รักเกิดที่เยาวราช #เนียลอง

ตอนที่ 4 : บทบรรยาย ๔ : เทศกาลจากแดนไกล

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,903
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 73 ครั้ง
    25 ธ.ค. 60


รักเกิดที่เยาวราช

บทบรรยายตอนพิเศษ : เทศกาลจากแดนไกล 


๒๕ ธันวาคม ๒๕๖๐
Christmas Day
Daniel's House

 

ร่างบางค่อยๆ ลืมตาตื่นเมื่อแสงแดดอ่อนยามเช้ากระทบลงที่ใบหน้าเล็ก กวาดตามองไปทั่วห้องเล็กสีครีมสะอาดที่ไม่คุ้นชินเอาเสียเลย แต่สิ่งที่คุ้นชินคงจะเป็นคนๆ นึงที่ปรากฏตัวอยู่ในแทบทุกภาพถ่ายที่ติดไว้ทั่วห้องนี้ต่างหาก ในภาพเป็นเด็กชายตัวอวบผมสีอ่อนที่ยิ้มกว้างพร้อมกับฟันกระต่ายสองซี่ ดูแล้วน่ารักน่าชัง

 

เช้าวันที่ ๒๕ ธันวาคมที่แวนคูเวอร์ อากาศหนาวเย็นมากแค่ไหนนั้นรู้ได้จากการมองออกไปนอกหน้าต่างที่บ้านเรือนในแถบนี้ขาวโพลนไปหมดด้วยหิมะ ร่างบางจำได้ว่าตื่นเต้นมากแค่ไหนที่ได้เห็นหิมะเป็นครั้งแรกในชีวิต แม้ว่าจะพยายามกักเก็บความตื่นเต้นเอาไว้ แต่แดเนียลก็ดูเขาออกเสมอ ทันทีที่เดินทางถึงบ้านเกิดของคู่หมั้นก็พูดได้เลยว่าแดเนียลพาอาอ๋งไปเที่ยวแทบทุกที่ ที่คนตัวหนาอยากจะพาไป จนคนตัวบางเองก็สับสนปนอดที่จะเอ็นดูไม่ได้ว่าใครกันแน่ที่เป็นเจ้าถิ่น

 

๒๔ ธันวาคม ๒๕๖๐
Christmas Eve
Downtown, Vancouver

 

                “ตรงนี้เราเรียกมันว่าดาวทาวน์ครับ เป็นย่านที่พอมีงานเราจะมาฉลองกันที่นี่” แดเนียลผายมือไปยังตึกและอาคารสูงต่างๆ ที่อยู่รอบบริเวณดังกล่าว ชายหนุ่มดูจะมีความตื่นเต้นและภาคภูมิใจไม่น้อยที่ได้พาคนรักของตัวเองมายังบ้านที่เขารัก ด้วยความที่อากาศหนาวเกือบติดลบทำให้ทั้งสองต้องใส่เสื้อกันหนาวตัวหนาออกมาเดินเล่นด้วยกัน

 

“อาอ๋งอยากถ่ายรูปกับต้นคริสต์มาสมั้ย เดี๋ยวแดนถ่ายให้ครับ” ชายหนุ่มกล่าวอีกครั้งพร้อมยิ้มตาหยี อ๋งรู้สึกว่าแดเนียลวันนี้ดูเหมือนลูกหมาตัวใหญ่ๆ มากกว่าทุกวันอาจเพราะเสื้อกันหนาวตัวหนาสีขาวที่แดเนียลใส่อยู่ด้วยละมั้ง ยังไม่รวมท่าทีที่เหมือนหมาที่เจ้าของพาออกมาวิ่งนั่นอีก ถ้าแดเนียลเป็นลูกหมาจริงๆ ตอนนี้คงหูตั้งด้วยความดีใจน่าดู

 

   “อยากถ่ายสิครับ”

 

                “ได้ครับ”

 

                “อยากถ่ายกับลื้อด้วย” คนตัวบางค่อยๆ เดินเข้าไปประชิดกับคนตัวหนากว่าแล้วดึงชายเสื้อเพื่อเรียกร้องความสนใจ จะถ่ายภาพคนเดียวไปทำไม ในเมื่อก็มาเที่ยวด้วยกันนี่นา

