วิวาห์ตีทะเบียน (ฉบับรีไรท์)

ตอนที่ 6 : เพื่อนคุยถูกคอ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 362
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    20 ก.ย. 61





 

ตอนที่ 6

เพื่อนคุยถูกคอ

 

 

 

 

 

“สองคนนั่นไปเพลินกันถึงไหน กลับมาเอาป่านนี้?”

คุณยงยุทธเปรยพร้อมกับพยักพเยิดหน้าไปทางหนุ่มสาวที่มอมแมมกลับมาในมือถือชมพู่พวงใหญ่กลับมาฝาก

“ผมไปช่วยน้องแพรวทาสีของเล่นมาครับ” คนตอบยิ้มแฉ่ง

“เลยได้นี่มาเป็นค่าแรงงาน” ว่าพร้อมกับชูชมพู่พวงใหญ่ในมืออวด

“คุ้มไหมล่ะพ่อคิม?” นายยงยุทธพยักพเยิดหน้าถามยิ้มๆ รู้สึกเอ็นดูชายหนุ่มที่มีน้ำใจ

“ยิ่งกว่าคุ้มครับ หวาน กรอบ อร่อย ไม่เชื่อเดี๋ยวปู่ยุทธ กับคุณปู่ลองชิมดูนะครับ”

“เอ่อ! เจ้านี่แหน่ะ ทำเข้าท่านะ เก็บชมพู่บ้านเขา เอามาฝากเจ้าของบ้าน” เจ้าสัววิชาญว่าหลานชายอย่างขำๆ เรียกเสียงหัวเราะได้

“แล้วที่มันอัฐยายซื้อขนมยายได้ใครมาล่ะ?” คุณยงยุทธหันไปถามเจ้าสัว

ไม่มีคำตอบ นอกจากเสียงหัวเราะลงลูกคอเอิ๊กอ๊ากประสานกันอย่างขบขัน

“ขอโทษนะคะ พอดีแพรวทำงานเพลินกันไปหน่อย ป้าบานเย็นยกขนมจีนมื้อเที่ยงมาเสิร์ฟหรือยังคะ?” แพรวพิชชาถามด้วยสีหน้าไม่สบายใจนัก ที่ไม่ได้มาต้อนรับขับสู้แขกขาประจำเต็มที่

“อิ่มแปล้แล้วล่ะ ฝีมือดีนะหนูแพรว ขนมจีนน้ำยาอร่อยมาก เห็นบานเย็นบอกว่าทำเส้นสดเองด้วยหรือ?”

“ค่ะ แพรวอยากให้คุณตาทานอาหารสดๆ ใหม่ๆ”

เจ้าสัววิชาญพยักหน้าอย่างพอใจ

“ใครได้หนูแพรวไปเป็นสะใภ้นี่ถือว่าโชคดีมาก ฉันขอจองให้หลานชายฉันนะ” หันไปย้ำกับคุณยงยุทธ เล่นเอาแพรวพิชชาทำหน้าไม่ถูกขึ้นมา เพราะว่าหลานชายคนหนึ่งของเจ้าสัวก็อยู่ตรงนี้ด้วย

“หลานคนไหนล่ะ?”

“ก็ดูว่าหลานคนไหนของฉันจะตาถึงน่ะสิ ฮะ...ฮ่า...”

“เอ่อ! คือเราสองคนยังไม่ได้ทานอะไรกันเลย เดี๋ยวแพรวขอตัวก่อนนะคะ ว่าจะยกขนมจีนไปทานกันที่โรงเรียน เพราะแรงงานอยู่ที่โน่นกันหมด” รีบตัดบทเรื่องที่จะเข้าตัวและตอนนี้กุ้งนางกับกวางน้อยก็มาช่วยกันลำเลียงอาหารการกินมื้อเที่ยงที่เลยเวลาไปมากแล้วจากในครัวไปที่โรงเรียน

“คุณปู่ยังไม่รีบกลับใช่ไหมครับ?” วาคิมถาม คนที่ดูท่าว่าจะเพลิดเพลินอยู่ที่นี่อีกนานเทียว

“ไปกินให้อิ่มก่อนเถอะเจ้าคิม แล้วมารายงานด้วยนะ ว่าขนมจีนน้ำยาฝีมือหนูแพรวเป็นยังไง?” ขยิบตาสั่งความหลานชายก่อนจะมองตามหลังสองหนุ่มสาวไป

“ใช้ได้นะหลานชายแกคนนี้ มีน้ำใจ นอบน้อมรู้จักเข้าหาผู้หลักผู้ใหญ่” คุณยงยุทธเปรยๆ มองตามร่างสูงใหญ่หน่วยก้านดีนั่นไป

“ถูกใจล่ะสิ อยากได้ก็มาขอเป็นหลานเขยได้นะ” คนว่ายักคิ้วหยับๆ ให้

“ยังหรอก หนูแพรวยังเด็ก ฉันยังไม่อยากให้รีบแต่งงานแต่งการตอนนี้”

