รักเกิดที่เยาวราช #เนียลอง

ตอนที่ 5 : บทบรรยายพิเศษ : ชะตาต้องกัน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,191
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 99 ครั้ง
    17 ก.พ. 61

รักเกิดที่เยาวราช


เยาวราชกรุงเทพมหานคร
.. ๒๕๖๑


                ตุ้งแช่! ตุ้งแช่!  เสียงเครื่องดนตรีประกอบจังหวะแบบจีนแท้ดังขึ้นเป็นจังหวะให้กับเจ้าสิงโตตัวโตตัวยาวที่กำลังเริงระบำไปมาบนถนนชื่อเดียวกันกับมัน เรียกได้ว่าในวันนี้เยาวราชที่ไม่เคยสงบกลับครึกครื้นเสียงดังกว่าทั้งปี ยังไม่รวมที่หากมองไปทางไหนก็พบผู้คนมากหน้าหลายทั้งคนไทย คนจีนและฝรั่งปะปนกันรวมไปหมด แม้ว่าจะหลากหลายทางเชื้อชาติแต่สิ่งที่เหมือนกันของทุกคนในวันนี้นั้นคือเสื้อที่พวกเขาใส่นั้นล้วนเป็นเสื้อสีแดงสดทั้งสิ้น

 

                ท่ามกลางฝูงชนที่กำลังชมการแสดงการเชิดสิงโตอยู่นั้นปรากฏชายหนุ่มผมสีบลอนด์ร่างสูงกำลังยืนมองเจ้าสิงโตเทียมกระโดดไปมาอย่างตื่นตาตื่นใจ ดวงตาเล็กเบิกกว้างดั่งกับลูกหมาที่เจ้าของพาออกมาเดินเล่นเปิดหูเปิดตา ท่าทางเหมือนเด็กที่ขัดแย้งกับร่างกายสูงใหญ่ของชายหนุ่มทำให้คนตัวบางอีกคนที่ยืนข้างๆ อดหัวเราะออกมาไม่ได้ ตรุษจีนปีนี้เป็นปีแรกที่แดเนียลกับอ๋งได้อยู่ด้วยกันในฐานะคู่ชีวิต

 

                “อาอ๋งหัวเราะอะไรครับ? สิงโตตลกเหรอ?” คนตัวใหญ่ถามคนรักของตัวเองเมื่อได้ยินเสียงหัวเราะคิกคักจากคนตัวบางข้างๆ

 

                “เปล่า ลื้อนั่นแหล่ะตลก” อ๋งยกมือป้องปากแล้วเสตามองไปอีกทาง

 

                “แดนตลก?” แดเนียลเอียงคอแล้วทวนคำตอบ

 

                “อือ”


                “...”

 

“ยังงอนเรื่องวันวาเลนไทน์อยู่เหรอ?” คนตัวบางยิ้มเอ็นดูไอ้ลูกหมาแล้วยกมือขึ้นปลดกระดุมชั้นบนเสื้อคอปกจีนที่แดเนียลตั้งใจใส่มาคู่กับเขาเมื่อสังเกตเห็นว่าคนขี้ร้อนเหงื่อออกเพราะจำนวนคนที่หนาแน่นในบริเวณงาน

 

เปล่านี่ครับ


“ให้จริงเถอะ” อ๋งแยกเเขี้ยวใส่คนรัก


แดเนียลยกยิ้มอย่างช่วยไม่ได้ แม้ว่าจะมีบางเรื่องที่คนตัวหนาไม่พอใจนิดหน่อยที่คนรักมัวแต่ง่วนกับการเตรียมแสดงงิ้วงานวันตรุษจีนจนลืมวันวาเลนไทน์เมื่อวานไป ไม่ตอบไลน์แถมยังตัดสายใส่เขาอีกต่างหาก แต่แค่อ๋งโทรมาชวนให้เขาออกมาเที่ยวงานตรุษจีนด้วยทั้งที่ตัวเองก็ยุ่งอยู่ แดเนียลจึงรู้ว่าคนที่ต้องการรักษาความสัมพันธ์เอาไว้นั้นไม่ใช่เขาเพียงคนเดียว แต่รวมถึงคนปากหนักที่ยืนอยู่ตรงหน้าเช่นกัน


เมื่ออ๋งจัดเสื้อให้เขาเสร็จแล้วไอ้หมาตัวใหญ่ก็จับมือของอีกคนมากอบกุมไว้แน่น โดยที่คนตัวเล็กเองก็ยิ้มให้เขากลับมา พอมาคิดๆ ดูแล้วเขากับอ๋งเองก็แต่งงานกันมาจะครบหนึ่งเดือนแล้วเหมือนกัน ชีวิตหลังแต่งงานของแดเนียลกับอ๋งนั้นเป็นไปอย่างเรียบง่าย อาจมีบางเรื่องที่ยังต้องค่อยๆ ปรับกัน แต่สิ่งที่ทั้งคู่รู้ก็คือในทุกๆ วัน แค่เพียงมีกันและกันในแต่ละวันก็ไม่ได้น่าเบื่ออีกต่อไป