 

                 “อย่าช้อนตามองแบบนี้ครับ ใจสั่นไปหมด”

 

                “เดี๋ยวนี้ใช้คำเก่งขึ้นนะ”

 

                “มาครับตัวเล็ก ถ่ายเซลฟี่กัน”

 

                “

 

                “น่ารัก” คนตัวหนากว่าอดไม่ได้ที่จะรวบตัวอีกคนเข้าไปฟัดให้หายหมั่นเขี้ยว

 

                “อะไรอ่ะ เดี๋ยวคนก็เห็นหมดหรอก”

 

                “ก็.. ที่นี่แคนาดานะครับ”

 

                “ลื้อโกรธเหรอ” ก็มันไม่ชินนี่หน่า จะให้มากอดจูบกันในที่สาธารณะแบบนี้อยู่ที่ไหนบนโลกก็ไม่ชินหรอก ทำไมต้องพาลงอนกันเพราะเรื่องแค่นี้ด้วย

 

                “” เจ้าของผมสีอ่อนไม่ตอบแต่ส่งสายตาไม่เย็นชากลับมา คนตัวบางไม่ชอบเวลาไอ้หมาทำหน้าไม่พอใจเลย ปากก็บอกว่าเราน่ากลัวเวลาโมโหแต่ไม่เคยรู้เหรอว่าเวลาตัวเองโมโหน่ากลัวกว่าอีก

 

                ฟอด..  คนตัวบางค่อยๆ เขย่งไปหอมแก้มข้างซ้ายของแดเนียลที่กำลังยืนเช็ครูปในกล้องอยู่ ไม่เพียงแค่หอมแต่อ๋งก็จับมือของแดเนียลเอาไว้แน่นพลางส่งสายตาขอโทษ ไม่กี่วิไอ้หมาก็กลับมาเป็นลูกหมาหูตั้งอารมณ์ดีอีกครั้ง

 

อยู่ด้วยกันมาก็หลายเดือนแล้วทำไมจะไม่รู้ล่ะว่าไอ้หมาน่ะง้อง่ายจะตาย

               

                “ไปกันครับ ห่างไปอีกสองบล็อคก็ถึงอพาทเม้นท์ของบ็อบบี้แล้ว” แดเนียลกุมมืออ๋งแล้วพาเดินมุ่งหน้าต่อ อ๋งคิดว่าข้อเสียของการเป็นแฟนกับแดเนียลก็คือเขาเองทุกวันนี้ก็ยังเลิกเขินแดเนียลไม่ได้สักที แค่สัมผัสตัวกันเล็กน้อยก็รู้สึกหน้าร้อนหูร้อนตลอดเวลาจะแย่อยู่แล้ว

 

                “อาอ๋งไม่สบายรึเปล่าครับ”

 

  “ป.. เปล่า อากาศหนาว

 

                “งั้นจับมือแดนแน่นๆ นะครับ

 

                “อือ

 

๒๔ ธันวาคม ๒๕๖๐ 
Christmas Eve
Bobby's House

 

ทันที่แดเนียลกดออดที่มีหน้าจอสี่เหลี่ยมเหมือนไว้ฉายภาพผู้มาเยือนก็ปรากฏชายหนุ่มอีกคนที่สวมหมวกแก็ปสีดำเข้ม แม้ว่าอ๋งจะเห็นไม่ค่อยชัดแต่คิดว่าคนๆ นี้น่าจะเป็นเพื่อนรักของแดเนียลที่เจ้าตัวมักจะพูดให้ฟังบ่อยๆ ว่าตลอดเวลาที่อยู่แคนาดาก็ได้เพื่อนชาวแคนาเดียนเชื้อสายเกาหลีคนนี้และครอบครัวช่วยไว้บ่อยๆ รวมถึงเรื่องต่อยตีสมัยเป็นวัยรุ่นให้เป็นบางครั้งด้วย

 

