วิวาห์ตีทะเบียน (ฉบับรีไรท์)

ตอนที่ 31 : เลือกทางเดิน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 240
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    4 ต.ค. 61


 

 

 

 

 

 

ตอนที่ 31

เลือกทางเดิน

 

 

 

 

 

“ด้า...ด้า...”

เสียงที่ค่อยเปล่งดังขึ้นๆ เรียกให้เจ้าของชื่อที่ยืนตากผ้าขนหนูเรียงเป็นตับอยู่หลังบ้านเหลียวคอไปมอง ก่อนจะตาโตและยิ้มออกมาอย่างดีใจ เมื่อเห็นว่าเป็นใคร

จุ๊บแจง หรือ เจนจิรา อดีตเพื่อนร่วมชั้นของเธอสมัยประถมนั่นเอง ฝ่ายนั้นกำลังเกาะรั้วพร้อมกับกวักมือเรียกให้ไปหา

“แป๊บหนึ่งนะแจง เหลืออีกไม่กี่ผืนแล้ว” ลลัลดารีบบอกเพื่อน พร้อมกับก้มหยิบผ้าขนหนูในตะกร้าขึ้นตากจนเสร็จ แล้วเดินไปหา

“มีอะไรเหรอ? ทำไมไม่เข้ามาทางหน้าบ้านล่ะ?”

“ไม่อยากโดนพี่ยุด่า แกยิ่งไม่ค่อยชอบหน้าเราอยู่ด้วย” เจนจิราว่า สายตาก็สอดส่องมองหาคนที่เอ่ยถึงอย่างระแวงระวัง

“จะมาคุยเรื่องงาน”

“งานเหรอ?”

“อื้อ...ใช่ แต่ไปคุยที่อื่นนะ ตรงนี้กลัวพี่ยุมาเห็นเข้า”

“กลัวอะไร พี่ยุไม่ใช่ยักษ์เสียหน่อย”

“ไม่ใช่ก็เกือบๆ แหละ เห็นเราเข้าใกล้ด้าที่ไร มองตาขวางไม่วางตา”

ลลัลดาพอจะเข้าใจความรู้สึกที่เพื่อนพูด และยังเข้าใจความปรารถนาดีของมยุราที่คอยเป็นห่วงและดูแลเธอเพราะรับฝากฝังจากพี่ชายเธอมา เกือบสองอาทิตย์แล้วสินะที่เธอไม่ได้ไปเยี่ยมที่เรือนจำเพราะลัญจกรสั่งห้ามเอาไว้

และประวัติของเจนจิราที่ต้องออกโรงเรียนกลางคัน และทำงานในร้านเหล้ากลางคืน ทั้งมยุราและลัญจกรจึงสั่งห้ามไม่ให้เธอคบหากับเพื่อนคนนี้ หาว่าเป็นผู้หญิงไม่ดี เด็กใจแตก แต่เจนจิราก็เป็นคนเดียวที่รับฟังและเข้าใจเธอมาตลอด

“งั้นเดี๋ยวไปเจอกันที่สวนสาธารณะก็แล้วกัน ขอเอาตะกร้าผ้าเข้าไปเก็บก่อนนะ”

“ได้ๆ รีบตามมาก็แล้วกัน เดี๋ยวแจงไปรอก่อน”

แล้วเพื่อนสาวก็ผลุบศีรษะหายไปจากรั้ว เป็นเวลาเดียวกับที่มยุราโผล่หน้าออกมาดูอย่างหวุดหวิด

“ด้าคุยกับใคร?”

“ขาพี่ยุ” ลลัลดารีบหันไปรับหน้า

“พี่ได้ยินเสียงด้าคุยกับใคร?” ย้ำคำถาม

“อ่อ...ด้าคุยกับ..อ่า..กับนกน่ะค่ะ”

“คุยกับนก?” ทำหน้าประหลาดใจ

“ค่ะ” ว่าพร้อมกับแหงนหน้าขึ้นมองต้นไม้

“อ้าว! บินหนีไปซะล่ะ?”

