วิวาห์ตีทะเบียน (ฉบับรีไรท์)

ตอนที่ 43 : ฉันจะหย่า

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,104
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    13 ต.ค. 61


 

 

 

 

 

ตอนที่ 43

ฉันจะหย่า

 

 

 

 

 

“ฉันจะหย่า”

ทุกคำชัดเจน...หนักแน่น...ชัดถ้อยชัดคำ ที่ซัดเข้ากลางแสกหน้า ทำให้เขาถึงกับหน้าชา ทำอะไรไม่ถูกไปเลย เพราะคาดไม่ถึงว่า แพรวพิชชาจะกล้าเอ่ยปากพูดคำนี้ออกมาก่อน

ดวงตาคู่สวยฉาบวับไปด้วยความเสียใจและผิดหวัง มองผู้ชายบ้าคลั่งตรงหน้าด้วยความรู้สึกสมเพชเวทนาตัวเอง ที่เธอหลงเชื่อคำว่ารักของเขา ยอมให้เอาการแต่งงานจอมปลอมมาเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของตัวเองจนป่นปี้และเจ็บปวดอย่างที่สุด

วิศรุตหน้างันไป เขาคงทำอะไรไม่ถูก คงคิดว่าเธอไม่กล้า หรือว่าอีกทีอาจจะดีใจจนทำอะไรไม่ถูก ที่เธอจะให้อิสระเขาได้กลับไปรับผิดชอบลูกเมียตัวจริง

ดวงตาแดงก่ำพร่ามัวตื่นตะลึงค้าง มองร่างอรชรในชุดราตรีสีกลีบบัว แต่งหน้าแต่งตาสวยสะ เธอไม่ใช่ผู้หญิงจืดชืดอย่างที่เขาตราหน้าว่า แพรวพิชชาไม่ใช่ผู้หญิงเรียบร้อยหัวอ่อน และตอนนี้เธอก็ประกาศคำพูดที่เขาไม่คิดว่าจะได้ฟังจากกลีบปากอิ่มจิ้มลิ้มน่ารักนี่

วิศรุตกล้ำกลืนความรู้สึกที่บอกไม่ถูก หน้าเขาชายิ่งกว่าตอนถูกตบ แต่เหมือนถูกต่อยรัวๆ เข้าที่ใบหน้า เหมือนถูกท้าทายจากคนที่คิดว่าไร้พิษสงหมดหนทางต่อสู้ ในเวลานี้คนไม่มีทางไปเป็นเขาต่างหาก

ร่างอรชรหมุนตัวกลับแล้วเดินขึ้นไปชั้นสองของบ้าน และเขาก็ได้แต่มองตามหลังไป ปล่อยให้เธอจากไปง่ายๆ จบชีวิตแต่งงานเพียงชั่วไม่กี่เดือนอย่างนั้นหรือ?

ไม่...เขาไม่ยอมให้เป็นอย่างนั้นเด็ดขาด

เขาไม่ยอมปล่อยให้เธอโผผินออกจากอ้อมอกเขาไปง่ายๆ ความเสียดาย ความหึงหวง และความรู้สึกเป็นเจ้าข้าวเจ้าของ กับผู้หญิงที่ไม่เคยสนใจ แต่เพิ่งเห็นค่าและความสำคัญในวินาทีนี้ บอกวิศรุตว่าเขาจะต้องทำอะไรสักอย่าง เพื่อฉุดรั้งเธอคนนี้เอาไว้ในชีวิต

ร่างใหญ่เดินซัดเซตามขึ้นไป เมื่อมาถึงบันไดขั้นสุดท้าย ประตูห้องนอนกำลังจะถูกปิดลง เร็วเท่าความคิด วิศรุตพุ่งตัวเข้าไปจนชนร่างบางถลาเข้าไปข้างในห้อง

คนที่แทบหน้าคะมำเพราะแรงกระแทกตั้งหลักได้ ก็หันกลับมาขึงสายตาดุใส่เขา

“ทำบ้าอะไรของคุณ?” แหวเข้าใส่อย่างเอาเรื่อง

“นี่ยังไม่บ้าพอหรอก” ดวงตาแดงก่ำลุกวาว พร้อมกับยิ้มพราวที่ริมฝีปาก กวาดสายตามองเธอด้วยสายตาที่ไม่น่าไว้วางใจ

“ผมบ้าได้มากกว่านี้อีก อยากเห็นไหมล่ะ?”

