The Forsaken Hero วิญญาณวีรชนของผมไม่ได้ว่าง่ายอย่างที่คิดหรอก เป็นใครยังไม่รู้เลย

ตอนที่ 12 : บนโต๊ะกินข้าว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 249
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 21 ครั้ง
    11 ธ.ค. 61

“นี่ๆ คิดจะทำอะไรกินเหรอ?”

เอมิเลียถามฟาริน ที่กำลังเตรียมหุงข้าวอยู่ เพราะเธอเองก็มีความสามารถในการทำอาหารน้อยมาก แต่ก็เอากล่องข้าวเข้าไมโครเวฟได้นะ.... เอาเป็นว่าเธอทำอาหารไม่ได้แล้วกัน ไม่รู้ว่ามอเดร็ดเองก็ทำอาหารไม่เป็นด้วยหรือเปล่า.....

“คิดว่าจะทำอาหารแบบง่ายน่ะครับ อย่างเช่นข้าวผัดหรือไม่ก็ผัดกระเผา พอดียังไม่ชินกับอุปกรณ์แบบนี้น่ะครับ เอาเป็นว่าวันหลังจะทำอาหารหรูๆ อย่างต้มย้ำกุ้งแล้วก็แกง อ้อ... ถ้าอยากกินอาหารแบบไหนก็บอกผมได้นะครับ”

“.......”

ฟารินมีความสามารถในการทำอาหาร ด้วยความที่อยู่ในบ้านเด็กกำพร้า แล้วก็ต้องทำอาหารให้น้องๆเพื่อประหยัดค่าใช้จ่ายและ

“เป็นอะไรไปหรอกครับ”

เอมิเลียนิ่งไปสักพักจึงเอ่ยถามออกมา

“เจ้าเนี่ย... ทำเค้กได้ไหม?”

“เค้กเหรอ.... อืม.... ก็น่าจะได้นะครับ ถึงจะไม่เคยทำเค้กก้อนใหญ่ๆมาก่อน แต่ผมก็เคยทำขนมให้น้องๆอยู่”

“ทำให้ข้ากินได้ไหม.... ขอเป็นแบบ เค้กทุกวันเลย....”

“เอ่อ... ได้สิครับ แต่เรื่องค่าใช้จ่าย ผมคงจะ.....”

“ไม่เป็นไร เรื่องวัตถุดิบน่ะ ที่นี่ไม่มีราคาแพง ข้าซื้อให้ได้อยู่แล้ว”

Heroidมีวัตถุดิบที่แพง แต่อาหารนั่นแพงกว่า ดั่งนั้นเชฟจากทั่วโลกเองก็มารวมตัวกันที่นี่ เพราะมันเป็นที่ที่สร้างรายได้ให้เป็นกอบเป็นกรรม

“คือเป็นอะไรไปเหรอครับ?”

ฟารินสังเกตได้ถึงท่าทีที่แปลกไปของเอมิเลีย ท่าทีที่หักความเกรงใจออกไป...

“เปล่า ข้าก็เป็นแบบนี้แล้วล่ะ เอาเป็นว่าเจ้าช่วยทำอาหารให้ข้ากินทุกวันได้ไหม?”

“คือไม่รู้ว่าจะถูกปากหรือเปล่านะครับ ลองชิมก่อนแล้วค่อยพูดดีกว่านะครับ”

ฟารินพูดออกมาด้วยความไม่มั่นใจ

“ไม่เป็นไร ข้ามั่นใจในสัญชาตญาณของตัวเอง”

เอมิเลียเอาหน้าไปใกล้กับฟาริน จนแทบจะชนกันอยู่แล้ว ฟารินเดินถอยไปแต่เอมิเลียก็ตามไปไม่หยุด ใบหน้าที่ไร้ที่ติ และดวงตาสีทับทิมที่เปล่งประกายอย่างน่าพิศวงนั่นกำลัง บังคับให้ฟารินต้องเขินอาย

“มอเดร็ด ใกล้ไปแล้ว!

เสียงในหัวดังขึ้นมา เพื่อหยุดการกระทำของหญิงสาว แน่นอนว่ามันไม่ได้ผล

“กลับมาแล้ว”

หญิงสาวผู้มาพร้อมกับถุงวัตถุดิบ ทั้งๆที่เวลาเพิ่งจะผ่านไปได้ไม่ถึง10นาทีหลังจากที่เธอออกไปแท้

แต่ว่าเมื่อเธอกลับมา สิ่งที่เธอเห็น คือรุ่นพี่ของเธอกำลังกดน้องชายของตัวเองชิดกำแพง แถมสีหน้าของน้องชายตัวเอง เริ่มแสดงแววของความเขินอายออกมา ก็รู้อยู่ว่าหากเทียบฟารินกับเอมิเลียเรื่องพลังเวทและพละกำลัง เอมิเลียก็คงชนะขาด

“พะ...พี่ ไม่ใช่นะ นี่มัน!