“ห้ามฟ้าห้ามฝน ห้ามคนแต่งงานกัน มันห้ามได้เหรอ?” ถามขึ้นมา

ผู้เป็นตาของฝ่ายหญิงหน้าเคร่ง

“ฉันกลัวหลานไปเจอคนไม่ดี ตอนนี้ก็มีหนูแพรวคนเดียวที่เป็นห่วงอยู่ ถึงยังตายไม่ได้”

“จะรีบตายไปไหนล่ะเจ้ายุทธ อยู่เป็นเพื่อนกันก่อน เผื่อเราได้เป็นทองแผ่นเดียวกันขึ้นมาจริงๆ จะได้วิ่งไล่จับเหลนๆ กันให้สนุกสนาน” เจ้าสัวปลอบใจ เข้าใจความรู้สึกของเพื่อนรักดี เพราะตอนที่ภรรยาตัวเองเสียไป ก็ได้เพื่อนกับเมียนี่แหละไปช่วยปลอบขวัญ คนจะเห็นอกเห็นใจกันยามทุกข์ยามยากว่าเป็นยังไง ท่านถึงได้ซึ้งน้ำใจทั้งคู่นัก ตั้งแต่ติดคดีความสมัยที่ยังตั้งตัวไม่ได้ ก็ได้คุณยงยุทธคอยวิ่งเต้นเสาะหาหลักทรัพย์ขนาดไปกู้หนี้ยืมสินมาช่วยเหลือจนรอดคดีมาได้ และบากบั่นมานะสร้างฐานะจนมั่นคงร่ำรวยอย่างทุกวันนี้

ยิ่งพอได้มาเห็นแพรวพิชาน่ารักน่าเอ็นดู ก็ถูกชะตาอยากได้ไปเป็นหลานสะใภ้ หมายมั่นอยากให้เป็นเจ้าสาวของหลานชายคนโตที่ตั้งใจจะให้สืบสกุลอย่างวิศรุต เพราะนี่เป็นเรื่องเดียวที่ท่านห่วง ด้วยไม่ชอบใจผู้หญิงที่เจ้านั่นควงอยู่เลยสักคน

ส่วนวาคิมนั่นอายุยังน้อย ก็ยังอยากให้เรียนรู้และช่วยงานช่วยการที่บริษัทไปก่อน คงยังไม่เร่งรัดอะไรเรื่องนี้

 

 

“อิ่มหรือเปล่าคะพี่คิม รับเพิ่มอีกไหมคะ?”

แพรวพิชชาถาม พร้อมกับยื่นกระจาดขนมจีนรองใบตองให้ชายหนุ่ม

“ขอบใจจ๊ะ ขออีกห้าจับนะ” ว่าพร้อมกับใช้ส้อมจิ้มเอาขนมจีนจับเล็กๆ เส้นสวยที่มีทั้งสีขาว เขียว และม่วง เกิดจากการผสมทั้งจากน้ำใบเตยและอัญชัญ เลยทำให้สีของขนมจีนเส้นสดที่หญิงสาวทำนั่นน่ากิน

และยิ่งมาทานคู่กับน้ำยา ที่เขาเพิ่งรู้ตอนนี้ว่าแพรวพิชชาใช้ถั่วเหลืองแทนเนื้อปลาจริงๆ ก็ยิ่งเข้มข้นเอร็ดอร่อยเข้าไปใหญ่

“โอ้โห! คุณคิม ที่กินนี่หิวหรือว่าอร่อยคะ” กุ้งนางถาม เมื่อเห็นชายหนุ่มเติมเอาเติมเอา เป็นรอบที่สาม ดูท่าว่า ถ้าไม่หิวจัดก็คงจะถูกปากเหลือหลาย

“ทั้งสองอย่าง” ว่าพร้อมเด็ดใบแมงลักและตักถั่วฝักยาวซอยผักสดเครื่องเคียงแกล้มความอร่อยเพิ่มคุณค่าทางโภชนาการในขนมจีนชามนี้ไปด้วย

“ท้องยุ้งพุงกระสอบอย่างนี้ เห็นทีจะเลี้ยงไม่ไหวนะคะ” บ่นงึมงำ

“กุ้ง” แพรวพิชชาปรามสองสาวที่คุ้นเคยกับชายหนุ่มอย่างรวดเร็ว แล้วเลยชักลามปามเล่นหัวกันสนิทสนม ยังไงเสียเธอก็ถือว่าเขาเป็นหลานเจ้าสัววิชาญ ไม่ใช่เพื่อนเล่น

“แหม! ก็จริงนี่คุณแพรว เห็นกินเอาๆ”

“ต้องเก็บไว้ให้ใครอีกหรือเปล่าครับ?” วาคิมถามอย่างเกรงใจ

“ไอ้ด่างกับเพื่อนของมันท้ายซอยน่ะสิ แต่เห็นทีมื้อนี้หมาจะอด” กวางน้อยว่า

แพรวพิชชาส่ายหน้าที่ขึงตาดุยังไง สองสาวก็ไม่ยั้งปากมีความเกรงอกเกรงใจชายหนุ่มเอาเสียเลย

