BRO#Lies รุ่นพี่แกล้งรัก!

ตอนที่ 17 : Lies 14 ► ฝ่ายปกครอง [100 Per.]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 492
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 70 ครั้ง
    29 พ.ย. 62






Lies 14

เช้าวันต่อมา


ผมนั่งเหม่ออยู่ในห้องเรียนในขณะที่อาจารย์ประจำวิชาก็ยังคงสอนอยู่ ความจริงผมกลับนึกถึงเรื่องราวบางอย่างอยู่ต่างหาก


ผมล้วงเข้าไปที่เป๋าสะพายของผมที่พกติดตัวอยู่เป็นประจำ แล้วควานหาสิ่งของบ้างอย่างที่ผมนึกถึง มันคือสร้อยข้อมือรูปกวาง ซึ่งมันเป็นของใครไม่รู้ รู้เพียงว่าเธอคนนั้นช่วยชีวิตผมไว้ ในคืนที่ผมโดนซ้อมหนักแบบสิ้นสภาพอย่างกับหมาข้างถนน แล้วมีเจ้าของสร้อยข้อมือนี้เข้ามาช่วย ไม่อย่างนั้นผมอาจจะตายไปแล้วก็ได้ 


ผมอยากเจอเธออีกครั้ง ตอนนั้นสมองผมเลือนลางมาก แทบจะหมดสติ จำหน้าเธอคนนั้นไม่ได้เลย จำได้เพียงสัมผัวอ่อนโยนจากฝ่ามือและน้ำเสียงแผ่วเบาที่แทบจะไม่ได้ยิน


มันฝังใจผมมากจริงๆ ผมอยากเจออีกสักครั้ง


ในขณะที่จิตใจนึกถึงเจ้าของสร้อยกวางตัวน้อยในมือ ภาพใบหน้าหวานของชมพูเมื่อคืนวานซ้อนทับขึ้นมา รอยยิ้มน่ามองยามเธอเหม่อมองหุ่นกวางนั่นทำหัวใจผมสั่น พลอยให้ย้อนกลับไปถึงบทสนทนาของเราก่อนจาก


'ขอบคุณรุ่นพี่มากๆ นะคะที่วันนี้อยู่เป็นเพื่อนน้ำเงิน' ชมพูเอ่ยปากขอบคุณ หลังจากเดินมาส่งผมตรงประตูรั้วบ้าน


'ไม่เป็นไร เธอจะให้ฉันมาอยู่ที่นี่ทุกวันยังได้เลย'


'รุ่นพี่ว่างขนาดนั้นเลยเหรอคะ' เธอย้อนกลับเสียงสูง ผมยิ้มรับกับคำถามเธอ ก่อนตอบ 


'นั่นสิ! ช่วงนี้ฉันรู้สึกว่างเป็นพิเศษ อยู่กับเธอได้ทุกวันเลย'


ชมพูหน้าแดงระเรื่อ รับกับแสงไฟสลัวสาดส่องมาริมทาง ถึงแม้จะมองไม่ชัดนัก แต่ตอนเธอเขินก็น่ารักน่าหยอกจริงๆ แฮะ


'รุ่นพี่เพ้อเจ้อใหญ่แล้ว ฉันไม่คุยด้วยละ รุ่นพี่ไปได้แล้วค่ะ แล้วขับรถกลับดีๆ นะคะ'


เธอตีหน้าขรึมตัดบทไปซะดื้อๆ ก่อนจะโบกมือลาตามมารยาท แล้วปิดประตูรั้วหน้าบ้านทันที


ท่าทางขัดเขินนั่นทำผมหยุดยิ้มไม่ได้เลนล่ะ


"มึงเป็นห่าไรวะไอ้โต นั่งอมยิ้มมองสร้อยข้อมือนี่นานแล้วนะ" เสียงไอ้ฌอนที่อยู่ๆ ก็เสือกแว๊บเข้ามาขัดความสุขของผม ทำเอายิ้มค้างไปเลย


"อมยิ้มเชี้ยไรกูก็นั่งของกูอยู่เฉยๆ" ผมก็มึนเถียงมันไปข้างๆ คูๆ 


"มึงอย่ามาเถียงกูไอ้โต สารภาพมาซะดีๆ ว่าสร้อยข้อมือนี้ของสาวคนไหน" มันคะยั้นคะยอถามอยู่นั่น โรคขี้เสือกกำเริบอีกแล้ว


