The Forsaken Hero วิญญาณวีรชนของผมไม่ได้ว่าง่ายอย่างที่คิดหรอก เป็นใครยังไม่รู้เลย

ตอนที่ 7 : อัศวินแห่งการทรยศ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 350
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 29 ครั้ง
    6 ธ.ค. 61

คำพูดนั่นสั่นสะท้านไปถึงจิตใจของมอเดร็ด...

Traitor

ผู้ทรยศ...

มันคือชื่อของเธอ ชื่อในตำนานและเป็นที่กล่าวขาน Knight of Traitor อัศวินแห่งการทรยศ

“เจ้า... รู้จักข้าอย่างงั้นหรือ?”

ฟารินมองด้วยสายตาที่เรียบเฉย

ถึงจะเหมือนกับไม่รู้ แต่ว่าเพียงแค่คำพูดนิดเดียว กลับสื่อถึงมอเดร็ดได้

ตัวตนของตำนานแล้ว สำหรับวีรชนเป็นเรื่องที่ไม่ควรจะได้รับการเปิดเผยเด็ดขาด เพราะตำนานจะนำมาซึ่งจุดแข็งและจุดอ่อนของวีรชนนั่นได้

“หรือว่า... เจ้ารู้จักข้าตอนที่ข้ายังมีชีวิตอยู่...”

ทำไมถึงรู้เรื่องราวของเธอได้ ทำไมถึงรู้ว่าเธอคือมอเดร็ด อัศวินแห่งการทรยศ

เพิ่งพบกันได้ไม่ถึงนาที แต่กลับรู้จักเรื่องราวของเธอได้ คิดได้เพียงอย่างเดียวว่าเคยรู้จักเธอตอนที่เคยมีชีวิตมาก่อน

“ในคืนนั่น.....”

ฟารินเอ่ยออกมา

“เลือดชโลมไม่ในทุกที่ อัศวินแห่งการทรยศได้สังการเพื่อนพ้องของตัวเองนับร้อย เพียงเพื่อบรรดารโทสะ”

มอเดร็ดเบิกตากว้าง กับคำพูดเบาๆเหล่านั้น

เพราะว่ามันคือความจริง มันคือเรื่องราวของตัวเธอเอง

“กษัตริย์ของเหล่าอัศวินต้องออกมา ด้วยตัวคนเดียว เขาเข้าต่อสู้กับอัศวินแห่งการทรยศอย่างเอาเป็นเอาตาย... ไม่สิ...”

ฟารินนั่นนิ่งสงบ แต่แรงกดดันนั่นมากมาย แต่มอเดร็ดก็ไม่ได้แพ้เลย

“เขาเป็นเพียง คนโง่ที่ถูกฆ่าอย่างน่าอดสู่เท่านั่น”

“เจ้า!

นี่เป็นขีดจำกัดสุดท้ายของมอเดร็ด

ความเร็วที่น่าจะเทียบเท่ากับเทพแห่งความเร็วเข้าปะทะกัน อย่างไม่ยอมใคร มอเดร็ดจับดาบแน่น ความโกรธที่ระเบิดออกมาเป็นพลังที่สามารถบดขยี้ได้ทุกสิ่ง ฟารินก็ไม่น้อยหน้าที่จะหลบทุกการโจมตีอย่างชำนาญ

ดาบปะทะเข้ากับมือของฟาริน

มันถูกหยุดไว้ได้

กลุ่มก้อนเวทมนตร์สีทองถูกรวมไว้ที่ฝ่ามือ และต้านดาบสีแดงเอาไว้ได้

“เจ้าเป็นใครกันแน่!

คริมสันเทียร์เป็นดาบในระดับสุดยอด ถึงนี่จะเป็นของเลียนแบบแต่มันก็ไม่ควรที่จะถูกหยุดได้ด้วยมือเปล่า...

กำปั้นต้านกับคริมสันเทียร์ แรงปะทะของเวทมนตร์มากจดแทบจะบดพื้นแถบนั่นให้แหลกละเอียด

“ข้า... น่ะเหรอ....”

ฟารินนิ่งไปชั่วครู่.....

“ดูเหมือนจะหมดเวลาแล้วสินะ”

“หา?”

