BRO#Lies รุ่นพี่แกล้งรัก!

ตอนที่ 19 : Lies 15 ► แลกเปลี่ยน [100 Per.]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 483
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 60 ครั้ง
    8 มี.ค. 63






Lies 15

ฉันรีบกลับมาบ้านด้วยความกังวลกับรอยช้ำของน้ำเงิน เมื่อเปิดประตูเข้ามาในบ้าน ภาพที่เห็นคือรอยช้ำที่มุมปากน้ำเงินมันดูหนักกว่าตอนที่รุ่นพี่วีดิโอคอลมาอีก ฉันปรี่เข้าไปที่ตัวน้องโดยไม่สนใจข้าวของที่ถือมาพะรุงพะรัง ฉันถามอาการน้ำเงินพร้อมกับจับใบหน้าน้องไปมาด้วยความทะนุถนอม กลัวว่าน้องจะเจ็บมากไปกว่านี้ พอนึกได้ว่าต้นตอของรอยช้ำนี้มาจากรุ่นพี่พลูโตฉันก็หันไปบ่นเขาชุดใหญ่ 


รุ่นพี่เล่นบ้าบออะไรกันคะ มันไม่เกินไปเหรอ 


“...” เขาไม่พูดอะไรนอกจากจะส่งยิ้มหล่อๆ อย่างไม่น่าให้อภัยกลับมา 


ยังจะยิ้มอีกเหรอคะ ฉันไม่โอเคนะที่เล่นกันแบบนี้ 


ก็เธอไม่ให้พวกเราเล่นเกมกันนี่นา ฉันกลัวน้ำเงินเบื่อ เลยหาอะไรที่คนแมนๆ เขาเล่นกัน” เขาพูดออกมาหน้าตาเฉย

 

รุ่นพี่เล่นอย่างอื่นที่มีประโยชน์ดีกว่าไหมคะ ที่ไม่ต้องเจ็บตัว 


ก็นี่ไงมีประโยชน์ มันป้องกันตัวได้นะ จริงๆ ควรส่งให้ไปเรียนจริงจังด้วยซ้ำ หน่วยก้านดีใช้ได้แบบนี้” เขาหันไปบีบนวดแขนของน้ำเงินเหมือนโค้ชบีบนวดนักมวย 


ฉันมานึกตามคำพูดของเขา ใจจริงแล้วฉันเองก็อยากจะส่งน้ำเงินให้เรียนศิลปะป้องกันตัวอยู่เหมือนกัน น้ำเงินเองก็สนใจไม่ใช่น้อย เพราะเคยมีอยู่ครั้งหนึ่งที่น้องดูทีวีในการแข่งขันเทควันโด น้องดูสนใจในกีฬาชนิดนี้มาก เพราะอย่างน้อยมันก็เป็นการป้องการตัวอีกด้วย แต่พอไปดูครอสลงเรียนแล้ว ราคาก็ไม่ได้น่ารักเลย โครงการนี้เลยต้องพับเก็บไว้ก่อน 


พี่โตมองท่าทีนิ่งเงียบของฉันเหมือนเดาใจกัน เขาก้มลงไปถามน้ำเงินเบาๆ 


"น้ำเงินอยากเรียนมวยไทยไหม" 


"ผมชอบเทควันโดมากกว่าฮะ" น้ำเงินส่ายหน้าก่อนจะตอบความต้องการจริง น้องยังอยากเรียนเทควันโดอยู่จริงๆ สินะ 


"แล้วน้ำเงินอย่างเรียนเทควันโดหรือเปล่า พี่มีเพื่อนเป็นครูฝึกสอนด้วยนะ 


"จริงเหรอฮะ!" เด็กน้อยหน้าตาเปลี่ยนไป ดูแววตาสนใจอย่างมาก 


"จริงสิ ถ้าอยากเรียนจริงๆ พี่จะฝากให้" เขายิ้มให้ความหวังต่อน้ำเงิน  


"ไม่ได้ค่ะ" ฉันแย้งขัดจังหวะของสองคนนี้ จนน้ำเงินเองก้มหน้าสลดด้วยความผิดหวัง 


"ทำไมถึงไม่ได้ ก็เห็นอยู่ว่าน้ำเงินสนใจ" รุ่นพี่มองมาด้วยความความไม่เข้าใจ 


"..." ฉันเม้มปากแน่น เบี่ยงสายตาไม่มองเขา ฉันไม่อยากให้เขามาสมเพชกับความจนของฉันมากไปกว่านี้อีก "น้ำเงินไปอาบน้ำได้แล้ว พรุ่งนี้ต้องตื่นเช้า" 