"ไม่มีของสาวที่ไหนตอนนี้กูโสดสนิทมาก มึงก็รู้"


"อย่ามาสตอกับกูนะ นี่กูญาติแท้ๆ เลยนะ อย่าให้กูรู้นะไอ้โต กูจะฟ้องอาโบแน่"


ไอ้เวรนี่นะ เอะอะก็ฟ้องแม่ ไม่เข้าใจว่าทำไมผมกับมันต้องเป็นญาติกัน ผมชักไม่มั่นใจแล้วว่าผมควรนับญาติกับมันต่อไปหรือเปล่า 


"แหมแซวนิดหน่อยทำเป็นมองแรงเชียวนะมึง" มันขยับเข้ามากอดคอผมแล้วเขยิบมาใกล้ๆ


"มึงมันกวนสนตีนแบบนี้ไง กูจะตัดความเป็นญาติจากมึงดีไหม ไอ้ฌอน..." 


"เออๆ กูไม่พูดถึงสาวเจ้าของสร้อยข้อมือนี้ก็ได้ ว่าแต่เย็นนี้เล่นบาสกันไหม พวกไอ้ฟิวชวนเล่น มันว่าอยากแก้มือกับพวกเราหน่อยว่ะ"


"ไม่รู้ว่ะ ดูอารมณ์ก่อน" ผมตอบปัดๆ ไปอย่างรำคาญ


"เข้!! พลูโตของเรา จะเล่นบาสยังต้องดูอารมณ์ สงสัยข่วงนี้จะติดสาวจริงๆ"


ผมทำเสียงจิ๊จ๊ะใส่มันอย่างหมดความอดทน อยากจะชกปากพร่อยๆ ของแม่งสักทีสองที ถ้าไม่ติดว่ามันชอบฟ้องแม่ผมนะ ผมจัดชุดใหญ่แม่งไปละ


แต่แล้วก็มีสายโทรศัพท์ ดังแทรกเข้ามาขัดจังหวะผมกับไอ้ณอน


"ครับพลูโตครับ"


[สวัสดีค่ะ นั่นใช่ผู้ปกครองของเด็กชายนิลกาฬหรือเปล่าคะ] 


ใครวะเด็กชายนิลกาฬ ผมยังไม่ได้ไปไข่ทิ้งไว้ที่ไหนนะเว้ย จะเป็นผู้ปกครองได้ยังไง


"ใครนะฮะ ผมฟังไม่ถนัด"


[เด็กชายนิลกาฬ หิรัญเสนา หรือน้องน้ำเงินน่ะค่ะ] ปลายสายย้ำอีกที


"อ้อ...ใช่ครับ มีอะไรหรือเปล่า" ผมเออออรับไปว่าเป็นผู้ปกครองน้ำเงิน ว่าแต่ผมกลายเป็นผู้ปกครองน้ำเงินได้ยังไงวะ แล้วชมพูล่ะ?


[ดิฉันเป็นครูประจำชั้นของน้องเขาน่ะค่ะ รบกวนผู้ปกครองเชิญมาที่โรงเรียนตอนนี้ได้ไหมคะ ที่ห้องฝ่ายปกครอง พอดีน้ำเงินมีเรื่องทะเลาะวิวาทกับเพื่อนต่างห้องน่ะค่ะ]


ทะเลาะวิวาทเด็กสุภาพแสนฉลาดอย่างน้ำเงินเนี่ยนะ?


ผมไม่รีรอใดๆ ลุกออกจากคลาสเรียนในขณะที่อาจารย์ก็กำลังสอนอยู่ ไม่สนใจแม้แต่สีหน้างุนงงของพวกโลกิและเสียงตะโกนเรียกของไอ้ฌอน ตอนนี้สิ่งเดียวที่ดึงความสนใจผมก็คือเด็กผู้ชายคนนั้นกำลังต้องการความช่วยเหลือจากผม

 

