อาคเนย์ - end

ตอนที่ 1 : 00 :: Introduction

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 63,157
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4,198 ครั้ง
    2 มิ.ย. 62



INTRODUCTION

 

ผู้ชายที่ชื่ออาคเนย์เติบโตมาในครอบครัวซึ่งพรั่งพร้อมไปด้วยทุกอย่าง

ท่ามกลางการดูแลอย่างดี ผมมีเพื่อนที่ถือกำเนิดขึ้นในเวลาไล่เลี่ยกัน

เขาคือเพื่อนคนแรก เพื่อนที่เป็นทุกอย่าง และที่น่าแปลกใจก็คือ

ชื่อของเขา...ยังคงเป็นชื่อเดียวที่ผมเรียกบ่อยที่สุดในชีวิต

 

 

            “เนย์...เนย์...”

            “...”

            “อาคเนย์”

            “ว่าไง” ผมมองร่างเปลือยเปล่าที่นั่งทำหน้าไม่พอใจอยู่บนเตียง เสียงของเธอหวาน หน้าของเธอสวย รูปร่างรวมถึงรสนิยมทุกอย่างก็ดูดีไปหมด เสียอย่างเดียวที่เราเป็นได้แค่วันไนต์สแตนด์

            “เราจะกลับแล้วนะ”

            “อือ เดี๋ยวโทรเรียกแท็กซี่ให้”

            “ไม่ต้อง เดี๋ยวจัดการเอง” เธอกระแทกเสียงเล็กน้อย ก่อนจะขยับตัวเดินลงจากเตียงอย่างเชื่องช้า สองมือหยิบเอาเสื้อผ้าที่กองอยู่บนพื้นขึ้นมาสวมอย่างไม่พิถีพิถันนัก ผมมองการกระทำของคนตรงหน้าครู่หนึ่ง ก่อนจะเบี่ยงสายตากลับมาที่เงาสะท้อนในกระจก

            ผมชื่ออาคเนย์ ปีนี้เพิ่งอายุยี่สิบ แต่ชีวิตกลับเติบโตและพบเจอสิ่งต่างๆ มากกว่าที่เพื่อนวัยเดียวกันจะมี ความสดใสของวัยเด็กผ่านไปนานแล้ว และผมก็ไม่คิดอยากให้ช่วงเวลานั้นหวนกลับมาอีก

            “เอาเงินไป” ผมหยิบเงินจากกระเป๋าสตางค์ออกมาจำนวนหนึ่ง จากนั้นก็ยื่นให้เธอด้วยความรู้สึกว่างเปล่า

            “แค่นี้เหรอ บูเคยให้เยอะกว่านี้”

            ผมแค่นยิ้ม ก่อนจะล้วงมือลงไปในกระเป๋าเพื่อหยิบธนบัตรมูลค่าหนึ่งพันบาทออกมาอีกสามใบ แค่นี้ก็มากพอสำหรับช่วงเวลาที่ไม่ได้ดีเท่าไหร่แล้ว

            ผู้หญิงตรงหน้าค่อนข้างพอใจ เธอเก็บเงินใส่กระเป๋าแบรนด์เนมที่ได้มาจากเงินคนอื่น จากนั้นก็หมุนตัวเดินออกจากห้องอย่างเงียบเชียบ เธอไม่เคยเรียกร้องอะไรจากผมนอกจากเงิน ซึ่งมันดีแล้ว

            เรามีอะไรกันหลายครั้งโดยไม่มีสถานะผูกมัด ผมไม่เคยกินข้าวร่วมโต๊ะกับเธอ ไม่เคยขับรถออกไปรับส่ง เราแค่นัดกัน อยากมีเซ็กซ์วันไหนก็แค่โทรหา เตรียมถุงยางกับเงินให้พร้อม พอทุกอย่างจบลงเธอก็ไป แน่นอนว่าเธอมีคนของตัวเองอยู่แล้ว อาจไม่ได้ถึงขั้นจริงจังแต่ก็สามารถกลับไปหาได้เสมอตอนกำลังลำบาก

