วิวาห์ตีทะเบียน (ฉบับรีไรท์)

ตอนที่ 35 : ชีวิตคู่ไม่ลงตัว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 340
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    6 ต.ค. 61


 

 

 

 

ตอนที่ 35

ชีวิตคู่ไม่ลงตัว

 

 

 

 

 

“อ้าว! ครูแพรว ทำไมรีบกลับมาทำงานล่ะค่ะ”

เสียงทักอย่างประหลาดใจ เรียกให้สายตาของครูและผู้ปกครองคนอื่นๆ หันมามองเธอราวกับตัวประหลาด

แพรวพิชชาทำหน้าไม่ถูก ก็นึกอยู่ว่าอาจจะมีคนถาม เพราะเพิ่งแต่งงานพ้นไปแค่วันเดียวเธอก็กลับมาทำงานแล้ว

แต่เธอก็ไม่รู้จะอยู่บ้านไปทำไม ในเมื่อโรงเรียนก็อยู่ใกล้บ้านแค่นี้ และที่บ้านก็ไม่มีอะไรให้ทำด้วย

และถ้าคุณยงยุทธหรือป้าบานเย็นเห็นว่าเธออยู่บ้านเพียงลำพัง แต่สามีไม่อยู่ ก็อาจจะซักไซ้ไล่เลียงถามให้ลำบากใจไปอีก เธอไม่อยากโกหก และก็ไม่รู้จะตอบผู้ใหญ่ว่ากระไร

“นั่นสิคะคุณครู เพิ่งแต่งงาน นึกว่าจะไปดื่มน้ำผึ้งพระจันทร์ที่ไหนเสียอีก”

คนถามดูจะสงสัยจริงจัง ยิ่งข่าวว่าเจ้าบ่าวของเธอเป็นระดับมหาเศรษฐีด้วย ไม่น่าที่จะปล่อยให้เมียกลับมาทำงาน ทั้งที่เพิ่งแต่งกันไปหยกๆ

แพรวพิชชาคิดว่าใบหน้าเธอคงจะซีดขาวไร้สี ไม่รู้จะทำหน้ายังไง นอกจากแค่ได้ยิ้มเจื่อนๆ ให้กับคนถาม

“แล้วนี่เจ้าบ่าวเขาไม่งอนแย่หรือคะ? เพิ่งข้าวใหม่ปลามันแท้ๆ ภรรยาก็หนีมาทำงานอย่างนี้”

เสียงกระเซ้าที่มีมาไม่ได้ขาด นั่นอาจจะเป็นเพราะความคุ้นเคยสนิทสนม และเห็นว่าเธออ่อนอาวุโสกว่า คนทักถามถึงหยอกเล่นเสียจนไปไม่เป็นทีเดียว

หญิงสาวได้แต่ลอบถอนใจ วิศรุตจะมางอนเธอด้วยเรื่องอะไร ในเมื่อหลังพิธีส่งตัวเข้าหอเขาก็หายหน้าหายตัวไปไม่ได้กลับมาที่บ้านอีกเลย

จนป่านนี้เธอก็ยังไม่รู้เลยด้วยซ้ำว่าสามีตีทะเบียนตามกฎหมายไปอยู่ที่ไหนกับใคร

ไอ้ที่ตั้งใจไว้ว่าจะปรับตัวกับการเป็นแม่บ้านแม่เรือน มีหน้าที่เพิ่มมาอีกอย่างหนึ่งคือต้องคอยดูแลสามี แต่ดูเหมือนชีวิตเธอจะไม่ได้เปลี่ยนแปลงไปสักเท่าไหร่

นอกจากว่ามีชื่อเป็นภรรยาตีทะเบียนในใบสมรส เป็นภรรยาถูกต้องตามกฎหมาย ในการแต่งงานเพื่อผลประโยชน์ทางธุรกิจ ไม่ใช่เพราะความรัก หรือสร้างครอบครัว เขาแนบเนียนมาก ที่ทำให้เธอหลงเชื่อว่ารักจนหมดหัวใจ ทั้งเซอร์ไพร์สสารพัด ทั้งจูบนั้น ทั้งเอาใจ เธอไม่โทษตัวเอง ที่อ่อนเดียงสา และหลงเชื่อผู้ชายมากเล่ห์อย่างเขา

“ไม่งอนหรอกค่ะ ต่างคนต่างก็มีงานต้องทำ” เธอรีบตัดบทคำถามและการซักไซ้ไล่เลียงนั่นเสีย

“แหม! ขยันกันจังนะคะคู่รักหนุ่มสาว ไอ้เราก็นึกว่าจะไม่ได้เห็นหน้าครูแพรวสักอาทิตย์สองอาทิตย์เสียอีก”

“นั่นสิคะ แล้วนี่ไม่ไปฮันนิมูนที่ไหนหรือ?”

