เล่ห์ร้าย สายใยสวาท

ตอนที่ 37 : พ่อ แม่ ลูก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,009
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 24 ครั้ง
    6 เม.ย. 61




“เรื่องสมัครงานว่ายังไงบ้างคะ?”

เธอเปลี่ยนเรื่องเพราะไม่ต้องการจะโกหก

 

ภูวฤทธิ์เพิ่งนึกขึ้นได้ เขาลุกขึ้นยืนเดินเข้าไปใกล้เธอ ปล่อยให้ภีรภัทรขี่จักรยานเล่นต่อ

 

“ขอโทษด้วย พอดีไปถึงผมก็รีบเข้าห้องประชุม เลยยังไม่ได้เอาให้ฝ่ายบุคคล”

 

ใบหน้านวลผงกช้าๆ แอบโล่งใจที่ภูวฤทธิ์ลืมเรื่องที่ถามไปแล้ว

 

“ไม่เป็นไรค่ะ”

 

“อื้ม! แต่เดี๋ยวอีกสามอาทิตย์จะมีงานขอบคุณลูกค้า คุณน่าจะไปงานนี้ด้วยกัน”

 

 เขาเอ่ยชวน คิดว่านี่เป็นโอกาสเหมาะสมที่บัวชมพูจะได้ไปปรากฏตัว ได้ไปรู้จักพันธมิตรทางธุรกิจ เพราะในอนาคตหญิงสาวอาจจะมาช่วยแบ่งเบาภาระของเขาได้ ในเมื่อเธอเองก็มีความรู้ความสามารถ และจะได้ไปช่วยดูแลทรัพย์สินให้แทนลูกชาย

 

“คุณชวนฉันจริงหรือคะ?”

ถามไปก็อดรู้สึกตื่นเต้นไม่ได้

 

ใบหน้าคร้ามผงกรับจริงจัง

 

“คุณควรจะไปรู้จักเพื่อนร่วมงานเอาไว้ก่อน รวมถึงผู้บริหารในบริษัทและก็คู่ค้าของเราด้วย ช่วยๆ กันทำงานไปจนกว่านายภีมจะโต คุณเองจะได้มั่นใจไงว่าผมน่ะไม่ฮุบสมบัติของน้องแน่ๆ”

 

คำพูดทีเล่นทีจริงนั่น ทำให้บัวชมพูสะอึก ก่อนจะมองค้อนเขาที่ประชดเธอ ภูวฤทธิ์กลับอมยิ้มราวกับขบขัน

 

โครม!

“แง....”

สองเสียงที่ดังขึ้นไล่เรี่ยกัน เรียกสายตาของทั้งคู่ให้หันไปมอง

 

ภีรภัทรจักรยานล้ม คว่ำหน้าร้องไห้สะอึกสะอื้นอยู่ บัวชมพูตกใจรีบวิ่งไปหาลูก แต่ก็ไม่ไวไปกว่าพี่ชายของแก ภูวฤทธิ์อุ้มร่างของน้องชายขึ้นมาเขย่าเบาๆ

 

“ไม่เป็นไรแล้วนายภีม”

 

“หนูเจ็บ...ฮือ...”

เจ้าตัวเล็กร้องไห้สะอึกสะอื้น บัวชมพูรีบสำรวจหาร่องรอยบาดแผลทั้งที่หัวและทั่วตัว เห็นรอยถลอกที่หัวเข่านิดเดียว ก็โล่งใจขึ้นมา

 

“ไม่เป็นไรแล้วลูก แค่เป็นแผลถลอกนิดเดียว”

 

“จาหาแม่บัว”

 เจ้าหนูตะกายจากอ้อมอกของคนเป็นพี่มาหาเธอ

 

บัวชมพูรีบอ้าแขนรับตัวลูกชายมาอุ้มไว้ เช็ดน้ำตาให้พร้อมปลอบโยน

 

“ไม่เป็นไรแล้วนะลูก เจ็บนิดเดียวเองเดี๋ยวก็หาย...เพี้ยง...เพี้ยง” 

เธอก้มลงเป่าที่แผลพร้อมลูบหัวทุยๆ ปลอบโยนลูกชาย

 