เมื่อเดินมาจนถึงโซนของกินทั้งคู่ก็บังเอิญเจอคนคุ้นเคยเข้าให้ พออมองเลยฝูงชนไปทั้งคู่ก็พบชายหนุ่มหน้าตี๋ในเสื้อเชิ้ตสีขาว ผู้สะพายกระเป๋ากีต้าร์ตัวใหญ่กับหน้าตาที่เหมือนคนอมซาลาเปาไว้ที่แก้มตลอดเวลา ไม่ผิดแน่นอนว่านั่นต้องเป็น เจนจบ เพื่อนบ้านและเพื่อนสมัยเด็กของคนตัวหนาเป็นแน่ แดเนียลเห็นเพื่อนรักของตนเลยโบกมือเรียกร้องความสนใจก่อนที่จะจูงมือคนรักของตัวเองแล้วเดินไปหา 


“ไอ้หยาอั๊วะซี้แล้ว! พวกลื้อมาได้จังหวะพอดีเลย มาดูนี่ๆ” เจนจบโวยวายทันทีเมื่อทั้งสองเดินมาสบทบ


“ลื้อกำลังดูอะไรอยู่เหรออาเจนจบ?” อ๋งถามน้องชายลูกร้านเฟอร์นิเจอร์ด้วยความสงสัยใคร่รู้


“ลื้อลองเขย่งเท้าดูดิเฮีย อาเจี๊ยบกับอาจอมกำลังแข่งกินเต้าทึงอยู่ล่ะ” เจนจบหัวเราะเสียงแหลม


คนตัวเล็กเขย่งปลายเท้าจนสุดแต่ก็มองไม่เห็นสักที จนแดเนียลอดที่จะสงสารไม่ได้เลยจับเพื่อนรักของตนให้ถอยลงมาแล้วค่อยๆ ดันอ๋งเข้าไปแทรกด้านหน้าแทน แม้ว่าเจนจบจะด่าเขาว่าอะไรคนตัวใหญ่ก็ทำเป็นหูทวนลมไปซะงั้น 


แน่นอนว่าคนจริงอย่างแดเนียล แซ่ตั้งแล้ว 'ภรรยา' ต้องมาก่อนเพื่อน


“อ้าว อายีนส์นี่นา อั๊วะว่าแปลกๆ นะทุกปีไม่เห็นอีออกมาเดินเล่น” คนตัวบางพูดขึ้นเมื่อเห็นเพื่อนสนิทลูกชายร้านยากำลังทำตัวเป็นพี่เลี้ยงของผู้เข้าแข่งขันกินเต้าทึงวิบากอยู่ 


“เพื่อนลื้อมีใครไม่แปลกบ้างอ่ะเฮีย ได้ข่าวมีคนนึงไปประท้วงเรื่องเสือดำด้วยหนิ” เจนจบบ่นอุบอิบ


“อาตี๋ใหญ่อีกำลังทำเพื่อชาติอยู่ ลื้ออาจไม่รู้


“ใช่ๆ เจนจบจะไปว่าอีทำไม” แดเนียลพูดแล้วพยักหน้าเห็นด้วยกับคนตัวบาง


“อั๊วะไปดีกว่า เหม็นความรัก” เจนจบทำหน้าเบื่อหน่ายแล้วยกมือขอตัวเพราะว่านัดกับที่บ้านไว้ว่าจะต้องไปกินข้าวรวมญาติกับที่บ้าน ก่อนเดินจากไปเพื่อนหน้าซาลาเปาก็โบกโทรศัพท์เป็นเชิงบอกแดเนียลว่ามีอะไรก็คุยในแชทละกัน ทิ้งให้แดเนียลกับอ๋งยืนดูการแข่งขันกินเต้าทึงแมตช์หยุดโลกของอาเจี๊ยบกันอย่างสนุกสนาน ผลออกมาในปีนี้อาตี๋ลูกชายร้านภัตตาคารต้องแพ้คู่แข่งไปอย่างน่าเสียดายเพราะความเป็นห่วงเกินหน้าเกินตาของลูกเจ้าของร้านยาที่เอาผ้ามาเช็ดหน้าอาเจี๊ยบทุกสองนาที 


“ร้อนครับ” คนตัวโตพูดสั้นๆ ข้างใบหูของคนตัวเล็กเพราะจำนวนคนที่หนาแน่นในช่วงเวลานี้ทำให้ตัวเขาเหงื่อออกเยอะยังกับลูกหมาตกน้ำ

 

“งั้นเราไปนั่งเล่นบ้านป๊ามั้ยครับ แล้วค่อยมาเดินต่อ” คนตัวบางเสนอขึ้นเพราะบริเวณนี้ใกล้กับบ้านเก่าของตนพอดี

 

“ไม่เอาอ่ะครับ ไปนั่งศาลเจ้าก็พอ ไปบ้านป๊าซ้งแดนก็ได้กลับไปนอนบ้านคนเดียวสิ”

 

“ลื้ออ่ะคิดมาก”

 

แม้ว่าอ๋งจะไม่เห็นด้วยเท่าไหร่แต่คนตัวบางก็ยอมตามใจแดเนียลเสมอ เขาเดินจูงมือแดเนียลเข้าไปยังบริเวณศาลเจ้าดังกล่าวที่ตอนนี้เงียบสงบต่างจากบรรยากาศข้างนอกเสียเหลือเกินเพราะตอนนี้ทุกคนต่างออกไปเฉลิมฉลองและเดินเล่นที่ถนนกันหมด คนตัวบางจูงมือไอ้หมามานั่งที่ม้านั่งใต้ต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่งด้วยกัน อ๋งจะปล่อยมือทันทีที่ก้นถึงม้านั่งแต่แดเนียลก็ไม่ยอม ชายหนุ่มผมบลอนด์สอดประสานมือซ้ายกับมือขวาของคนรักเอาไว้แน่นแล้วเอียงหัวไปซบกับไหล่ของอีกฝ่าย

 

“แดนจำได้นะครับ”

 

 

“ตรุษจีนปีก่อนเป็นวันที่แดนเจออาอ๋งครั้งแรก” แดเนียลไถหัวทุยของตัวเองไปกับไหล่เล็กของคนรัก

 

“ไหนบอกว่าเคยเจอกันแล้วไง ตอนงานป๊าลื้อ”

 

“ก็ปีก่อนแดนเจออาอ๋งแล้วแดนก็รู้อะไรบางอย่างเป็นครั้งแรกครับ”

 

“รู้ว่าชอบงิ้วเหรอ?”