มันเป็นธรรมเนียมปฏิบัติสินะ เมื่อเธอทำตัวแปลกประหลาดกว่าคู่แต่งงานอื่นๆ จึงต้องเจอคำถามเหล่านี้

“ยังไม่ได้คิดเลยค่ะ รอไว้ให้เด็กๆ ปิดเทอมก่อนดีกว่า” ตอบไปแบ่งรับแบ่งสู้ พยายามจะยิ้มให้ได้ แต่มันก็ยากยิ่งนัก

“อ้อ! ใช่ๆ ค่ะ จะได้ไปนานๆ หลายวันและก็ไม่ต้องห่วงงานด้วย ก็ดีนะคะ” มีเสียงเออออห่อหมกเห็นดีเห็นงามด้วย

แพรวพิชชารีบขอตัวเลี่ยงการสนทนาเดินเข้าห้องทำงานเพราะอยากเคลียร์เอกสารและงานการที่คั่งค้างอยู่ให้เสร็จๆ ไป

ช่วงสองสามสัปดาห์ที่ผ่านมา เธอมัววุ่นวายอยู่กับงานแต่งงานด้วยความตื่นเต้น ไม่คิดไม่ฝันเลยว่าชีวิตคนเราจะเปลี่ยนได้ภายในชั่วไม่กี่วัน และก็เพิ่งมารู้ตัวว่าดีใจเก้อไปอย่างนั้นเอง เพราะชีวิตของเธอไม่ได้เปลี่ยนแปลงอะไรใดๆ เลย ซึ่งทั้งหมดที่เป็นอย่างนี้ คงต้องขอบคุณสามีของเธอสินะ หญิงสาวคิดอย่างเยาะหยันตัวเอง

“กลับมาสู่โลกแห่งความเป็นจริงได้เสียทีนะแพรว” บอกกับตัวเองพร้อมจัดการเคลียร์แฟ้มต่างๆ ให้เรียบร้อย

เมื่อหยิบกระเป๋าขึ้นมา ล้วงหาโทรศัพท์ ตั้งใจว่าจะชาร์จแบตเตอรี่ จึงได้เห็นมิสคอลจากวาคิมเกือบสามสิบสาย แพรวพิชชาตกใจเพราะคิดว่าอาจจะมีเรื่องด่วนเรื่องร้ายอะไรเกิดขึ้น

เธอรีบโทรศัพท์กลับไปหาหลานชายอีกคนของเจ้าสัววิชาญอย่างร้อนรนใจ โทรศัพท์ดังอยู่นานแต่ปลายสายก็ไม่ยอมรับเสียที

คืนนั้นวาคิมกลับไปเสียตั้งแต่ตอนไหนเธอก็ไม่เห็น

แม้งานแต่งงานจะถูกจำกัดแขกเหลือเพียงแค่ห้าร้อยกว่าคน แต่เธอก็ทักทายได้ไม่ทั่วถึง จนไม่อยากนึกว่าถ้าจะจัดงานใหญ่ตามความตั้งใจของเจ้าสัว และครอบครัวของวิศรุตจริง มันจะยิ่งวุ่นวายขนาดไหนกัน และที่สำคัญเธอไม่รู้จักกับผู้คนเหล่านั้นเลย ได้พูดคุยได้แนะนำตัวกันคนละประโยคสองประโยค หลังจากนี้ไป หากได้เจอกันที่ไหน ก็ยังไม่แน่ใจว่าจะจำกันได้หรือเปล่า?

“เกิดอะไรขึ้นกับพี่คิมหรือเปล่า?”

สีหน้าสีตาเป็นกังวล มองหน้าจอโทรศัพท์ที่ไร้การตอบรับ แต่ก็ยังติดต่อได้ ที่สุดจึงตัดสินใจฝากข้อความเอาไว้แทน

 

 

ขอโทษด้วยค่ะ พอดีแพรวเพิ่งเห็นมิสคอล พี่คิมมีอะไรหรือเปล่าคะ? โทรกลับแพรวด้วยนะคะ

วาคิมโยนโทรศัพท์ที่อ่านข้อความจบลงข้างๆ ตัว ก่อนจะยกมือขึ้นก่ายหน้าผาก ไม่อยากคิดให้ยิ่งปวดหัวใจว่าเวลาข้ามวันข้ามคืนที่หญิงสาวไม่ได้เห็นมิสคอลของเขาที่หน้าจอกว่าสามสิบสาย เพราะมัวทำอะไรอยู่

ยิ่งคิด ก็ยิ่งเจ็บจี๊ดขึ้นมาในใจ เขาไม่เคยรู้ตัวเองมาก่อนว่าจะมีความรู้สึกพิเศษให้กับแพรวพิชชามากมายถึงขนาดนี้ ขนาดที่ทนเห็นภาพเธอมีความสุขเคียงข้างผู้ชายอื่นไม่ได้

