วิวาห์ตีทะเบียน (ฉบับรีไรท์)

ตอนที่ 13 : แผนการร้าย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 360
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    24 ก.ย. 61


 

 

 

 

 

ตอนที่ 13

แผนการร้าย

 

 

 

 

 

“คุณปู่มีแผนจะเปิดบายเออร์เซ็นเตอร์ที่สิงคโปร์หรือครับ?”

คนที่ตอบคำถามนี้ได้ดีที่สุดจะเป็นใครไม่ได้หรอกนอกจากเจ้าสัววิชาญผู้เป็นใหญ่สุดในบริษัท วิศรุตจึงอยากฟังเหตุผลจากปากของท่านมากกว่า ว่าทำไมโปรเจคที่เขาเสนอไปและถูกปฏิเสธอย่างไม่มีเยื่อใยในตอนนั้น จู่ๆ ถึงได้กลับเอามาปัดฝุ่นใหม่

เมื่อเข้าออฟฟิศ หลังจากโทรศัพท์ถามเลขาหน้าห้องว่าเจ้าสัวเข้ามาทำงานแล้ว เขาก็รีบตรงดิ่งมาที่นี่ในทันที

ประมุขแห่งตระกูลมหาดำรงค์กิจที่กำลังง่วนอ่านแฟ้มอยู่หลังโต๊ะทำงาน เงยหน้ามามองหลานชายที่แทบจะไม่ได้เห็นหน้าค่าตากันเลย ทั้งที่อยู่ในบ้านหลังเดียวกันแท้ๆ

“ใช่ แล้วแกได้ยินมาจากไหน?”

เพราะข่าวนี้ถือว่าวงในสุดๆ ตัวท่านเองเพิ่งตัดสินใจไปเมื่อวาน และรู้กันสองคนกับลูกชายคนโต ยังไม่ทันได้ตัดสินใจเลยด้วยซ้ำว่าจะให้ใครรับผิดชอบงานอะไร เพียงแค่เกริ่นๆ ปรึกษากันเท่านั้น และก็เชื่อว่าวสันต์คงไม่เอาผลการพูดคุยอย่างลับๆ ที่ยังไม่มีข้อสรุปนี้ไปบอกกับลูกชายแน่

“จากไหนก็ช่างเถอะครับ แต่ทำไมคุณปู่ถึงนึกอยากจะเปิดบายเออเซ็นเตอร์ขึ้นมา ทั้งที่เมื่อสองปีก่อน ตอนนั้นคุณปู่ไม่เห็นสนใจเลย”

“สิงคโปร์เป็นศูนย์กลางของเศรษฐกิจ ไม่ใช่เพียงแค่ภูมิภาคนี้ แต่จะเรียกว่าทั้งโลกก็ได้ พวกมหาเศรษฐี คนร่ำคนรวยจากที่ต่างๆ พากันย้ายมาอยู่ที่นี่ การตั้งบายเออร์เซ็นเตอร์ที่สิงคโปร์ จะทำให้เราสามารถติดต่อกับบริษัทยักษ์ใหญ่ได้ทั่วโลก โดยที่ไม่ต้องเสียเวลาบินไปบินมา”

นั่นคือเหตุผลที่เขาเขียนลงไปตอนเสนอโปรเจคเอง ทำไมวิศรุตจะจำไม่ได้

“แล้วคุณปู่จะให้ใครไปดูแลที่นั่นหรือครับ” รอฟังคำตอบด้วยใจจดจ่อ

“ก็แกไงล่ะ เห็นอยากทำนักไม่ใช่หรือ?” ท่านว่าประชด

นั่นก็ใช่...ถ้าเป็นเมื่อสองปีก่อน เขาปรารถนาที่จะได้นั่งตำแหน่งนี้จนตัวซี้ตัวสั่น เพื่อดูแลลูกค้าและหาพันธมิตรเข้าบริษัท และยังได้อยู่ใกล้ๆ กับแฟนสาวอีกด้วย

แต่ตอนนี้เขากับสาวเจ้าก็เลิกลากันไปแล้ว แถมตำแหน่งที่ว่ายังไม่มีหนทางก้าวหน้าที่จะใหญ่โตอีก ต้องติดแหง็กอยู่กับที่อย่างกับที่คุณฤดีนาถว่า

“แล้วโปรเจคขยายโรงงานที่ผมทำอยู่ล่ะครับใครจะมาทำต่อ ในเมื่อตอนนี้ผมก็ดูแลทำมาได้ตั้งเจ็ดสิบเปอร์เซ็นต์แล้ว” อยากย้ำให้ท่านเห็นว่าเขาบุกบั่นฟันฝ่ามาไม่ใช่น้อย แล้วจู่ๆ จะส่งต่อให้ใครเอาผลงานชิ้นโบว์แดงนี่ไปชุบมือเปิบได้ยังไงกัน