 

“รู้ว่าชอบคนเล่นงิ้วครับ” 


แดเนียลเอียงคอไปสบตากับคนรักแล้วพูดขึ้นด้วยสีหน้าจริงจัง คนตัวบางไหล่กระตุกเล็กน้อยเพราะแววตาเห็นว่าแววตาลูกหมาของคนตัวหนาแปรเปลี่ยนไป อ๋งยอมรับว่าปกติก็ชอบอาฝรั่งเวอร์ชั่นไอ้หมาใสซื่อแต่พอเอาเข้าจริงแล้วไอ้หมาเวอร์ชั่นคุณทินกรนี่ล่ะที่ทำให้ใจวูบไหวกว่าทุกเวอร์ชั่นที่เคยเห็นมา 

 

“ขี้หยอดนักนะ คุณทินกร” คนตัวบางที่ค้างเติ่งไปเสี้ยววิเมื่อตั้งสติได้ก็หลุบตาต่ำมองพื้นทันที

 

“เขินแดนสินะครับ” แดเนียลยกยิ้มมุมปากอย่างพอใจ

 

“ละ.. แล้วรู้มั้ยว่าตัวเล็กเจอแดนครั้งแรกที่ไหน?” อ๋งพูดแล้วเม้มปากแบบเขินๆ พลางใช้นิ้วเขี่ยมือใหญ่ของแดเนียลที่เกาะกุมมือของตัวเองอยู่

 

คนตัวโตใจเต้มโครมครามทันทีที่อาอ๋งของเขาเปลี่ยนสรรพนามเรียกตัวเองกับเขาแถมยังทำหน้าเขินอายนั่นอีก 


ไม่อยากอยู่แล้วครับ อยากกลับบ้าน

 

“ที่ไหนครับ?”

“ไม่บอกหรอก”

 

“อ้าว?”

 

“วันนี้ขี้เกียจเดินแล้วอ่ะ พรุ่งนี้อั๊วะเล่นงิ้วที่งานเสร็จค่อยมาเดินอีกนะ”

 

“แดนอยากรู้”

 

“ก็ตอนนั้นเจอลื้อ ตอนที่ลื้อพาอาผู้หญิงที่ใส่ชุดรัดๆ เข้าบ้านนั่นแหละ” คนตัวบางพูดพลางจีบปากจีบคอแบบกวนๆ แต่ในสายตาของอีกฝ่ายมันดันดูน่ารักมากกว่า

 

“ห.. เหรอครับ” แดเนียลยิ้มแห้ง

 

“อาฝรั่งของอั๊วะโตมาเจ้าชู้” อ๋งหัวเราะแล้วบีบปลายจมูกโด่งของคนรักด้วยความหมั่นไส้

 

“แดนเลิกแล้วนะครับ จริงๆ นะ”

 

“พอเลย”

 

“งี้นี่เอง วันวาเลนไทน์ถึงไม่ให้แดน..”  คนตัวหนายังคงตัดพ้ออย่างต่อเนื่อง

 

“ทำไมลื้อวกเข้าเรื่องนี้อ่ะ”

 

” แดเนียลไม่ตอบแต่หันไปมองทางอื่น

 

“แดนไม่งอนนะครับ ก็ช่วงนี้ตัวเล็กยุ่งๆ อ่ะ”

 

ของขวัญวันวาเลนไทน์ยังไม่มีเลยครับ” 

 

“อั๊วะไง” 

 

“ครับ?”

 

“อั๊วะก็มีให้ลื้อแค่นี้แหละ!” 


คนตัวบางพูดแล้วเดินหนีออกจากบริเวณศาลเจ้าไปด้วยความเขินที่พูดอะไรน่าอายออกไป เมื่อไอ้หมาประมวลภาษาไทยได้จนแตกฉานเขาก็ไม่รอช้าวิ่งตามคนรักไปโดยไม่รีรอ 

 

 

เยาวราช, กรุงเทพมหานคร
.. ๒๕๓๙

                แสงแดดยามเย็นส่องสะท้อนกับหลังคาศาลเจ้ายามเย็นจนเกิดเป็นแสงระยิบระยับ ศาลเจ้าในเวลานี้ช่างเงียบสงบถึงขั้นว่าหากเงี่ยหูฟังสักนิดก็คงจะได้ยินเสียงใบไม้ไหว เสียงดนตรีจีนจากลานซ้อมคณะงิ้วที่อยู่ติดกันดังขึ้นเป็นระลอกๆ โคมไฟสีแดงที่ห้อยอยู่ตามต้นไม้กับกลิ่นธูปอ่อนๆ จากกระถางทำให้รู้สึกศาลเจ้าแห่งนี้เป็นสถานที่ที่ผ่อนคลายที่สุดแห่งหนึ่งในย่านนี้

 