            ผมไม่เคยคิดหรือกังวลเรื่องความรัก บางทีอาจจะพูดได้เต็มปากว่าไร้หัวใจ

            คนที่ผ่านเข้ามาท้ายที่สุดก็ผ่านไปเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ไม่มีความทรงจำล้ำค่าเหมือนมนุษย์คนอื่นๆ ซึ่งมันไม่ได้แย่ ก็แค่ไม่มีอะไรดีๆ ให้นึกถึงเท่านั้น

            สองเท้าก้าวข้ามเสื้อผ้าของตัวเองที่ถูกถอดกองอยู่บนพื้น ผมคว้าผ้าเช็ดตัว จัดการอาบน้ำชำระร่างกายตัวเองเหมือนทุกครั้ง ไม่คิดเลยว่าพอเดินออกมา ผมจะเห็นแขกไม่ได้รับเชิญนั่งรออยู่ตรงปลายเตียงก่อนแล้ว

            “คิดไว้แล้วว่ามึงต้องมา” ไม่จำเป็นต้องมีคำพูดสวยหรูระหว่างเรา เข้าเรื่อง เคลียร์กัน แล้วก็จบกันไปเหมือนที่ผ่านมา

            “มีความสุขมากเหรอ” คนตรงหน้าเค้นเสียงถาม

            “มึงสนใจอะไร”

            ผมหันหลังให้อีกฝ่ายแล้วจดจ่อกับเสื้อผ้าในตู้ คัดเลือกมันอย่างไม่รีบเร่ง เพราะรู้ดีว่าวิธีนี้เป็นการยั่วโมโหที่ได้ผลที่สุดแถมคนด้านหลังก็ยังกระโดดเล่นตามเกมผมซะทุกครั้ง

            “พอเหอะว่ะ ต่างคนต่างอยู่” เจ้าของเสียงทุ้มเอ่ย นับเป็นประโยคเดิมๆ ที่มักได้ยินจนชินหู

            ซึ่งมันไม่เคยรู้เลยว่าคำพูดเหล่านี้แม่งโคตรน่าขำ ก่อนหน้านั้นจ้องจองล้างจองผลาญกันจะเป็นจะตาย พอวันหนึ่งพอใจแล้วเสือกดันทุรังทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นมันก็ดูจะเหี้ยไปหน่อย

            “กูก็ไม่ได้ยุ่งกับมึงหนิ”

“แต่มึงยุ่งกับคนของกู!

คนตัวสูงกว่ากระแทกเสียงใส่ มันเดินมาประชิดตัวผม กระชากไหล่อย่างแรงจนหันมาเผชิญหน้ากันในที่สุด

“คนของมึงเลือกเอง ตบมือข้างเดียวมันไม่ดังหรอก”

ไหล่ทั้งสองข้างถูกบีบแน่นจนรู้สึกเจ็บ ผมข่มความรู้สึกทั้งหมดเอาไว้ไม่ให้แสดงออกทางสีหน้าและแววตา ที่ผ่านมาก็เก่งเรื่องนี้อยู่แล้วเลยไม่รู้สึกฝืนอะไร

สำหรับผู้หญิงไม่ว่าจะรักหรือไม่รัก ขอแค่ได้มาครอบครองเป็นของตัวเองก็ถือว่าชนะแล้ว

“ใช่ ตบมือข้างเดียวไม่ดัง แต่มึงก็ยังหน้าด้านมาเล่นกับผู้หญิงของกูทุกคน ถามจริง อดอยากจนไม่มีปัญญาหาเองแล้วเหรอวะ”

“เออกูหาเองไม่เป็น แล้วระวังไว้ให้ดีเถอะเพราะคนต่อไปของมึงกูก็จะเอา!

ผัวะ!!