Oh! How is it going bro? haha” ทันที่เปิดประตูทาวน์เฮ้าส์ก็พบกับชาวหนุ่มเมื่อครู่ เป็นชาวหนุ่มตัวสูงพอๆ กับแดเนียลแต่ดูผอมกว่า สิ่งที่อ๋งสังเกตได้อีกอย่างคือคนๆ นี้เป็นคนยิ้มเก่งพอๆ กับอาฝรั่งและมีตายิ้มบวกกับฟันกระต่ายอันเป็นเอกลักษณ์ เขาสวมกอดแดเนียลแบบลวกๆ แล้วทักทายแดเนียลเป็นภาษาอังกฤษที่อ๋งไม่ค่อยเข้าใจนัก

 

Pretty well man, You?” แดเนียลกอดตอบข้าวของบ้านด้วยทีท่าที่ดูสบายๆ

 

Great, and?

 

This is my fiancé Ar-Ong.

 

Sawaddeekrub Ar-Ong Phom Bobby krub.” บ็อบบี้หันมากล่าวทักทายอ๋งด้วยภาษาไทยที่เหมือนท่องจำมาอย่างเป็นมิตร

 

“สวัสดีครับ พูดไทยได้ด้วยเหรอ” อ๋งทักทายตอบด้วยภาษาไทยทันทีที่ได้ยินว่าบ็อบบี้พยายามพูดภาษาไทยกับตัวเองพลางยิ้มกว้างด้วยความตื่นเต้น ก็ตั้งแต่มาถึงแคนาดาก็แทบไม่ได้พูดกับใครเลยนอกจากแดเนียลนี่นา

 

Damn it, he’s freaking cute! I will tell you again. You really don’t deserve him, Daniel.” หลังจากทักทายกันเสร็จบ็อบบี้ถึงกับตบไหล่แดเนียลอย่างแรงด้วยความหมั่นไส้เพื่อนรัก

 

So?

 

“อาฝรั่ง อีบอกว่าอะไรเหรอ?”

 

“อีบอกว่าตัวเล็กน่ารักมากครับ เราเข้าบ้านกันเถอะ อาป๊ากับอาม๊าของบ็อบบี้รอกินข้าวอยู่”

 

บรรยากาศบนโต๊ะอาหารเป็นไปอย่างเรียบง่าย อาจเพราะว่าทุกคนในโต๊ะอาหารล้วนมีความเป็นเอเชียนกันหมด บรรยากาศเลยเหมือนกับการกินข้าวที่บ้านจริงๆ มันไม่ได้ทำให้เขาเกร็งมากนักและท่าทางของบ็อบบี้ดูตั้งใจพูดภาษาไทยกับเขามันดูค่อนข้างที่จะตลกทีเดียว เพื่อนฟันกระต่ายของแดเนียลบอกว่าเมืองไทยสวยมากๆ วันนึงก็อยากจะย้ายไปอยู่ที่นั่น เลยพยายามเรียนภาษาไทยเอาไว้ 

 

บางครั้งแม้ว่าคนตัวบางจะไม่ค่อยเข้าใจสิ่งที่ทุกคนกำลังคุยกัน แต่แดเนียลก็ใจดีแปลให้เขาฟังทุกครั้ง เมื่ออาป๊าหรืออาม๊าของบ็อบบี้พยายามจะคุยกับเขา มันทำให้เขาอดนึกถึงเมื่อหลายเดือนก่อนที่มีเด็กหน้าฝรั่งแต่ตาหยีคนหนึ่งโผล่ไปที่โรงงิ้วทุกวันเพื่อขอให้พ่อของเขาสอนภาษาไทยให้ จนตอนหลังถึงมารู้ว่าไอ้เด็กฝรั่งคนนั้นไม่ได้มาแค่เรียนภาษาไทยแต่มาเพื่อจีบลูกเจ้าของโรงงิ้วอีกต่างหาก

 

รู้ตัวอีกทีก็กลายเป็นตัวเล็กของอาฝรั่งไปแล้ว

 