                “อาอ๋ง เดี๋ยวม๊าพาน้องไปนอนก่อนนะลูก” หญิงสาวดวงตากลมโตกล่าวกับเด็กชายอายุราวหกขวบที่กำลังนั่งมองบิดาของตนคุมการซ้อมงิ้วอยู่

 

                “อาหลินหลินขี้เซาจังเลย” เด็กชายพูดกับมารดา

 

                “หลินหลินนอนเยอะๆ โตมาจะได้สูงเหมือนอาอ๋งไง” หญิงสาวหัวเราะพลางยกแขนกล่อมเจ้าทารกตัวน้อยที่อยู่ในอ้อมอก

 

                “งั้นม๊าต้องพาอาหลินหลินไปนอน อีจะได้ตัวสูงเหมือนอั๊วะ”

 

                “ครับ นั่งมองพวกอีซ้อมเฉยๆ อย่าไปรบกวนอาป๊านะ”

 

                “ครับม๊า”

 

             เด็กชายตัวจ้อยยิ้มแฉ่งจนเห็นฟันหลอซี่ที่หลุดไป เมื่อล่ำลากับมารดาเสร็จเด็กชายก็หันไปมองบิดาของตนที่กำลังซ้อมงิ้วเตรียมงานใหญ่สำหรับวันพรุ่งนี้อีกครั้ง ก่อนที่จะใช้มือน้อยๆ หยิบกิ่งไม้ขนาดเล็กขึ้นมาทำเป็นทวนแล้วร่ายรำตามนักแสดงงิ้วตามประสาเด็กจนทำให้คนที่ผ่านไปมาอดที่จะเอ็นดูลูกชายคนโตของเถ้าแก่คณะงิ้วไม่ได้

 

                “ไอ้หยา!” เด็กชายศศินก้มลงมองลูกกลมๆ ที่กลิ้งมาชนยังปลายเท้าของเขา

 

                พอเงยหน้ามองตรงจึงเห็นเด็กชายตัวอวบอายุราวสามขวบที่มีผมสีสว่างอันเป็นเอกลักษณ์กำลังเดินเตาะแตะตามลูกกลมๆ ที่เด็กชายตัวจ้อยไม่รู้ว่ามันเรียกว่าอะไรมาทางเด็กชาย

 

                “อาตี๋นี่ของลื้อเหรอ?” เด็กชายศศินหยิบลูกกลมๆ ดังกล่าวขึ้นมาแล้วถามเด็กชายตัวน้อย

 

                “BALL, BALL.” เด็กชายตัวน้อยเงยหน้าแล้วยกมือทั้งสองข้างขึ้นเหนือศีรษะเพื่อขอลูกบอลของตนเองคืน

 

                “มันเรียกว่าอะไรนะ บอนเหรอ?”

 

                “Yes, BALL.” เด็กชายผมสีสว่างยิ้มร่าจนตาเป็นขีดทันทีที่เด็กชายศศินคืนลูกบอลให้ เด็กชายตัวกลมคว้าลูกบอลไปกอดจนเด็กชายศศินเองก็ไม่แน่ใจว่าระหว่างลูกบอนกับเด็กที่อยู่ตรงหน้าอะไรจะกลมไปกว่ากัน

 

                “อาตี๋ลื้อนี่น่ารักนะเนี่ย ป๊ากับม๊าลื้อไปไหนซะล่ะ”

 

                “อาอ๋งไปเล่นกัน!” เด็กผู้ชายอีกสี่คนวิ่งร่าเข้ามายังศาลเจ้าที่สงบที่ตอนนี้เต็มไปด้วยเสียงเจื้อยแจ้วของเด็กๆ 

 

                “อาเสือที่นี่มันศาลเจ้านา ไม่เสียงดังซี” เด็กชายเจ้าของชื่อพชรกล่าวตักเตือนเพื่อนตัวอวบหน้าตาเอาเรื่องของตัวเอง

 

              “ลื้อมันขี้บ่นอ่ะอายีน ไอ้หยา! อั๊วะไม่เห็นอาหลินหลินหลายวันอีโตขนาดนี้แล้วเหรอ” บุตรชายร้านรังนกยกมือขึ้นกุมหัวด้วยความประหลาดใจ

 

                “ซี้ซั้วแล้วอาเสือ ลื้อดูกาตูนมากไปใช่ไหม” เด็กชายผิวขาวอมชมพูที่ดูผู้ดีที่สุดในกลุ่มพูดขึ้นบ้าง


                “ลูกพี่ว่าอั๊วะ อั๊วะชีช้ำนา”


             “อ้าว นี่มันอาตี๋ฝรั่งนี่นา” เด็กชายแว่นหรืออาตี๋ใหญ่บุตรชายคนโตของร้านทองที่วิ่งมาทีหลังพูดขึ้นเมื่อสังเกตเห็นเด็กชายหน้าฝรั่งถือลูกบอลยืนอยู่

 

                “ลื้อรู้จักอีเหรออาตี๋ใหญ่?”

