วิวาห์ตีทะเบียน (ฉบับรีไรท์)

ตอนที่ 34 : ค่ำคืนที่เลวร้าย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 384
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    5 ต.ค. 61

 


 

 

 

 

ตอนที่ 34

ค่ำคืนที่เลวร้าย

 

 

 

 

 

“แพรวเลือกเขาเพราะเป็นหลานรักของคุณปู่ใช่ไหม?”

คำพูดตัดพ้อต่อว่าที่ฟังแทบไม่รู้เรื่องจากปากคนเมาพร่ำเพ้ออยู่ครั้งแล้วครั้งเล่า แต่ลลัลดาก็ไม่ได้สนใจ เพราะหล่อนเองก็เมาหนักจนแทบโงหัวไม่ขึ้นเช่นกัน

“เพราะพี่รุตเป็นลูกเมียถูกกฎหมาย เพราะเขาจะได้ทุกอย่าง”

ร่างบางในชุดกี่เพ้าสั้นเต่อเผยเรียวขาขาวนวลที่นอนเคียงข้าง รู้สึกหนักอึ้งที่ศีรษะ โลกของเธอราวกับพลิกคว่ำพลิกหงาย และมีหลายมิติเสียจนน่าเวียนหัว

ไม่เลย...เธอไม่ควรจะดื่มเข้าไปเยอะขนาดนั้น รู้ทั้งรู้ว่า ตัวเองกับแอลกอฮอล์ ไม่ได้จะรู้จักมักคุ้นกันสักเท่าไหร่  แต่เป็นเพราะเงิน...เงินที่จะได้จากค่าดริ๊งค์นั่นต่างหากเล่า ที่ยั่วยวน ล่อหลอกให้เธอดื่มเข้าไปแก้วแล้วแก้วเล่าด้วยความลืมตัว กว่าจะรู้อีกที ก็เดินซัดเซหัวทิ่มหัวตำ และเกือบถูกลูกค้าลวนลามปลุกปล้ำเอาเสียแล้ว

“เพราะเขาเป็นลูกเมียแต่ง ไม่ใช่ลูกนอกกฎหมายเหมือนผมใช่ไหม?”

เสียงเพ้อพร่ำคร่ำครวญของเขาช่างน่ารำคาญ แต่ในสถานการณ์ช่วยตัวเองได้ไม่เต็มร้อย เธอไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากนอนรอให้สร่างเมา อาจจะถึงพรุ่งนี้เช้าหรือเมื่อไหร่ แล้วกลับบ้านไปเสีย

แต่แล้วเธอก็ไม่ได้นอนอย่างสงบอย่างที่ตั้งใจไว้ เมื่อมือของคนข้างๆ ป่ายเปะมาจับต้องตามเนื้อตัว และไม่ว่าจะปัดป้องผลักไสออกไปสักกี่ครั้ง มันก็ยังกลับมาวนเวียนอีก แถมครั้งนี้ยังบีบคลำคลึงเคล้นหนักมือขึ้นอีกด้วย

“อย่าสิคะคุณ  ฉันจะนอน” น้ำเสียงอ้อแอ้พอกันพึมพำผ่านกลีบปากหยักสวยเคลือบลิปสติกสีแดงฉ่ำ

แต่คำขอนั้นไม่ได้รับการตอบสนอง เมื่อเปิดดวงตาลายพร่าขึ้นมามอง เธอก็ต้องตกใจ เพราะเห็นผู้ชายใจดีที่พาเธอออกมาให้พ้นร้านเหล้าแห่งนั้นกำลังชะโงกกายคร่อมอยู่เหนือร่าง

ใบหน้าคร้ามเข้มลดลงมาหาเธอ พร้อมกับกลิ่นเหล้ารุนแรงที่อวลอู้มาพร้อมกับลมหายใจ

“จะทำอะไร? อย่านะ” มือบางยันใบหน้าแดงก่ำ ที่ดูเหมือนโกรธเกลียดกันมาสักชาติหนึ่งได้

“แพรวอย่ามาห้ามพี่...รู้ไหมว่าพี่แอบรักแพรว...พี่รักแพรวมานานแล้ว...”

