไม้นั้นต้องเป็นของข้า!
    "แต่หมอนั่นก็เป็นแค่คนโง่เท่านั้นแหละ.." ผมพูดค้างไว้แค่นั้นปล่อยให้อิโซทำหน้าเหวอ แล้วรีบกระโจนไปคว้าบาบีคิวไม้ที่ผมเล็งไว้ พร้อมกับกวาดไม้อื่นอีกสิบไม้มาถือ แล้วก็ยืนกินยั่วน้ำลายเหล่าลูกเรือที่โดนผมตัดหน้า
    "ไค!" เหล่าโจรสลัดที่ถูกแย่งอาหารก็ตะโกนเรียกชื่อผมอย่างพร้อมเพรียง ความเร็วมันเป็นสิ่งสำคัญในการแย่ง..แฮ่มๆ.. ในการดำรงชีวิตนะเหวย
    "อะไรเหรอ?" ผมแกล้งทำหน้าตาใสซื่อแล้วเอียงคอเล็กน้อย และก็ได้ผล ไม่มีใครแย่งบาบีคิวผม แถมยังเดินกุมจมูกไปหยิบอาหารอย่างอื่นแทน เดี๋ยวนะ ผมอาบน้ำสองวันครั้งเพราะน้ำจืดในทะเลมันหายาก แต่ไอ้พวกที่ไม่อาบน้ำกลับเดินบีบจมูกหนีผมอะ ไม่จริงงงง!!
   "ไค! นี่แกจะฆาตกรรมหมู่อีกแล้วเหรอ!"



     หลังจากมื้อเย็นที่ผมก็ยังงงว่าทำไมมัลโก้ต้องตะโกนว่าผมเป็นคนฆาตกรรมหมู่เหล่าเพื่อนที่นั่งกุมจมูกไม่เลิก ผมก็เดินมายืนพิงกาบเรือมองท้องฟ้าที่มืดสนิททำให้มองเห็นดวงดาวชัดเจน พลางคิดเรื่องก่อนที่ผมจะออกจากวาโนะมาเจอกับป๊ะป๋าและทุกคน เฮ้อ.. ว่าแล้วก็คิดถึงป๊ะป๋าแฮะ เดี๋ยวค่อยเขียนจดหมายส่งไปพรุ่งนี้แล้วกัน
     "นอนไม่หลับรึไง" 

     "นายนั่นแหละ นี่มันเวลาที่เด็กควรเข้านอนนะ เอส" ผมพูดขำๆ ซึ่งก็ทำให้เด็กหนุ่มหน้าบึ้งทันที ก่อนจะเปิดประเด็นถามผม

     "เกิดอะไรกับนายที่วาโนะกันแน่" 
     "..."
     "นายรู้เรื่องของฉันเกือบทุกเรื่อง แต่ฉันกลับไม่รู้เรื่องของนายเลย" ให้ตายสิพูดจาแบบนี้แถมยังทำหน้าตาน่ารักอีก เดี๋ยวก็จับกดซะหรอก
     "อย่าทำหน้าแบบนั้นสิเอส มันน่ารักนะ"
     "ฉันจริงจังอยู่นะ!" คนโดนแกล้งโวยวายหน้าแดงก่ำไม่รู้ว่าโกรธหรือโมโหกันแน่
     "ก็ได้ๆ" ผมพูดกลั้วหัวเราะกับท่าทางของเอส ก่อนจะเริ่มเล่าเรื่องในอดีตที่ผมยังอยู่ในวาโนะ..









.

.

.

.

.

.

.

.

..

...

      แถบรอยต่อระหว่างเมืองคุริกับเมืองคิบิมีข่าวลือหนาหูดังไปทั่วเกี่ยวกับปีศาจในร่างเด็กที่ออกอาละวาดฆ่าซามุไรไปจำนวนมาก เมื่อฆ่าเสร็จก็จะนำอาวุธของคนที่ถูกฆ่ามาใช้สังหารซามุไรคนต่อๆไป ซึ่งข่าวลือพวกนั้นทำให้ซามุไรหนุ่มผู้หนึ่งเกิดอยากจะพบพานเด็กคนนั้นขึ้นมา เขาจะเดินทางไปหาปีศาจน้อยตนนั้น และแล้วเขาก็พบ..

.

.

.

.