หลังจากค่ำคืนนั้น พวกเขาจะหวานชื่นตามประสาข้าวใหม่ปลามันกันแค่ไหน ดวงตาที่เหม่อลอยคว้างมองเพดานห้องพักปิดลงอย่างไม่อยากจะมองเห็นภาพอะไรอีก

คืนนั้นเขาออกจากงานเลี้ยง ไปกินเหล้าที่ร้าน และก็หิ้วผู้หญิงจากร้านเหล้าไปนอนด้วยกันที่โรงแรมแห่งหนึ่ง

จำได้เลาๆ ว่าเขาใช้กำลังปลุกปล้ำเจ้าหล่อนก่อนที่ทุกอย่างจะเป็นไปตามครรลองของมัน และเมื่อตื่นขึ้นมาในตอนเช้า ทุกอย่างก็อันตรธานหายไปหมดสิ้น

เหลือเพียงเตียงนอนว่างเปล่าที่มีเขานอนเปลือยเปล่าเดียวดาย พร้อมกับร่องรอยน่าสะพรึงบางอย่างที่ทำให้เขาต้องคิดมาก จนคืนต่อมาเขาต้องกลับไปที่ร้านเดิมนั่นอีกครั้งเพื่อจะตามหาผู้หญิงคนนั้น แต่เจ้าหล่อนกลับหายตัวไปเสียแล้ว

นังลิลนะหรือ? มาทำงานแค่คืนเดียว แล้วก็หายไปเลยนี่ สงสัยจะไม่กลับมาแล้วมั้ง

เจ้าหล่อนชื่อ ลิล และเพิ่งมาทำงานคืนแรก

ก็อย่างนี้แหละ พวกเด็กสาว ไม่ค่อยมีน้ำอดน้ำทน เห็นว่าออกไปกับเสี่ยที่ไหนสักคน คงพากันไปเลี้ยงดูปูเสื่อแล้วกระมัง

หล่อนออกไปกับเขาเอง...ไม่ใช่อาเสี่ยที่ไหน และหล่อนก็หายตัวไปโดยที่เขายังจำหน้าหล่อนไม่ได้ ไม่แม้กระทั่งจะรู้อย่างอื่นนอกจากชื่อเล่นว่า...ลิล

“โว้ย! ปวดหัวชะมัด”

วาคิมเอ็ดตะโรออกมาอย่างอารมณ์เสีย ก่อนจะฟาดงวงฟาดงาอยู่บนที่นอนอีกพักใหญ่ เสียงคลื่นที่ดังมาจากนอกหน้าต่างซ่านซ่า แทนที่ว่าจะช่วยให้เขาสงบนิ่ง เยือกเย็นขึ้น และผ่อนคลายความเครียดลง แต่กลับไม่เลยสักนิด

การที่คิดจะหนีมาพักกายพักใจ แต่ตราบใดที่ยังกลับไปนึกถึงต้นเหตุที่ทำให้เป็นทุกข์ใจอยู่เนืองๆ ต่อให้ขึ้นจรวดหนีไปดาวอังคารก็คงหนีไม่พ้นอยู่ดี

เรื่องนี้ไม่ได้ขึ้นอยู่กับคนที่มามีอิทธิพลต่อหัวใจเขา...แต่ขึ้นอยู่กับความคิดของเขาเองต่างหากเล่า ที่ปล่อยให้ใครมามีอิทธิพลเหนือกว่า

มากำหนด ความทุกข์ ความสุขในชีวิต เขาถึงปลดเปลื้องคลายมันลงไม่ได้เสียที

แถมตอนนี้มีผู้หญิงเพิ่มอีกคนที่วนเวียนกวนใจเขาอยู่จนให้อยู่ไม่สุข

นอกจากเมียพี่ชายที่เขาจะต้องตัดใจจากเธอให้ได้

ผู้หญิงอีกคนเพิ่งรู้จัก ยังจำหน้าไม่ได้ด้วยซ้ำ ชื่อหล่อนก็เลือนๆ อยู่ในหู ไม่รู้ว่าจะไปตามหาตัวได้ที่ไหน เขาอยากจะเจอเธออีกสักครั้งเพื่อที่จะเคลียร์ใจเรื่องที่เกิดขึ้นในค่ำคืนนั้น


ชอบก็อย่าลืมกดหัวใจด้านล่าง 

และคอมเม้นต์เป็นกำลังใจให้คนเขียนด้วยนะจ๊ะ




กดติดตามผลงานของนักเขียนได้ที่เพจนี้นะจ๊ะ 

จะได้ไม่พลาดการติดตามน๊า ^^


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4 ความคิดเห็น