ว่าแล้วใบหน้าร้อนฉ่านั่นก็ก้มลงมาซุกไซ้ที่ซอกคอและทรวงอก

ลลัลดารีบสะบัดใบหน้าขัดขืน พร้อมกับดันใบหน้าหื่นกระหายนั่นออกไปให้ไกล แต่ก็ดูเหมือนว่าเธอเองจะไร้เรี่ยวแรงเต็มที

“ฉันไม่ใช่แพรว...อย่านะ...อย่าค่ะ...ยะ...อย่า...” เสียงแผ่วพร่าห้ามปราม

ใบหน้าคร้ามชะงักงันไปครู่หนึ่ง รวมถึงท่าทางหื่นๆ นั่นด้วย ดวงตาที่แดงก่ำหรี่ลงแล้วพิศมองหน้าตาตื่นตระหนกของหญิงสาวที่อยู่ใต้ร่าง

“เธอ?” วาคิมย่นคิ้ว กำลังทบทวนอยู่ว่า ผู้หญิงคนนี้มาได้ยังไง แล้วทำไมถึงได้มาอยู่บนเตียงเดียวกับเขา

“ปล่อยฉันเถอะค่ะ” คำพูดเจือด้วยกลิ่นเหล้าเช่นกันทำให้เขาระลึกได้

หล่อนกับเขาเจอกันเมื่อชั่วโมงก่อนนี่ไง ที่ร้านเหล้าใกล้ๆ แถวนี้ หล่อนเข้ามาเกาะแขน ขอร้องอ้อนวอนให้เขาช่วยพาออกมาจากที่นั่น แล้วก็มีผู้ชายกับผู้หญิงคู่หนึ่งเข้ามาพูดกับเขาเรื่องค่าตัวของหล่อน และเขาก็ควักเงินจ่ายไป เพื่อแลกกับอิสระของหล่อน ก่อนที่จะเดินจูงกันออกมา

หล่อนตามเขาขึ้นรถมาด้วย เขาถามจะให้ไปส่งที่ไหน หล่อนบอกที่ไหนก็ได้ แล้วเขาก็รู้สึกตัวว่าเมา จนขับรถต่อไปไม่ไหว ไม่อยากเจอด่านตรวจวัดแอลกอฮอล์ ที่อาจจะทำให้เกิดเรื่องวุ่นวายตามมาภายหลัง ก็เลยเลี้ยวรถแวะพักที่โรงแรมนี่รอให้สร่างเสียก่อน

ให้ตายเถอะ หล่อนไม่ใช่แพรวพิชชา!

แต่หน้าตาของหล่อนก็สะสวยดีอยู่หรอก การที่หล่อนไปทำงานร้านเหล้าแบบนั้น หึๆ จะให้เขาคิดว่าหล่อนเป็นอะไรล่ะ? ถ้าไม่ใช่ผู้หญิงหิ้วได้

“ฉันจ่ายตังค์ค่าตัวเธอไปแล้วนิ” จำได้ว่าควักแบงค์เป็นฟ่อน จ่ายค่าตัวให้เพื่อที่จะพาหล่อนออกมาด้วยกัน

ช่วยฉันด้วยค่ะคุณ...ได้โปรดพาฉันออกไปจากที่นี่

แววตาน่าสงสาร น้ำเสียงอ้อนวอนนั่น เขาไม่อาจใจจืดใจดำ ปฏิเสธทิ้งเธอไว้ที่นั่นได้

เขาจ่ายเงินไปแล้ว  แล้วเขาจะได้อะไรตอบแทนความช่วยเหลือครั้งนี้ล่ะ?