                เวลาผ่านไปจนเวลาล่วงเลยไปจะห้าทุ่ม แดเนียลกับอ๋งก็ต้องกล่าวลากับครอบครัวของบ็อบบี้เพื่อกลับบ้านบ้างแล้ว บ้านขอแดเนียลอยู่ห่างออกไปจากย่านดาวน์ทาวน์มากนัก เป็นความต้องการของแม่แดเนียลตอนที่ซื้อบ้านหลังนี้ที่อยากได้บ้านหลังเล็กๆ อบอุ่นที่อยู่ห่างไกลตัวเมืองออกไปเพื่อที่จะเลี้ยงดูลูกชายให้เติบโตมาอย่างดี แม้จะโชคร้ายที่เจ้าหล่อนมีเวลาอยู่กับลูกชายเพียงคนเดียวของเธอสั้นเหลือเกิน

 

                แดเนียลเรียกแท็กซี่คันหนึ่งแล้วบอกถึงจุดหมายปลายทางที่ๆ จะไป ก่อนหน้านั้นคนตัวหนากว่าก็ได้สอบถามเขาอีกครั้งว่าอยากจะไปเที่ยวที่ไหนอีกรึเปล่าแต่เจ้าตัวก็ปฏิเสธไป ไม่มีเสียงพูดคุยมากนักภายในรถแท็กซี่มีเพียงแต่มือของคนสองคนที่เบาะหลังประสานกันแนบแน่น ไม่ใช่เพราะความหนาวเย็นข้างนอกนั่นแต่เป็นเพราะความรักและไว้เนื้อเชื่อใจที่ต่างคนต่างมอบให้กัน

 

๒๔ ธันวาคม ๒๕๖๐ 
Christmas Eve
Daniel’s  House


รถแท็กซี่ค่อยๆ จอดเทียบกับฟุตบาทหน้าบ้านหลังหนึ่ง เวลานี้ก็ห้าทุ่มกว่าแล้วท่ามกลางหิมะที่ขาวโพลนละลานตาสิ่งที่แสนสะดุดตาแสงไฟที่บ้านแต่ละหลังในละแวกนี้ต่างประดับประดาไปด้วยไฟเทศกาลคริสต์มาสจนเป็นแสงระยิบระยับเหมือนเกล็ดหิมะที่กำลังส่องแสงไปทั่ว แต่หลายบ้านแสงไฟก็ยังคงส่องสว่างอยู่อาจเป็นเพราะนี่เป็นคืนก่อนวันคริสต์มาส บางบ้านก็คงจดจ่อกับรายการทีวีรายการโปรดหรือใช้เวลาร่วมกันกับครอบครัวจนลืมเวลา

 

“หนาวมั้ยครับ” คนตัวหนาเจ้าของผมสีอ่อนเอื้อมมือไปปิดประตูแท็กซี่แล้วกล่าวกับเขา

 

“หนาวสิ เข้าบ้า-- ลื้อทำอะไรน่ะ!?” ยังไม่ทันตอบคำถามเสร็จร่างบางก็สะดุ้งโหยงทันทีที่เห็นชายหนุ่มอีกคนล้มลงไปนอนบนหิมะแล้วกวาดแขนและขาขึ้นลงจนเป็นร่องรอยแปลกๆ บนพื้นที่ขาวโพลนไปด้วยหิมะที่ตกมาเมื่อเช้านี้

 

“ทำสโนว์แองเจิ้ลครับ เหมือนแดนมีปีกมั้ย?”

 

“ลื้อเล่นอะไรเป็นเด็กไปได้”

 

“ดึงแดนให้ลุกขึ้นหน่อยสิครับ”

 

!!

 

เป็นอีกครั้งที่อ๋งหลงกลแดเนียล เมื่อคนตัวบางยื่นมือไปจะดึงให้คนตัวหนากว่าลุกขึ้นแต่กลับกลายเป็นว่าสู้แรงไม่ไหวโดนดึงให้ไปนอนบนตัวของอีกคนแทนซะอย่างนั้น อ๋งคิดว่าแสงไฟที่ประดับตามบ้านคงไม่ทำให้อีกคนเห็นหรอกนะว่าเขารู้สึกเสียฟอร์มขนาดไหนที่สู้แรงของแดเนียลไม่เคยจะได้สักที

 