น้ำเงินไม่ตอบรับคำอะไร นอกจากเดินออกไปอย่างผิดหวัง พอน้ำเงินเดินขึ้นไปชั้นบนแล้ว พี่โตก็ย้ำคำถามที่เมื่อสักครู่นี้เขายังไม่ได้คำตอบ 


"ทำไมเธอถึงไม่ให้น้องเรียน ก็เห็นอยู่ว่าน้ำเงินสนใจแค่ไหน" เขายืนกอดอก คิ้วขมวดมุ่น 


"ช่างมันเถอะ! รุ่นพี่ก็ควรกลับบ้านไปได้แล้วนะคะ หากไม่จำเป็นก็อย่ามาบ่อยๆ เลย ฉันไม่อยากให้น้ำเงินถูกสปอยจนเคยตัว" 


คำตอบของฉันซึ่งไม่ตรงกับคำถาม ยิ่งทำให้เขาหน้าตึงยิ่งไปอีก 


"ทำไมกัน น้ำเงินก็แค่เด็กผู้ชายคนหนึ่ง ทำไมพี่สาวอย่างเธอถึงชอบตีกรอบให้น้องนัก" น้ำเสียงพี่โตเข้มขึ้น มีแววไม่พอใจเจือปนอยู่ 


"รุ่นพี่จะไปเข้าใจอะไร ทุกอย่างบนโลกใบนี้ ล้วนต้องใช้เงินในการขับเคลื่อน คิดว่ามันง่ายนักเหรอ ในการตัดสินใจอะไรในแต่ละครั้ง เพราะผลลัพธ์สุดท้ายก็ต้องใช้เงินอยู่ดี รุ่นพี่เองไม่ใช่เหรอคะที่เคยว่าฉันเห็นแก่เงิน ก็นี่ไงมันคือเหตุผลทั้งหมด ที่ฉันต้องใช้มัน" 


ฉันไม่ได้ตั้งใจจะระเบิดอารมณ์ใส่เขาเลยนะ แต่วันนี้ฉันเหนื่อยมากจริงๆ ทั้งเรื่องเรียน เรื่องงาน ไหนจะเรื่องหนี้ค่าบ้านนั่นอีก แค่นี้ฉันก็ปวดหัวจนจะระเบิดอยู่แล้ว 


ฉันขอโทษนะ ตอนนั้นฉันมันปากหมาเอง ฉันไม่ได้ตั้งใจว่าเธอแบบนั้นจริงๆ” พี่โตทำหน้ารู้สึกผิด น้ำเสียงอ่อนลงหลายส่วน ฉันนิ่งมองเขาก่อนถอนหายใจออกมา 


ไม่เป็นไรหรอกค่ะ เพราะฉันก็รู้ตัวอยู่ว่าฉันมันเห็นแก่เงินจริงๆ รุ่นพี่กลับไปเถอะค่ะ วันนี้ขอบคุณนะคะ ที่อยู่เป็นเพื่อนน้ำเงินอีกแล้ว แต่คราวหน้าไม่รบกวนแล้วนะคะ พวกเราเคยอยู่กันแบบไหน ก็ขออยู่กันตามเดิมนะคะ 


เออ... เรื่องนั้นไม่…” 


วันนี้ขอเสียมารยาทนะคะ ไม่ขอเดินไปส่ง หากรุ่นพี่ไปแล้วช่วยปิดประตูให้เรียบร้อย เพราะวันนี้ฉันเหนื่อยมากค่ะ อยากพัก” ฉันพูดตัดแล้วเดินขึ้นบันไดโดยไม่หันมามองพี่พลูโตอีกเลย 


หลังจากเห็นว่าเขาออกจากบ้านไปแล้ว ฉันเดินลงมาเช็คความเรียบร้อยของประตูบ้านอีกครั้ง ก่อนกลับมานั่งที่โซฟาเอนตัวเอามือกุมขมับ สายตาของเหลือบไปเห็นเอกสารทวงหนี้จากธนาคารค่าบ้าน เอื้อมมือไปหยิบเอกสารขึ้นมาดูก็ยิ่งทำให้เครียดหนักไปอีก เพราะทางธนาคารแจ้งว่า ได้มีการค้างชำระรวมกันเป็น 3 งวด และยังคงเหลืออีกประมาณ 5 งวดที่ต้องจ่ายถึงจะปิดยอดหนี้ทั้งหมดได้ อีกแค่ไม่กี่งวดเท่านั้นบ้านหลังนี้ก็จะเป็นอิสระ แต่ถึงอย่างนั้นก็เป็นเงินหลักแสน แค่หาเงินจ่ายแต่ละเดือนฉันยังแทบตายเลย นับประสาอะไรกับเงินหลักแสนนั่นล่ะ 


