พี่ติวยุนกิ [BTS: KOOKGA]

ตอนที่ 3 : Chapter 3

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,316
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 171 ครั้ง
    23 ก.ย. 60









#พี่ติวยุนกิ

3










จอนจองกุกคิดว่า ตัวเองกำลังประสบปัญหาบางอย่าง



หมายถึง สัปดาห์ที่แล้ว การติวเป็นไปแบบค่อนข้างราบรื่น พี่ยุนกิเอาขนมมาให้เป็นกอง แถมยังใจเย็นค่อยพูดค่อยจา แต่วันนี้เหมือนต่างออกไปนิดหน่อย... ไม่ใช่ว่าดุหรอก เพียงแต่ระดับความเข้มงวดมันเพิ่มขึ้นหลายเท่าจนน่ากลัวจนตัวลีบเหลือสองนิ้ว แม้คำพูดที่ส่งมาในไลน์เมื่อคืนตอนส่งการบ้านนั่นทำให้สวดภาวนาไว้ก่อนแล้ว



ของจริงดันหนักกว่าไง



‘พรุ่งนี้จะเหยียบจุดสตาร์ทแล้วนะ’



ใบหน้าของเด็กม.ห้าถึงได้เหงื่อซึม มือก็ชื้นจนกระดาษบางๆ ยุ่ยไปหมด หนักเข้าหน่อยก็ต้องหากระดาษเอสี่ธรรมดามารองไว้ที่สันมือทั้งกันเปื้อนและกันทำเปื่อย ไอ้ความรู้สึกกดดันแถมยังอึดอัดตีตื้นขึ้นมาจนไม่กล้าแม้แต่จะคุยเล่นหรือหายใจให้เต็มปอด บอกได้เลยว่าเป็นการเริ่มเรียนที่ชวนลำบากใจไป...นิดนึง



กะอีแค่การลงแสงเงาของทรงกระบอก ทำไมมันยากจังวะ



“เบามือหน่อยสิ เทียบตามช่องที่เป็นการบ้านไง ขึ้นอันใหม่เลย”



“ครับ”



“อย่าลืมแสงสะท้อน เข้มเกินอีกแล้ว เอาใหม่” 



“…ครับ”



“เปลี่ยนดินสอได้แล้ว เบามือด้วย เห็นมั้ยว่าขาดน้ำหนักกลาง มันเข้มแล้วอ่อนเลย”



“…ครับ”



“อย่าออกแรงกดตั้งแต่จุดที่ปักดินสอลงไป มันจะช้ำ เอาเป็นเบาหนักเบาแบบนี้”



“ครับ”



และสารพัดปัญหาที่มินยุนกิชี้บอกทีละจุดตั้งแต่แรกอย่างใจเย็น แน่ล่ะว่าประโยคพวกนี้ไม่ได้มาพร้อมกับน้ำเสียงหรือสีหน้าหงุดหงิดหรอก เจ้าตัวพูดไปจิบกาแฟตามปกติ บางทีก็เข้ามาจับมือขีดเส้น ปัญหาคือตัวเขาเองที่พอทำไม่ได้เสียทีก็พาลกดดันขึ้นมาเรื่อยๆ ทั้งที่พี่คนนี้วาดตัวอย่างให้ดูไปสามรอบแล้วเขาก็ยังจับจังหวะไม่ได้เสียที 



หนึ่งชั่วโมง กับการลงเงาทรงกระบอกที่วาดโครงไว้เป็นการบ้าน ตอนนี้ปาไปแปดอันแล้ว ถ้าไม่ได้เข้าข้างตัวเองมากเกินไปก็กล้าพูดว่าอันล่าสุดสภาพดูดีกว่าอันแรกอยู่หรอก พอกวาดสายตาไปดูอันตัวอย่างเท่านั้นแหละ ใจแป้ว ตัวหดลีบ คนตัวขาวใช้เวลาไม่ถึงสองนาทีก็เสร็จสมบูรณ์ ไอ้เขานี่สิ...