สิ้นสุดประโยคนั้นหมัดหนักๆ ก็ซัดเข้ามาที่ซีกแก้มด้านขวาอย่างจัง ทุกอย่างเกิดขึ้นในเสี้ยววินาที ร่างกายของผมซวนเซเล็กน้อย ทว่ายังไม่ทันเรียกสติตัวเองกลับมา ร่างสูงใหญ่ก็ถลาเข้ามารัวหมัดใส่หน้าผมอย่างต่อเนื่อง

“ไอ้เหี้ย!” คำสบถด้วยความกรุ่นโกรธผสมกับเสียงกระแทกของกำปั้นดังก้องในหู

สองขาของผมอ่อนยวบ สุดท้ายก็ล้มลงไปกองกับพื้น

กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งในโพรงจมูก แต่ผมกลับเลือกนอนนิ่งไม่คิดตอบโต้ ยอมทนต่อความเจ็บปวดที่กระทบร่างกายด้วยความชินชา นี่ไม่ใช่ครั้งแรก แต่เป็นจำนวนนับครั้งไม่ถ้วนที่วนเวียนอยู่แบบนั้น

อัก!

            เท้าขวาของคนตัวสูงเตะเข้าไปที่หน้าท้องของผมจนต้องงอตัวโดยอัตโนมัติ ผมหัวเราะเสียงขื่น ยั่วโมโหจนคนฟังแทบประสาทเสีย

            ยิ่งถูกต่อยจนสะบักสะบอมมากเท่าไหร่ก็ยิ่งรู้สึกได้รับชัยชนะมากเท่านั้น

“มึงอยากตายนักใช่มั้ย” เจ้าตัวชี้หน้าด่าด้วยท่าทางกระหืดกระหอบ แหงล่ะ เล่นลงแรงใส่กันไม่ยั้งขนาดนี้คงมีเหนื่อยกันบ้าง แล้วไม่ต้องคิดถึงคนที่กำลังนอนหมดสภาพอยู่บนพื้นในตอนนี้ เพราะมันคงแย่กว่าเป็นร้อยเท่า

“ขอร้องกูสิ กราบตีนกูเหมือนที่มึงเคยทำ”

คิดเหรอว่าจะยอมทำตาม ต่อให้ตายก็ยังคงเงียบ

“พูดสิวะ!!

กายสูงย่อเข่าลงมาคร่อมตัวผมเอาไว้ก่อนเอื้อมมือบีบคอแน่นจนรู้สึกหายใจไม่ออก ดวงตาคู่คมฉายแววเกลียดชัง ทว่าริมฝีปากได้รูปกลับยังคงขยับถามย้ำ

“ขอร้องกู ไอ้เหี้ยเนย์!

“...”

อากาศเริ่มขาดหาย แม้พยายามอ้าปากกอบโกยออกซิเจนเข้ามาเท่าไหร่แต่ก็ทำไม่ได้ ผมนอนแน่นิ่ง ไม่รู้ว่าตัวเองกำลังทำหน้าแบบไหน บางทีอาจทรมานจนอีกฝ่ายสังเกตเห็นเลยยอมคลายมือจากลำคอของผมในที่สุด

“อะแค่กๆ”

ร่างกายตอบสนองอย่างรวดเร็วด้วยการไอออกมาทันทีที่ถูกปล่อยเป็นอิสระ ผมใช้ลิ้นเลียริมฝีปากซึ่งกลบไปด้วยกลิ่นคาวเลือด ดวงตาจดจ้องคนเหนือร่างด้วยสายตาพร่ามัว

“ทำไมไม่พูดออกมา ขอร้องกูสิวะ!

