[GOT7] ระหว่างเราสองคน (Markbam , Bnior)

ตอนที่ 6 : EP6 | แสดงความเป็นเจ้าของ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,476
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 272 ครั้ง
    6 ม.ค. 61

 

ภาพแบมแบมกับยูคยอมตกอยู่ในสายตาของมาร์คตลอด ชายหนุ่มพยายามข่มอารมณ์แล้ว แต่ยิ่งมองก็ยิ่งไม่พอใจจนเริ่มเพิ่มระดับเป็นความโมโหยิ่งมาถึงช่วงเต้นรำเขารู้สึกว่าเจ้าเด็กหนุ่มนั่นจะฉวยโอกาสเอามือมาโดนแผ่นหลังเนียนๆของแบมแบม!

 

ฉันว่าฉันไปขอแบมแบมเต้นรำบ้างดีกว่า เผื่อจะได้สัมผัสแผ่นหลังสวยๆบ้าง” ไบรอันพูดด้วยสายตาเพ้อๆ เส้นความอดทนของมาร์คขาดสะบั้นลงทันที เดินตรงดิ่งไปหาแบมแบมที่กำลังเต้นรำอยู่

 

พอได้แล้วแบมแบมกลับบ้าน!” มือแกร่งกระชากแบมแบมให้ออกมาห่างยูคยอม เด็กหนุ่มเองทำท่าจะยื้อกลับแต่ติดตรงที่บทสนทนาของทั้งคู่ประกาศสถานะ ชัดเจนนื่ว่าตื้นลึกหนาบางแค่ไหน

 

มาร์คคะ แบมกำลังเต้นรำอยู่นะ

 

ไม่ต้องเต้นมันแล้ว กลับบ้านเดี๋ยวนี้เลย เธอมีฉันอยู่แล้วนะไว้หน้ากันบ้าง” ไม่ได้แค่พูดเปล่าชายหนุ่มฉุดพาแบมแบมออกมาจากงานโดยที่ไม่ไว้หน้าใครทั้งนั้น คุณหญิงต้วนแทบจะแทรกแผ่นดินหนี เมื่อมีเสียงซุบซิบและมีบางคนหันมาถามว่าแบมแบมใช่ว่าที่ลูกสะใภ้ที่มาร์คจะพามาเปิดตัวหรือเปล่า!?

 

มาร์คคุณจะไร้เหตุผลมากเกินไปแล้วนะ แบมก็แค่เต้นรำ ” แบมแบมพูดเหมือนไม่พอใจ และทำเหมือนว่าสิ่งที่เธอทำมันเป็นแค่เรื่องเล็กๆ ทั้งที่รู้อยู่แก่ใจว่ามันไม่เล็กเลยสักนิด

 

แค่เต้นรำพูดออกมาได้ยังไงว่าแค่ ควงผู้ชายคนอื่นแล้วแถมยังดุแต่งตัวเข้าสิ จะโชว์ไปถึงไหน...หรือฉันเร่าร้อนไม่ถึงใจเลยต้องหา...พะ..

 

เพี๊ยะ!” มาร์คพูดยังไม่ทันจะจบฝ่ามือบางก็เข้าปะทะที่หน้าเต็มๆ แบมแบมเม้มริมฝีปากแน่นรับไม่ได้ที่โดนคนที่เธอรักแสนรักดูถูกแบบนี้

 

แบมแบม!” มาร์คโกรธจนใบหน้าแดงก่ำคว้าข้อมือแบมแบมกึ่งจูงกึ่งลากเดินไปที่รถ

 

เธอผิด!แต่ยังกล้าตบหน้าเขา!

 

แบบนี้มันจะมากเกินไปแล้ว!