กลุ่มก้อนพลังสีทองหายไป

แล้วร่างของเด็กหนุ่มก็ร่วงหล่น

มอเดร็ดก็ได้รับร่างของเด็กคนนั่น... ดวงตาปิดสนิทไม่ได้อยู่ในสภาพที่จะทำอะไรได้ ไร้การป้องกันโดยสินเชิง

วิญญาณวีรชนไม่สามารถควบคุมร่างของฟารินได้แล้ว มอเดร็ดโล่งอกที่ศัตรูแสนอันตรายได้หายไปแล้ว แต่ว่าไม่ดีแน่ คนที่จะมีอันตรายก็คือเจ้าตัวฟารินเอง เพราะอาการปรับพลังเวทไม่ทัน เมื่อกี้มีพลังรวมตัวกันในระดับมหาจอมเวทย์เลย แต่ว่ามันก็ได้หายไป เพราะวิญญาณวีรชนได้หยุดการควบคุมไป หากปล่อยไว้แบบนี้.....

“เอาไงดี ดูท่าจะไม่ดีแน่”

“อืม... ใช่ พลังเวทที่อยู่ในตัวหายไปได้ภายในพริบตา ความต่างของเวทมนตร์มันเกินไป”

“รีบติดต่อทางโรงเรียนเถอะ ทางนั่นน่าจะจัดการได้”

“มันก็ใช่ แต่ถ้ารอพวกนั่นมาก็ไม่น่าจะทัน”

ถึงจะยังไม่รู้ว่าเป็นเวทมนตร์ของสายอะไร มาจากความเชื่อไหน แต่จากที่ดูเมื่อครู่ก็ไม่ใช่พลังปราณ จะเป็นเวทมนตร์ดำก็ไม่ใช่ พลังของเทพ หรือภูติเทวดาก็ไม่น่าใช่

ก็เพราะอย่างนี้แหละถึงประเมิณความเสียหายไม่ได้

“ฉันว่าคงไม่ใช่ ศาสตร์ของไทยด้วย”

“ศาสตร์มนตราของไทย ส่วนใหญ่จะเน้นไปทางภูติผีและการฟันแทงไม่เข้ามากกว่า การนำคลื่นพลังมาเป็นอาวุธก็เลยไม่น่าใช่”

ส่วนใหญ่ วีรชนมักมากเกิดเป็นวิญญาณประจำตัว ของคนที่อยู่ใกล้กับสถานที่ที่เกี่ยวกับตนเอง แต่ก็เหมือนว่าจะไม่ใช่ในกรณีนี้

“หรือว่าเป็นเวทมนตร์อังกฤษล่ะ?”

“ถ้าคิดว่าเด็กคนนี้มีเชื้อสายจากอังกฤษล่ะก็ ใช่เลย”

และวีรชนของเขา ยังรู้จักเธออีกด้วย...

มอเดร็ดใช้มือสัมผัสไปที่ใบหน้า ถึงมอเดร็ดจะเป็นวิญญาณวีรชนที่มีความสามารถด้านเวทมนตร์ต่ำ แต่ถ้าเป็นการรักษาสมดุลเวทมนตร์ เธอก็สามารถทำได้อยู่

เวทมนตร์ของเธอเข้าไปในร่างกายของฟาริน ถ้าเวทมนตร์หายไปแบบไม่มีการชะลอ ร่างกายที่ไม่คุ้นชินย่อมได้รับความเสียหาย

แต่ถ้าใช้เวทมนตร์แทรกแบบอ่อนๆเข้าไป ก็น่าจะลดความเสียหายได้

 

 

 

รายงานเกี่ยวกีบวีรชนที่คลั่งขึ้นมา ถูกเหยียบไว้เป็นความลับให้มากที่สุดเท่าที่ทำได้ การที่วีชนบ้าคลั่งขึ้นมา ไม่ได้เป็นเรื่องที่แปลกอะไรมาก แต่ยังไม่มีใครที่แสดงพลังได้มากขนาดนี้ ทำให้เหล่าเบื้องบนต้องจับตามองฟารินเป็นพิเศษ

 

ในตอนนี้ฟาริน เด็หนุ่มผมสีทองนอนอย่างสงบในห้องพยาบาล ของโรงเรียน ถึงจะเรียกว่าห้องพยาบาล แต่ว่าห้องพยาบาลของHeroid มีความสามารถการรักษามากที่สุดในโลก ทั้งในทางวิทยาศาสตร์และเวทมนตร์

คนที่นั่งเฝ้าอยู่ข้างๆ เป็นพี่สาวของเขา

พราวนั่งอยู่อย่างนี้มากหลายชั่วโมงแล้ว เธอมองใบหน้าของฟารินตลอดเวลา... อาจเป็นเพราะไม่ได้พบหน้ากันมานาน แล้วจู่ๆก็เกิดเรื่องขึ้น คงทำให้เธอรู้สึกไม่ดีอยู่มาก