“ขอร้อง...แล้วได้อะไร” ผมเอ่ยถามโดยไม่ได้คาดหวังคำตอบ ความจริงตอนนี้ก็แค่อยากพูดอะไรโง่ๆ ออกมาเท่านั้น

“มึงพูดว่าไงนะ”

“ขอ...ร้อง แล้ว...ได้อะไร” ในเมื่อมีชีวิตอยู่กับตายก็ไม่ต่างกันอยู่ดี

ครั้งหนึ่งเคยหวาดกลัว เคยร้องไห้อ้อนวอนจนไม่เหลือศักดิ์ศรี สุดท้ายก็เปล่าประโยชน์ เจ็บไม่ต่างจากตอนนี้สักนิด

เมื่อก่อนผมอาจจะเป็นอาคเนย์ที่เอาแต่ก้มหัวยอมรับกับทุกอย่างที่มีคนประเคนให้ แต่ตอนนี้ไม่ใช่แล้ว ไม่ว่าจะหนึ่งหรือสองปีที่เปลี่ยนไป นั่นล้วนเป็นผลมาจากความเจ็บปวดซึ่งเกิดจากคนเพียงคนเดียว

“อยากฆ่ากูนักไม่ใช่เหรอ”

“...”

“เอาสิไอ้บู มึง...ทำได้อยู่แล้ว”

            “มึงอย่าคิดว่ากูไม่กล้า”

            “งั้นทำสิ ความเกลียดของมึงคงไม่มีวันจบ ตราบใดที่กูยังไม่หายไป”

ผมยังคงจำดวงตาของเขาได้ เป็นดวงตาคู่เดิมที่เต็มไปด้วยความอ่อนโยน

ยังจำน้ำเสียงทุ้มนุ่มได้ขึ้นใจ ยังคงจำถ้อยคำห่วงหาอาทร

จำมิตรภาพในวัยเด็ก รูปคู่ใบเก่า รวมถึงของขวัญพิเศษในวันสำคัญ

ในความทรงจำเดิมๆ ที่ผ่านมาเนิ่นนานสมองของผมยังคงมองเห็นเขาเป็นคนเดิมเหมือนวันนั้น แม้โลกของความเป็นจริงจะเปลี่ยนเราทั้งคู่ไปมากมายแค่ไหนก็ตาม

เมื่อก่อนผมเคยคิดว่าเราคงมีกันและกันแบบนี้ไปเรื่อยๆ โดยไม่นึกเลยว่าวันนี้จะมาถึง

วันที่เราไม่แม้แต่จะอยู่ร่วมโลกกันได้อีก

...บูรพา...

            ชื่อที่ผมเอาแต่เรียกหา คนที่เป็นทุกอย่างทั้งความรักในวัยเด็ก และความเกลียดชังในปัจจุบัน...


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4.198K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3,362 ความคิดเห็น

  1. #3315 Turngporn (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2563 / 23:15
    จะอ่านต่อไหวมั้ยต้องหาผ้ามาไว้ซับน้ำตารึป่าวไรท์😢😢😢😢😢
    #3,315
    0
  2. #3299 ผู้ชายที่ชอบทะเล (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2563 / 21:49
    เปิดมาดราม่าเลย เศร้าว่ะ
    #3,299
    0
  3. #3266 KatCher (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2563 / 12:14
    🖤 อะไรยังไง นุ้งเนย์
    #3,266
    0
  4. #3240 เจ้าหมีขาว (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2563 / 01:53
    เกิดอะไรขึ้น
    #3,240
    0
  5. #3215 เซ็ตโชมารู (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2563 / 19:05

    หวัด D ไรเตอร์ จริงๆไม่ชอบอ่านดราม่าแต่เรื่องนี้จะลองอ่านดู ขอโดดไปอ่านตอนจบก่อนนะคับ

    Take care คับ

    #3,215
    0
  6. #3194 Ffaki18 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2563 / 02:50
    เพิ่งอ่านร้ายเดียงสาจบ มาต่อนี่เลย ไปให้สุดดด 😭😭
    #3,194
    1
    • #3194-1 8809802(จากตอนที่ 1)
      17 มิถุนายน 2563 / 14:46
      เหมือนกันเลยค่ะ ไปให้สุด ยังตาบวมกับเรื่องเก่าไม่หายเลย😭😭
      #3194-1
  7. #3167 trois.z (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2563 / 15:31
    ขอให้เธอใจเย็นๆ แล้วฟังฉันสักหน่อย ...
    #3,167
    0
  8. #3141 YWDF (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2563 / 20:10