ว่าแล้วมือหนาก็ดึงบานประตูห้องนอนปิดลง พร้อมกับล็อกกลอนแน่นหนา

แพรวพิชชาเบิกตาโพลงมองอย่างไม่ไว้ใจ เมื่อต้องอยู่กับผู้ชายคลั่งและเมาเพียงลำพังในห้องนอนที่เธอเป็นเจ้าของ

“คุณคิดจะทำอะไรน่ะคุณวิศรุต” เธอถามกลับไปอย่างพรั่นพรึง พยายามตั้งสติที่จะคุยกับเขาดีๆ

“ทำอะไรดีล่ะ? ผัวกับเมียอยู่ด้วยกันในห้องนอน” เขายิ้มเยาะและมองมาเหมือนกับว่าเธอนี่ช่างไร้เดียงสาเหลือเกิน แถมยังมองข้ามไหล่บอบบางไปที่เตียงหลังใหญ่ที่ใช้ส่งตัวบ่าวสาว แต่เขาไม่เคยที่จะใช้มันเลยแม้แต่ครั้งเดียว

เขานี่มันช่างโง่จริง ที่ปล่อยของดีๆ และช่วงเวลาข้าวใหม่ปลามันที่ควรหวานชื่นให้ผ่านไปเป็นเดือนๆ อย่างไร้ความหมาย

ทั้งที่เขามีสิทธิ์เต็มที่ ในฐานะสามีของเธอ ถูกต้อง ทั้งทางกฏหมาย ขนบธรรมเนียมประเพณี ก็เหลือแต่ทางปฏิบัตินี่แหละที่ละเลยหย่อนยานมาเสียนานแล้ว

ดวงตาของเขาลุกวาวโรจน์ เหมือนเสือร้ายกำลังจ้องมองสมันน้อยเหยื่ออันโอชะ

หัวใจของแพรวพิชชากระตุกวาบ ทั้งแววตาและท่าทางของเขาตอนนี้ กับสติที่ไม่เต็มร้อย ทำให้เธอหวาดระแวง และไม่ไว้ใจ

“คืนนี้คุณเมา และเราก็คงคุยกันไม่รู้เรื่อง กลับไปนอนห้องคุณเถอะค่ะ” เธอหมายถึงห้องนอนที่จัดไว้ให้เขา แต่ดูเหมือนเขาไม่เคยจะใช้มันเลยตั้งแต่แต่งงานกันมา

“ทำไมผมต้องไปนอนที่อื่น ผัวเมียที่ไหนเขาก็นอนห้องเดียวกัน เตียงเดียวกันทั้งนั้น” พยักพเยิดถามหน้าแดงก่ำ

“แต่เราไม่เหมือนคู่อื่น...คุณอย่าลืมสิคะ...เราแต่งงานกันด้วยข้อตกลง ไม่ใช่ความรัก” เธอยกเหตุผลของเขาขึ้นมาเอ่ยอ้าง

“คุณได้อิสระ ได้ในสิ่งที่คุณอยากได้ ส่วนฉันก็ได้เงิน” ย้ำคำพูดที่เขาชอบเอามาดูถูกเธอ

“แต่ตอนนี้ผมต้องการมากกว่านั้น”

พูดออกมาด้วยแววตาที่ไม่น่าไว้วางใจ รอยยิ้มที่มุมปากนั่นก็ด้วย และก่อนที่เธอจะทันหาเหตุผลอะไรมาพูดกับเขา มือใหญ่ก็เริ่มปลดกระดุมเสื้อออกทีละเม็ดๆ พร้อมกับย่างสามขุมเข้ามาหาเธอ

แพรวพิชชาตาโตคอแห้งผากขึ้นมาฉับพลัน กลืนน้ำลายอย่างหวาดๆ พร้อมกับถอยเท้าหนี อ่านเกมออกทันทีว่าเขาคิดจะทำอะไร

ถ้าเป็นก่อนหน้านี้ ที่ความจริงจะเฉลย ในตอนที่ยังพิศวาสรักใคร่เขาหมดหัวใจ ไม่ใช่เวลานี้ที่เห็นธาตุแท้และเข้าใจเรื่องราวทั้งหมด

เธออาจจะไม่หวาดหวั่น พรั่นกลัวถึงเพียงนี้

“อย่าคิดทำอะไรบ้าๆ นะคุณรุต”

“อะไรหรือที่ว่าบ้า?” พยักพเยิดหน้าย่างสามขุมเข้ามาใกล้

“อะไรก็ตามที่คุณกำลังทำอยู่”

“คุณรู้หรือว่าผมจะทำอะไร?” เขากระตุกยิ้มร้ายกาจที่มุมปาก

“ไม่ว่าจะทำอะไร พรุ่งนี้คุณจะเสียใจกับมัน”