 

                “รู้จักๆ ลูกคนที่สองของอาเล้ง น้องอาเฮียจีไง” เด็กชายแว่นพยักหน้าขึ้นลงด้วยความภาคภูมิใจ

 

                “หน้าอีไม่เหมือนอาเล้งเลย แต่ตาอีก็เป็นขีดๆ อยู่นา”

 

                “อาม๊าอีเป็นฝรั่งอ่ะ อาโร๊ดไง”

 

                “ละทำไมลูกอาโรสอีมาอยู่ที่นี่ล่ะ อีหลงมาเหรอ”

 

                COME, PLAY.” เด็กชายตัวกลมที่เป็นประเด็นพูดขึ้น

 

                “อีพูดอะไรหว่า”

 

                “ภาษาปะกิดหรือเปล่า อั๊วะก็ไม่เข้าใจ”

 

                “อาตี๋ฝรั่งลื้ออยากเล่นกับอั๊วะมั้ย” เด็กชายอ๋งยิ้มกว้างแล้วเอามือลูบหัวเด็กชายตัวกลม โดยที่เด็กชายหน้าฝรั่งก็หัวเราะคิกคักแล้วพยักหน้าให้เขาอย่างรู้กัน

 

                “อาอ๋ง ลื้อรู้ได้ไงว่าอีอยากเล่น”

 

                “อั๊วะก็มั่วนิ่มเอา เห็นอียก.. ลูกอะไรนะ? ลูกบอน? มาทางเรา”

 

                Ar-Ong?”

 

                “ไอ้หยาๆ อีเรียกชื่อลื้อด้วยอ่ะ”

 

                “เป็นไงล่ะ อาตี๋ฝรั่งของอั๊วะ อีฉลาดนา”

 

                Sweetie?


          ไม่นานหญิงสาวหน้าตาดีแบบพิมพ์นิยมก็ปรากฏตัวพร้อมกับรอยยิ้ม หากไม่นับชุดกี่เพ้าสีแดงเข้มที่เธอสวมใส่อยู่นั้น ผมสีอ่อนของเธอแบบเดียวกันกับเด็กชายตัวกลมก็ทำให้เธอดูโดดเด่นเหลือเกิน 

 

                MOM!

 

“สวัสดีครับอาโรส/หวัดดีคับอาโร๊ด” เด็กๆ พนมมือไหว้หญิงสาวผู้มาใหม่ทันทีที่เห็นเจ้าหล่อน

 

“สวัสดีจ้ะเด็กๆ โล่งอกไปที น้านึกว่าเขาจะวิ่งออกถนนใหญ่แล้ว

 

 “อาตี๋ฝรั่งอีไม่เป็นอะไรคับ อีมาเล่นบอลกับอาอ๋ง” เด็กชายแว่นลูกร้านทองที่รู้จักกับหญิงสาวดีกล่าว

 

               “หนูชื่ออ๋งใช่มั้ยจ๊ะ? น้าไม่เคยเห็นหนูเลย” หญิงสาวย่อเข่าลงคุยกับเด็กชายฟันหลอที่ยืนมองเธอด้วยความตื่นเต้นเพราะความสวยของเจ้าหล่อน

 

                “คับ อั๊วะอยู่แถวนี้คับ ดูป๊าซ้อมงิ้ว”

 

                “ขอบคุณที่ดูแลแดเนียลให้น้านะคะ” โรสลูบไหล่ของเด็กชายอ๋งด้วยความรู้สึกขอบคุณ

 

                “แดเน่ว?” เด็กชายอ๋งงึมงำทวนชื่อของเด็กชายตัวกลม

 

                We have to go back home right now sweetie.” หญิงสาวผมสีอ่อนก้มลงอุ้มลูกชายตัวกลมของเจ้าหล่อนขึ้นมาแล้วกล่าวกับเด็กน้อยเป็นภาษาอังกฤษที่พวกอาตี๋ตัวจ้อยไม่ค่อยเข้าใจนัก

 

                Mom?

 

                น้ากับลูกต้องไปแล้วนะจ๊ะ” เธอกล่าวกับเด็กๆ ทั้งที่อุ้มลูกชายอยู่


                “สวัสดีคับอาโร๊ด” กลุ่มเด็กๆ ทีไ่ด้ยินดังนั้นจึงกล่าวอำลาหญิงสาวอย่างพร้อมเพียงกัน

 

                “อาอง บ๊าย บาย” เด็กชายแดเนียลที่อยู่ในอ้อมกอดของมารดาหันมาโบกมือให้เด็กชายตัวจ้อย

 

                “บ๊ายบาย อาแดเน่ว” เด็กชายตัวจ้อยยิ้มแล้วยกกิ่งไม้บ๊ายบายเด็กฝรั่งตัวกลม


                “อะไรว้า ทำไมบ๊ายอาอ๋งคนเดียวอ่ะ” เด็กชายเสือพูดขึ้นด้วยความไม่พอใจ ทำงี้ได้ไงไม่รู้หรือไงว่าแถวนี้เสือคุม!

 

 

บ้านแซ่ตั้ง, เยาวราช
.. ๒๕๖๑

 

                “คิดอะไรอยู่ครับ?”

 

ชายหนุ่มผมสีบลอนด์พูดขึ้นหลังจากออกมาจากห้องน้ำแล้วเห็นคนรักของตนกำลังนั่งยิ้มแล้วมองออกไปนอกหน้าต่างห้อง คนตัวหนาที่ตอนนี้คละคลุ้งไปด้วยกลิ่นสบู่ทิ้งตัวลงนั่งข้างคนรักของตนจนฟูกเตียงอ่อนยวบลงไปเพราะน้ำหนักของเขา

 

“เปล่าซะหน่อย”

 

“อยู่กับแดนห้ามคิดถึงคนอื่นสิครับ” 


แดเนียลยิ้มเจ้าเล่ห์พลางเอี้ยวแขนโอบเอวของอ๋งให้ขยับเข้ามานั่งใกล้ๆ ไร้ซึ่งการต่อต้านจากคนตัวเล็ก อ๋งหัวเราะแล้วกระเถิบตัวเข้าไปชิดคนตัวหนาด้วยความเคยชิน

 

“อั๊วะก็คิดถึงอาตี๋ฝรั่งของอั๊วะ” 

 

“อาตี๋นี่เด็กที่ไหนเหรอครับ”

 

“เด็กที่นั่งอยู่ข้างๆ ตัวเล็กนี่ไง”

 

“แดนไม่เด็กแล้วนะครับ รู้มั้ย?”