 

ปล่อยแบมนะ!” เธอพยายามที่จะแกะมือแกร่งออกไป เธอกำลังไม่พอใจและอีกอย่างเรี่ยวแรงที่เขาใช้กับเธอมันไม่ใช่น้อยๆเลย 

 

ไม่ปล่อยขึ้นรถเดี๋ยวนี้เลยอย่าให้ต้องมีโมโหมากกว่านี้...” เมื่อมาถึงรถคันหรู มาร์คจับร่างของแบมแบมผลักเข้าไปในรถ แล้วจัดการปิดประตู แต่ในระหว่างที่เขาจะเดินไปนั่งฝั่งคนขับ แบมแบมดันเกิดพยศเปิดประตูแล้ววิ่งหนีเสียดื้อๆ จนชายหนุ่มต้องออกแรงวิ่งไล่จับกลับมาที่รถอีกครั้ง!

 

ปล่อยนะ แบมไม่กลับไปกับคนพูดไม่รู้เรื่อง

 

ไม่กลับแล้วจะไปกับใครไอ้เด็กนั่นหรือว่าไบรอัน” ดวงตาสวยคมตวัดมองมาร์คอย่างไม่พอใจ เขามองเธอต่ำขนาดว่าจะไปกับใครก็ได้หรือไง 

 

คิดว่าแบมง่ายขนาดจะไปกับใครก็ได้เหรอ?” แบมแบมออกแรงขัดขืนเพราะความโมโห แต่มาร์คยังรัดกุมเอาไว้แน่น

 

ก็แล้วมันจริงไหม ทีตอนมายังมากับคนอื่นได้เลย ขึ้นรถเดี๋ยวนี้!” งานนี้มาร์คกันเอาไว้ดีกว่าแก้ เขาให้แบมแบมขึ้นฝั่งคนขับแล้วขยับไปนั่งอีกฝั่ง โดยที่เขาไม่ต้องปล่อยมือของเธอ

 

ก็แล้วจะให้มากับคุณหรือไง  ก็เห็นๆกันอยู่ว่าคุณควงใครมาเปิดตัว” เมื่อได้ยินเช่นนั้น ชายหนุ่มก็กระชากออกรถ ทำเอาแบมแบมที่ไม่ทันได้ตั้งตัวแทบจะกระแทกกับคอนโซรลรถด้านหน้าแข็งๆของรถ แต่โชคดีเอามือบังไว้ได้ทัน...แทนที่จะถึงขั้นเลือดตกยางออกเลยแค่ข้อมือซ้นแทน!?

 

มาร์คเองก็กำลังโกรธเรื่องยูคยอม ทำให้ยิ่งไม่พอใจที่เธอเริ่มทำตัวเหมือนผู้หญิงงี่เง่า ทั้งๆที่คุยกันตกลงกันรู้เรื่องแล้วว่าสำหรับมินอามันจะต้องเป็นยังไงต่อไป เลยมีแต่เหยียบครัชเร่งสูงขึ้นเรื่อยๆ ไม่ได้มองเลยสักนิดว่าคนที่นั่งข้างๆ ทั้งน้อยใจทั้งเจ็บข้อมือจนไม่สามารถที่จะกักเก็บน้ำตาเอาไว้ได้อีก!

 

เอี๊ยดดดด” เสียงรถเบรคจอดที่ลานจอดรถของคอนโดอย่างน่าหวาดเสียว จากนั้นไม่กี่วินาทีประตูรถฝั่งแบมแบมก็ถูกระชากเปิดออกด้วยน้ำมือของมาร์ค!

 

ลงมา” เมื่อแบมแบมไม่มีทีท่าว่าจะทำตามที่สั่ง มือแกร่งเลยฉุดดึงออกมา ใบหน้าสวยคมเหยเกเพราะเจ็บข้อมือที่กำลังซ้น หนำซ้ำยังต้องมาโดนบีบอย่างรุนแรงจากจากมาร์ค แบมแบมพยายามทำใจให้เข้มแข็ง ยกมืออีกข้างปาดน้ำตาออกอย่างลวกๆ แล้วพยายามสาวเท้าเดินให้ทันเขา  

 

แม้ว่าแบมแบมจะยอมเดินตามแล้ว แต่แรงที่บีบข้อมือยังไม่ผ่อนลงเลยสักนิด ได้แต่กัดริมฝีปากแน่นพยายามอดกลั้นกับความเจ็บให้ถึงที่สุด ตั้งแต่ลานจอดรถจนถึงในห้อง!