เฮ้อ… ชีวิตไม่สิ้นก็ต้องดิ้นต่อไปแหละนะชมพูเอ๊ย! 


 [LOADING 50 %]

หลายวันต่อมา 


วันนี้เป็นวันหยุดของเราสองพี่น้อง พูดให้ถูกคือวันหยุดสุดท้ายก่อนฉันจะโหมงานหนัก เพราะอาทิตย์หน้าต้องเริ่มงานพาร์ทไทม์ที่ใหม่เพิ่มจากคาเฟ่เพื่อหาเงินมาจ่ายค่าบ้านสี่งวดนั่น รวมยอดห้าหมื่นบาทที่ฉันต้องหามาจ่าย แค่คิดก็กลุ้มใจแล้ว 


พี่ชมฮะ ทำไมช่วงนี้ลุงโตไม่เห็นมาหาพวกเราบ้างเลย” น้ำเงินเริ่มเปิดบทสนทนาขณะที่เขากำลังนั่งระบายสี ตรงหน้าฉันนั่งปลอกผมไม้อยู่ ฉันมองหน้าน้องพลางเลิกคิ้ว 


ทำไมน้ำเงินถามถึงเขาบ่อยจังเลย มีอะไรหรือเปล่า”  


เปล่าฮะ ก็แค่เหงาๆ นิดหน่อย” น้องก้มหน้าลง ฉันมองอย่างทอดถอนใจ อาการแบบนี้คือติดเขาแล้วแน่ๆ น้ำเงินเป็นเด็กที่สนิทกับคนยาก แต่ถ้าลองได้สนิทเมื่อไหร่ก็จะติดเขาแจแบบนี้แหละ 


นี่คือความผูกพันที่ฉันกลัวน้ำเงินจะมีต่อใครสักคนนอกจากฉันจริงๆ เพราะกลัวว่าน้องจะเสียใจในยามที่เขาหายไปแบบนี้ไง 


ฉันมองไปทางโทรศัพท์ด้วยความเผลอตัว พี่โตหายไปเลยจริงๆ ตั้งแต่วันนั้นเขาก็ไม่ติดต่อมาอีกเลย ที่มหาวิทยาลัยก็ไม่เจอ คาเฟ่ก็ไม่แวะมา ไม่รู้ว่าเขาเป็นอะไรหรือเปล่า 


เดี๋ยวนะ… แล้วทำไมฉันต้องนึกถึงเขาด้วยอีกคนละเนี่ย บ้าบอจริงๆ 


ติ๊งต่อง 


น้ำเงินไปเปิดประตูให้พี่หน่อย สงสัยคงเป็นพี่รันมั้ง


ได้ฮะพี่ชม” น้องวิ่งไปเปิดประตูตามคำสั่ง ทว่าไม่นานนักก็ได้ยินเสียงน้ำเงินร้องดีใจ ในใจคิดว่าเป็นพี่รันซื้อขนมมาฝาก แต่เมื่อผู้มาเยือนเดินยิ้มเข้ามา กลับเป็นรุ่นพี่พลูโตคนเดิมที่หายหน้าหายตาไปหลายวัน เมื่อเห็นเขาฉันกลับใจเต้นผิดจังหวะขึ้นมา รู้สึกดีใจแปลกๆ แต่ที่แปลกกว่าคือทำไมฉันต้องรู้สึกแบบนั้นด้วย พอรู้ตัวแบบนั้นเลยเก็บสีหน้าให้ปกติที่สุด 


ลุงโตหายไปไหนมาฮะ ไม่เห็นมาหาผมบ้างเลย” น้ำเงินถามด้วยความดีใจ แถมยังวิ่งรอบตัวร่างสูงเหมือนลูกหมาเจอเจ้าของก็ไม่ปาน นี่น้องติดเขาเกินไปหรือเปล่านะ 


ทำไม? คิดถึงพี่เหรอ 


ฮะ! พวกเราคิดถึงลุงฮะ” ฉันหันไปมองที่น้ำเงินด้วยความตกใจทันที ทำไมถึงเหมารวมกันแบบนี้เล่า! 