“เอมิเลีย!

“อ้าว... พราวนี้เอง...”

พราวกำลังจะสติแตก แต่ในช่วงเวลาที่แทบจะหลุดเสียงตะโกนออกมา พราวรู้สึกได้ถึงกระแสของพลังเวทที่ผิดปกติเล็กน้อย และนัยน์ตาสีทับทิมนั่น ทำให้รู้ได้ในทันที

“มอเดร็ด!

“ใช่ ข้าเอง...”

“นี่คิดจะทำอะไรกับฟาริน!

“พราวเจ้ามาก็ดีแล้ว....”

เอมิเลียจับมือของพราว ด้วยสีหน้าที่จริงจังมาก จนคิดว่าจะได้เป็นฉากขอแต่งงานกันแล้ว

“พราว... ให้ข้าได้เป็นพี่สาวของฟารินเถอะ”

 

 

 

มอเดร็ดในตำนาน คือผู้ที่ทรยศและสังหารกษัตริย์อาเธอร์ อย่างไรก็ตาม ตามความเป็นจริงแล้วก็เป็นอย่างนั้น แต่นิสัยและตัวตนของมอเดร็ดจะดูต่างออกไป

และมอเดร็ดก็เป็นหญิงสาวด้วย...

“นี่รู้ไหมว่ามันรู้สึกขนลุกขนาดไหน ที่ถูกเขียนในประวัติศาสตร์ว่าข้าเป็นผู้ชาย”

“ไม่รู้หรอก แต่ของฉันน่ะ เป็นชายถูกต้องก็จริง แต่ไอ้ความงามระดับหญิงยังอายนั่นน่ะ มันชวนขนลุกกว่าอีก...”

“ว่าก็ว่าเถอะ ไอ้ข้าวผัดเนี่ยมันสุดยอดจริงๆ ทำจากของพื้นๆแท้แต่กลับอร่อยขนาดนี้”

“ถ้าอร่อยก็ให้ฉันกินด้วยสิ! ถึงจะรู้รสอยู่แล้วก็เถอะ แต่ก็อยากจะตักกินเองนะ!

เอมิเลียแย้งมาในหัว แต่มอเดร็ดก็ยังไม่ยอมเลิกออกจากร่าง แล้วกินอาหารไปเรื่อยๆ ด้วยความเร็วที่เหนือมนุษย์

“เป็นของถนัดของฟารินเลยละ เนอะ”

ฟารินในตอนนี้ออกจะเกรงๆไปเสียหน่อย ข้าวที่ตัวเองทำก็ไม่ได้มีรสชาติไม่ดีอะไร แต่ถ้าคนกินคือมอเดร็ดหรือคนที่ได้ชื่อว่าผู้ทรยศล่ะก็ มันก็ต้องมีกลัวกันบ้างแหละ...

ถึงจะคิดไว้แล้วว่า ตัวตนของวิญญาณวีรชนของเอมิเลีย จะต้องสุดยอดแน่ แต่ก็ไม่คิดว่าจะถึงระดับนี้

“ฟาริน เจ้ากลัวข้าสินะ...”

“เออ... ก็ประมาณนั่นแหละครับ”

“เจ้าไม่ต้องกลัวไป จากนี้ไปเจ้าเป็นน้องชายของข้า จากนั่นก็ช่วยทำอาหารให้ข้าทุกวัน แล้วข้าจะดูแลเจ้าเอง หากเจ้าถูกรังแก เดี๋ยวข้าจะไปเหยียบพวกมันให้ลงดินเลย”

“เออ.. ครับขอบคุณครับ”

หากถามถึงสิ่งที่จะควบคุมอัศวินแห่งการทรยศได้ ก็คงมีแต่อาหารเนี่ยแหละ แล้วมอเดร็ดยังถูกใจอาหารของฟารินมากอีกด้วย

แล้วหลังจากพูดเสร็จ มอเดร็ดก็กลับไปต่อสู้กับอาหารที่วางอยู่ต่อ นอกจากข้าวผัดแล้ว ยังมีหมูผัดกระเพา แล้วก็ไข่เจียว อาจจะเป็นอาหารง่ายๆของคนไทย แต่มันก็ถูกปากของมอเดร็ด

“จะว่าไป เจ้าเนี่ยไม่เก่งเรื่องเวทมนตร์สินะ”

“ก็ใช่แหละครับ”

“งั้นพรุ่งนี้ข้าจะฝึกดาบให้เจ้าเอง”






คงต้องงดจริงๆ ตอนนี้ติดธุระ จะกลับมากสักอีก2สัปดาห์นะ (อย่าเพิ่งไปไหนนะ)

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 21 ครั้ง

51 ความคิดเห็น