[Fic One piece][BL] ลูกสาว(?)ของจักพรรดิผมแดงงั้นเหรอ?!

ตอนที่ 11 : EP.11 : อยู่ด้วยนะ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2367
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 270 ครั้ง
    26 ธ.ค. 61




EP.11 : อยู่ด้วยนะ



++++++++++++++++++++++++++++++++++





   "ซัจจจจจจ!! ฉันหิวววว!!!" ผมเปิดประตูเข้ามาในห้องอาหารแล้วตะโกนหาซัจทันที

   "เซฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า นายยังเป็นเด็กเหมือนเดิมเลยนะ" เสียงของ'ทีช'เป็นลูกน้องในหน่วยที่สองของเอส เขาอายุน้อยกว่ามัลโก้นะ แต่มัลโก้ดูเด็กกว่าอีกอะ

   "โอ๊ะ ทีช นายก็ยังเหมือนเดิมเลยนะ แล้วก็อย่ามาเรียกฉันว่าเด็กนะ!" เขาเป็นคนที่ผมรู้สึกไม่ค่อยอยากจะใกล้เขาเท่าไหร่ ผมว่าเขาเป็นคนแปลกๆ ทั้งๆที่อยู่ในกลุ่มหนวดขาวมานานพอๆกับมัลโก้และโจส แต่เขากลับปฏิเสธตำแหน่งหัวหน่วย แล้วให้เอสเป็นหัวหน้าแทน ดูยังไงก็รู้สึกแปลก ผมนั่งลงโต๊ะเดียวทีชโดยที่นั่งตรงข้ามกับเขา

   "เอ้านี่ ของนาย" ก่อนจะได้คุยอะไรต่อ ซัจก็ยกอาหารหลากหลายอย่างมาให้ผม

   "นี่นายจะกินเยอะเกินไปหน่อยมั้ยเนี่ย" อิโชที่นั่งอยู่โต๊ะข้างๆหันมามองเหล่าอาหารตรงหน้าผม

   "ก็งี้แหละนะ เด็กกำลังโต เซฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า"

   "ฉันอายุ21แล้วนะ!!" ผมเริ่มลงมือจัดการอาหารตรงหน้าตรงหน้าอย่างรวดเร็ว

   "แล้วนั่นอะไร" ซัจถามแล้วชี้มาที่เสื้อของเอสที่พาดอยู่บนไหล่ของผม

   "เสื้อของเอสน่ะ" ผมตอบเขาแล้วกินอาหารต่อ

   "เห~~~" ซัจยิ้มอย่างกวนๆ ผมไม่สนใจเขาแล้วก็กินอาหารพวกนั้นจนหมด

   "ไค นายจะไม่กลับไปหาผมแดงจริงๆเหรอ" อิโชถามแล้วย้ายที่นั่งมานั่งข้างทีชที่นั่งกินพายบลูเบอร์รี่จนใกล้หมด หันมาถามผม

   "ไม่กลับอะ อยู่ด้วย นะ.." ผมหันไปหาอิโช แล้วส่งสายตาอ้อนวอนเล็กน้อย

   "ไม่ต้องมาอ้อนเลย ฉันไม่เหมือนมัลโก้หรอกนะ"

    "หืม? มัลโก้เกี่ยวอะไรล่ะนั่น"

   "ก็เวลานายอ้อนหรือแค่ทำตาบิ๊งๆใส่ หมอนั้นใจอ่อนแล้วนี่นา แล้วก็----" ซัจนั่งบรรยาย(นินทา)มัลโก้อย่างสนุกสนาน พลางทำท่าทำทางประหลาดจนรับไม่ได้ออกมา ก่อนจะหยิบแก้วน้ำขึ้นดื่มดับกระหาย

   "ฉันทำไมเหรอ ซัจ.."


พรูดดดดด


   ซัจถึงกับพ่นน้ำที่กำลังดื่มอยู่ใส่หน้าอิโชทันที เมื่อคนที่ตัวเองกำลังพูดถึงมายืนปล่อยรังสีอำมหิตอยู่ข้างหลัง

   "งะ..ไง มัลโก้ ผมแดงไม่ทำสงครามกับบิ๊กมัมแล้วใช่มั้ย"

   "ฉันบอกเรื่องนี้กับนายไปแล้วนะ ว่าไม่มีสงครามน่ะ" มัลโก้ยังคงยิ้มให้ซัจ แต่เสียงกดต่ำลงจนเสียวสันหลัง พลางยื่นมือมาจับไหล่ข้างหนึ่งของซัจซะแน่น ทำให้ใบหน้าของหัวหน้าหน่วยที่สี่ซีดเป็นกระดาษที่อยู่มาหลายสิบปีเชียว