ยังไม่เห็นอนาคต



“อย่าเพิ่งหงุดหงิด เส้นรวนหมดแล้ว ถ้าเบื่อก็กินขนมไป” ไม่ได้พูดอย่างเดียวนะ เพราะยัดโคลอนเข้าปากให้ด้วย



เห็นทีจะอ้วนก็เพราะพี่คนนี้เนี่ยแหละ



พอครบอันที่สิบก็บอกให้พอ แล้วขึ้นกระดาษแผ่นใหม่เพื่อร่างโครงทรงกรวย เริ่มต้นลงเงาเป็นตัวอย่างให้ดู ต่างจากเดิมนิดหน่อยตรงที่เน้นน้ำหนักเข้มที่ส่วนแหลมด้านบนก่อนค่อยไล่ลงมา เด็กกระต่ายเผลอตัวเม้มปาก ความมั่นใจเหลือน้อยจนไม่รู้จะน้อยยังไง 



รู้ทั้งรู้ว่าพี่คนนี้ไม่ใช่คนพูดเยอะ



แต่มันก็ชวนอึดอัดนี่นา



ตั้งแต่เริ่มเรียนวันนี้ ความรู้สึกที่เกิดขึ้นคือคิดว่าตัวเองทำไม่ได้ มันก็ไม่เชิงหรอก...แค่ตัวอย่างที่เห็นนั้นมันดี ดูทำง่าย พอถึงเวลาตัวเองลงมือทำมันไม่ง่ายเลยซักนิด ทำซ้ำไปหลายรอบก็ได้มาแค่เสียงบอกให้แก้ คำชมน่ะไม่จำเป็นก็จริง แต่พอสมาธิเสียมันก็ทำอะไรผิดพลาดไปหมด



เหมือนเคย ยุนกิอ่านสีหน้าคนเก่งเสมอ



“ไม่ต้องทำหน้าแบบนั้น มันดีขึ้นถึงให้เปลี่ยน” เสียงแหบๆ พูดจบประโยคก็ลุกไปที่เคาท์เตอร์กลางร้าน ไม่รู้เหมือนกันว่าสั่งอะไร มองจากมุมนี้เสื้อตัวหลวมโพรกกับกางเกงพอดีตัวขาดๆ ทำให้เหมือนเด็กมัธยมต้นเสียมากกว่า ครู่เดียวก็เดินกลับมาทิ้งตัวนั่งข้างๆ เหมือนเดิม ไม่ลืมชะโงกว่าวาดถึงไหนแล้ว



“ปกติวาดกันกี่อันเหรอครับ”



หลอดถูกปล่อยออก ยุนกิเลียปากอย่างที่ติดเป็นนิสัย ขมวดคิ้วนิดหน่อยตอนนั่งระลึกชาติว่าตัวเองเคยทำอะไรไปแล้วบ้าง ท่าทางจะนานพอตัวถึงได้ดูเหมือนนั่งหลับหรืออะไรซักอย่าง “อ่า... ถ้าทรงกระบอก... แล้วแต่ บางคนแค่ห้าหกอันก็ผ่าน แต่พวกนี้จะใจเย็นมือเบาไม่ก็เคยเรียนมาแล้ว บางคนปาไปสามสิบเพราะสมาธิสั้น ส่วนมากจะสิบถึงสิบห้ามั้ง”



ส...สามสิบ



“แสดงว่าของผมคือปกติใช่มั้ยเนี่ย”



“อือ ประมาณนั้น บอกแล้วไงว่าของแบบนี้มันต้องค่อยๆ ฝึก ดูระยะยาวนู่น ถ้าเข้าใจหลักมันอะ ตอนสอบเอาอะไรมาตั้งก็วาดได้ทั้งนั้น” ตาตี่ๆ ปรือลงคล้ายจะหลับ ซึ่งไม่ลืมเคาะกระดานเขาอีกสองทีเป็นเชิงว่าน้ำหนักมือเข้มเกินไปอีกแล้ว “ทำไป ถ้าออกมาดีก็เปลี่ยนอันเร็ว”