เขาเงยหน้าขึ้นมาสบตากับฉันพอดี ริมฝีปากยกยิ้มน่ามอง นั่นยิ่งทำให้ฉันใจเต้นแรงกว่าเก่า ใบหน้าร้อนผ่าวไปหมด 


อ้อพี่ชมก็คิดถึงพี่เหรอ” เขาแสร้งทำเป็นถามกลับ หันไปหาน้ำเงิน ถ้าปล่อยให้สองคนนี้คุยกันต่อไปเรื่อยๆ มีหวังน้องชายฉันเองนี่แหละ ที่จะพูดอะไรเพ้อเจ้อไปเรื่อย 


รุ่นพี่มีธุระอะไรเหรอคะ” ฉันรีบแย้งเปลี่ยนเรื่องทันที เขาหันมาตามเสียงเรียกถามของฉัน แล้วหันไปมองที่น้ำเงินต่อ 


น้ำเงินครับ น้ำเงินยังอยากเรียนเทควันโดอยู่ไหม 


น้องหันมาทางฉัน แล้วอึกอักที่จะตอบคำถามของเขา แต่รุ่นพี่กลับจับหน้าของน้ำเงินให้กลับไปมองทางเขาเหมือนเดิม 


พี่ถามก็หันมองที่พี่สิ จะไปมองพี่สาวทำไม ตอบพี่มาตรงๆ ว่าเราอยากเรียนไหม” ดูเขาพูดสิก็ฉันเป็นพี่สาวนี่นา! 


น้ำเงินไม่พูดอะไรนอกจากจะพยักหน้ารับ ตามความต้องการของตัวเอง 


เยี่ยมมาก...ไอ้เสือ พี่มีเรื่องดีๆ มานำเสนอ 


ฮะลุงโต” น้ำเงินทำหน้าตาลุกวาว ใจจดจ่อด้วยความอยากรู้ 


พรุ่งนี้พี่จะพาน้ำเงินไปหาเพื่อนพี่นะ เขารับสอนน้ำเงินแล้ว จากนี้ไปพี่จะมารับไปส่งที่โรงเรียนทุกวันอาทิตย์เลย 


จริงเหรอฮะ! เย้!” น้ำเงินกระโดดกอดร่างสูงด้วยความดีใจสุดๆ ขณะที่ฉันหน้าตึงไปแล้ว ทำไมเขาทำอะไรไม่ปรึกษาฉันเลยล่ะ! 


ทำไมถึงตัดสินใจเองแบบนี้ละคะ” ฉันแย้งเสียงเรียบ น้ำเงินชะงัก รอยยิ้มจางลง พี่โตบอกให้น้ำเงินนั่งรอที่โซฟา ส่วนเขาก็ถือวิสาสะเดินมาจับแขนฉันแล้วดึงให้เดินตามมาที่ห้องครัว 


ฉันขอโทษที่ทำอะไรไม่ปรึกษาเธอก่อน แต่ฉันอยากให้น้ำเงินเรียนจริงๆ เธอก็เห็นนี่ว่าน้องดีใจมากแค่ไหน เขาเอ่ยสีหน้าจริงจัง 


แต่รุ่นพี่ก็ไม่ควรคิดหรือตัดสินใจด้วยตัวเองแบบนี้นะคะ 


รอเธอตัดสินใจ น้ำเงินก็คงไม่ได้เรียนหรอก ถ้าเธอกังวลเรื่องค่าใช้จ่าย ฉันจะเป็นคนจัดการเอง หากเป็นเวลาปกติฉันคงจะโกรธเขามากเพราะคิดว่าเขากำลังดูถูกฉัน ทว่าสีหน้าจริงจังของเขาตอนนี้มันกลับทำให้ฉันคิดแบบนั้นไม่ออก 


ทำไมต้องทำถึงขนาดนี้ด้วยคะ น้ำเงินก็แค่เด็กคนหนึ่ง ทำไมพี่ต้องใส่ใจมากขนาดนี้ด้วย” ฉันถามอย่างไม่เข้าใจ ฉันไม่ได้อคติแบบหน้ามืดตามัวจนดูไม่ออกนะว่าสิ่งที่พี่โตทำให้น้ำเงินนั้นมันล้วนมาจากความหวังดีจากใจจริงๆ เขาไม่ได้เสแสร้งเลยสักนิด ทุกอย่างล้วนมาจากความตั้งใจดีของเขาจริงๆ ซึ่งมันทำให้ฉันรู้เกรงใจมาก และก็กลัวมากเช่นกัน 