@ห้องฝ่ายปกครอง โรงเรียนเอกชนแห่งหนึ่ง


ผมเปิดประตูห้องฝ่ายปกครองเข้าไปด้วยสีหน้ากังวล วันนี้เป็นอีกวันที่ผมขับรถเร็วแบบซิ่งสายฟ้ามาก ทุกคนในห้องหันมามองผมเป็นตาเดียว ผมกวาดสายตาก่อนหยุดลงที่เด็กชายคนหนึ่ง


ภาพที่เห็นคือน้ำเงินกำลังนั่งก้มหน้านิ่ง ใบหน้าที่ถอดแบบพี่สาวมาบัดนี้มีรอยช้ำที่ตรงมุมปากเล็กน้อย


"น้ำเงินเป็นอะไรมากไหม" ผมวิ่งถลาเข้าหาน้ำเงินด้วยความตกใจ ช้อนคางน้องขึ้นมองหารอยช้ำตรงอื่นเพิ่มเติม และทันสังเกตเห็นแววตาเย็นชาจากดวงตาเด็กน้อยตรงหน้า


"…ไม่เป็นไรมากฮะลุง ผมโอเค"


ไม่ไม่โอเคสักนิด สีหน้าเหมือนปลายตายแบบนี้มันโอเคตรงไหนวะ? นี่มันเกิดอะไรขึ้นเนี่ย 


เมื่อผู้ครองของเด็กอีกฝ่ายรู้ว่าผมมาเป็นผู้ปกครองฝั่งน้ำเงินก็ลุกขึ้นมาโวยวาย โดยที่ผมยังไม่ทันถามความ


"นี่อะไร คุณพ่อวัยใสเหรอ รบกวนสั่งสอนลูกคุณหน่อยนะคะ มาทำร้ายลูกฉันก่อนแบบนี้ได้ยังไง ลูกฉันเป็นเด็กดีนะ ทำไมต้องมาถูกเด็กเกเรแบบนี้รังแกด้วย"


ยัยป้านี่อะไรวะ หาว่าผมเป็นคุณพ่อวัยใส นี่ถ้าน้ำเงินเป็นลูกผมจริงๆ ผมต้องมีลูกตั้งแต่อายุกี่ขวบวะเนี่ย แก่แล้วยังไม่มีสมองอีก แถมยังสปอยลูกหน้ามืดตามัว เดี๋ยวก่อนเดี๋ยวเจอผมแน่


ผมมองสองแม่ลูกด้วยสีหน้าเย็นชา เธอรับหุบปากฉับแล้วหันไปโอ๋ลูกตัวเองต่อ ผมเลิกสนใจแม่ของเด็กคนนั้นหันกลับสบตากับน้ำเงิน


"น้ำเงินมันเกิดอะไรขึ้น ไหนบอกพี่มาสิ"


น้ำเงินไม่ตอบ เอาแต่ก้มหน้าไม่พูดไม่จาอะไร


"น้ำเงิน! ถ้าไม่พูดแบบนี้ พี่จะช่วยเหลือได้ยังไง ไม่ว่าเราจะถูกหรือผิด พี่จะช่วยเอง" น้ำเสียงผมเข้มขึ้น เป็นครั้งแรกที่ผมทำเสียงแบบนี้ใส่น้ำเงิน ซึ่งมันได้ผล น้ำเงินยอมเงยหน้ามองผม เผยสีหน้าสำนึกผิด


"คือ... เขาจ้างให้ผมประกอบกันดั้ม แล้วพอผมส่งงานให้ เขากลับไม่ยอมจ่ายเงิน" แม้เสียงจะเบามากแต่ดังพอให้ได้ยินทั้งห้อง


"จ้างเหรอ..." 


"ฮะพอผมทวงค่าจ้าง เขาก็ด่าว่าผมเป็นขอทาน จนแล้วไม่เจียมแต่ยังมาเรียนที่นี่"


ว่าไงนะนี่มันบ้าบอชัดๆ! 