   "5555ซัจ หน้านายโคตรตลกเลยอะ" ผมขำท่าทีของซัจที่เหมือนเจอผีอยู่ตรงหน้าแต่วิ่งหนีไม่ได้

   "ฮึ้ย! ไม่ต้องมาหัวเราะเลย เอาผ้ามาให้ฉันก่อน" อิโชที่เปียกโชกไปทั้งหน้าพูดอย่างหงุดหงิดแล้วตวัดสายตาเหี้ยมมาทางผม อะไรกัน ซัจเป็นคนทำแท้ๆ ผมจึงถอดเสื้อที่ผมใส่อยู่ออกแล้วยื่นให้อิโชเช็ดหน้า เหมือนแป้งที่ทาหน้ามันจะหลุดออกมาหน่อยๆนะ

    "นั่นมันเสื้อฉันนะ!" มัลโก้พูดแล้วยื่นมือมาบีบแก้มผม

      "ก็ฉันไม่มีผ้านี่นา" ผมพูดแล้วจับมือของมัลโก้ออก ถ้าแก้มเขียวขึ้นมาจะทำยังไง(มัลโก้มือหนักขนาดนั้นเลยเหรอ?!"

   "แล้วที่ร่วงจากไหล่นายเมื่อกี๊มันคืออะไร" ผมมองตามทางที่มัลโก้ชี้มา อ่อ...

   "เสื้อเอสไง" คำตอบของผมทำให้มัลโก้ตบหน้าผากตัวเอง แล้วถอนหายใจอย่างเหนื่อยใจ

   "ช่างเถอะ รีบๆใส่เสื้อซะ"

   "ทำไมต้องยุใส่เสื้อจัง ทีบางคนนี่แทบจะแก้ผ้าเดินไม่เห็นบ่นเลย" ผมบ่นเบาพร้อมกับพาดพิงใครบางคนเล็กน้อย ก่อนจะหยิบเสื้อที่หล่นมาใส่

   "ไม่ต้องมาบ่นเลย แล้วคิดจะอยู่ที่นี่ไปถึงเมื่อไหร่" มัลโก้ถามพลางจับหัวผมแล้วโยกไปมา นี่หัวคนนะไม่ใช่หางเสือ!

   "นั่นสิ ฉันว่ากลับไปตอนนี้อย่างน้อยผมแดงคงไม่ว่าอะไรมากหรอก" ซัจพูดเกลี่ยกล่อมให้ผมกลับเรือ แน่นอนว่าใครจะกลับกันล่ะ

   "กลับไปตอนนี้ก็โดนพายุน่ะสิ ไม่เอาด้วยหรอก ใครๆก็รู้ถ้าป๊ะป๋าโกรธมันน่ากลัวแค่ไหน" ผมพูดพลางนึกใบหน้าของป๊ะป๋าตอนที่กำลังโกรธ พร้อมกับลูกเรือที่ยืนถืออาวุธพร้อมบวกสุดๆ ก็ขนลุกซู่แล้ว

   "แต่ก็ไม่น่าจะโกรธมากขนาดนั้นนี่นา ยังไงนายก็เป็นลูกเขานี่"

   "ฉันนอนห้องเดียวกับเอสนะ ขอบคุณสำหรับอาหาร" พูดจบผมก็วิ่งออกจากห้องอาหารทันที

   "อย่าหนีนะ!!" เสียงประสานกันของพวกมัลโก้ตะโกนไล่หลังผมมา แต่ผมไม่สนใจแล้วก็วิ่งไปหาลุงหนวดที่กำลังนั่งให้นางพยายาลสาวสวยทั้งหลายตรวจร่างกาย จริงๆแล้วบนเรือลำนี้ก็มีผู้หญิงนะ ก็นางพยาบาลพวกนี้แหละ แต่ผมไม่เข้าใจรสนิยมพวกนางพยาบาลเท่าไหร่ คือ..


   ทำไมต้องใส่ชุดพยาบาลกับถุงน่องลายเสือดาวด้วย...


   มันควรจะเป็นถุงน่องตาข่ายสีดำสิ!!! (ไม่ใช่แล้วเฟ้ย//ไรท์)


   "นี่ลุงฉันขออยู่ด้วยได้มะ สักปีนึง" ผมเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้ากัปตันเรือ แล้วถามขึ้น

   "หา?!" เสียงของเอสที่ตอนแรกเหมือนจะยืนเถียงอะไรสักอย่างอยู่กับลุงหนวดดังขึ้นพร้อมกับสีหน้าตกใจ ตกใจอะไรแค่หนีเที่-- แฮ่ม จะพักผ่อนนิดๆหน่อยๆเอง ไม่นานหรอก ปีเดียวเอง