 

"ปึง!" เสียงปิดประตูตามหลังทำให้แบมแบมถึงกับสะดุ้งไม่เคยเห็นมุมที่ดุดันเช่นนี้มาก่อน หรือนี่คือตัวตนของเขาที่ไม่เคยแสดงออกมา หากเป็นเช่นนั้นจริงตอนนี้คงเป็นทางเลือกที่ไม่ดีนักที่จะอยู่รองรับอารมณ์ของเขา

 

ทันทีที่คิดได้ร่างบางก็รีบสาวเท้าเดินนี้เข้าห้องนอน พยายามจะปิดประตูหนีไม่ให้เขาเข้ามา แต่มาร์คเองก็ไวเช่นกันจึงดันประตูก่อนจะปิดได้ทัน!

 

"ทำไมคิดจะหนีความผิดหรือไง?"

 

"แบมไม่ได้ผิด แล้วก็ไม่ได้หนี แค่อยากให้คุณอารมณ์เย็นกว่านี้แล้วเราค่อยคุยกันใหม่" ไม่ได้พูดเปล่าแบมแบมพยายามดันร่างแกร่งออกจากห้องนอน แต่อีกฝ่ายไม่ยอมง่ายๆ 

 

"หยุดเลยนะแบมแบม ฉันไม่รออะไรทั้งนั้น จะคุยเดี๋ยวนี้ตอนนี้ ฉันไม่รู้ว่าเธอคิดอะไรอยู่ แต่ถ้าจะประชดกันละก็หยุดเลย" 

 

"ก็ใช่สิคะ แบมมันง่ายนี่ ที่คุณยอมอยู่ด้วยก็คงถือว่าโชคดีแล้วใช่ไหมล่ะคะ" แบมแบมเถียงกลับ ชายหนุ่มถลึงตาใส่ที่เธอกล้ามีปากเสียงด้วย

 

"แบมแบม! อย่ามาทำตัวงี่เง่าแบบนี้ เข้าใจอยู่แล้วไม่ใช่เหรอว่าฉันไม่ชอบ"

 

"ค่ะ แบมมันงี่เง่า แต่ที่งี่เง่าแบบนี้ก็เพราะว่ารักคุณมากไง แต่ถ้ามันทำให้คุณรำคาญ แบมก็ไม่อยากยื้อแล้วล่ะค่ะ เราแยกกันเถอะ..." แบมแบมพูดเสียงเครือ ตาเริ่มแดงเพราะจะร้องไห้อีกครั้ง วันนี้เธอเจ็บทั้งตัว และเจ็บใจกับคำพูดร้ายๆของเขาจนหมดแรงที่จะสู้ต่อแล้ว บางทีที่เธอกำลัง พยายามทำอยู่มันอาจจะศูนย์เปล่า ไม่มีประโยขน์อะไรหนำซ้ำยิ่งทำเหมือนยิ่งไร้ค่าในสายตาของเขา

 

"แยกกันหึ! กล้าพูดแบบนี้เพราะมีไอ้หน้าอ่อนนั่น กับไบรอันมันรออยู่ล่ะสิ"

 

"หยุด พูดจาดูถูกแบมสักที ถ้าไม่พอใจก็เลิกกันเลย ออกไปจากห้องแบมซะ!" ตั้งแต่อยู่ด้วยกันมาไม่มีสักครั้งที่แบมแบมจะแสดงท่าทีแบบนี้ มีแต่จะอ้อนให้เขาอยู่ด้วย มาร์คเม้มริมฝีปากแน่นด้วยความโมโหบีบไหล่แล้วเขย่าตัวแบมแบมอย่างแรงคาดคั้นคำตอบ!

 

"เพราะมันใช่ไหมแบมแบม เพราะไอ้เด็กนั่นใช่ไหม!!"