ไม่กี่นาทีถัดมา ปังเย็นภูเขาไฟถูกวางลงกลางโต๊ะ แอ่งนมข้นหวานเยอะแบบที่เห็นก็แสบคอ ยุนกิเหลือบมองแววตาเหมือนเด็กลูกหมาเห็นขนมแล้วก็ส่ายหน้าอ่อนใจ จัดการตักแล้วป้อนให้ถึงปากพร้อมเอามือรองกันผงโอวัลตินร่วงเหมือนป้อนเด็ก เพราะถ้าปล่อยให้มันตักเองคงไม่ยอมวางช้อนง่ายๆ 



ก่อนหน้านี้ยังทำหน้าอมทุกข์เครียดเสียเต็มประดา สุดท้ายเด็กก็ยังเป็นเด็ก เอาขนมมาล่อนิดหน่อยก็กลับมาร่าเริงซะอย่างงั้น



ยืนยันว่าตอนนี้เขาไม่ได้ดุ



อาจจะจู้จี้ไปหน่อย แค่ไม่อยากปล่อยผ่านแล้วต้องคอยตามแก้ความเคยชินของคนคนนึงทีหลัง



ดู มันยังวาดทรงกรวยไม่เสร็จซักอัน แต่ปังภูเขาไฟหมดไปแล้วหนึ่งในสาม เคี้ยวหมดปุ๊ปก็มองหน้า กะพริบตาปริบๆ เหมือนขอข้าวกิน “หยุดอ้าปากเป็นลูกนกแล้วทำไป”



เลยเปลี่ยนเป็นยิ้มเขินๆ แทน เออดี...



ถึงคราวตัวเองกินบ้างก็ตักเข้าปากเคี้ยวตุ้ยๆ ไอ้ผงพวกนี้ค่อนข้างชวนสำลักนิดหน่อยแต่พอโอเค เทียบกันแล้วปังเย็นน้ำแดงกับนมข้นหวานคล่องคอกว่าเยอะ อดคิดไม่ได้ว่ามันคงกลายเป็นขนมที่เขาต้องกินไปทุกอาทิตย์ ซึ่งนั่นคงไม่ดีสำหรับสุขภาพตัวเองซักเท่าไหร่ 



คนตัวเล็กควานหาอะไรซักอย่างในกระเป๋า พอหยิบเจอขวดน้ำเปล่าก็ลุกเดินไปที่โต๊ะริมหน้าต่าง จัดการลองตั้งแล้วชะโงกซ้ายทีขวาที หรี่ตามองอีกสองสามวิค่อยลากสังขารตัวเองกลับมาหาน้อง 



“ตะกี้พี่ทำอะไรอะ”



“ดูแสง”



“…ครับ?”



“ถ้าจะหัดวาดจากของจริง ใช้แสงธรรมชาติจะเห็นด้านแสงกับเงาเหมือนที่วาดอยู่ แต่ถ้านั่งใช้ไฟของร้าน เห็นจานนี้มั้ยว่าแสงลงจากหลายทางทำให้ดูไม่ออก แถมเงามีหลายอัน งงตาย”



ถามว่าเข้าใจมั้ยก็ไม่ค่อย แต่ก็โอเค



“อ่า ครับ”



“แสดงว่าไม่เก็ท” ยุนกิหลุดหัวเราะ แก้มดันขึ้นจนตาหยี “ตอนวาดจะอธิบายอีกที แต่ริมหน้าต่างตรงนั้นพอได้อยู่ ต้องบอกพี่จินว่าขอจองไว้ล่ะมั้ง...” ประโยคหลังคล้ายจะบ่นกับตัวเองมากกว่าถึงได้หันมองไปทางเจ้าของร้าน “ตอนนี้ยังพอนั่งตามร้านได้อยู่หรอก แต่หลังจากนี้พี่อยากให้หาที่เป็นหลักเป็นแหล่งมากกว่า”



เหมือนโฮมเลสเลย



“ทำไมเหรอครับ”