 [LOADING 50 %]


ผมกำหมัดแน่น และตวัดสายตาไปทางสองแม่ลูกคู่นั้นด้วยแววตาเดือดดาล สองคนแม่ลูกกอดกันเพื่อหลบสายตาผม


"แล้วน้ำเงินก็ไปต่อยเขาเหรอ" ผมหันกลับมาถามที่น้ำเงินต่อ


"ไม่ฮะ เรื่องพวกนี้ผมได้ยินจนชินแล้ว" น้ำเงินส่ายหน้า แต่ผมสิตกใจ 


เรื่องพวกนี้ได้ยินจนชินงั้นเหรอ… หมายความว่าตลอดเวลาที่ผ่านมาน้ำเงินถูกเพื่อนๆ bully งั้นเหรอวะ


"ที่ผมทนไม่ได้… เพราะเขามาด่าลามปามพี่ชม เขาหาว่าพี่ชมเอาตัวแลกเงินเพื่อส่งผมเรียน" สายตาน้ำเงินเกรียวกราดมาก และกำหมัดแน่นอีกครั้ง ซึ่งผมได้ฟังประโยคนี้ยิ่งทำให้โกรธหนักกว่าเดิมอีก


ผมปรี่เข้าไปที่ตัวเด็กนั่นทันที แม่เด็กเห็นดังนั้นก็รีบลากลูกชายหลบที่หลังของตัวเอง ครูฝ่ายปกครองถลาเข้ามาคว้าแขนผมเอาไว้ ผมยั้งตัวเองหยุดยืนไม่ไกลจากสองแม่ลูกนั่น พยายามข่มอารมณ์ไม่ให้ซัดเด็กนั่นอีกสักที


“ใจเย็นๆ ก่อนนะคะคุณ” ครูฝ่ายปกครองละล่ำละลักบอก


“ผมใจเย็นอยู่ครับ ไม่งั้นเด็กนี่โดนผมตบสลบแล้ว” ผมไม่ได้ขู่ แต่ขึงตามองอย่างข่มขวัญจนเด็กนั่นร้องไห้โฮ แม่เด็กรีบกอดปลอบลูกจนตัวสั่น


"ขะ ขอโทษนะคะ ฉันขอโทษแทนลูกชายของฉันด้วยค่ะ" แม่เด็กก้มหัวขอโทษแทนลูกตัวเองรนราน “จะให้ฉันชดใช้อะไรก็ได้ค่ะ จริงสิ ค่าจ้างใช่ไหม เดี๋ยวป้าจ่ายให้นะจ้ะ”


“ไม่จำเป็น!” ผมตอบเสียงเย็นชา ปรายตามองเงินในมือเธอก่อนจะเลื่อนตาขึ้นมองเด็กนั่นอีกครั้ง “เก็บเงินของคุณไว้สั่งสอนจิตสำนึกให้ลูกคุณเถอะครับ”


ผมโมโหมากๆ ตอนนี้หัวร้อนสุดๆ ไปแล้ว ต้องข่มอารมณ์ให้ใจเย็นลง


"ผมหวังว่าเรื่องบ้าๆ แบบนี้จะไม่เกิดกับน้ำเงินหรือเด็กคนอื่นๆ อีกนะครับ ไม่อย่างนั้นแม้แต่ผู้ปกครองผมก็จะไม่ไว้หน้านะครับ"


"ค่ะๆ" เธอรีบตอบรับแข็งขัน


"และอีกอย่างผมเป็นพี่… ไม่ใช่พ่อ!"


ผมพาน้ำเงินลุกออกมาจากตรงนั้น ก่อนจะบอกกับครูประจำชั้นว่าวันนี้จะเอาน้ำเงินกลับเลย


ผมขับรถออกมาจากโรงเรียนโดยที่น้ำเงินยังคงก้มหน้า ไม่พูดไม่จามาตลอดทาง


"น้ำเงิน!" ผมเรียกเขาด้วยน้ำเสียงเย็นเรียบ น้ำเงินสะดุ้งโหยงคล้ายกำลังกลัวโดนตำหนิ ผมปรับอารมณ์ใหม่แล้วเอ่ยด้วยเสียงที่อ่อนลง "น้ำเงินทำแบบนี้นานหรือยัง พี่หมายถึงรับจ้างน่ะ"


"ฮะ… ทำนานแล้ว ผมอยากช่วยพี่ชมหาเงินฮะ" ใบหน้าจิ้มลิ้มคล้ายพี่สาวมีแววหม่นหมองจนน่าสงสาร เด็กคนนี้กตัญญูจริงๆ เป็นเด็กที่มีความคิดมากคนหนึ่ง 