 

“รู้ดิ.. อือ..

 

แดเนียลค่อยๆ กดตัวคนตัวเล็กนอนลงไปบนเตียงใหญ่แล้วบรรจงจูบลงที่ริมฝีปากหวานหอม คนตัวหนาไล้จมูกโด่งของตนไปทั่วใบหน้าของแมวน้อยของเขา ตั้งแต่ปลายจมูกรั้นจนถึงซอกคอขาว สูดดมเอากลิ่นของคนรักไว้เต็มปอดก่อนที่จะกลับไปจุมพิตที่ริมฝีปากบางอีกครั้ง แดเนียลเล็มเลียที่ริมฝีปากของคนตัวเล็กจนพอใจแล้วจึงสอดลิ้นหวานเข้าไปยทักทายอีกฝ่ายโดยที่อีกคนก็ตอบรับเขาเช่นกัน มือหนาค่อยๆ ไล้ไปตามต้นขาของคนรักแล้วสอดเข้าไปใต้ร่มผ้าอย่างช่ำชอง

 

“อือ.. ไม่เอา พรุ่งนี้มีแสดง”

 

 

“แดนครับ ไว้วันอื่นนะ” เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายท่าจะไม่หยุดง่ายๆ คนตัวบางจึงจับพยายามจับมืออีกฝ่ายเอาไว้ไม่ให้ซุกซนไปมากกว่านี้

 

” ไม่มีเสียงตอบรับจากอีกฝ่าย คนตัวใหญ่ยังคงลูบวนมือไปทั่วหน้าท้องคนตัวบาง

 

“อือ แดน… ตัวเล็กขอนะ

 

“ไว้วันอื่นจะให้ทำอะไรครับ”

 

“วันอื่น..

 

“ว่ามาก่อนครับ ไม่งั้นไม่ปล่อยนะ”

 

“ว.. วันอื่นให้ทำ” คนตัวบางใบหน้าขึ้นสีเข้ม แล้วทุบไปที่อกของคนที่คร่อมเขาอยู่เบาๆ 

 

“ให้ทำแบบไหน?” แดเนียลยิ้มกระหยิ่มได้ใจแล้วก้มลงไปกระซิบถามที่ข้างหูของคนที่นอนอยู่ใต้ร่าง

 

“พ.. พูดอะไร”

 

“อยากให้ทำมั้ยครับ?”

 

              “อยากให้แดนทำวันอื่น ท.. ทำแบบไหนก็ได้” 

 

              “ก็ได้แต่ช่วยแดนหน่อยสิครับ” คนตัวหนาค่อยๆ จับมือของคนรักให้ไล้ไปตามหน้าท้องของตนก่อนที่จะวนต่ำลงไปข้างล่าง

 

              ลามก”

 

เฮีย! อั๊วะกับอาเจี๊ยบขอยืมตังค์หน่อยดิ พอดีเอาตังค์มาไม่พอค่าขนมจีบอ่ะ


เสียงทุ้มต่ำจากหน้าประตูห้องทำให้แดเนียลกับอ๋งดีดตัวออกจากกันอย่างอัตโนมัติ จนคนตัวใหญ่แทบจะตกลงไปนอนข้างเตียง คนตัวหนารู้สึกมึนงงเล็กน้อยที่น้อยชายของคนรักจู่ๆ ก็มาปรากฎตัวเสียเอาเวลานี้

 

“อ.. อาหลินเหรอ?”

 

“อาซ้ออาเฮียฝรั่งอยู่มั้ย พวกอั๊วะจะเปิดประตูเข้าไปนะ” สองคู่รักเบิกตากว้างเมื่อรู้ว่าไม่ใช่เพียงแค่อาหลินที่อยู่หน้าห้อง แต่ยังมีอาเจี๊ยบลูกชายจากร้านภัตตาคารหูฉลามอีกคน

 

“เห้ยๆ แป๊บนึง” คนตัวเล็กตะโกนตอบก่อนที่จะจัดแจงเสื้อผ้าตัวเองให้เรียบร้อย

 

“อาอ๋ง..” แดเนียลที่กึ่งนั่งกึ่งตกเตียงส่งสายตาวิงวอนไปยังคนรัก

 

“นั่งรออะไร ลื้อก็เข้าห้องน้ำไปสิ”

 

“ที่รักครับ.. please..


“แดน!