วาคิม ไอ้หน้าโง่ แกไม่ควรเสียเวลาชีวิต หรือยอมเสียเปรียบให้ใครหน้าไหนอีก

วิศรุตไม่ได้รักแพรวพิชชา แต่หญิงสาวก็ตกลงแต่งงานกับพี่ชายของเขาที่ไม่ได้รักเธอเพียงเพราะเพื่อเงิน ไม่มีรักแท้เหลืออยู่ในโลกนี้แล้ว นอกจากเรื่องของผลประโยชน์ที่ต่างแลกเปลี่ยนกัน และการที่เขายอมจ่ายเงินจำนวนเยอะขนาดนั้น ไม่ใช่เพราะเมตตาธรรมใดๆ เขาก็ควรที่จะได้อะไรตอบแทนกลับมา

“ฉันไม่มีเงินคืนให้คุณตอนนี้หรอกค่ะ” สติที่เหลือไม่มากนักของเธอ ยังสามารถโต้ตอบบทสนทนากลับมาได้

“แล้วเธอมีอะไรจะให้ฉันล่ะ?”

หญิงสาวใต้ร่างนิ่งงันไป ตอนนี้หล่อนมึนเมา สับสน และก็นึกอะไรไม่ออกทั้งนั้น

เอาล่ะ อย่ามาเสียเวลาต่อความยาวสาวความยืดอีกเลย ตอนนี้เขาอยากได้ใครสักคนมาช่วยเขาปลดเปลื้องความรู้สึกย่ำแย่ที่กำลังเป็นอยู่ในนาทีนี้ออกไปเสีย และเขาก็จ่ายเงินซื้อเวลาเพื่อพาหล่อนออกมาด้วยกันไปแล้วด้วย

“ฉันไม่มี”

“มีสิ...เธอมีในสิ่งที่ฉันต้องการ”

ดวงตาคมกล้าหรี่ลง พร้อมกับรอยยิ้มเยาะหยันผุดที่มุมปาก ก่อนจะลดใบหน้าลงไปซุกไซ้ซอกคอเรียวขาวอีกครั้งหนึ่ง

“อย่าค่ะคุณ...อย่าสิคะ...”

“ฉันจ่ายเงินเป็นค่าตัวเธอไปแล้วนะ” น้ำเสียงฉุนเฉียวว่า เขาคิดว่าเธอแค่ปัดป้องพอเป็นพิธี

“แต่ฉันไม่ได้ขายตัว”

เขาอยากหัวเราะให้ลั่นโลกกับคำแก้ตัวนั่น หล่อนทำงานอยู่ในร้านเหล้า และเขาก็จ่ายเงินไปเพื่อหิ้วหล่อนออกมา คงไม่ได้เรียกว่าขายตัวสินะ

“เธอออกมากับลูกค้า ไม่ขายตัว งั้นเรียกว่าอะไรล่ะ? ออฟงั้นเหรอ?” มันจะต่างอะไรกัน

การที่ผู้ชายสักคนพาหล่อนออกมา แม่สาวเจ้ามารยาที่กำลังดีดดิ้นนี่ คงไม่คิดว่าเขาจะพาหล่อนไปกินข้าวต้ม แล้วพากลับไปส่งบ้านหรอกกระมัง ที่ยังไม่ยอมง่ายๆ เพราะอะไรล่ะ?

“ทำไม? เงินมันน้อยไปหรือ?” โต้เถียงกันไป แต่ก็ไม่หยุด การดิ้นรนของอีกฝ่ายทำให้เขายิ่งนึกสนุก ที่จะลองใช้กำลังปลุกปล้ำเจ้าหล่อนดู...ตุ๊กตาดิ้นได้นี่ น่าฟัดพิลึก

ผู้ชายแสนดีมีแต่ในนิยาย เพราะในชีวิตจริงแล้ว ผู้ชายแสนดีคือไอ้โง่ที่ไม่ถูกเลือก และเขาก็จะไม่มีวันยอมเป็นไอ้โง่ที่เสียเปรียบหรือถูกเอาเปรียบซ้ำสองแน่