“ไม่พักสักหน่อยล่ะ เธอเองก็พยายามเอาใจช่วยเขามามากแล้ว”

เอมิเลียซึ่งนอนพักอยู่เตียงข้างๆกล่าวออกมา

ถึงจะไม่ได้บาดเจ็บ แต่การรับเวทมนตร์และพละกำลังของมอเดร็ดไป ที่จริงนั่นเป็นพลังเกินกว่าที่จะเอามาใช้ ถึงมอเดร็ดจะพยายามใช้พลังให้น้อยที่สุด เพื่อลดความเสียหายให้กับร่างกายของเอมิเลีย แต่ในสถานการณ์นั่นเลือกไม่ได้จริงๆ

“ไม่ละ อย่างน้อยฉันขอเฝ้าน้องชายของฉันไว้แบบนี้แหละดีแล้ว”

“ไม่เป็นไรหรอกน่า เขาก็แค่เพลียหนัก แล้วก็เหมือนวีรชนนั่นจะรู้เรื่องบัลลังก์วีรชนอยู่ เลยไม่ครองร่างของเขาเอาไว้นาน ฉะนั้นก็ไม่เป็นไรหรอก”

เอมิเลียกล่าวพลางมองเพดานที่ไร้สีสันใดๆ

“ถ้าเขาจะตาย วีรชนของเขาก็คงจะช่วยเขาเอง”

“ถึงจะรู้อย่างนั่นก็เถอะ.....”

พราวกล่าวเสียงอ่อน...

“ก็ฉัน ไม่ได้ทำอะไรเลยนิ.....”

ทันตอนนั่นหรือตอนนี้...

วีรชนของพราว ไม่ได้มีความสามารถเรื่องการรักษา... ในการต่อสู้พราวตกใจเกินกว่าจะใช้พลังของตัวเอง ทั้งที่วัดกันตามจริงพลังของพราวก็น่าจะสู้ไปพร้อมกับมอเดร็ดได้

“อย่าพูดอย่างนั่นสิ ฉันเองก็ไม่ได้ทำอะไรเลยเหมือนกัน คนที่รู้สึกตัวก่อนก็คือมอเดร็ด คนที่ต่อสู้กับวีรชนคนนั้นก็คือมอเดร็ด คนที่ปฐมพยาบาลให้กับเขาก็คือมอเดร็ด ฉันก็รู้สึกไม่ต่างกันหรอก”

ไร้ความสามารถ... ทั้งๆที่มีพลังในตำนานอยู่แท้ๆ แต่ก็ทำอะไรไม่ได้อยู่ดี เพราะตนนั่นไร้ความสามารถ เพราะทำอะไรไม่ได้เลย

“เบื้องบนเอง... ก็คงหวั่นไหวไม่น้อง การที่ฉันซึ่งเป็นว่าที่แรงค์S ไม่อาจจัดการกับวีรชนคนนั่นได้ ทางนั่นอาจจะส่งแรงค์S คนตัวจริงมาก็ได้

ไม่รู้ว่าอนาคตจะเกิดอะไรขึ้นกันแน่ แต่ที่แน่ๆ มันไม่ใช่เรื่องปกติแน่.... และคงไม่ใช่เรื่องดีด้วย

“พะ.....”

ร่างที่หลับสนิทของฟาริน กำลังส่งเสียงอะไรบ้างอย่า...

เหมือนกับละเมอ... แต่สีหน้าที่ดูไม่ดี ก็ทำให้รู้เลยว่าเขากำลังฝันร้ายอยู่...

ร่างที่นอนติดเตียง ได้แต่ส่งเสียงออกมา เรียกหน้าคนคนหนึ่ง...

“พะ...พี่ฟุน”

พราวเบิกตากว่า กับชื่อนั่น ชื่อที่เธอเองก็รู้ว่าเขาหมายถึงใคร...

พราวเองก็คิดว่าตัวเองจะลืมได้แล้วเสียอีก... พี่ของเธอ... คนที่เลี้ยงดูพวกเธอตั้งแต่จำความได้ แล้วจากไปอย่างน่าอดสู่และไร้ความหมาย...

“ไม่เป็นไรนะ พี่อยู่นี่แล้ว...”

พราวได้แต่จับมือของฟาริน และภาวนาให้ฟาริน ลืมเรื่องของคนคนนั่นได้สักที ไม่อยากให้น้องชายจมปรักอยู่กับคนคนนั่น ถึงจะรู้สึกไม่ดีกับเขา แต่ก็คงต้องทำอย่างนั่นเท่านั่น...

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 29 ครั้ง

51 ความคิดเห็น