“ขอโทษครับ



 #รักเกิดที่เยาวราชตอนพิเศษ



 TALK:

ซินเจียยู่อี่ซินนี้ฮวดไช้นะคะทุกคน ก่อนอื่นเลยขอโทษที่มาช้านะคะ
เอาเป็นว่าสเปกันพอหอมปากหอมคอพอเหม็นความรักละกัน
และแล้วก็ได้เฉลยแล้วค่ะว่าอาอ๋งอีกเคยเจออาฝรั่งเมื่อนานมาแล้วตามที่เราเคยทวีตนั่นเอง
แต่อาฝรั่งตอนนั้นยังเด็กมาอีกก็เลยจำไม่ได้ 5555555555 
หวังว่าตอนนี้จะทำให้คนที่คิดถึงอาฝรั่งกับอาอ๋งและชาวเยาวราชหายคิดถึงกันบ้างเนอะ

ขอบคุณที่ติดตามเสมอมานะคะ
ชิววี่

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 99 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

252 ความคิดเห็น

  1. #252 732516 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 5 กันยายน 2562 / 20:55
    ฝรั่งน่ารัก
    #252
    0
  2. #251 มาเฟียแพรรี่ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2562 / 00:31
    แงงงงงคิดถึงสองคนนีจัง เราเขินตอนที่อยู่ศาลเจ้ามากๆๆๆโอย แล้วนึกภาพตอนสองคนนี้เจอกันครั้งแรกเป็นอาอ๋งตัวเร้กๆกับอาฝรั่งตัวเร้กกกกกว่า นึกถึงพรีเดแดนตัวกลมๆ คือแบบฮือ หัวใจผ้ม ก็คือคิดถึงรักเกิดที่เยาวราชมากจนเข้ามาอ่านอีกรอบ (บวกกับความคิดถึงมาละปัจจุบันด้วย นุมารอคุณชิววี่ทุกวันเยย) จนเพิ่งมาเห็นว่ามีสเปตอนนี้ คิดถึงงงงง
    #251
    0
  3. #236 :บัวเผื่อน: (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 28 มีนาคม 2561 / 16:56
    งือออออ บุพเพมากง่ะะะ คู่กันแล้วไม่แคล้วต่อกัน ปลื้มมมม ㅠㅠㅠㅠㅠ
    #236
    0
  4. #220 HPD0802 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 7 มีนาคม 2561 / 18:26
    แงงงคิดถึงเรื่องนี้มากเลยตอนย้อนไปเจอกันครั้งแรกน่ารักมาก ขอบคุณนะคะ
    #220
    0
  5. #219 K.I.W (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2561 / 00:40
    คิดถึงไรท์มากๆเลยคิดถึงนิยายเรื่องนี้มากเช่นกันค่ะ 5555 ตอนนี้ทำให้เรารู้เลยว่าคุณทินกรเขาหมายตาพี่ชายไว้ตั้งแต่ตอนเป็นอาตี๋น้อย 5555 คิดถึงก้อนมาชเมลโลเลยตอนบรรยายความกลมของแดน น่ารักที่สุดเลย งุ้ยๆ จบเรื่องนี้ไปก็ติดเรื่องคุณชายสองต่องอมแงม ติดใจภาษาของไรท์จริง ชอบมากๆเลยค่ะ
    #219
    0
  6. #218 katziiez (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2561 / 23:11
    โอ้ย คิดถึงอาอ๋งกับอาฝรั่งมาก เรื่องนี้ไม่ว่าจะอ่านบทบรรยายหรือในจอยก็รู้สึกอบอุ่นทุกทีเลยค่ะ
    สงสารอาฝรั่งเค้านะคะ 555555555 เด็กน้อยจริงๆด้วย แต่ก็เป็นคนที่มีเหตุผลนะ ฟังพี่ตลอดเลย
    ยอมทุกอย่างจริงๆเนอะคนนี้อ่ะ พี่อ๋งก็น่ารักเหลือเกิน เหมือนง้อน้องอ่ะ ฮื่อออออ เหม็นควัมรักจริมๆ
    ขำมาก 555555555 เรื่องแข่งกินนี่ไม่แพ้น้องสองคนนี้จริงๆ แหม มีอายีนส์มาเชียร์แบบถึงเนื้อถึงตัวขนาดนี้
    อาเจี๊ยบแพ้ซะงั้น ไม่เป็นไรนะ เอาไว้แข่งกันใหม่ เรื่องกินพี่รู้ว่าน้องๆไม่ยอมแพ้อยู่แล้ว 555555
    โอ่ยยยยย พอนึกถึงอาอ๋งกับอาฝรั่งตอนเด็กแล้วเขิงยังไงไม่รู้ ตอนนั้นอาจจะแค่วิ่งเล่นกันเฉยๆตามประสาเด็ก
    คงไม่คิดว่าในอนาคตจะได้มาใช้ชีวิตคู่ด้วยกันแบบนี้เนอะ แงงงงง น่ารักไม่ไหว อั๊วะซี๊แหล่ววววว 
    สงสารไปอีกกกก กลับบ้านมาแล้วมีคนมาขัดจังหวะแบบนี้อ่ะ โอ้ย อาฝรั่ง...ลื้อต้องสู้นะ ฮึ่บเข้าไว้ 55555
    ขอบคุณสำหรับฟิคสนุกๆนะคะ : )