 

"ทำไมไม่คิดว่าทุกอย่างมันเป็นเพราะคุณบ้างล่ะ ปล่อยแบมนะ แบม...จะ...!" มือบางพยายามเกาะมือแกร่งออกจากไหล่ แต่มันยิ่งกว่าคีมเหล็กเสียงอีก ยิ่งพยายามให้หลุดไปกับยิ่งแน่นขึ้น! ความเครียดกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นทำให้แบมแบมหายใจไม่ทันเกิดอาการหน้ามืดแล้วเป็นลมไปอย่างกระทันหัน!

 

"แบมแบม..." ชายหนุ่มรับร่างที่กำลังจะล้มกระทบกับพื้นแข็งๆได้ทัน พยายามเรียกให้เธอคืนสติแต่ยังไร้การตอบสนอง ใบหน้าซีดๆนั้นทำให้มาร์คอ่อนยวบลงมา มือแกร่งเกลี่ยผมที่ปรกหน้าผากสวยอย่างอ่อนโยน ก่อนจะอุ้มเธอขึ้นมาบนเตียง

 

ความห่วงหาอาทรก่อเกิดขึ้นในใจเดินหายาดมและผ้าชุบน้ำเย็บๆมาปฐมพยาบาล ถ้าถามว่าเขาเคยทำแบบนี้ให้ใครไหมตอบได้อย่างไม่ต้องคิดว่า "ไม่เคยเลยสักครั้ง"

 

เมื่อได้อยู่ในความเงียบมีเพียงเสียงลมหายใจของกันละกัน อารมณ์ที่เต็มไปด้วยแรงหึงหวงก็ค่อยๆผ่อนปรนลงมาชายหนุ่มเอาผ้าที่ชุบน้ำซับ ใบหน้าเนียนไป คิดทบทวนการกระทำของตนเองไป 

 

ทุกอย่างมันเริ่มด้วยความอยากได้ แต่กลับดำเนินไปด้วยความหวง และจบลงด้วยความหึง อย่างนี้มันเรียกว่ารักหรือเปล่า ถ้าใช่คนอย่างเขารู้จักรักเป็นด้วยหรือ

 

ชายหนุ่มถอนหายใจยาว  พยายามตอกย้ำว่าไม่ใช่รัก แต่มันกลับทรมานเหลือเกินเพียงแค่คิดว่าจะต้องแยกกันอย่างที่เธอพูด  

 

"อื้อ...." เวลาผ่านไปได้สักครู่คนที่วูบเป็นลมไปก็ฟื้นขึ้นมา เธอรู้สึกว่ามือแกร่งกำลังไล้แก้มของเธออยู่อย่างอ่อนโยน  มันน่าจะอบอุ่นแต่เธอกลับรู้สึกเจ็บปวด ตัดสินใจยันตัวลุกขึ้นแล้วลงจากเตียง หมายจะเดินออกไปจากห้องนอนหลีกเลี่ยงการเผชิญหน้า แต่มาร์คกลับรั้งตัวเธอเข้ามานั่งเกยตัก วงแขนแกร่งเกี่ยวรัดรอบเอวเอาไว้

 

"แบมไม่อยากคุยอะไรตอนนี้"

 

"ไม่คุยก็ได้ แต่อยู่อย่างนี้นะ" ชายหนุ่มพูดเสียงอ่อนโยนกว่าตอนที่ทะเลาะกันหลายขุม ริมฝีปากร้อนจูบพรมแผ่นหลังเปลือยของแบมแบมเบาๆ ไม่เคยง้อใครมาก่อน แต่นี่เป็นวิธีการของเขา หวังว่าเธอจะมองออก

 

"แต่ว่าแบมเจ็บข้อมือจะไปกินยา" ร่างบางพูดเสียงเบา ไม่อยากนั่งให้เขาจูบอยู่แบบนี้ แต่ชายหนุ่มกลับไม่ยอมปล่อย ดึงข้อมือของแบมแบมมาดู มันบวมเบ่งกว่าปกติมาถึงตอนนี้พอที่จะเดาได้ว่ามันเกิดขึ้นจากตอนที่ทะเลาะกัน 

 

"ขอโทษ" เธอแทบจะไม่เชื่อหูกับสิ่งที่เพิ่งจะได้ยิน คนอย่างมาร์คน่ะเหรอจะเอ่ยปากขอโทษ

 

"อะไรนะคะ?"