“ไม่เป็นไร ฉันไม่ทำให้ไอ้ด่างกับเพื่อนๆ มันต้องอดหรอก” ว่าพร้อมกับขยับตัวยุกยิก ล้วงเอากระเป๋าสตางค์ ก่อนจะควักแบงค์หนึ่งพันบาทยื่นให้กุ้งนาง

“เอาไปซื้อลูกชิ้นปิ้งให้ด่างกับเพื่อนๆ กินละกัน”

“โอ้โห! ให้หมดนี้เลยหรือคุณคิม”

“อื้อฮึ” พยักหน้า ก่อนจะก้มหน้าก้มตากินต่อ

“แล้วถือว่าขนมจีนในกระจาด กับน้ำยาในหม้อนี่เป็นของฉันหมดนะ...ขอเหมา”

พูดขึ้นมาเช่นนี้ก็ทำเอาคนปรุงยิ้มออกมาอย่างดีใจ ที่เห็นเขาทานอย่างเอร็ดอร่อยชนิดเกลี้ยงหม้อเกลี้ยงไห

“ขอบคุณค่าคุณคิม คนอะไร หล่อไม่พอยังจะใจดีอีกด้วย”

วาคิมยักคิ้วหยับๆ ให้ รับคำชมโดยไม่เกี่ยงงอน

“อะแฮ่ม! เขาให้ไปซื้อลูกชิ้นให้ด่างนะจ๊ะ อย่าเม้มไว้เองล่ะ” แพรวพิชชาสำทับ

“โธ่! คุณแพรวคะ ใครจะไปกล้าแย่งหมากิน”

คนแย่งหมากินแทบสำลัก รู้สึกเหมือนคำพูดของกุ้งนางจะกระทบชิ่งเขาอยู่หน่อยๆ แม้ว่าจะเจ้าตัวจะไม่เอ่ยปากก็ตามเถอะ

“เผ็ดไปหรือคะ?” แพรวพิชชารีบยื่นแก้วน้ำให้เมื่อเห็นชายหนุ่มไอโขลกๆ ขึ้นมา

“เปล่าจ๊ะเปล่า อร่อยดี มิน่าคุณปู่ถึงว่า ใครได้น้องแพรวไปเป็นเจ้าสาวนี่โชคดีจริงๆ” พูดพร้อมกับยิ้มตาหวานให้

“นี่คุณคิมจีบพี่แพรวหรือคะ?” กวางน้อยปากไวพอๆ กับพี่ ถามขึ้นมา ทำเอาวาคิมแทบสำลักอีกหน

แพรวพิชชาขึงสายตาใส่สองสาว นอกจากคุณตายงยุทธที่หวงหลานสาว จะเป็นปราการด่านสำคัญกันหนุ่มๆ ที่เข้ามาจีบเธอให้ต้องคิดหนักแล้วแล้ว ดูเหมือนลูกสมุนพลอยพยักอย่างกุ้งนาง และกวางน้อย ก็ทำให้บรรดาหนุ่มๆ หวาดหวั่นอยู่ไม่น้อยเช่นกัน

“อย่าไปฟังสองคนนี่พูดเลยค่า เพ้อเจ้อ เลอะเทอะ”

วาคิมยิ้มให้กับหญิงสาว ที่แก้มแดงเรื่อขึ้นมานิดๆ เหมือนจะขัดเขินที่ถูกพาดพิงถึง การที่เจ้าสัววิชาญ ย้ำอยู่หลายครั้งว่าอยากได้แพรวพิชชาไปเป็นหลานสะใภ้ ทำให้เขาเริ่มจะคิดเอาใจท่านขึ้นมา และจะว่าไปแล้ว แพรวพิชชาเองก็น่าสนใจอยู่ไม่น้อย

 

 

“เบื่อหรือเปล่าล่ะวาคิม มากับคนแก่”

เจ้าสัวชวนคุย ท่ามกลางการจราจรที่ไม่ค่อยคล่องตัวนัก แต่ดูเหมือนคนข้างๆ ท่านจะไม่แสดงอาการหงุดหงิดใดๆ ออกมาให้เห็น

“ไม่ครับ สนุกดี ถ้าวันหลังคุณปู่มาเยี่ยมปู่ยงยุทธอีก ชวนผมด้วยนะครับ”

“ติดใจอะไรล่ะ? เห็นว่าเทหม้อเทไหน้ำยาเขาหมดเลย แถมยังหอบชมพู่กลับมาอีกเป็นตะกร้า สรุปว่ามาเยี่ยมเขา หรือมาขนของเขากลับกันแน่” ถามขำๆ อย่างอารมณ์ดี ชวนให้ชายหนุ่มหัวเราะอย่างแช่มชื่นไปด้วย

ชอบก็อย่าลืมกดหัวใจด้านล่าง 

และคอมเม้นต์เป็นกำลังใจให้คนเขียนด้วยนะจ๊ะ




กดติดตามผลงานของนักเขียนได้ที่เพจนี้นะจ๊ะ 

จะได้ไม่พลาดการติดตามน๊า ^^


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4 ความคิดเห็น