"แล้วพี่ชมรู้ไหมว่าน้ำเงินรับจ้างอะไรแบบนี้"


น้ำเงินส่ายหน้าเป็นคำตอบ ผมถอนใจออกมา


"เพราะแบบนี้ ถึงโทรหาพี่แทนใช่ไหมเนี้ย"


น้ำเงินก้มหัวพยักหน้างึกๆ ก่อนจะพูดต่อด้วยเสียงเบาในลำคอเขา


"โทรหาพี่รันก็ไม่ได้เหมือนกัน พี่รันต้องบอกพี่ชมแน่"


"น้ำเงินทำถูกแล้ว ต่อไปไม่ต้องไปกวนพี่รันไรนั่นแล้วนะ" ได้ยินชื่อพี่รันไรนั่นทีไร รู้สึกไม่ถูกใจทุกที "แต่น้ำเงินจะกลับบ้านสภาพนี้ไม่ได้ พี่สาวเราเอาตายแน่" 


ผมกับน้ำเงินมองหน้ากัน รอยช้ำตรงมุมปากเด่นชัดขนาดนี้ แค่นึกถึงผลที่ตามมาก็สะพรึงโดยไม่ต้องอธิบายอะไรอีก


ผมคิดแผนการตบตาชมพูขึ้นมาได้ จึงแวะพาน้ำเงินไปซื้ออุปกรณ์ต่อยมวยขนาดไม่ใหญ่จนเกินไป เพื่อมาเล่นแกล้งเจ็บและสร้างสถานการณ์


เมื่อกลับมาถึงบ้าน เราสองคนก็เริ่มปฏิบัติแผนการ โดยที่ผมให้น้ำเงินต่อยมวย แล้วผมก็ถ่ายคลิปสั้นๆ ส่งไปให้ชมพู เมื่อชมพูได้เห็นคลิปที่ส่งไป เธอก็โทรกลับมาบ่นผมทันที


[เล่นอะไรกันคะ แล้วนวมนั่นมันคืออะไร?]


ผมลากน้ำเงินมากอดคอพร้อมวีดีโอคุยกับชมพู


"ก็เล่นสไตล์เด็กผู้ชายแมนๆ เขาเล่นกันสิ เนอะ! น้ำเงิน" ผมและน้ำเงินหันมาพยักหน้าให้กัน เป็นจังหวะที่ชมพูเห็นแผลที่มุมปากของน้ำเงินพอดี เธอถลึงตาแทบทะลุออกจากจอเลย


"แล้วนั่นอะไรคะ? น้ำเงินปากไปโดนอะไรมา!" เสียงเธอแตกตื่นตกใจเมื่อเห็นรอยช้ำที่มุมปากของน้องชาย แววตาห่วงใยอย่างเห็นได้ชัด


"อ้ออ พอดีเกิดอุบัติเหตุนิดหน่อยตอนเราเล่นต่อยมวยกันน่ะ ฉันขอโทษด้วยนะที่ทำให้น้ำเงินเจ็บ" ผมทำเสียงสอง แสดงละครตบตาสำนึกผิด แต่นั่นยิ่งทำให้ชมพูโกรธ และบ่นมาเป็นชุด ผมยอมรับแต่โดยดี ได้แต่ยิ้มรับ ยอมรับผิดแทนไป


เมื่อวางสายจากชมพู น้ำเงินเอาแต่ทำหน้าสลดเพราะเรื่องวุ่นวายทั้งหมดเกิดจากตัวเขาเอง


"ผมขอโทษนะฮะ ลุงโดนพี่ชมโกรธ ทั้งๆ ที่ไม่ใช่ความผิดของลุงเลย"


"เห้ย! ไอ้เสือร้าย เรื่องแค่นี้ไม่ต้องซีเรียส ไม่เป็นไรเลย พี่โดนชมพูบ่นจนชินแล้ว ช่างมันเถอะ” ผมยิ้มตอบอย่างสบายอารมณ์ “แต่น้ำเงินต้องสัญญากับพี่ว่าต่อไปนี้มีเรื่องอะไรก็มาปรึกษาพี่ได้ทันที พี่อยากให้น้ำเงินนึกถึงพี่ก่อน หรือเป็นที่สองรองจากพี่ชมก็ได้นะ"