“เจ้าวาคิมไง ตอนนี้น้องชายแกกลับมาช่วยงานที่บริษัทเต็มตัวแล้ว นี่ปู่ก็เพิ่งส่งมันไปดูงานสายการผลิตที่เยอรมัน  คงมาช่วยแบ่งเบาภาระรับช่วงงานต่อจากแกได้ไม่ยากนักหรอก” ท่านว่าอย่างไม่สนใจความรู้สึกของเขาสักนิด

วิศรุตถึงกับสะอึก เมื่อได้ยินว่าใครกันจะเป็นคนมาหยิบชิ้นปลามันเพียวๆ ไปกิน

ตอนที่เขาเริ่มงานในบริษัท ก็ใช้เวลาอยู่ตั้งหลายปีกว่าที่จะก้าวกระโดดขึ้นมานั่งตำแหน่งผู้บริหาร ทั้งที่เป็นลูกหลานสายเลือดเจ้าของโดยตรงแท้ๆ ด้วยเหตุผลของคุณวิชาญเองที่ว่า อยากให้เขาเรียนรู้งานในทุกตำแหน่งหน้าที่ เพื่อที่จะได้เข้าใจหัวอกคนทำงานในแต่ละแผนก แต่ละส่วนงานให้มากที่สุด

แล้วนี่อะไรกัน วาคิมเพิ่งกลับมาถึงได้เพียงแค่หกเดือน กลับได้เลื่อนขั้นขึ้นมาคุมโปรเจคที่เขาบากบั่นสร้างขึ้นมาอย่างพรวดพราด

แค่นี้ซึ่มันก็บอกได้ดีแล้วว่า เจ้าสัวไว้วางใจน้องชายต่างแม่ของเขาขนาดไหน และจะว่าไป โปรเจคนี้เขาเป็นคนเสนอและริเริ่ม ควรที่เขาจะได้เครดิตและผลตอบแทนความเหนื่อยยากที่คุ้มค่ากว่าใครๆ ไม่ใช่ให้คนอื่นมารับความดีความชอบไป

“ปู่ดูจะไว้ใจนายคิมมากเลยนะครับ ทั้งๆ ที่เขาเพิ่งเข้ามาทำงานได้ไม่ถึงปีด้วยซ้ำ โปรเจคนี้เป็นโปรเจคใหญ่ ผมเป็นคนเริ่มขึ้นมา และก็อยากสานต่อทำให้มันเสร็จด้วย”

“งานบายเออเซ็นเตอร์ที่สิงคโปร์ก็โปรเจคใหญ่ จะทำที่ไหนมันก็ไม่ได้สำคัญน้อยไปกว่ากันหรอกนะเจ้ารุต หรือว่าแกไม่อยากไปทำที่สิงคโปร์แล้ว”

เขานิ่งเงียบ หากดวงตาคมกริบฉายแววดื้อรั้นและไม่พอใจ

“ทำไม? กลัวถ้าอยู่ไกลกันแล้วแม่แฟนดาราดาวโป๊นั่นจะนอกใจแกเหมือนแม่นางแบบลูกครึ่งนั่นหรือไง?” น้ำเสียงและคำถามฟังออกชัดเจนว่าไม่พอใจอยู่ในที แถมยังหยิบยกเรื่องเก่าขึ้นมาพูดอีก

“คุณปู่ไม่ชอบเวสิตา”

“ใช่...ฉันไม่ชอบแม่นั่น และถ้าแกยังหน้ามืดตามัวคิดจะเอาผู้หญิงอย่างนั้นมาเป็นเมีย ฉันก็ว่าแกตาไม่ถึง รสนิยมไม่ถึง ความสามารถ ความคิด การตัดสินใจ และวิสัยทัศน์ก็คงจะไม่ถึงเหมือนกัน” ท่านสรุปง่ายๆ ชนิดที่คนฟังอ้าปากค้าง

“คุณปู่อคติ จะเอาเรื่องแค่นี้มาตัดสินผมไม่ได้หรอกนะครับ หลายปีที่ผ่านมาคุณปู่ก็เห็นแล้วว่าผมทำงานดี ไม่เคยมีเรื่องผิดพลาดเลยสักครั้ง”