   "หืม? เจ้านั่นจะไม่เป็นห่วงเอารึไง" ลุงหนวดพูด แล้วก็เอื้อมมือมาลูบหัวผมเล็กน้อย

   "ก็เดี๋ยวค่อยบอกป๊ะป๋าก็ได้ ขออยู่ด้วยนะ" ผมตอบพลางปล่อยให้เขาลูบหัวจนพอใจ

   "ตามใจสิ" 

   "ขอบคุณ เอส ฉันนอนกับนายนะ" ผมบอกขอบคุณลุงหนวดแล้วจึงหันไปบอกเอสที่อ้าปากค้างไปแล้ว

   "ฉันกลับห้องก่อนล่ะนะ ต้องเขียนจดหมายบอกป๊ะป๋าอีก" ผมหมุนตัวเดินกลับไปยังห้องของเอสเพื่อที่จะเขียนจดหมายบอกคนตามตัวผมกลับ ก็รู้อยู่นะว่าเป็นห่วง แต่ผมโตแล้วนี่นา แล้วเรื่องที่ผมทำไว้ผมก็เอารอดเองได้ ไม่ต้องให้เขาคอยปกป้องอีกแล้ว อีกอย่างการหนีเที่--- การผจญภัยแล้วไปเห็นสิ่งต่างๆเองมันต้องอยู่คู่กับลูกผู้ชายสิ! โอ๊ะ ต้องเอาดาบนั่นมาด้วยนี่นา ให้เจ้าคุโระคาบมาจะไหวมั้ยเนี่ย ช่างเถอะ เดี๋ยวก็เอามาได้เองแหละ



   "เฮ้อ~ เหยื่อเข้าปากเสือ"


   "พ่อ!!"





กลางดึกคืนนั้น


-Ace-


   แย่ชะมัด ผมนอนไม่หลับเลย



   เพราะอะไรน่ะเหรอ



   ก็เพราะคนที่นอนอยู่ข้างผมเนี่ยแหละ คนตัวเล็กกว่ามาซุกอยู่กับแผ่นหลังเปลือยเปล่าที่มีรอยสักสัญลักษณ์ของพ่อ พร้อมกับลมหายใจอุ่นๆที่กระทบเบาๆอย่างสม่ำเสมอ ทำให้หัวใจผมเต้นรัวจนได้ยินเสียงชัดเจนในความมืด แต่แขนเล็กที่พาดคอผมเนี่ย มันทำให้ผมหายใจไม่ออก ผมยกแขนที่พาดคอผมออกแล้วพลิกตัวไปหาคนที่หลับพริ้มอยู่ แล้วดึงไคเข้ามากอด คนตัวเล็กกว่าเมื่อที่อุ่นๆก็เบียดตัวเข้าหามากกว่าเดิม เหมือนกับลูกแมวเลย น่ารักชะมัด



ให้ตายสิ..



...นอนกับคนที่ชอบมาตลอด ใครมันจะไปหลับลงกัน


   ผมได้แต่คิดในใจ แล้วลูบผมสีแดงนั้นเบาๆ พลางนึกย้อนไปถึงอดีตที่พวกเราเคยอยู่ด้วยกัน ทั้ง ไค ผม ซาโบ้ และ ลูฟี่




_____________________________________


   ไคเขียนจดหมายไปให้ป๊ะป๋าแล้ว แถมยังให้คุโระตัวน้อยแบกดาบยาวกลับมาให้ที่เรือหนวดขาวอีก

   ปล. คุโระเป็นชื่อของนกกาของไคที่มาส่งจดหมายให้มัลโก้อะนะ


ตอนหน้าจะย้อนอดีตกันอีกแล้ว


++++++++ ขอบคุณที่ติดตามและคอมเมนต์ให้กำลังใจนะคะ ตอนนี้มีผู้ติดตามห้าร้อยกว่าคนแล้ว ไรท์ดีใจมากกกกกกกกกกกก ไม่คิดว่าจะมีคนตามเยอะขนาดนี้ ขอบคุณมากๆเลยนะคะ ++++++++


พรุ่งนี้ไรท์สอบเป็นวันสุดท้ายแหละ


ปีใหม่เจอกันตอนพิเศษ!!!


_____________________________________





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 270 ครั้ง

326 ความคิดเห็น

  1. #72 model946 (@model946) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2561 / 22:31
    สู้ๆกับการสอบนะค้า
    #72
    0
  2. #71 Laksika-Napit (@Laksika-Napit) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2561 / 17:01
    รอเรื่องนี้มานานล่ะ
    #71
    0
  3. #70 shino13 (@shino13) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2561 / 12:53

    ย้อนอดีตย้อนอดีต
    #70
    0
  4. #69 ParnTiti (@ParnTiti) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2561 / 10:20
    สู้ๆค่ะไรท์
    #69
    0
  5. #68 mrzakung1987 (@mrzakung1987) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2561 / 08:49
    รอต่อไปค่ะ ไรท์
    #68
    0