ฉันกลัวว่าสักวันความผูกพันนี้จะกลายเป็นเชือกที่รัดพวกเราไว้ด้วยกันจนกลายเป็นปมที่แก้ไม่ออก 


เพราะฉันเอ็นดูน้ำเงิน” พี่โตตอบตามตรง “น้ำเงินเป็นเด็กดี ฉลาด มีไหวพริบ และมีความคิดที่ดีมาก เธอสอนน้องมาดีมากจริงๆ ฉันเลยไม่อยากให้เด็กคนนั้นพลาดโอกาสดีๆ ในชีวิตไป อะไรที่ฉันพอจะช่วยเหลือได้ฉันก็เต็มใจจะช่วย 


ฉันรู้สึกซาบซึ้งใจอย่างบอกไม่ถูก การที่มีคนๆ หนึ่งรักและเอ็นดูน้ำเงินจากใจแบบนี้ ฉันจะไม่รู้สึกดีใจได้ยังไง 


แต่ค่าเรียนมันไม่ใช่ถูกๆ เลยนะคะ” ฉันถอนใจแล้วเอ่ยออกมาอย่างจำยอมต่อความหวังดีของเขา 


งั้นเอาแบบนี้ละกัน ถ้าเธอไม่สบายจริงๆ เรื่องค่าครอสลงเรียน งั้นก็แลกกับอาหารเย็นให้ฉันละกัน เวลาที่ฉันแวะมาอยู่เล่นเป็นเพื่อนกับน้ำเงินฉันก็กินข้าวเย็นของเธอบ่อยๆ อยู่แล้ว งั้นก็ถือว่าเราแลกเปลี่ยนกัน โอเคนะ”  


ฉันยังไม่ทันปฏิเสธหรือตกลงอะไร เขาก็เดินหนีไปทางน้ำเงินทันที พอเห็นสีหน้าดีใจ สองตาเป็นประกายของน้อง คำปฏิเสธของฉันก็ถูกรอยยิ้มนั้นพัดปลิวไปหมด 


เฮ้อ… จนใจจริงๆ 


 

[บทบรรยายพลูโต] 


ลุงตีป้อมกันอีกสักตาไหมฮะ เดี๋ยวพี่ชมออกมาไล่ให้ผมไปอาบน้ำนอนก่อน” น้ำเงินเสนอเสียงเบาพลางมองไปทางครัวซึ่งตอนนี้ร่างบางกำลังยืนล้างจานอยู่ พวกเราเพิ่งทานมื้อเย็นเสร็จ หลังจากผมเกลี้ยกล่อมชมพูเรื่องส่งน้ำเงินเรียนเทควันโดสำเร็จ เธอก็ยอมโอนอ่อนให้โดยดี เรื่องนี้ทำน้ำเงินนั่งยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อย่างอารมณ์ดีตลอด 


โอเค เดี๋ยวพี่หยิบมือถือก่อน มันอยู่ในกระเป๋าเป้ของพี่น่ะ” ผมล้วงหยิบโทรศัพท์ออกจากกระเป๋าแต่บังเอิญไปเกี่ยวกับสร้อยข้อมือกวางน้อยหลุดออกมาด้วย มันตกลงบนพื้นข้างๆ กับน้ำเงินที่ก้มลงหยิบมันขึ้นมาแล้วมองอย่างสงสัย 


นี่มันสร้อยของพี่ชมนิฮะ ทำไมไปอยู่กับลุงได้ล่ะ” เขาชูขึ้นมาถามย้ำที่ผม นั่นทำให้ผมตกใจ 


ว่าไงนะสร้อยของชมพูเหรอ”  


ฮะ” น้ำเงินพยักหน้ารับ มันเป็นสร้อยที่พ่อสั่งทำขึ้นมาให้พี่ชม พี่ชมรักมากไม่เคยถอดเลย แต่พักหลังมานี้ผมไม่เห็นพี่ชมใส่มันเลยคิดว่ามันขาดหรือพี่ชมเอาไปซ่อมอ่ะ ว่าแต่ทำไมมันถึงไปอยู่ที่ลุงได้ละฮะ พี่ชมให้เหรอ?” 