 

"ขอโทษที่ทำให้เจ็บแบบนี้ ขอโทษที่ว่าเธอแรงๆ ทั้งมันคงเป็นเพราะ...ฉัน...หึงเธอมากไป" 

 

แบมแบมนิ่งค้างกับคำว่า “หึง” เธอได้ยินไม่ผิดใช่ไหม เขากำลังหึง! ในขณะที่ชายเริ่มมือไม้อยู่ไม่สุขลูบไล้กายสาวอย่างถือสิทธิ์

 

ไม่ได้นะคะ แบมยังไม่อยากมี...เอ่อ..เซ็ก”  คำสุดท้ายหลุดออกมาจากปากอย่างแผ่วเบา คนอย่างแบมแบมไม่ใช่คนโง่ถึงกับขนาดจะมองไม่ออกว่ามาร์คต้องการสิ่งนั้นจากเธอมากกว่า “รัก

 

อืม...ฉันจะไม่ทำ ว่าแต่จะไปหาหมอหน่อยไหม” มาร์คยอมตามใจง่ายๆ ไม่มีการดื้อดึงทำตามใจตัวเอง

 

ไม่ต้องหรอกค่ะ แบมเหนื่อยอยากจะอาบน้ำนอนมากกว่า

 

ตกลงเอาตามนั้นก็ได้ สุดท้ายเขาก็ปล่อยเธอเป็นอิสระ เธอจึงหยิบผ้าเช็ดตัวหายไปในห้องน้ำด้วยหัวสมองที่ครุ่นคิด มาร์คกำลังทำให้เธอตามไม่ทัน ทั้งเรื่องที่อยู่ๆก็เลิกปากแข็ง เลิกตามใจตนและ และสุดท้ายอะไรบ้างอย่างกำลังบ่งบอกว่าเขาพยายามเอาใจเธออยู่!

 

ไม่ได้คิดไปเองใช่ไหม?” แบมแบมพึมพำเมื่อประตูห้องน้ำปิดลง ถ้าเป็นอย่างนั้นจริงเธอควรจะดีใจใช่ไหม ในเมื่อ “หึง” มันก็แปลว่าเขา “รัก” แต่ทำไมเธอไม่รู้สึกเช่นนั้นเลย ไม่ดีใจหนำซ้ำยังรู้สึกเหนื่อย ไม่ว่าจะรักเธอหรือไม่รัก ดูเหมือนบทสรุปแล้วตำแหน่งของเธอก็คือ “เมียน้อย” ไม่เปลี่ยน!

 

สักพักร่างเย้ายวนออกมาจากห้องน้ำด้วยผ้าขนหนูสีขาวพันกายออกมาผืนเดียว ชายหนุ่มที่นั่งอยู่ปลายเตียงกลืนน้ำลายลงคอทันที ไม่ว่าจะนานแค่ไหน ไม่เคยรู้สึกว่าเสน่ห์ของเธอมันลดน้อยลงไปเลย เขาไม่เคยเบื่อผู้หญิงที่ชื่อ “แบมแบม” เลยสักครั้ง

 

เปลี่ยนชุดนอนเสร็จแล้วมาทายานะแบมแบม

 

เอ่อ...ค่ะ”  แบมแบมรับคำ แต่ทว่าการเปลี่ยนชุดของเธอยังคงดำเนินไปอย่างเชื้องช้า ไม่ได้แกล้งให้เขามานั่งรอ แต่นี่เป็นกิจวัตรประจำวันของเธอที่เขาอาจจะเพิ่งรู้ว่ามันต้องใช้เวลา

 

ชายหนุ่มนั่งมองร่างบางที่กำลังนั่งหยิบครีมกระปุกโน้นกระปุกนี้ขึ้นทาผิว ไม่รู้จักกี่ประปุก อดนึกขำในใจไม่ได้ ใช้เยอะขนาดนี้ไม่ยักจะขาวแต่นั่นก็อีกแหละ ถ้าเธอขาวจริงก็คงไม่ดึงดูดกันขนาดนี้มั้ง