“แดนเคยคิดนะ” คนตัวหนากว่าค่อยๆ โอบกอดร่างของคนตัวบางที่นอนขดเอาแขนมากองไว้ตรงหน้าอกของเขาแล้วพูดขึ้น

 

 

“ถ้าได้ใช้ช่วงเวลาคริสต์มาสกับคนที่แดนรักคงจะดีมากๆ”

 

 

“ขอบคุณที่อยู่กับแดนจนถึงตอนนี้นะครับ”

 

“ขอบคุณแดนเหมือนกันครับ”

 

Merry Christmas นะครับตัวเล็กของแดน”

 

“อืม เมอร์รี่คริสต์มาสเหมือนกันครับ”

 

                แดเนียลค่อยๆ ยื่นหน้าเข้าไปใกล้คนตัวบางเพื่อที่จะจูบหน้าผากคนในอ้อมกอด เขาประทับริมฝีปากลงบนหน้าผากของอีกฝ่ายอย่างแผ่วเบาเพื่อเป็นการขอบคุณ ขอบคุณไม่ว่าอะไรก็ตามที่ทำให้เขาได้พบกับคนอ้อมกอด ขอบคุณอะไรก็ตามที่ทำให้เขากับคนได้ฉลองวันคริสต์มาสร่วมกันครั้งแรกในปีนี้และปีถัดๆ ไป และขอบคุณอาอ๋งที่อยู่เคียงข้างเขาเสมอ แดเนียลรู้ดีว่าเขายังไม่ดีพอและยังไม่คู่ควรกับอาอ๋งเหมือนกับที่เพื่อนเขาพร่ำบอก แต่กระนั้นอาอ๋งก็ยังเลือกที่จะใช้ชีวิตกับเขา

 

“ดูดิ ผมลื้อเลอะหิมะหมดแล้ว” คนตัวบางที่ยังนอนอยู่ในอ้อมกอดอีกคนทำหน้ามุ่ยพลางปัดปอยผมที่เลอะไปด้วยหิมะของอีกคน

 

“สระผมให้แดนหน่อยสิครับ”

 

“แดนทำตัวเองไม่ใช่หรือไง”

 

“นะครับ มันหนาว”

 

“ก็ได้ รีบเข้าบ้านซะทีสิ”

 

ธันวาคม ๒๕๖๐
Christmas Day
Daniel’s house

 

                        นึกภาพเมื่อคืนแล้วก็ตลกดีที่อีกฝ่ายไม่ยอมอาบน้ำเพราะอาบไปแล้วรอบนึงก่อนออกจากบ้านแต่ทำตัวเป็นเด็กลงไปนอนบนหิมะซะได้ และสุดท้ายก็จบที่อ๋งต้องมานั่งสระผมให้ไอ้หมาผู้กลัวน้ำในฤดูหนาวซะอย่างงั้น คืนเข้าสู่วันคริสต์มาสของเขาและอาฝรั่งไม่มีอะไรไปมากกว่าการได้ใช้เวลาร่วมกันเหมือนกับตอนที่อยู่เยาวราช อ๋งจำได้ว่าหัวเราะแทบตายตอนที่ออกมาจากห้องน้ำแล้วเห็นอาฝรั่งนึกคึกเอาหูกวางแปลกๆ มาใส่แล้วยืนตกแต่งต้นคริสต์มาสตอนเกือบจะตีหนึ่ง จะไม่ให้หัวเราะก็ไม่ได้เพราะภาพที่เห็นมันเหมือนลูกหมาใส่หูกวางกำลังเล่นกับลูกบอลไม่มีผิด จนในตอนท้ายเมื่อตกแต่งต้นคริสต์มาสเสร็จเขาทั้งสองก็แค่นั่งกอดกันแล้วดื่มชาของขวัญของจากแม่ของบ็อบบี้ในผ้าห่มผืนหนาหน้าเตาผิงแล้วจูบกันซ้ำๆ อยู่อย่างนั้น คนตัวบางจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าเคลิ้มหลับไปตอนไหนรู้ตัวอีกทีก็มาตื่นบนเตียงที่มีอีกคนกำลังนอนสวมกอดเขาอยู่แล้ว

 

                “ตื่นแล้วเหรอครับ”

 

                “อืม กินกาแฟมั้ย เดี๋ยวไปทำให้”

 

                “ไม่กินกาแฟ”

 

                “หืม?”