    ใจแข็งแปปปปป
    #3,141
    0
  9. #3080 Littlejcat (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2563 / 15:47
    เราผ่านร้ายเดียงสามาได้ หวังว่าเรื่องนี้เราก็จะผ่านไปได้;_;
    #3,080
    0
  10. #2978 kaim123456 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 17 เมษายน 2563 / 11:52
    เกิดอะไรขึ้นนนนน ทำไมรุนแรงกันขนาดนั้นนน
    #2,978
    0
  11. #2968 SeWanwi (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 16 เมษายน 2563 / 21:39
    เดือดมากพ่อ
    #2,968
    0
  12. #2953 parida666 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 11 เมษายน 2563 / 02:40

    หวังว่าจะไม่ร้องไห้เหมือนร้ายเดียงสานะ งื้อออออ 😂

    #2,953
    0
  13. #2935 25391839 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 31 มีนาคม 2563 / 14:23
    หนักเท่าร้ายเดียงมั้ยอะ

    อุส่าทำใจจากร้านเดียงสามาซักพักค่อยมาอ่าน

    แต่เริ่มต้นก็หน่วงแล้ว
    #2,935
    1
    • #2935-1 ลิลลี่ สตาร์(จากตอนที่ 1)
      11 เมษายน 2563 / 02:15
      อ่านร้ายเดียงสาแล้วมาอ่านเรื่องนี้ต่อ คงไม่หนักเท่าร้ายเดียงสานะเพราะเรื่องนั้นร้องไห้จนตอนสุดท้ายร้องไห้แทบทุกตอน
      #2935-1
  14. #2909 Poompong-62442 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 24 มีนาคม 2563 / 03:53
    เปิดมาก็จุกแล้วฮรืแออแแแ
    #2,909
    0
  15. #2872 Crazy (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2563 / 17:04

    จะทนอ่านจนจบได้มั๊ยหัวใจเรา

    #2,872
    0
  16. #2853 saisaisaisai14 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 31 มกราคม 2563 / 22:45
    จุกๆตั้งแต่ตอนแรกเลยแม่
    #2,853
    0
  17. #2813 KYLM_ (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 4 มกราคม 2563 / 05:54
    เปิดมาไม่ดีกับใจเลยแง
    #2,813
    0
  18. #2765 pcy921 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2562 / 22:57
    อหหหหหต้องขอวาร์ปแล้วนะคะ
    #2,765
    0
  19. #2745 mileyduchess (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2562 / 00:14
    สงสารเนย์จัง คงเจ็บน่าดูเลยนะ
    #2,745
    0
  20. #2638 Siwaphonnnn (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 19 กันยายน 2562 / 19:17
    ร้องไห้มาจากร้ายเดียงสาน้ำตาหมดเเย้วววว
    #2,638
    0
  21. #2578 wonnybum (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 10 กันยายน 2562 / 12:31
    เริ่มตอนแตกหักกันเลยเหรอ แล้วแบบนี้จะลงเอยกันไงอ่ะ
    #2,578
    0
  22. #2550 Khunmocha (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2562 / 23:03

    รร้องหนักมาจากร้ายเดียงสา


    เรื่องนี้. ระดับไหนนะ55

    #2,550
    0
  23. #2544 Ki56195619192520 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2562 / 14:31
    จะเศร้าเหมือนร้ายเดียงสามั้ยนะกลัวจังแต่อยากอ่าน
    #2,544
    0
  24. #2505 Jjapinya (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2562 / 06:18
    เอาล่ะๆ ขนาดเตรียมใจก่อนอ่านมาหนึ่งวัน ยังกลัวร้องไห้ตามเหมือนเรื่องที่แล้วอีกก
    #2,505
    0
  25. #2464 amayys (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2562 / 04:19
    เปิดมาตอนแรกก็หนักเลย
    #2,464
    0