    #218
    0
  7. #217 mamo90 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2561 / 02:29
    ทำไมจะชอบได้อ่านวันที่เครียดทุกทีฮือออ ยิ้มเรยอะ ขอบคุณมากก่ะ ;-;
    #217
    0
  8. #216 nuibbnl17 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2561 / 00:21
    อาอ๋งอีจำอาแดเน่วได้ตั้งแต่เด็กเลยย น่าร้ากกก ชอบความสัมพันธ์ของตัวละครในเรื่องมากๆ แต่ละคนมีความพิเศษของตัวเอง อาเจี๊ยบกับอาหลินให้ความรู้สึกเหมือนน้องตัวเองมากอ่ะ5555 ทั้งแก๊งของอาอ๋ง แก๊งของอาแดเน่ว มันมีความเข้ากัน สนิทกันเหมือนเป็นเรื่องจริงเลย อ่านไปก็นึกถึงบรรดาเฮียๆและเพื่อนของเฮียเราเลย555555 รักเรื่องนี้ที่สุด รักตลอดไปปปป รักคุณชิววี่ด้วยนะคะ<3
    #216
    0
  9. #215 PANGYONGGUK (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2561 / 23:47
    ชอบความเป็นธรรมชาติในตอนท้ายตอนมากเลยค่ะ ฮื่ออออออออ สงสารอาฝรั่งเขานะคะ เอาไว้หลังเล่นงิ้วน้าาา
    #215
    0
  10. #214 Delacour (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2561 / 23:16
    อาอ๋งจำได้อยากให้อาฝรั่งจำได้เหมือนกันทำไมน่ารักกันตั้งแต่เด็กแบบนี้
    #214
    0
  11. #213 ᄒᄈ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2561 / 23:11
    วงวารอาฝรั่งจังเลยนะคะ อดทนหน่อย รอให้อาอ๋องอีแสดงงิ้วให้เรียบร้อยก่อนเนาะ แล้วค่อยจัดหนักทีเดียว
    ตอนสามขวบเด็กใรั่งเคยเจออาอ๋งมาก่อนแต่จำอะไรไม่ได้เลยสินะ แหมๆ ขนาดเด็กแบบนั้นยังเลือกปฏิบัติ บ้านบายแต่อาอ๋งคนเดียวด้วยนะ ร้ายแต่เด็กเลย
    #213
    0
  12. #212 wryipsfhkxvnn55 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2561 / 18:01
    ฮื่อออออ คิดถึงอาฝรั่งกะอาอ๋ง พออ่านสเปแล้วบบรยากาศในเรื่องกลับมาเลย ตอนตรุษจีนที่ผ่านมาก็คิดถึงเรื่องนี้เหมือนกันค่ะ กำลังจะกลับมาอ่านอีกรอบเลย อินตรุษจีนมาก พอย้อนไปแล้วแบบโหๆๆๆเด็กน้อยยย อาตี๋ฝรั่งคับ น่าเอ็นดูคับ อาอ๋งจำได้ด้วยแง้ คิดถึงนะคะ ขอบคุณที่มาปล่อยสเป แงงง ร้ากกก
    #212
    0
  13. #211 pentelnnn (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2561 / 15:44
    งืออ คิดถึงคุณทั้งสองมากๆเลย อาฝรั่งเด็กขนาดนั้นคงจำไรไม่ได้ 55555 คิดถึงความหวานนี้ 😊😊 โดนขัดจังหวะอีก สงสารอาฝรั่งจริงๆเล๊ยย
    #211
    0
  14. #210 Lutusss (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2561 / 13:50
    โหหหอาอ๋งจำได้ด้วยอ่ะ ฮือออ อาดะเน่วลื้อโตมาได้แซ่บมากกกก
    #210
    0
  15. #208 JoyzezJoyzez (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2561 / 07:50
    อาอ๋งจำได้ด้วยอ่ะว่าเจอตี๋น้อยตัวอวบมาตั้งแต่3ขวบแล้ว.. แต่ตอนจบสงสารอาฝรั่งเขานะครับ ไม่ได้กิน ไม่มีคนช่วย แถมต้องทำเอง ฮือออ 5555
    #208
    0
  16. #207 fourthzilla (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2561 / 00:44
    กี้ดดดดด คิดถึงอาฝรั่งกับอาอ๋งของอีมั่กๆ อั้วะอิจฉาความหวานที่มี ฮรื้อออ รักกันนานๆนะพวกลื้อ
    .
    .
    .
    เป็นสเปที่น่ารักมากๆเลยคับบบ ชอบมาตอนตัดไปพาร์ทเด็กน้อย อาแดเน่วมีความจำได้คนเดียวหนักมาก อ๋งอ๋ง จ่ะ .. รู้แล้วว่าลื้อชอบบบ
    #207
    0
  17. #206 Daniknable (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2561 / 00:28
    เด็กๆ มาขัดจังหวะได้ดีจริงๆ 555
    #206
    0
  18. #205 BtcNoey (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2561 / 00:25
    เป็นตอนพิเศษที่หวานมากค่ะ
    ชอบบรรยายพาร์ตอดีตอะ ดูอบอุ่นละมุนละไม
    จากอาองกับดะเน่ว สู่อาอ๋งกับอาฝรั่งแดเนียล 5555
    #205
    0
  19. #204 xoxococonut (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2561 / 00:22
    เกียดความอ้อนตอนมีอารมณ์ของอาแดนนนนนนน มีสเปวาเลนไทน์มั้ยคะ จัดอาอ๋งหนักให้สักที หมั่นเขี้ยวววววว
    #204
    0
  20. #203 SEONGWUYAH (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2561 / 00:00
    รักกกกกกก
    #203
    0
  21. #202 thefoolstops (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2561 / 23:53
    วันนี้แถวเยาวราชรถติดทั้งวันเลยค่ะ ลูกหลานย่านตลาดเก่าขอรายงาน ^_^’



    คนใส่เสื้อแดงไปไหว้เจ้าและเดินเล่นกันเพียบ เสียดายวันนี้ไปกินข้าวนอกบ้านเลยไม่ได้แวะไปเดินชมงาน ไม่งั้นอาจได้เจออาฝรั่งและอาอ๋งก็เป็นได้



    อ่านจบแล้วยังยิ้มค้างอยู่เลย สงสารอาฝรั่งเค้านะคะ คิๆ



    #202
    0