 

                “นอนกอดกันอีกนิดได้มั้ย”

 

                “ก็ได้ครับ ไอ้คุณหมาขี้เซา”

 

                “น่ารักจังเลย”

 

                “อาฝรั่ง”

 

 “ครับ?”

 

               “เอามือออกจากหน้าขาอั๊วะเดี๋ยวนี้นะ”

 

               “คริสต์มาสก็ไม่ได้เหรอครับ?”

 

               “ไม่ได้”

 

                แดเนียลที่กำลังงัวเงียค่อยๆ โอบแขนรอบตัวลูกแมวของเขามาไว้ในอ้อมกอด ห่อตัวเขาเองและอาอ๋งไว้กับผ้าห่มหนา พร้อมทั้งจูบลงบนผิวขาวส่วนหัวไหล่ของอีกคนที่หมิ่นเหม่เผยออกมาเพราะเสื้อคอกว้างแล้วกระชับอ้อมกอดให้แน่นกว่าเดิมในเช้าวันคริสต์มาสโดยไม่รู้ว่าหากมองออกไปนอกหน้าต่างหิมะกำลังเริ่มตกอีกครั้ง 

 


                ไม่เป็นไรหรอก มีเวลาอีกตั้งวันนึงแหนะ



 

#รักเกิดที่เยาวราช

 

Talk

มีใครคิดถึงอาฝรั่งกับอาอ๋งบ้างมั้ยคะ? ฮือ
เป็นตอนที่ค่อนข้างดริฟท์นิดนึงนะคะ เผื่อว่ามีคนคิดถึงคู่นี้กัน
ก็เลยเขียนตอนพิเศษในเทศกาลคริสต์มาสซะเลย เป็นการขอโทษที่ไม่ได้อัพนานด้วย
เป็นเรื่องราวของอาฝรั่งกับอาอ๋งเชื่อมกับตอนพิเศษของอาเจี๊ยบพอดีค่ะที่เล่าว่าทั้งคู่บินไปแคนาดากัน
หวังว่าตอนนี้จะทำให้ทุกคนมีความสุขและก็อบอุ่นหัวใจนะคะ ขอให้มีความสุขกับช่วงเทศกาลค่า
<3 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 73 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