"ได้ฮะ"


น้ำเงินยิ้มสดใสอีกครั้งหลังจากผมปลอบ บางทีน้องแค่อยากมีพี่ชายบ้างในบางคราว หรือแค่ต้องการมีใครสักคนที่คอยมีเวลาให้ 


ผมว่านะ ผมก็พอเข้าเกณฑ์นี้อยู่เยอะเลยล่ะ


TO BE CONTINUED 





TALK::

แหม! พี่โต เข้าข้างตัวเองแบบนี้ก็ได้นะ

----------------
v
v
รายละเอียดการพรีด้านล่างเน้อ 
ถ้ารักกันแล้วอย่าลืมพร้อมเปย์ด้วยน้าา เอาไปนอนกอดนะจ๊ะ



เปิดโอน #BRO #Lies #รุ่นพี่แกล้งรัก #พี่พลูโต

#ราคา
#เดี่ยว 420 บาท

-พรีเมี่ยมเดี่ยว 100 เล่มแรก [Jecket+โพรารอยด์]
#ฟอร์มสั่งซื้อ >> https://joo.gl/pUOgt5

::ขั้นตอนการสั่งซื้อนิยาย::
#ธนาคารกสิกรไทย 
เลขที่บัญชี :: 030-3-35530-8
ชื่อบัญชี :: มณีนุช ปุ่นประโคน
สาขา :: พันธุ์ทิพย์ งามวงศ์วาน (ออมทรัพย์)
#พร้อมเพย์ 0970084427

#ตรวจสอบชื่อเดี่ยว >> https://joo.gl/H0VV
#ตรวจสอบชื่อจับคู่ >> https://joo.gl/ABkS
-----------
#นับยอดตามเวลาโอนนะคะ #โอนแล้วกรอกฟอร์มด้วยค่ะ #อัพเดตรายชื่อผู้สั่งซื้อผ่านลิ้งค์นะคะ #รอแจ้งลิงค์อีกทีจ้า

ปล.1 ในส่วนของ #จับคู่ พี่โต+พี่ฌอน สามารถสั่งซื้อได้ที่เพจ พันเก้าเท่านั้นนะคะ วอแหวนไม่ได้รับยอดนะ เพื่อสะดวกต่อการนับออเดอร์จ้า

ปล.2 ปกจริงยังไม่เสร็จนะคะ ขอใช้ปกแจ็คเก็ตเปิดพรีไปก่อนแล้วกันเน้อ ถ้าปกจริงมาแล้วจะโพสใหม่อีกครั้งค่ะ


ถ้าชอบพี่โตและนุ้งชม รีดที่รักโปรดกดติดตามเลยฮับ

v

LIKE PAGE "วอแหวน"
[ติดตามนิยาย+เข้ากลุ่มลับ]





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 70 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

209 ความคิดเห็น

  1. #143 nokbamboo (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2562 / 14:49

    น้ำเงินน่ารักมากๆเลยลุงโตอยากเป็นทั้งพี่ชายและพี่เขยชองน้ำเงินมากๆ



    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 8 ธันวาคม 2562 / 14:49
    #143
    0
  2. #142 ✨•P•u•y•z•Z•i•i•✨ (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2562 / 17:46
    เอาดีๆ พี่ชายหรือพี่เขยยยย
    #142
    0
  3. #141 runlarin (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2562 / 19:57
    พี่ชายใจดีของน้ำเงิน
    #141
    0
  4. #140 heykeo (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2562 / 19:00
    นั่นแน่พี่โต
    #140
    0
  5. #139 firstzy93 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2562 / 15:54
    หลงตัวเองมาก
    #139
    0
  6. #138 Rich99 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2562 / 23:04
    น้องน้ำเงินนนนน น้องเท่ห์มาก
    #138
    0
  7. #137 runlarin (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2562 / 21:05
    ลุงโตจะไม่ทนนะ มาว่าน้ำเงินสุดที่รักของลุงแกได้ไงคะ
    #137
    0
  8. #136 firstzy93 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2562 / 17:58
    จัดการเลยค่ะพี่โต
    #136
    0
  9. #135 heykeo (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2562 / 17:41

    งานนี้พี่โตเคลียร์เองงงงง

    #135
    0