จากนั้นไม่กี่นาทีมาร์คก็ลุกขึ้นยืน แบมแบมลอบถอนหายใจ อย่างเขาหรือจะนั่งรอได้นานโดยเฉพาะเธอที่เขาไม่เคยเลยสักครั้งที่จะมานั่งรอแบบนี้

 

มาฉันทาหลังให้” อยู่ๆเขาก็เดินเข้ามาชิดแล้วดึงกระปุกครีมออกไปจากมือของแบมแบม เหตุการณ์ไม่คาดคิดว่าจะเกิดมันก็ดันเกิด แบมแบมเอามือตบแก้มตัวเองเบาๆ ให้รู้ว่านี่ไม่ได้ฝันไป! เรื่องยูคยอมจะทำให้เขาเปลี่ยนไปได้ขนาดนี้เลยหรือ!!

 

หลังจากทาครีมมาร์คก็ให้แบมแบมกินยาแก้อักเสบ ทายาและพันข้อมือให้ เขาถามเธอแล้วถามอีกว่าจะไปหาหมอไหมแต่เธอก็ยังคงยืนยันว่าอยากพักผ่อน!

 

"พรุ่งนี้แบมมีถ่ายแบบนะคะ" แบมแบมบอกเมื่อเธอล้มตัวลงนอนไปได้สักครู่ ส่วนมาร์คที่เพิ่งจะอาบน้ำเสร็จ ได้ยินแบบนั้นหน้าของยูคยอมพยายามทำตัวเป็นเจ้าข้าวเจ้าของแบมแบมต่อหน้าเขาในงานเลี้ยงก็ลอยในหัวขึ้นมาทันที นึกไม่พอใจแต่ก็ไม่อยากแสดงอารมณ์ร้อนจึงเงียบ เปลี่ยนชุดนอนจนเสร็จแล้วล้มตัวลงนอนข้างๆ

 

"เข้าไปบริษัทด้วยกันก่อน เดี๋ยวใกล้ถึงเวลาฉันจะไปส่งเอง" เสียงทุ้มบอกขึ้น พร้อมๆกับที่วงแขนแกร่งโอบกอดแบมแบมแนบชิดอก จะเรียกไม่ไว้ใจหรือเปล่า แต่เขาไม่ต้องการให้แบมแบมไปถ่ายแบบตามลำพัง โดยจะถ้าต้องเจอช่างภาพอย่างยูคยอม

 

 

วันต่อมา

 

พนักงานแทบทั้งบริษัทต่างจับจ้องไปที่ประธานบริษัทอย่างมาร์ค สาเหตุที่จ้องก็เพราะมีแบมแบมเดินมาด้วย ความเซ็กซี่สะดุดตาของเธอทำให้มาร์คเอื้อมมือมาโอบเอวบางแสดงความเป็นเจ้าของอย่างไม่รู้ตัว

 

"สวัสดีค่ะท่าน สวัสดีค่ะคุณแบม " เลขาของมาร์คทักทายขึ้น

 

"สวัสดีค่ะคุณจินยอง แบมขอโทษด้วยนะคะ เข้ามาทั้งทีแต่ไม่มีขนมมาฝากคุณจินยองเลย"

 

"โอ้ย! ไม่เป็นไรค่ะ ตอนนี้ฉันไดเอทอยู่ค่ะ"  จินยองพูดอย่างเป็นกันเอง คงเป็นเพราะเมื่อก่อนแบมแบมมานั่งเฝ้านั่งรอมาร์คอยู่บ่อยๆ   แต่พักหลังๆไม่ค่อยได้มาสักเท่าไหร่ 

 

"ค่ะ งั้นเดี๋ยวแบมออกมาชงกาแฟนะคะ ตอนนี้ขอเอากระเป๋าไปเก็บก่อน" 

 