ภูวฤทธิ์มองภาพนั้นด้วยความรู้สึกที่เต็มตื้นขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก บัวชมพูทำหน้าที่แม่ได้เป็นอย่างดีและภีรภัทรติดแม่แจ ถึงแม้ว่าระยะหลังจะสนิทสนมกับเขามากขึ้น แต่เบอร์หนึ่งของแกก็ยังเป็นแม่อยู่

 

“ไม่ร้องนะคะลูก ไม่ร้องแล้วนะ เดี๋ยวหนูจะเจ็บคออีก”

 

“นั่นสิ เป็นผู้ชายต้องเข็มแข็ง ไม่ร้องไห้ง่ายๆ รู้ไหม...ไม่งั้นนายจะปกป้องแม่บัวได้ยังไง”

 

เขาช่วยปลอบด้วยอีกคน ลูบศีรษะทุยๆ นั่น ภีรภัทรเงยหน้าขึ้นมามองหน้า ลดเสียงสะอื้นลง ดวงตาดำกลมแป๋วคลอหยาดน้ำวาวใส สูดน้ำมูกพรืด พร้อมกับผงกหน้ารับ

 

“ครับ หนูจะปกป้องแม่บัว”

เจ้าหนูให้สัญญา

 

“แต่ว่าพี่ฤทธิ์ต้องปกป้องหนูนะ”

ภูวฤทธิ์หัวเราะขำกับคำต่อรองเชิงออดอ้อนนั่น

 

“มา...มาหาพี่ฤทธิ์ แล้วไปทำแผลกัน นายตัวโตจนแม่บัวอุ้มจะไม่ไหวแล้ว”

 บอกพร้อมกับยื่นมือไปหาเจ้าหนูที่รีบโผกลับมาหาพี่ชาย หันมายิ้มแป้นให้คุณแม่

 

จ่อย กับหนุงหนิงวิ่งมาตามเสียงร้องของคุณหนูด้วย

 

“ช่วยเอารถไปเก็บหน่อยนะจ่อย”

 

ลูกชายป้าแจ่มผงกหน้ารับคำ

“รถคุณฤทธิ์ หรือรถคุณภีมครับ”

 

“ทั้งสองคันนั่นแหละ ฉันจะพานายภีมไปทำแผลก่อน”

 ว่าแล้วก็อุ้มน้องชายเดินขึ้นตึกไปพร้อมกับบัวชมพู

 

“เหมือนพ่อแม่ลูกเลยเนอะพี่จ่อย”

หนุงหนิงออกความเห็น

 

จ่อยแลตามามองคนออกความเห็น

“ขืนแกไปพูดอย่างนี้ให้แม่ฉันได้ยิน ได้โดนด่าจนหูชาแน่ยัยหนุงหนิง” จ่อยเตือนไว้ก่อน

 

“แหม! มันก็อดจะคิดไม่ได้นะ สายตาคุณฤทธิ์มองคุณบัวนี่ วิบวับชอบกลอยู่”

 

จ่อยผู้ไม่ค่อยได้สังเกตอะไร พลอยหูกระดิกไปด้วย แต่เรื่องของเจ้านายไม่ควรเอามานินทา

 

“เพ้อเจ้อน่าแก ฉันจะขับรถคุณฤทธิ์ไปเก็บ ส่วนแกเอาจักรยานคุณภีมไปเก็บ”

 

“อ้าว! คุณฤทธิ์ใช้พี่ไม่ใช่หรือ?”

 

“ช่วยๆ กันสิ ไม่งั้นฉันจะเอาเรื่องที่แกพูดไปฟ้องแม่จริงๆ ด้วย”

 พูดแล้วร่างตุ้ยนุ้ยของจ่อยก็รีบเดินไปที่เลกซัสคันงามของเจ้านายเพื่อขับไปเก็บที่โรงจอดรถ โดยมีสายตาของหนุงหนิงค้อนประหลับประเหลือกตามหลังมา

ชอบก็อย่าลืมกดหัวใจด้านล่าง 

และคอมเม้นต์เป็นกำลังใจให้คนเขียนด้วยนะจ๊ะ



กดติดตามผลงานของนักเขียนได้ที่เพจนี้นะจ๊ะ 

จะได้ไม่พลาดการติดตามน๊า ^^


 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 24 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

18 ความคิดเห็น