แต่ไม่ทันได้ฟังคำตอบที่คนถูกถามนิ่งงันไปเพราะคิดไม่ออก มือใหญ่ที่แข็งแรงกว่าก็จัดการรวบกดข้อมือเล็กบอบบางของร่างอรชรที่กำลังดิ้นรนขัดขืน โดยไม่รู้ว่าการสัมผัสเสียดสีของเนื้อกายนุ่มนิ่มหนั่นแน่นหอมหวลยวนจมูกนั่น ยิ่งปลุกเร้าความหื่นกระหายในตัวเขา พร้อมกับอยากเอาชนะ อยากเป็นผู้ประกาศชัยเหนือกว่า หลังจากที่พ่ายแพ้สนามหัวใจ ที่ไม่แม้แต่จะได้ลงแข่งขันมาอย่างยับเยินก่อนหน้านี้

หญิงสาวยันร่างลุกขึ้น เมื่อเขาผละจากเสี้ยวนาทีเผลอ เธอพลิกตัวตะกายหนี แต่ด้วยความเมาทำเอาเธอหัวทิ่มหัวตำแทบตกเตียง มือแข็งแรงเพียงข้างจับคว้าข้อเท้าเล็ก ฉุดกระชากลากดึงกลับไป แล้วผลักให้นอนหงายลงบนเตียงอีกครั้งหนึ่ง ก่อนปรี่เข้ามากระชากชุดชั้นในตัวจ้อยนั่นออกไปเสียจากร่าง

ใบหน้าร้อนฉ่าก่ำแดงด้วยฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ที่ทำให้ในกายร้อนรุ่ม ความเจ็บปวด ผิดหวัง เสียใจที่สะสมอยู่ในหัวใจ ยังจะอารมณ์ชายฉกรรจ์ที่ฮอร์โมนกำลังเดือดพล่าน ทำให้เขารีบซุกไซ้ ทั้งจูบทั้งดูดทั้งสูบและงับคมฟันลงไปอย่างไม่ปราณี ให้สมกับความแค้นเคืองที่กำลังคุกรุ่นอยู่ในใจ โดยไม่ฟังเสียงร้องอ้อนวอนห้ามปรามเลยสักนิด

ไรเคราใต้คางครืดครูดไปตามผิวเนื้ออ่อนๆ ริมฝีปากร้อนรุ่มที่ระบัดระบายประทับลงมาหา พร้อมกับพาลมหายใจคลุ้งไปด้วยกลิ่นเหล้าคลุกเคล้า

ทั้งหมดทั้งมวลล้วนสร้างความรู้สึกวาบหวิวสยิวซ่านจนสะท้านสั่นไปทั้งร่างสาวที่ไม่เคยพบพานพายุอารมณ์หื่นกระหายเช่นนี้มาก่อน ทั้งยังลดทอนแรงต้านทานขัดขืนให้แผ่วลงไปเรื่อยๆ

ร่างใหญ่ทิ้งกายหนาหนักลงมาทับทาบเอาไว้ตลอดทั้งตัว โดยไม่คณนาต่อการดิ้นรนขัดขืนเอาตัวรอด ไม่นานนักเขาก็จัดการกับเสื้อผ้าน้อยชิ้นที่หล่อนสวมใส่ออกไปจากร่างกายขาวโพลนจนหมดสิ้น

เบื้องหน้าเหลือเพียงเนื้อกายสาวเปลือยเปล่าขาวนวลยวนตาที่ยั่วเย้าปลุกปั่นอารมณ์หื่นกระหายฝ่ายต่ำเบื้องลึ้กให้ลุกโรจน์รุนแรง ผิวขาวๆ ขึ้นปื้นแดงเป็นจ้ำเป็นจุดด้วยอารมณ์บ้าระห่ำจากรสสัมผัสของความใคร่กระหายอยาก

