The Forsaken Hero วิญญาณวีรชนของผมไม่ได้ว่าง่ายอย่างที่คิดหรอก เป็นใครยังไม่รู้เลย

ตอนที่ 9 : การตื่นขึ้นมา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 295
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 21 ครั้ง
    8 ธ.ค. 61

ในวันนั้น...

วันตาย... ของพี่ฟุน...

เป็นวันที่เปลี่ยนชีวิตของฟารินไป... จากที่เป็นเด็กที่ร่าเริงตลอดเวลา ไม่ยอมแพ้ต่อสิ่งใด ไม่เคยยอมแพ้ต่อสิ่งที่ผิดหรือไม่ถูกต้อง ช่วยคนอ่อนแดตลอดเวลา...

แต่หลังจากวันนั่น เขากลับกลายเป็นเพียงเด็กที่ไร้มนุษย์สัมพันธ์ เป็นเด็กเงียบๆไม่ค่อยพูด เป็นคนที่ยอมแพ้... กับทุกสิ่ง และทอดทิ้งอุดมคติของตนเอง...

ถ้าไม่มีครอบครัว... เขาคงไม่อาจก้าวผ่าน วันเหล่านั่นไปได้... แต่เหตุการณ์ในวันนั้น... มันยังคงอยู่... คืนวันแห่งการปฏิวัติ วันที่มีการลั่นปืน...

“พี่ฟุน... พี่ฟุน....”

ถึงผ่านมาได้ แต่ความทรงจำของวันนั่นก็ยังคงชัดเจน... มันไม่มีวันเลือนหายไป....

“เพราะนายนั่นแหละ ทั้งหมดนี่ก็เพราะนาย”

“ผมขอโทษ... ผมขอโทษ.....”

มีเพียงน้ำตาและเสียงร้องไห้เท่านั้น ไม่มีสิ่งใดที่จะทำไปได้มากกว่านี้แล้ว... ทั้งหมดนี้ก็เพราะเขา พี่ฟุนเป็นคนที่ดูมีอนาคต ทั้งฉลาดมีความรู้ พูดได้มากกว่า10ภาษา เข้าใจเวทมนตร์หลายแขนง แล้วเขาก็ต้องมาตายเพราะฟาริน เพราะเด็กโง่คนเดียว

“ถ้าไม่มีนายล่ะก็ ทุกอย่างมันจะดีกว่านี้”

“ผมขอโทษ ผมขอโทษ”

“คำของโทษมันไม่มีประโยชน์ ฟาริน หส£Ë92sdc#%..... อีกไม่นาน... มันจะเป็นคราวของนาย”

 

“พี่ฟุน!

ลุกพราวขึ้นมา...

ตื่นจากความฝันที่เคยตามหลอกหลอน มันก็น่าจะเป็นเรื่องดี แต่ว่านั่นไม่ใช่ความฝัน... เพราะมันคือความจริง ความจริงที่ฟารินเป็นคนทำให้พี่ฟุนตาย เรื่องนั้นไม่เปลี่ยนแปลง

หายใจเข้าออกอย่างรุนแรง

บนเตียงนอนที่นุ่มนิ่ม แต่ก็ยังคงความแข็งเอาไว้พอสมควร ฟารินมองไปด้านข้างก็เห็นพี่สาวของตอนเอง นอนฟุบอยู่...

“เกิดอะไรขึ้น.....”

ฟารินกล่าวลอยๆออกมา...

ดูจากแสงข้างนอกตอนนี้เป็นเวลากลางคืน... ถ้าจำไม่ผิด เรื่องสุดท้ายที่ฟารินจำได้ คือตอนวัดระดับพลัง ตอนเช้า... นี่น่าจะผ่านมามากกว่า10ชั่วโมงแน่ๆ...

“นอนพักเถอะ... พี่ชาย...”

เสียงกล่าวเป็นภาษาไทย ทำให้ฟารินต้องหันควับ

เด็กสาว... ผมสีทองอ่อนผิวงามราวกับเทพธิดา ชุดสีขาวที่มีลวดลายอักขระมากมาย ดวงตาที่ร้อนแรงและเย็นชานั่น... ฟารินเคยเห็นมันมาแล้วครั้งหนึ่ง

เธอกำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้ โยกขาไปมา... ท่าทีที่เหมือนภูติตัวน้อยชวนให้หลงใหล เป็นเหมือนกับดักเสียจริง... รอยยิ้มที่งามแต่ก็เหมือเก็บซ้อนความชั่วร้ายเอาไว้

“นี่... ฉัน หลับไปนานขนาดไหนกัน”

“3วัน”

“3วัน!

“ใจเย็นๆ ทุกอย่างเรียบร้อยดี...”

ฟารินยังไม่รู้เรื่องการกระทำของตนเอง หรือที่วีรชนใช้ร่างของตนเองทำ... แต่ว่าเขาก็เหมือนจะจำอะไรรางๆได้อยู่...

“เดี๋ยวเรื่องจุกจิก ไปถามพวกพี่สาวเถอะ... ตอนนี้หนูมีเรื่องต้องคุยกับพี่ชาย... กับฟาริน...”

“เธอ... รู้ชื่อของฉันได้ยังไง”

ฟารินจำได้ ตั้งแต่พบกับเด็กสาวคนนี้ เขายังไม่เคยเอ่ยชื่อของตนเองเลย... ทำไมเด็กสาวคนนี้ถึงรู้ชื่อของเขาได้...

“รู้สิค่ะ.... แต่ว่า..... นั่นสินะ... อยากให้ฉันเป็นน้องสาวหรือพี่สาวดีล่ะ?”