252 ความคิดเห็น

  1. #250 Nu9hk (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2561 / 00:14
    เขาถึงบอกหน้าหนาวให้หาคนมากอดดดดดด พระอาทิตย์ก็ยังคงให้แสงสว่างกับพระจันทร์ อบอุ่น
    #250
    0
  2. #246 Rosemary is happy (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2561 / 13:17
    นี่หน้าหนาวหรือหน้าร้อนคะ รู้สึกอบอุ่นจนร้อนเลยค่ะ ไม่ต้องพึ่งเตาผิงแล้วมั้ง5555555 คู่นี้น่ารักมากๆเลย
    #246
    0
  3. #242 hiiieun (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 21 เมษายน 2561 / 11:17
    sooooo warm 💓💓💓💓💓
    #242
    0
  4. #241 _noeytnt_ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 17 เมษายน 2561 / 18:38
    โอ้ยยย อบอุ่นมากก
    #241
    0
  5. #233 mnk// (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 16 มีนาคม 2561 / 21:31
    โห น่ารักมากกกกกกกก อ่านตอนนี้แล้วรู้สึกอบอุ่นหัวใจไปหมดเลย นึกภาพตามแล้วมีความสุขมากๆ อาแดนขอบคุณที่มีอาอ๋งอยู่ข้างๆ ส่วนเราก็อยากขอบคุณไรท์ที่แต่งเรื่องนี้ขึ้นมาเหมือนกันนะคะ ประทับใจมากๆ แง
    #233
    0
  6. #232 MARKTUAN190 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 16 มีนาคม 2561 / 12:58
    อิจฉาาาาา
    #232
    0
  7. #228 aqua11 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 15 มีนาคม 2561 / 14:52
    อากาศข้างนอกหนาวแค่ไหนในบ้านก็อบอุ่นจนจะละลายเลยค่ะ เขินไปหมด
    #228
    0
  8. #201 t_g_k (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 25 มกราคม 2561 / 07:31
    โคตรสวีทเลยอ่าาา
    #201
    0
  9. #200 gxisimp (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 25 มกราคม 2561 / 00:11
    ตอนแรกแรกก็หนาวตามแต่อ่านไปอ่านมาร้อนซะงั้นอบอุ่นเกิ๊นนนนนนนนนนนนนนนนนนนนน
    #200
    0
  10. #190 VIPELF513 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 15 มกราคม 2561 / 14:14
    ละมุนมุ่นมุ้นมุ๊นมุ๋นมากๆๆๆๆๆๆๆๆ เขินนนนนนน
    #190
    0
  11. #187 Kimmmmmmmie (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 15 มกราคม 2561 / 00:16
    โอ๊ยยยยย ละมุนอะไรขนาดนี้คะคุณ ทั้งสองเลยฮืออ หับยิ้มไม่ได้เลย ☺️
    #187
    0
  12. #180 PRISMMIN (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 13 มกราคม 2561 / 01:55
    มันแบบ....อบอุ่นหัวใจ มันละมุน มันน่ารัก มันเข้ากับคริสต์มาสเวอร์ๆๆ มันดีย์อ่ะม๊าาาา อั๊วะจะซี้แล้ววว เพราะอั๊วะหยุดยิ้มไม่ล้ายยย
    #180
    0
  13. #170 Sket-D (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 9 มกราคม 2561 / 15:55
    ยิ้มกริ่มมันทั้งตอน ฮือออ ทำไมบรรยากาศคู่นี้มันถึงอบอุ่นจนร้อนยิ่งกว่าแดดประเทศไทยแบบนี้คะคุณกิตติ ดิฉันเขินจนจะตายอยู่แล้วๆๆๆๆๆ ฮือออออ น่ารักมากๆๆๆ เจ้ายูกหมาของพี่ลูกแมว;_____;
    #170
    0
  14. #167 แม่ม๑น้oe (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 9 มกราคม 2561 / 01:54
    หวานกันสุดๆ เราจะตายแล้ว หุบยิ้มไม่ได้
    #167
    0
  15. #166 Som O Usanee (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 9 มกราคม 2561 / 00:44
    มันละมุนนนนน อบอุ่นหัวใจ งื้ออออออออ
    #166
    0
  16. #157 TOFUBYUN (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 7 มกราคม 2561 / 16:42
    อยากมีความรักแบบนี้บ้างงง อิจฉาทั้งคู่เลย ;-;
    #157
    0
  17. #155 HaKuRo (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 4 มกราคม 2561 / 16:19
    ฮืออออออ อบอุ่นมากค่ะT///T
    อยากมีคู่ชีวิตแบบนี้บ้างจัง
    #155
    0
  18. #143 nachx. (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2560 / 12:43
    โอ้ย หวานอะไรขนาดเน้ ฮืออออออออออออ
    #143
    0
  19. #142 mamo90 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2560 / 02:48
    นังฝรั่งวาสนาดียยยย์
    #142
    0
  20. #140 vaxxhan (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2560 / 20:54
    แหมมมมอาฝรั่งเดี๋ยวอ๋งก็ป่วยอีกหรอก55555
    #140
    0
  21. #138 Comyu (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2560 / 22:51
    แหนะะะ ลื้อจะทำอะไรเค้าอาฝรั่ง
    #138
    0
  22. #136 waika (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2560 / 13:22
    ฮือออออ น่ารักจังเลยยย
    #136
    0
  23. #135 Pinkkypig_ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2560 / 14:56
    คิดถึงจังเยยยย
    #135
    0
  24. #133 น้ำแข็งใส* (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2560 / 21:50
    ละมุนมากกกก
    #133
    0
  25. #132 P-pin (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2560 / 20:38
    อบอุ่นมากก หวานมากกก งือออ
    #132
    0