มยุราได้แต่ส่ายหน้าไปมา

“เป็นเอามากนะด้า ทำไม คิดถึงลัญมันเหรอ?”

พอได้ยินชื่อพี่ชายเด็กสาวก็หน้าม่อย

“ค่ะ...ก็ไม่ได้เจอกันมาตั้งสองอาทิตย์”

“เดี๋ยวอาทิตย์หน้าพี่พาไปเยี่ยมนะ แต่ด้าต้องสัญญาว่าจะไม่ไปร้องไห้ให้ลัญเห็น ไม่งั้นเป็นโดนสั่งห้ามขาดไม่ให้เยี่ยมแน่ๆ” มยุราว่าอย่างอ่อนใจ

“มันยากนี่คะพี่ยุ...เห็นพี่ลัญต้องเข้าไปอยู่อย่างนั้น จะลำบากขนาดไหนก็ไม่รู้ อยู่ยังไง กินยังไง” พอพูดก็สะเทือนใจ ตาแดงก่ำขึ้นมา น้ำตาจะแตก

“เอ้าๆ อย่าเพิ่งเป่าปี่นะ ด้าเอ๊ย! ด้า พี่ก็ไม่รู้จะช่วยยังไงดี” 

มยุราเท้าสะเอวว่า พร้อมกับส่ายหน้าไปมา เข้าใจเหตุผลของคนเป็นพี่ และความคิดถึงของคนเป็นน้อง

ลลัลดายกมือขึ้นมาป้ายน้ำตาป้อยๆ

“ตากผ้าเสร็จแล้ว พี่ยุมีอะไรจะใช้ด้าอีกไหมคะ?”

“ไม่มีหรอก ด้าจะกลับเลยก็ได้นะ” ว่าแล้วก็ควักแบงค์สีแดงในกระเป๋าให้ห้าใบ ลลัลดาตาโต

“ห้าร้อย ค่าอะไรคะ?”

“ค่ามาช่วยซักผ้าตากผ้านี่แหละ พี่ให้ล่วงหน้าเลยละกัน ห้าวัน เผื่อด้าอยากจะเอาไปซื้ออะไร ร้านพี่มันก็ไม่ใหญ่โต คงจะช่วยด้าได้แค่นิดๆ หน่อยๆ นะ”

ลลัลดารีบยกมือไหว้อีกฝ่าย สายตามองไปอย่างซาบซึ้งใจเหลือเกิน

“แค่นี้ด้าก็ไม่รู้จะขอบคุณพี่ยุยังไงแล้วค่ะ” ว่าเสียงเคลือ

“ด้าก็เหมือนน้องสาวพี่ ดูแลตัวเองให้ดีล่ะ ลัญมันเป็นห่วงด้ามากนะ ยิ่งกำลังแตกเนื้อสาวสวยสะอย่างนี้”

กวาดสายตามองสาวน้อยสะพรั่งตรงหน้าอย่างนึกห่วงและเป็นกังวล เข้าใจหัวอกของลัญจกรดี

“อย่าพาตัวเองไปเสี่ยงกับอะไรที่มันไม่ควรเสี่ยง และเพื่อนน่ะก็ต้องเลือกคบด้วย ยัยจุ๊บแจงอะไรนั่น เลี่ยงได้เป็นเลี่ยงนะ เขามาชักชวนไปทำอะไร อย่าไปคล้อยตามเด็ดขาด ชีวิตเรากับเขามันไม่เหมือนกัน” ย้ำนักย้ำหนา

ลลัลดาหน้าซีดยิ้มเจื่อนๆ ไม่อยากโกหกมยุรา แต่ก็ไม่มีทางเลือกอื่น เจนจิราเป็นคนเดียวที่รับฟังเธอทุกเรื่องอย่างเข้าใจ

“ค่ะพี่ยุ ด้ากลับบ้านก่อนนะคะ”

“แล้วนี่มีกับข้าวเย็นหรือยัง? มีอะไรกินหรือเปล่า?”