"ไม่ต้องชงหรอก ให้คุณจินยองชงเถอะ ข้อมือเธอยังซ้นอยู่นะ" มาร์คพูดปรามเมื่อเห้นว่าแบมแบมจะชงกาแฟให้เขาทั้งๆที่มือยังซ้น ถึงจะชอบกาแฟของแบมแบมที่สุด แต่เขาไม่อยากให้เธอทำอะไรทั้งๆที่ยังเจ็บแบบนี้

 

"เอ๋คุณแบมข้อมือซ้นเหรอค่ะ"

 

"ค่ะ แต่ไม่เป็นไรแล้วล่ะค่ะ" แบมแบมคลี่ยิ้มให้จินยองที่มีสีหน้าท่าทางเป็นห่วงเธออยู่ไม่น้อย

 

"งั้นข้อให้หายไวๆนะคะ"

 

"ค่ะ ขอบคุณนะคะ" แบมแบมยิ้มให้ ก่อนจะตามมาร์คเข้าไปในห้องทำงาน เลขาสาวมองตามหลังแววตาชื่นชมในตัวแบมแบม เพราะเธอมองออกว่าผู้หญิงคนนี้แหละที่รักตัวตนเจ้านายของเธอจริง ไม่ใช่ที่หน้าตาฐานะหรือองค์ประกอบรอบด้านที่ทำให้เจ้านายของเธอเฟอร์เฟค คิดไปคิดมาเธออยากจะรู้นักว่าถ้าคุณหญิงต้วนกับว่าที่ลูกสะใภ้ที่ไม่ถูกใจลูกชายเข้ามามันจะเกิดอะไรขึ้น ให้เดาคงจะปั่นป่วนเหนือคำบรรยาย

 

เมื่อมาร์คเริ่มทำงานบรรยากาศภายในห้องก็เต็มไปด้วยความเงียบ แบมแบมจึงนั่งอ่านนิตยสารไปเรื่อยๆอย่างคนว่างงาน เธอลอบมองคนรักอยู่หลายครั้ง ไม่ว่าเวลาจะเปลี่ยนไปนานแค่ไหนงานของเขาก็ยังเยอะไม่เปลี่ยน หนำซ้ำยังดูมากขึ้นเรื่อยๆ จนเธอแอบทึ่งที่เขายังสามารถรับมันไหว

 

คุณจินยอง เดี๋ยวเอาเอกสารงบประมาณที่จะอนุมัติปีหน้าเข้ามาให้ผมด้วยนะ” ชายหนุ่มสั่งเลขาผ่านโทรศัพท์ที่โต๊ะทำงาน แบมแบมลอบถอนหายใจอีกครั้ง เท่าที่วางอยู่บนโต๊ะมันก็จะท่วมหัวอยู่แล้วยังจะสั่งให้เอาเพิ่มขึ้นมาอีก

 

ได้แล้วค่ะท่าน” เลขาสาววางกองเอกสารที่ตั้งลงบนโต๊ะที่พอจะเหลือที่วางอยู่บ้าง แล้วรอคำสั่งต่อไปว่าเผื่อว่าเจ้านายจะต้องการอะไรเพิ่ม

 

เจ้าของมือแกร่งหยิบเอกสารจากจากแฟ้มแรกมาเปิดๆดูแล้วคิ้วก็ขมวดเข้าหากัน กับตัวเลขที่ปรากฏอยู่ ทำไมเขาไม่เคยเห็นตัวเลขนี้มาก่อน

 

ตัวเลขนี้นี่มันอะไร

 

เอ่อ งบประมาณที่คุณหญิงสั่งให้อนุมัติ เพื่อที่จะร่วมงานกับเครือของทางคุณมินอาค่ะ

 

เตรียมเอกสารสั่งระงับให้ผมด้วย” มาร์คสั่งเสียงเย็น ทำเอาเลขาสาวทำตาโต สั่งระงับงบประมาณที่แม่ของตนใช้อำนาจใหญ่กว่าในการอนุมัติ เจ้านายของเธอนี่ไม่ไว้หน้ากันเลยนะเนี่ย

 