      เส้นผมสีแดงเป็นประกายแข่งขันกับแสงที่ปลายคมดาบ เพลงดาบที่ตัดทุกสิ่งทุกอย่างให้ขาดได้ภายในพริบตา ร่างของเด็กน้อยวัยแปดปีกำลังยืนอยู่ท่ามกลางวงล้อมของเหล่านักดาบที่สวมเกราะแกร่งไว้ ในมือมีเพียงดาบคนละหนึ่งเล่มหมายจะปลิดชีพเด็กตรงหน้า แต่เพียงเสี้ยวอึดใจ ศีรษะของนักดาบเหล่านั้นก็ร่วงหล่นพื้นราวกับใบไม้แห้งที่หลุดล่วงจากต้น

     "เด็กน้อย เจ้าสนุกกับการฆ่านักหรือ?" เสียงของชายหนุ่มที่มีผมน้ำตาลอ่อนยาวสยายไปตามลมที่พัดผ่านซึ่งก็คือผู้ที่อยากจะพบกับปีศาจน้อย เขากำลังเดินเข้ามาใกล้ผู้ที่สังหารเหล่านักดาบกลุ่มนั้นจนหมด นัยตาสีแดงฉานราวกับสัตว์ป่าจ้องมองผู้มาใหม่ พร้อมกับตั้งท่าเตรียมเข้าจู่โจม ชายผู้ที่กำลังโดนหมายหัวเดินมายืนอยู่ตรงหน้าเด็กชายคนนั้น ก่อนจะยิ้มออกมาเล็กน้อย เด็กชายไม่เข้าใจคนคนนี้เลย ทั้งๆที่กำลังจะถูกฆ่าแท้ๆ แต่กลับมายืนยิ้มอยู่ได้ ไม่รอช้า คาตานะคมกริบของเด็กชายก็พุ่งเข้าหาชายที่กำลังยืนยิ้มให้กับเขา แต่ดาบเล่มนั้นกลับหักลง ปีศาจน้อยมองดาบของตัวเองที่ถูกอีกฝ่ายหักมันอย่างตกตะลึง ทั้งที่เขาไม่ได้ชักดาบเลย ไม่สิ ชักดาบแต่รวดเร็วมากต่างหาก

     "ดาบแบบนั้นเจ้าไม่จำเป็นต้องใช้มันอีกแล้ว" ชายคนนั้นเดินเข้ามาใกล้ขึ้นอีกพร้อมทั้งยื่นดาบของตัวเองให้แทนก่อนจะหันหลังแล้วเดินออกไป เด็กน้อยมองดาบในมือสลับกับแผ่นหลังของชายคนนั้น ก่อนจะลุกขึ้นแล้วเดินตามเขาไป

     "เจ้ามีชื่อหรือไม่?" เสียงของชายที่เดินนำหน้าอยู่ถามขึ้น เมื่อเด็กชายที่เขามอบดาบให้เดินตามมา

     "..." เด็กน้อยไม่ตอบทำเพียงแค่เดินตามเท่านั้น แต่ก็หยุดลงเมื่อคนที่เดินนำหน้าหันกลับมาลูบหัวเขาอย่างอ่อนโยน

     "เช่นนั้น ชื่อ..ไค.. ก็แล้วกันนะ"

     "คุณคิดได้เท่านี้เหรอ?" เด็กน้อยถามออกไปซื่อๆ แต่กลับทำให้หัวคิ้วของชายผมยาวกระตุก รัวๆ ดูท่าเขาจะเก็บเด็กนรกมาเลี้ยงเสียแล้ว




     ประเทศวาโนะในตอนนี้ถูกปกครองโดยโชกุนโอโรจิ หลังจากการทำลายล้างตระกูลโคซึกิได้สักสามสี่ปี ซึ่งอาจารย์ผู้เก็บเด็กน้อยคนนั้นมาเลี้ยงก็เป็นหนึ่งในขุนนางที่รับใช้โอโรจิ และมีหน้าที่สอนวิชาดาบให้เหล่าลูกขุนนางตระกูลใหญ่ๆ จึงมีลูกศิษย์น้อยคนนัก

      "อาจารย์ ผมรู้สึกไม่ปลอดภัย" เด็กชายผมแดงที่ตอนนี้สวมชุดกิโมโนดูเรียบร้อย สะอาดสะอ้านมากกว่าตอนที่พบกันแรกมาก พูดกับอาจารย์ของตนที่กำลังนั่งเขียนบันทึกอะไรสักอยู่ ผู้เป็นอาจารย์ได้ยินดังนั้นจึงเงยหน้ามองเด็กน้อยที่นั่งอยู่ตรงหน้าเขาอย่างงงๆ

     "อะไรของเจ้า?"