“นั่นมันก็ใช่ แต่เคยได้ยินไหมว่า ความรักมันทำให้คนตาบอด และความเชื่อของฉัน มันไม่เคยผิดพลาดเลยสักครั้งเหมือนกัน เหมือนกับที่ฉันว่าแกกับบรรดาแฟนเก่าๆ ทั้งหลายจะไปกันไม่รอด แล้วมันผิดคำพูดเสียที่ไหน?” ท่านเอะอะเสียงดัง หน้าดำหน้าแดงด้วยอารมณ์กรุ่นโกรธ

“อ้อ! ผมต้องแต่งงานกับคุณครูอนุบาลที่ปู่ชอบสินะ ปู่ถึงจะพอใจ”

เขาเริ่มฉุนเฉียวและหัวเสียในความไม่มีเหตุผล หรือจะว่าไป ก็การยึดเอาความคิดตัวเองเป็นใหญ่มากเกินไปของท่านเจ้าสัว

คุณวิชาญหัวเราะเบาๆ กับคำถาม ทั้งที่เมื่อครู่ยังโต้เถียงกับเขาหน้าดำหน้าแดงอยู่เลยแท้ๆ

“ผู้หญิงฉลาดๆ อย่างหนูแพรว เขาคงไม่เอาผู้ชายอย่างแกไปทำพันธุ์หรอก อย่าคิดว่าตัวเองดีเด่นักเลยเจ้ารุต”

คำกล่าวปรามาสนั่น ยิ่งกว่าโดนหมัดฮุคเข้ากลางแสกหน้า

นี่ปู่ของเขาว่าอะไรนะ?

ผู้หญิงเฉิ่มเชยอย่างนั้นจะไม่สนใจผู้ชายที่หล่อเหลา ร่ำรวย และเนื้อหอมสุดๆ ที่ผู้หญิงอยากได้เป็นผัวจนตัวซี้ตัวสั่นทั้งประเทศอย่างนั้นหรือ? มันจะตลกเกินไปแล้ว

“ไม่มีอะไรก็ออกไปได้แล้ว ฉันจะทำงานต่อ ส่วนเรื่องโปรเจคนี้ไว้คุยกันในที่ประชุมอีกทีก็แล้วกัน เช้านี้ฉันมีเอกสารต้องเซ็น...ไปออกไปได้แล้ว” ว่าแล้วนายวิชาญก้มหน้าก้มตาอ่านแฟ้มโดยไม่สนใจว่า เขายังยืนหัวโด่อยู่ตรงนี้ทั้งคน

คนถูกไล่ส่งเดินออกจากห้องทำงานของประธานกรรมการใหญ่ไทยไอออนอินดัสตี้มาอย่างงงๆ ทั้งที่ยังไม่ได้ฟังคำตอบที่พอใจ

สองสามเดือนมานี่ เจ้าสัวมักไปไหนมาไหนกับวาคิม แถมหมอนั่นยังได้รับการไว้วางใจให้ทำงานใหญ่แทนเขา เหมือนกับว่าท่านกำลังพยายามผลักดันที่จะให้น้องชายต่างแม่ได้เรียนรู้งานภายในบริษัทให้มากที่สุด เพื่อที่จะปั้นขึ้นมารับงานในตำแหน่งใหญ่ ซึ่งเขาไม่อาจคาดเดาได้เลยว่าท่านคิดอะไรอยู่

โอเคว่าเขาเคยอยากไปอยู่ที่สิงคโปร์ หรือเป็นผู้บริหารงานบริษัทลูกข่ายที่กำลังจะเกิดขึ้นที่นั่นก็จริง แต่การที่วาคิมได้รับความไว้วางใจ ให้รับผิดชอบงานใหญ่เช่นนี้ แถมยังมีตำแหน่งเทียบเท่ากับเขาในตอนนี้ มันเป็นการส่งสัญญาณเตือนบางอย่าง ไม่ให้เขานิ่งนอนใจอีกต่อไป

ถึงยังไง เขาก็จะไม่ยอมให้น้องชายต่างแม่นอกสมรสนั่นข้ามหัวก้าวขึ้นไปอยู่ในตำแหน่งที่เหนือกว่า

ด้วยฐานะ และศักดิ์ศรี บางทีอาจจะต้องถึงเวลาลงมือทำอะไรสักอย่าง เพื่อชิงตำแหน่งหลานคนโปรด และยื้อให้ทุกอย่างที่ตัวเองควรได้ให้เป็นของเขา แม้จะต้องแลกกับการฝืนใจก็ตามที



ชอบก็อย่าลืมกดหัวใจด้านล่าง 

และคอมเม้นต์เป็นกำลังใจให้คนเขียนด้วยนะจ๊ะ




กดติดตามผลงานของนักเขียนได้ที่เพจนี้นะจ๊ะ 

จะได้ไม่พลาดการติดตามน๊า ^^


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4 ความคิดเห็น