ผมอึ้งกับความจริงทั้งหมด น้ำเงินเอียงคอมอง ผมเลยคว้าเก็บสร้อยใส่กระเป๋าเหมือนเดิม 


งั้นพี่ขอเก็บคืนก่อนนะน้ำเงิน แล้วอย่าบอกพี่ชมนะ เดี๋ยวพี่เอาไปคืนพี่ชมเอง 


น้ำเงินพยักหน้ารับอย่างไม่ใส่ใจอีก  


ผมหันไปมองชมพูที่ตอนนี้กำลังหันหลังยืนล้างจานอยู่ ผู้หญิงคนนี้เหรอที่ช่วยผมเอาไว้ ไม่คิดเลยจริงๆ ว่าโลกมันจะกลมได้ถึงเพียงนี้ 


ที่แท้… เธอก็คือผู้หญิงคนนั้น 

TO BE CONTINUED 





TALK::

การตามหากวางน้อยของพี่โตจะได้พบจริงๆ แล้วหรือ
ติดตามต่อไปด้วยกันนะคะ
และฝากกำลังใจมาให้ไรท์ด้วย เม้นมาโล้ดดด!!!!!

----------------
v
v
รายละเอียดการพรีด้านล่างเน้อ 
ถ้ารักกันแล้วอย่าลืมพร้อมเปย์ด้วยน้าา เอาไปนอนกอดนะจ๊ะ



เปิดโอน #BRO #Lies #รุ่นพี่แกล้งรัก #พี่พลูโต

#ราคา
#เดี่ยว 420 บาท

-พรีเมี่ยมเดี่ยว 100 เล่มแรก [Jecket+โพรารอยด์]
#ฟอร์มสั่งซื้อ >> https://joo.gl/pUOgt5

::ขั้นตอนการสั่งซื้อนิยาย::
#ธนาคารกสิกรไทย 
เลขที่บัญชี :: 030-3-35530-8
ชื่อบัญชี :: มณีนุช ปุ่นประโคน
สาขา :: พันธุ์ทิพย์ งามวงศ์วาน (ออมทรัพย์)
#พร้อมเพย์ 0970084427

#ตรวจสอบชื่อเดี่ยว >> https://joo.gl/H0VV
#ตรวจสอบชื่อจับคู่ >> https://joo.gl/ABkS
-----------
#นับยอดตามเวลาโอนนะคะ #โอนแล้วกรอกฟอร์มด้วยค่ะ #อัพเดตรายชื่อผู้สั่งซื้อผ่านลิ้งค์นะคะ #รอแจ้งลิงค์อีกทีจ้า

ปล.1 ในส่วนของ #จับคู่ พี่โต+พี่ฌอน สามารถสั่งซื้อได้ที่เพจ พันเก้าเท่านั้นนะคะ วอแหวนไม่ได้รับยอดนะ เพื่อสะดวกต่อการนับออเดอร์จ้า

ปล.2 ปกจริงยังไม่เสร็จนะคะ ขอใช้ปกแจ็คเก็ตเปิดพรีไปก่อนแล้วกันเน้อ ถ้าปกจริงมาแล้วจะโพสใหม่อีกครั้งค่ะ


ถ้าชอบพี่โตและนุ้งชม รีดที่รักโปรดกดติดตามเลยฮับ

v

LIKE PAGE "วอแหวน"
[ติดตามนิยาย+เข้ากลุ่มลับ]


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 60 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

209 ความคิดเห็น

  1. #150 ✨•P•u•y•z•Z•i•i•✨ (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2562 / 08:04
    เจอแล้วเนาะพี่โต
    #150
    0
  2. #149 Rich99 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2562 / 22:57
    ฮู้ว์ รู้แล้วใคร
    #149
    0
  3. #148 nokbamboo (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2562 / 11:51

    โตรู้แล้วนะว่าควรจะทำยังงัย

    #148
    0
  4. #147 firstzy93 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2562 / 11:19
    รู้แล้ว
    #147
    0
  5. #146 firstzy93 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2562 / 00:57
    สู้ๆ นะคะ
    #146
    0
  6. #145 Rich99 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2562 / 15:20
    เห็นใจชมพูจริงๆล่ะ
    #145
    0
  7. #144 ✨•P•u•y•z•Z•i•i•✨ (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2562 / 14:23
    สู้ๆ ทั้งไรท์และหนูชมพูนะจีะ
    #144
    0