     "ก็โซเมย์มันลากผมเข้าห้องมันอีกแล้ว" เด็กชายผมแดงเบ้ปากอย่างไม่ชอบใจ นัยตาสีแดงไม่แสดงอารมณ์เลยสักครั้ง กลับดูมีความดื้อรั้นซ่อนอยู่ ผู้เป็นอาจารย์ที่มองเด็กน้อยกลับหัวเราะร่าอย่างขบขัน

     "อาจารย์!!"

     "ก็เจ้าน่ารักเช่นนี้ ผู้ใดจะอดใจไหว หึๆๆ" ผู้เป็นอาจารย์ยังคงหยอกล้อ แล้วเอื้อมข้างที่ว่างมาดึงแก้มนิ่มเบาๆ จนเด็กน้อยต้องเดินเชิดหน้างอนออกจากห้อง

      "งอนเสียแล้ว" อาจารย์หนุ่มอมยิ้มน้อยๆแล้วมองตามหลังไปอย่างเอ็นดู

ในทุกๆวันก็เป็นเช่นนี้ เด็กน้อยที่ถูกเก็บมาเลี้ยงเป็นที่ถูกใจของบุตรชายขุนนางอีกตระกูลหนึ่ง เมื่อถูกลากเข้าห้องก็เห็นจะหนีมาฟ้องเขาผู้เป็นอาจารย์ได้เท่านั้น แต่เขาจะทำอะไรได้เล่า ก็ทำได้เพียงปลอบใจเด็กน้อยและหยอกล้อเท่านั้น





     และนอกจากจะเป็นที่ต้องการของบุตรชายตระกูลใหญ่แล้ว ยังมีอีกที่ที่หนึ่งต้องการตัว

"อีกสองชั่วโมงจะมีการทดลอง.." อาจารย์บอกกับเด็กชายตรงหน้าเขาด้วยความรู้สึกผิด แต่เด็กน้อยกลับยิ้มบางๆให้เขา แม้นัยตาจะไม่เคยแสดงอารมณ์ก็เถอะ ก่อนจะหยิบขนมขึ้นมากินราวกับไม่สนใจ การทดลองนี้ทำมาได้ครึ่งปีแล้วโดยที่เด็กน้อยคนนี้เป็นหนูทดลอง ในตอนแรกเด็กชายก็ดูไม่อยากจะทำมันสักเท่าไหร่ แต่ไม่รู้ทำไมถึง.. เฮ้อ.. เขาถูกจับทดลองสาระพัดเสียจนตอนนี้กลายเป็นเรื่องชินชาไปเสียแล้ว

     "เจ้าควรจะปฏิเสธนะ"

     "ถึงปฏิเสธไป สุดท้ายเจ้าพวกนั้นก็ลากผมไปทดลองอยู่ดีนี่นา" เด็กน้อยบอกปัดแล้วนั่งกินขนมอย่างไม่สนใจ เขายกมือขึ้นลูบหัวเด็กน้อยอย่างเอ็นดู

     "ข้าขอโทษนะ"

     "ไม่ใช่ความผิดอาจารย์สักหน่อย" เด็กน้อยพูดทั้งๆที่ยังเคี้ยวขนมอย่างเอร็ดอร่อย เป็นเด็กที่ไม่รู้สึกรู้สาอะไรเลย หลังจากนั้นพวกเขาก็ใช้ชีวิตแบบนี้ไปอย่างสงบสุขได้สองปี...

.

.

.

.

.

   "อาจารย์!" เด็กน้อยที่ถือถาดน้ำชาเข้ามาในห้องที่อาจารย์ของเขามักจะใช้เขียนหนังสือประจำ แต่ตอนนี้อาจารย์กลับนอนอยู่กับพื้นห้องที่มีเลือดสีสดกระจายเป็นวงกว้าง ไม่รอช้าเด็กน้อยทิ้งถาดน้ำชานั้นแล้วก็วิ่งเข้าไปประคองร่างของอาจารย์ทันที

      "อาจารย์! ได้ยินผมใช่มั้ย อาจารย์!" ร่างของอาจารย์นั้นถูกแทงเข้าที่หัวใจ มือใหญ่ข้างหนึ่งกุมที่หน้าอกตัวเองไว้แน่น

     "ไค.." ผู้เป็นอาจารย์เรียกชื่อเด็กน้อยของเขาอย่างอ่อนแรง พลางยกมือใหญ่ขึ้นมาลูบหัวเด็กน้อยเบาๆเหมือนทุกครั้ง