“ไม่มีวัน...ถ้าผมไม่ได้ทำ นั่นต่างหากที่ผมจะเสียใจ” พูดจบเสื้อเชิร์ตที่เขาสวมใส่ก็ถูกเหวี่ยงทิ้งไปไม่ไยดี อวดมัดกล้ามแน่นล่ำกำลังพอดี และผิวกายขาวผ่องของเรือนร่างสมส่วน

สัญญาณอันตรายทั้งภาพและเสียงชัดเจนยิ่งกว่าระบบเอชดีสามมิติพาสองเท้าก้าวถอยหลังกรูดอย่างรวดเร็ว ถ้ากระโจนออกนอกหน้าต่างไปได้โดยไม่กลัวแข้งขาจะหัก แพรวพิชชาคงทำไปแล้ว

ดวงตาแดงก่ำกวาดมองเรือนร่างระหงทรงสคราญตาที่เคยคิดว่าแบบบาง แต่จริงๆ แล้วไม่ใช่เลย แพรวพิชชามีส่วนโค้งส่วนเว้าที่แม้ไม่ถึงกับเร้าใจพันธุ์เนื้อนมไข่ แต่เจ้าหล่อนก็เซ็กซี่ไม่หยอกในชุดราตรีแนบเนื้อที่ใส่อยู่ และยิ่งค่ำคืนนี้ ที่ได้แต่งหน้าแต่งตัว เธอก็ยิ่งสวยสะดุดตาเรียกได้ว่าเป็นคนสวยคนหนึ่งทีเดียว

“อย่านะคุณรุต ได้โปรด ฉันรู้ว่าคุณไม่ใช่คนเลวร้ายอะไร”

“แน่นอน ไม่งั้นผมคงไม่ยอมโง่จ่ายยี่สิบล้านบาท แล้วไม่เคยคิดจะแตะต้องแม้แต่ปลายเล็บของคุณ” เขาหัวเราะขึ้นมาอย่างขบขันตัวเอง ที่ช่างปล่อยของดีๆ ให้เสียเปล่า

“ฉันขอบคุณ และฉันก็เชื่อมั่นในความเป็นสุภาพบุรุษของคุณ”

“ไม่ต้องพยายามมาหว่านล้อมผม เพราะมันไม่สำเร็จหรอก” เขาเริ่มปลดหัวเข็มขัด ก่อนจะกระชากมันทิ้ง ดวงตาหรี่ลง มองมาที่เธออย่างโลมเลียจาบจ้วงจนน่าขนลุก

หลังน่องเธอชนกับขอบเตียง บอกให้รู้ว่าไม่มีที่ให้หนีอีกต่อไป วิศรุตสืบเท้าเข้ามาใกล้ร่างใหญ่บังเธอจนมิด

ดวงตาตระหนกกลอกไปมาหาหนทางรอด ก่อนจะยกทั้งสองมือขึ้นผลักเขาอย่างไม่มีทางเลือก

แต่คนที่ตัวโตและแน่นหนักราวกับภูผาไม่สะท้านสะเทือนแม้แต่น้อยนิด อ้อมแขนแข็งแรงตะครุบร่างอรชรไว้ในอ้อมกอด พร้อมกับซุกไซ้ใบหน้าลงมาบดจูบอย่างหื่นกระหาย

“ไม่นะ...อย่าคุณรุต...อย่าทำอย่างนี้” ส่ายหน้าหลบเลี่ยงหนีสะบัดขัดขืนสุดกำลัง

แต่เขาไม่ฟังเสียง รวบพาร่างในอ้อมกอดโถมทับจนเสียหลักลงไปบนเตียงนุ่มเสียพร้อมกัน

แพรวพิชชาพยายามจะดันใบหน้าคร้ามเข้มก่ำแดงที่กลิ่นเหล้าอวลตลบชัด บอกให้รู้ว่าอะไรที่ทำให้วิศรุตบ้าคลั่งได้ถึงเพียงนี้

แคว่ก!

ชุดสวยที่สวมใส่ขาดแล่งเป็นทาง พร้อมถูกกระชากลงไป เผยให้เห็นทรวงเต้าอวบขาวเย้ายวนตา แพรวพิชชายอมรับว่าเธอกลัวอย่างที่ไม่เคยกลัวมาก่อน

การแต่งงานกับเขา เธอรู้สิว่าจะมีอะไรเกิดขึ้นบ้าง รวมถึงเรื่องบนเตียง หากตอนนั้นเธอคิดว่าทุกอย่างมันจะเป็นไปด้วยครรลองของความรัก แต่ในตอนนี้ เวลานี้ เมื่อวิศรุตไม่มีความรักให้เธอแม้สักกระผีก เขาไม่ควรที่จะรังแกกันอย่างนี้