กายบางบิดเร่าๆ เมื่อถูกสต๊าฟด้วยน้ำหนักมหาศาลอยู่นานเป็นครู่ใหญ่ ถึงเธอจะเมาแต่ก็นึกรู้ว่ากำลังจะเกิดอะไรขึ้นกับตัวเอง

เทพบุตรที่มาช่วยชีวิตเธอไว้จากชายหื่นลูกค้าที่พยายามจะปลุกปล้ำคนนั้น เขาไม่ใช่คนใจดี ไม่ใช่พ่อพระอย่างที่เธอคิดไว้อีกแล้วในนาทีนี้

“อย่าค่ะ...ได้โปรด...” น้ำตาแห่งความตระหนกและหวาดกลัวห้ามปราม พยายามยกมือไหว้อ้อนวอน

แต่ดูเหมือนคำขอร้องจะถูกปฏิเสธอย่างสิ้นเชิง ร่างใหญ่เต็มล่ำไปด้วยมัดกล้ามเนื้อที่เปล่าเปลือยเปิดเผยหมดจดกระโจนลงมาหา กอดจูบลูบไล้ไซ้ซุกพัลวัน ฝ่ามือนั่นก็เคล้นคลึงสัมผัสไปทั่วร่าง กระทั่ง ณ จุดอ่อนไหวบนกายสาว ที่ทำเอาเธอถึงกับหมดเรี่ยวแรงไปในทันที

“ยะ...อย่า...” เสียงร้องห้ามไม่ทันขาดคำ ความหวามล้ำทำให้ร่างเธอจิกเกร็งขึ้นมา ครวญครางกระเส่าไม่เป็นภาษาอยู่ในคอ

มือหนาแยกขาเรียวขาวออกจากกัน ก่อนจะโถมตัวเข้ามาแทนที่ นาทีที่สัมผัสถึงความแกร่งกร้าวผ่าวร้อนชำแรกแทรกเข้ามาในกาย ดวงตางามเบิกโพลงค้าง อ้าปากกรีดร้องด้วยความตกใจ ผสานกับความเจ็บแปลบปลาบที่แล่นลามจากจุดที่ถูกจ้วงจ้ำกลางกาย แผ่กำจายไปทั้งเนื้อทั้งตัว รู้สึกเหมือนร่างกำลังถูกฉีกทึ้งออกจากกัน ก่อนที่การดิ้นรนทั้งหมดจะหยุดลง เพราะมันเปล่าประโยชน์ไปเสียแล้ว

“ไม่...”

เธอปฏิเสธได้เพียงแค่เสียงเบาแผ่วพร่าที่ลอยพริ้วออกมาจากริมฝีปากหยักงามอวบอิ่มสีแดงสดสั่นระริก

แล้วส่วนอื่นๆ ในร่างกาย มิได้ตอบสนองเธอ หรือปฏิเสธเขาได้อีกเลยต่อจากนาทีนั้น

น้ำตาใสๆ ผุดล้นกลบเต็มดวงตาคู่งามที่มองเห็นเพียงแสงไฟพริบพร่า สลับกับใบหน้าก่ำแดงของผู้ชายร้ายกาจที่กำลังกระโจนจ้วงอยู่บนกายอย่างบ้าคลั่ง

หมดแล้ว...หมดกัน...ชีวิตวัยสาวอันบริสุทธิ์ผุดผ่องที่เฝ้าถนอมดูแลมา...เธอไม่เหลืออะไรไว้เป็นความภาคภูมิใจให้ตัวเองอีกแล้ว

 

 

ชอบก็อย่าลืมกดหัวใจด้านล่าง 

และคอมเม้นต์เป็นกำลังใจให้คนเขียนด้วยนะจ๊ะ




กดติดตามผลงานของนักเขียนได้ที่เพจนี้นะจ๊ะ 

จะได้ไม่พลาดการติดตามน๊า ^^


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4 ความคิดเห็น