“ด้าว่าจะไปซื้อก๋วยเตี๋ยวเรือที่ปากซอยน่ะค่ะ พี่ยุจะเอาด้วยไหมคะ? เดี๋ยวด้าซื้อมาให้”

“ไม่ล่ะไม่ ช่วงนี้งดข้าวเย็น รีบกลับเหอะเดี๋ยวจะค่ำ ห้องหับประตูหน้าต่างปิดให้แน่นหนา ตรวจตราดูกลอนให้ดีๆ แล้วมีอะไรก็โทรศัพท์มาได้ตลอดนะ”

“ค่ะพี่ยุ” เธอรีบไหว้เพื่อนของพี่ชายอีกครั้ง ก่อนจะรีบแจ้นตามเจนจิราไปยังสถานที่นัดหมายอย่างด่วนจี๋

ฝ่ายนั้นกำลังยืนตบยุงรอหน้าหยิกหน้างอทีเดียว

“มาช้ามาก กำลังจะกลับพอดี”

“พอดีโดนพี่ยุซักอยู่น่ะ”

เจนจิราทำหน้าตาตกใจ รีบโวยวายเสียงดัง

“บอกหรือเปล่าว่าจะมาเจอกับเราน่ะ?”

“ไม่ได้บอก ไม่บอกอยู่แล้ว แจงก็ทำเป็นกลัวพี่ยุเว่อร์ไปล่ะ”

“ไม่ได้กลัวเว่อร์ ฉันกลัวยัยเจ๊นั่นจริงๆ ดุจะตาย ยังจำวีรกรรมที่แกตามไปตบผัวเก่ากับเมียน้อยจนกระเจิง สยองขวัญชะมัด” เล่าไปก็ทำท่าขนลุกขนพองไปด้วย

“แล้วเรื่องงานที่ว่า มีอะไรเหรอ?” ลลัลดารีบถามเข้าเรื่องสำคัญอย่างอยากรู้มากกว่ามาถกเรื่องคนอื่น

“อ่อ! ฉันถามมาม่าให้ละนะ เขาบอกว่าถ้าแค่นั่งคุยกับแขกแล้วชงเหล้าให้ ก็น่าจะได้ชั่วโมงละสองร้อยบาท”

“สองร้อยเลยเหรอ?” ตาโตถามขึ้นมา เพราะตัวเลขที่ได้ยินมันช่างจูงใจเหลือเกิน ยิ่งเมื่อคำนวณอย่างรวดเร็วในหัวสมองอัจฉริยะ

“ถ้าทำตั้งแต่สองทุ่มถึงเที่ยงคืน” ซึ่งน่าจะเป็นเวลาที่เธอทำการบ้านเสร็จ และช่วยงานซักผ้าที่ร้านของมยุราเสร็จแล้ว คงว่างแน่นอน

“ก็ตกคืนละแปดร้อย...แปดร้อย...”

หัวใจของสาวน้อยฟูฟ่องขึ้นมากับตัวเลขค่าจ้างราคางามที่คิดออกในหัว

“แล้วต้องกินเหล้าด้วยไหม?”

“ก็อาจจะมีจิบบ้างนิดๆ หน่อยๆ ให้นั่งเป็นเพื่อนแขก ไม่กินเลย คงไม่ได้หรอก”

คนฟังเม้มปากแน่นอย่างใช้ความคิด งานเพื่อนนั่งดริ้งค์ในผับไฮโซอย่างที่เจนจิราทำรายได้อู้ฟู่มาก แค่นั่งคุย ชงเหล้า มันคงไม่ยากเท่าไหร่หรอก ไม่ต้องเหนื่อย ไม่ต้องออกแรง แถมชั่วโมงหนึ่งได้ตั้งสองร้อยแน่ะ

“ด้าไปทำเลยได้ไหม?”