ได้ค่ะ ดิฉันจะเตรียมให้เดี๋ยวนี้เลย” ไม่ใช่หน้าที่ของเธอที่จะต้องซักโน่นนี่ อีกอย่างระงับก็ดีเธอเห็นด้วยกับเจ้านาย งบประมาณส่วนนี้ตัวเลขมันออกจะเว่อร์ไปหน่อย

 

ผมต้องการเร็วที่สุดนะ

 

ค่ะ” เลขาสาวรับปากแล้วเดินออกไป แบมแบมที่นั่งมองเหตุการณ์อยู่รับรู้ได้ถึงความกดดันที่มาร์คได้รับจากงาน เธอลุกขึ้นจากโซฟามาใกล้อย่างเป็นห่วง โดยทิ้งความขุ่นเคืองใจไปหมดสิ้น อยากเอาใจอยากลดความกดดันที่เขาได้รับ

 

พักสักนิดก็ได้นะคะ” แบมแบมพูดพร้อมกับนวดไหล่ของชายหนุ่ม มาร์คชะงักปากกาลง แล้วผ่อนลมหายใจเสียงของเธอทำให้เขาอยากพักสักครู่จริงๆขึ้นมาเสียแล้ว

 

   
   

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 272 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

567 ความคิดเห็น

  1. #466 igot7_MTBB (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2561 / 06:39
    รัก อ่ะพูดเป็นมั๊ยมาร์ค
    #466
    0
  2. #255 ppploycb (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 26 กันยายน 2561 / 22:19
    ยังไม่รู้ตัวอีกว่ารักแบม เฮ้อออออออ
    #255
    0
  3. #215 MB_MarkBam9397 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 19 กันยายน 2561 / 22:10
    นี่ยังไม่ใช่ความรักหรอ
    #215
    0
  4. #84 sirinthipYY (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 19 มีนาคม 2561 / 11:13
    แม่นี่ไม่รู้อะไรเล๊ยย ชั้นต่ำที่ไหน ตานี่ ฮ่วยน่อออ
    #84
    0
  5. #67 dada0627 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 4 มีนาคม 2561 / 20:50
    แบมก็ไม่ได้ไก่กาเลยนะ คุณแม่นี่ช่างไม่รู้อะไรเลยจริงๆ ...
    #67
    0
  6. #48 Elle.m (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 28 มกราคม 2561 / 11:27
    ต่อนะคะ กำลังสนุกเลย อ่านเพลินเลยค่ะ เอาใจช่วยทั้งมาร์คและแบมแบม
    #48
    0
  7. #43 Milk-kamonthip (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 20 มกราคม 2561 / 12:52
    มาต่อๆสนุกมากๆเลยยยยย
    #43
    0
  8. #41 Galaxy_q (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 11 มกราคม 2561 / 22:54
    สนุกน้าาา
    #41
    0
  9. #37 lovebam2x (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 7 มกราคม 2561 / 07:16
    นี่ถ้าแม่มาร์ครู้ว่าแบมก็เป็นลูกคนในสังคมชั้นสูงเป็นถึงฑูต คงจะรีบรับเป็นลูกสะใภ้เฮอๆๆๆๆๆอยากเห็นวันนั้นจริงๆค่ะ
    #37
    0
  10. #35 toto (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 7 มกราคม 2561 / 04:47
    รอนะคะ
    #35
    0
  11. #34 สีสวย (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 7 มกราคม 2561 / 00:36
    ชอบอ่ะ ตอนนี้แต่งยาวดีด้วย แต่คนที่ชอบอ่านเรื่องที่ชอบ แต่งยาวเยอะเท่าไหร่ ก็ไม่พอ เหนื่อยไหมเนี่ยะ สวัสดีปีใหม่ ขอให้มีสุขภาพดีๆมีเงินมีทองเยอะๆนะ ^^
    #34
    0
  12. #33 Nichapar-nes-26 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 6 มกราคม 2561 / 20:56
    พอมองอีกมุมมาร์คก็น่าสงสารเหมือนกันนะรักกับแบมอยู่ดีๆแม่ก็หาลูกสะใภ้ใหม่ให้ซะงั้นเฮ้อสงสารทั้งคู่อะ
    รอตอนใหม่อยู่น้า
    #33
    0