     "เกิดอะไรขึ้น!" คนผมแดงจับมืออาจารย์ไว้แน่น

     "ตระกูลโคซึกิยังไม่ล่มสลาย เจ้าคงรู้สินะ" ใช่ ความสามารถในการหาข้อมูลของเด็กน้อยไม่ธรรมดาคงจะพอรู้เรื่องราวเกี่ยวกับอาจารย์ตัวเองบ้าง

     "อาจารย์..ยอมรับใช้โอโรจิเพื่อปกป้อง.." เด็กน้อยเว้นวรรคละไว้ในความเข้าใจของเราสองคน

     "หึๆ ใช่ แต่เจ้าไม่จำเป็น.. ต้องสานต่อภารกิจนี้ แค่..เจ้าต้องมีชีวิตอยู่ต่อไป...นะ.." อาจารย์ยังคงยิ้มให้เด็กน้อยของเขา เพลิงสีแดงอยู่ๆก็ลามไปทั่วทั้งคฤหาสน์ แต่ก็ไม่ทำให้เด็กแดงขยับออกจากตรงนั้น

    "แต่ว่า.."

    "ท่านโอเด้งเคยเล่าให้ข้าฟัง..ท้องทะเลกว้างใหญ่ ทำให้ได้พบเหล่าเพื่อนพ้องผู้มีอิสระ... หวังว่า..เจ้าจะได้พบ..นะ" ผู้เป็นอาจารย์ยิ้มให้ลูกศิษย์ที่เขารักเป็นครั้งสุดท้าย เด็กน้อยกอดร่างนั้นไว้แน่นทั้งได้แต่ร้องไห้เงียบๆ ซากไม้ที่มีไฟลุกท่วมร่วงลงมาใกล้ๆกับที่ที่เด็กน้อยนั่งอยู่ ทำให้เขาค่อยๆวางร่างของอาจารย์ลงพร้อมกับเอาเสื้อคลุมตัวนอกของเขาคลุมที่ใบหน้าของอาจารย์ ก่อนจะกำชับดาบที่อยู่ข้างเอวแน่น แล้วเดินออกจากห้องทันที แต่ทว่า

     "อยู่นี่เองเหรอ.. ไค" เด็กน้อยผมสีดำที่เดินถือดาบที่มีคาบเลือดติดอยู่เข้ามาใกล้เขา

    "โซเมย์ แกเป็นคนฆ่าอาจารย์.." เด็กผมแดงมองคนตรงหน้าอย่างคาดคั้น

    "อย่ากล่าวหากันสิ คนที่ฆ่าอาจารย์น่าจะเป็นแกมากกว่านะ เลือดเต็มตัวเลยนี่" เด็กผมดำพูดอย่างยียวน

    "นี่แก!" ไคได้แต่กัดฟันกรอด แต่เขาทำอะไรไม่ได้ ตอนนี้ต้องรีบออกจากที่นี่ แต่รอบๆกลับมาแต่พวกซามุไรของโซเมย์

    "จับมันมาซะ!"









___________________________________________


โซเมย์นี่มันหล่อเลวจริงๆ


น้องไคคิดถึงป๊ะป๋าแล้ว ถ้าแชงค์รู้คงปิดเกาะฉลองแน่ๆ


___________________________________________


ขอบคุณที่ติดตามและคอมเมนต์ทุกคอมเมนต์นะคะ


 รักคุณ3000

 อิอิ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 93 ครั้ง

326 ความคิดเห็น

  1. #261 Morden Jr (@guysiwakorn28) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2562 / 22:45
    ไคนี่แสบแต่เด็กเลย 555+
    #261
    0
  2. #260 1658700009167 (@1658700009167) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2562 / 22:23
    กว่าจะมาได้ รอน้าาาาา
    #260
    0
  3. #258 jannyyyyy2 (@jannyyyyy) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2562 / 12:25
    รอคร้าบบบ
    #258
    0
  4. #257 mrzakung1987 (@mrzakung1987) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2562 / 11:35

    รอออออออออ
    #257
    0
  5. #256 shino13 (@shino13) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2562 / 11:34
    หายหน้าหายตาไปนานนะ!
    #256
    1
    • #256-1 Yummy12110 (@Yummy12110) (จากตอนที่ 30)
      5 พฤษภาคม 2562 / 12:47

      ขอโทษจ้าาาา อย่าว่าหนูน้าาา~~
      #256-1