“หา?”

คำพูดที่มีท่าที่ลังเลของเด็ดสาว ทำให้ฟารินชะงัก... พี่สาวหรือน้องสาว หมายความว่ายังไง...

“ว่าไง... อยากให้เป็นพี่สาวหรือน้องสาวดี.....”

“เดี๋ยวๆ นี่มันเรื่องอะไรกัน ถึงจะไม่ได้รังเกียจอะไรก็เถอะ แต่ว่า.....”

“หือ.... ก็ไม่ได้มีอะไรหรอก... เอาล่ะสรุปจะเอายังไง... อยากเป็นพี่ชาย หรือฟาริน....”

เด็กสาวจ้องเข้ามากใกล้ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะความงามของเธอหรือเปล่า หัวใจของฟารินถึงเต้นไปเป็นจังหวะเอาเสียเลย... ดวงตาที่ยากจะหยั่งถึง จ้องมองมาที่ฟารินแบบไม่มีช่องว่าง

“ฉะ...ฉันยังไม่เข้าใจเลย อธิบายให้เข้าใจหน่อยสิ”

คำพูดแก้ตัวของฟาริน มาพร้อมกับการหลบหน้าอย่างเขินอาย ทางเด็กสาวก็ไม่ได้ว่าอะไร...

“ฉันน่ะ... มีประสมการณ์มาก็มากกว่าเธออยู่แล้ว เพียงแต่...”

“เพียงแต่?”

“ร่างกายฉันมีอายุไม่ถึง10ปี เพราะเหตุผลเรื่องเวทมนตร์น่ะ”

“งั้นอายุจริงล่ะ?”

แต่ทันใดนั่นเอง เมื่อคำถามของฟารินหลุดออกมา สายตาของเด็กสาวก็ดูน่ากลัวขึ้นมาทันที

“การถามอายุของหญิงสาว ถือเป็นโทษประหารชีวิตเลยนะ อยากตายหรือไง เดี๋ยวฉันจัดให้”

“ไม่เอา งะ...งั้นก็เป็นพี่สาวแล้วกัน เพราะยังไงอายุก็มากกว่า นับที่ร่างหายไม่ได้หรอก...”

“งั้นเหรอ... อืม... งั้นฟาริน เรียนฉันว่าพี่สาวสิ”

“.........”

“เป็นอะไร... อยากตายหรือไง”

“ปะ...เปล่า... งั้นพี่สาว...”

“........”

เด็กสาวถอยห่างออกมา เธอหันหลังให้ฟาริน แล้วก็ทำท่าว่าจะเดินจากไป...

“เดี๋ยวๆ แล้วชื่อของพี่สาวละ”

เด็กสาวชะงัก...

ฟารินเริ่มรู้สึกยอมรับได้อย่างรวดเร็ว...

เพราะพวกเทพก็มีตัวตนจริง วีรชนก็มีตัวตนจริง เวทมนตร์ก็มีอยู่จริง การที่จะทำให้ร่างกายของตัวเองดูเด็กลงได้ก็คงไม่ใช่เรื่องแปลก

“ฟรีน่า..... ชื่อของฉัน คือฟรีน่า..... ส่วนชื่อกลางแล้วก็นามสกุลกับชื่อกลางยังเร็วไปที่ฟารินจะรู้ งั้นขอตัวก่อนนะ แล้วก็ในฐานะพี่สาวจะแนะนำอะไรให้....”

ฟรีนายกมือขึ้นมา แล้วเพลิงสีทองก็ออกมา มันอยู่ห่างก็จริงแต่ฟารินก็ยังรู้สึกได้ถึงความอบอุ่น...

“ถ้าอยากรู้ว่าพี่สาวเป็นใคร... ไม่ต้องถามใคร..... แค่ถามตัวเองก็พอแล้ว งั้น..... ja, matane(じゃ、またね)

คำบอกลาเป็นภาษาญี่ปุ่นนั่น กระตุ้นฟารินที่เป็นคนที่มีความสามารถเรื่องภาษา ที่จะตอบกลับไป

matane(またね)

บอกว่าจะเจอกันอีก เป็นคำบอกลาที่ไม่เป็นทางการเสียเท่าไร ถึงจะพบกันไม่กี่ครั้ง แต่ฟารินก็รู้สึกถึงอะไรบางอย่างในเด็กสาวคนนี้ และความรู้สึกที่แน่นอนก็คือ... ต้องได้เจอกันอีกแน่...

เด็กสาวเดินหายไป ส่วนเด็กหนุ่มก็ลูบหัวของพี่สาว ที่ตอนนี้นอนฟุบอยู่ที่เตียง... ใบหน้ายามนิทราของพราวแสดงออกมาถึงความเหนื่อยล้า... ฟารินยังไม่รู้ว่าเกิดอะไรขี้น แต่เขาก็สัมผัสได้ถึงความจริงใจ ของพี่สาวคนนี้...

 

แต่ในเตียงข้างๆ...

เอมิเลียหลับอยู่ ไม่ได้รู้สึกถึงคำพูดเหล่านั่น... แต่... เอมิเลียหลับอยู่ก็จริง... แต่ก็ใช่ว่าจะไม่มีคนรับรู้การสนธนาเมื่อครู่...

“ฟรีน่า... งั้นเหรอ.....”





นามนั้นคือฟรีน่า

ผู้มอบพรสาปแช่งอันทรงพลังมากที่สุด


ช่วงนี้อาจเริ่มไม่ไหว คงต้องงดบ้าง ต้องอ่านหนังสือ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 21 ครั้ง

51 ความคิดเห็น