“ตัดสินใจง่ายๆ อย่างนี้เลยเหรอ?” เจนจิราถามอย่างอึ้งๆ

“แจงก็รู้ว่าด้าจำเป็นต้องใช้เงิน”

“ก็เพราะรู้นั่นแหละ ถึงบากหน้าไปถามมาให้ แต่มาม่าบอกว่า ขอดูตัวก่อนนะ ถ้าสวยจริงถึงจะจ้างราคานี้ แต่ถ้าไม่ผ่านเกณฑ์ ก็คงต้องอยู่หลังครัว ไม่ก็ทำความสะอาด คืนหนึ่งสองร้อยบาท ทำหกชั่วโมง ด้าไม่น่าไหว”  เพื่อนสาวสรุปให้เสร็จสรรพ เพราะลลัลดาถูกเลี้ยงมาแบบคุณหนูเป็นไข่ในหินตลอด

ถ้าไม่เกิดเหตุการณ์พลิกผันครั้งใหญ่ในชีวิต ก็คงไม่ได้มาพูดคุยกันอย่างนี้

“งั้นไปคืนนี้เลยได้ไหม?” คนใจร้อนอยากได้งานเร็วๆ เร่งเร้า

“วันพรุ่งนี้ดีกว่า วันนี้วันหยุดของเรา จะได้ไปพร้อมกัน อ้อ! และด้าก็ต้องเตรียมตัวดีๆ ถ้ามาม่าถามต้องบอกว่าอายุเกินสิบแปดแล้ว”

“ได้ๆ ก็อีกแค่ไม่กี่เดือนเองแหละ นับปียังไงก็ได้”

“อื้อๆ งั้นพรุ่งนี้เจอกันนะ” เจนจิราบอก ก่อนจะขอตัวกลับไป ทิ้งให้ลลัลดาตื่นเต้นจนระงับเอาไว้แทบไม่อยู่

เมื่อก่อนนี้ เธอมีพ่อแม่ มีพี่ชายคอยประคับประคองดูแล แต่เมื่อพ่อแม่เสียชีวิตจากไปเพราะอุบัติเหตุ ส่วนพี่ชายก็ต้องมาติดคุกเพราะข้อหาพยายามฆ่าหุ้นส่วนที่โกงทั้งเงินทั้งบ้านไปจนหมดตัว

ชีวิตที่กำลังจะพ้นรั้วโรงเรียนก็เคว้งคว้างไร้หลัก โชคดีที่มยุรายื่นมือเข้ามาช่วย แต่ด้วยฐานะที่ไม่ได้ร่ำรวยอะไร จึงได้แค่ช่วยเหลือกันเล็กๆ น้อยๆ

ตอนนี้ลลัลดาตัดสินใจแล้วว่า เธอจะยังไม่เรียนต่อ จะหาเงินให้ได้มากที่สุดเพื่อสร้างเนื้อสร้างตัว อย่างน้อยก็มีที่อยู่ที่กินที่หลับที่นอนที่มันดีกว่าบ้านเช่าที่อยู่ ซึ่งสภาพแร้นแค้นอย่างที่เกิดมายังไม่เคยประสบมาก่อน

และด้วยวุฒิการศึกษาแค่มัธยมปลาย จะหางานรายได้ดีที่ไหน ได้เท่างานบริการใช้แรงงานอีกคงไม่มี เมื่อได้เจอกับเจนจิรา และรู้ว่าอีกฝ่ายทำงานอะไรรายได้เป็นอย่างไร เธอก็เกิดสนใจ จึงให้ไปสอบถามข้อมูลมา ตอนนี้ลลัลดาตัดสินใจแล้วว่า จะไปทำงานที่ร้านเดียวกับเจนจิราเพื่อเก็บเงินไว้เรียนต่อ

ชอบก็อย่าลืมกดหัวใจด้านล่าง 

และคอมเม้นต์เป็นกำลังใจให้คนเขียนด้วยนะจ๊ะ




กดติดตามผลงานของนักเขียนได้ที่เพจนี้นะจ๊ะ 

จะได้ไม่พลาดการติดตามน๊า ^^


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4 ความคิดเห็น