ท่าทางตื่นกลัวสุดขีดทำให้วิศรุตยิ่งได้ใจ มือหนาจับต้นแขนเรียวกดลงไปบนที่นอน ซุกไซ้ใบหน้าลงไปอย่างหื่นกระหาย ในขณะที่เธอเลี่ยงหลบพัลวัน ยิ่งเธอดิ้นรนเท่าไหร่ ชุดที่ใส่ก็ยิ่งร่นถอยลงเรื่อยๆ พวงผมรุ่ยร่ายไม่เป็นทรง กลับดูเซ็กซี่และกระตุ้นความต้องการให้เพิ่มพุ่งพรวดรวดเร็ว

วิศรุตนึกแปลกใจตัวเองไม่น้อย เพราะเขาไม่เคยฝืนใจ หรือใช้กำลังความรุนแรงกับผู้หญิงเลยสักครั้ง ที่ผ่านมา ด้วยหน้าตา โปรไฟล์ทุกอย่าง กวาดต้อนสาวๆ ให้เป็นฝ่ายเข้ามาหาตลอด

แต่คืนนี้เขากลับรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นสัตว์ป่า พร้อมที่จะจะทำทุกอย่างแม้จะเป็นเรื่องน่ารังเกียจอย่างการบังคับขืนใจผู้หญิง ถ้านี่เป็นทางเดียวที่จะฉุดรั้งแพรวพิชชาเอาไว้กับเขา

ริมฝีปากและจมูกเร่าร้อนซุกไซ้ลงที่ซอกคอเรียวขาว ได้กลิ่นหอมอ่อนอวลที่ปลุกให้เขายิ่งหื่นกระหาย ร่างเล็กถูกตรึงไว้ด้วยน้ำหนักมหาศาล เริ่มอ่อนระโหยโรยแรงลงเรื่อยๆ ร่างใหญ่เลื่อนตัวขึ้นมา กดเรียวปากร้อนฉ่าบดขยี้ลงไปบนกลีบปากนุ่มด้วยจุมพิตที่ร้อนแรงและดุดัน



ตอนนี้ เป็นตอนสุดท้าย ที่ไรท์จะอัพสำหรับเรื่องนี้นะคะ ^^

ขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่สนับสนุนนะคะ

ชอบก็อย่า
ลืมกดหัวใจด้านล่าง 

และคอมเม้นต์เป็นกำลังใจให้คนเขียนด้วยนะจ๊ะ




อีบุ๊ก ฉบับเต็ม อัพโหลดให้อ่านแล้วนะจ๊ะ 
คลิกด้านล่างนี้ ได้เลยค่า ^^


วิวาห์ตีทะเบียน (รีไรท์)
วชิราภา
www.mebmarket.com
เขาต้องเป็นที่หนึ่ง และได้ครอบครอบสิ่งที่ดีที่สุดและเธอคือผู้หญิงที่ใครๆ เห็นว่าเหมาะสมและคู่ควร...แม้เขาจะไม่ต้องการ ************ “ทำบ้าอะไรของคุณ” เสียงหวานแหวเข้าใส่“นี่ยังไม่บ้าพอหรอก...ผมบ้าได้มากกว่านี้อีก” คนว่ายิ้มเยาะ“คุณคิดจะทำอะไรน่ะคุณวิศรุต” “ทำอะไรดีล่ะ...เวลาที่ผัวเมียอยู่ด้วยกันสองต่อสองในห้องนอน” เขายิ้มขบขันกับสิ่งที่เธอถามพร้อมกับมองข้ามไหล่ไปยังเตียงหลังใหญ่“แต่เราไม่เหมือนคู่อื่น...คุณอย่าลืมสิคะ...เราแต่งงานกันด้วยข้อตกลง ไม่ใช่ความรัก” “แต่ตอนนี้ผมต้องการมากกว่านั้น” ดวงตาแดงก่ำของเขาวาบวาวขึ้นมา มือหนาเริ่มปลดกระดุมเสื้อออกทีละเม็ดๆ พร้อมกับย่างสามขุมเข้ามาหาเธอแพรวพิชชาตาโต รีบถอยเท้าหนีอย่างหวาดๆ ยอมรับว่าเธอไม่เคยกลัวเท่านี้มาก่อนติดตามผลงานนักเขียนได้ที่ https://www.facebook.com/RachaRil/https://my.dek-d.com/racharil/




กดติดตามผลงานของนักเขียนได้ที่เพจนี้นะจ๊ะ 

จะได้ไม่พลาดการติดตามน๊า ^^


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4 ความคิดเห็น