“แรกๆ เราไม่มีทางวาดเสร็จภายในสามชั่วโมงหรอก ทีนี้ถ้าเปลี่ยนที่นั่งหรือเปลี่ยนเวลา แสงมันจะเปลี่ยน อาทิตย์ต่อมาก็จะงงแล้วลบแก้ลบแก้ทั้งวัน ตอนแรกถึงถามว่าไปคณะสะดวกมั้ย หรือจริงๆ จะไปหอพักพี่ก็ได้” พูดไปตักขนมปังยัดใส่ปากน้องไป ร้านนี้ไฟสว่างเหมาะกับการอ่านหนังสือก็จริงแต่กับการนั่งวาดรูปเนี่ยคนละเรื่อง คิดแล้วก็ปวดหัว มันไม่ใช่ว่าจะเอาหม้อไหกะละมังไปตั้งที่ไหนก็ได้แล้วชี้บอกให้วาดเสียหน่อย



ดูมัน เคี้ยวไปจ้องเขาตาแป๋วไป



จองกุกกลืนขนมปังลงคอ สีหน้าดูอิ่มจังตังค์อยู่ครบ ยิ้มแป้นจับดินสอท่าเหมือนเด็ก



“งั้นไปหอพักพี่ก็ได้มั้งครับ ห่างจากนี่นิดเดียวเอง”



ยุนกิเลิกคิ้ว “ไม่กลัว? แบบพี่หลอกไปปล้นไรงี้?”



“เด็กมัธยมที่ไหนเขาพกเงินเยอะๆ ครับ บัตรเอทีเอ็มผมก็ไม่พก ตังก็ไม่มี”



เออ ก็จริง



อีกอย่าง มันเอากระดานฟาดทีเดียวเขาว่าเขาสลบเหมือดไม่ต้องฟื้นอีกหลายชั่วโมง “โอเค งั้นค่อยตกลงกันอีกที เพราะต้องวาดอันนี้แล้วก็วงกลมให้รอดก่อน อย่าลืมอ่านวิชาสามัญด้วย”



ถ้าไปหอพักของเขาก็จะสะดวกเรื่องไม่ต้องเกรงใจอาจารย์หรือการใช้สถานที่ส่วนรวมของคณะ แถมยังสามารถจัดแสงจัดทุกอย่างได้ตามต้องการ ติดก็แค่อย่างเดียว...เขาไม่ได้สะดวกใจกับการให้คนนอกเข้ามาวุ่นวายกับพื้นที่ส่วนตัวมากขนาดนั้นหรอกนะ แม้เด็กนี่จะเรียบร้อย แต่ก็หมายความว่าต้องกลับไปจัดห้องให้เข้าที่เข้าทาง



ไหนจะต้องหาโต๊ะหาเก้าอี้มาตั้ง สารพัดอย่าง



กว่าจอนจองกุกจะได้หัดลงเงาวงกลมก็ปาไปสี่สิบนาทีสุดท้าย ระหว่างนั้นยังได้รับความเมตตาโดยคนแก่กว่าที่เห็นแล้วสงสารจนต้องหยิบดินสอกุดๆ มาเหลาให้จะได้ไม่ต้องเสียเวลาระหว่างชั่วโมงจ่ายเงินเรียน และนั่นมันเหมือนหายนะเพราะยากจนอยากจะร้องไห้ ต้องขอบคุณการอธิบายสั้นๆ กระชับที่เข้าใจง่ายของมินยุนกิที่ทำให้ออกมาสภาพดีว่าที่ควร 



ภาพลักษณ์ของยุนกิดูไม่เหมือนคนสอนใครได้ เพราะเจ้าตัวพูดน้อยต่อยหนักไม่ค่อยสุงสิงกับใครเท่าไหร่ ปริปากทีก็เข้าประเด็นตรงเผงไม่อ้อมค้อม แต่เอาเข้าจริงเวลาถามก็ค่อยๆตอบ ต้องอธิบายซ้ำก็ไม่ได้ดูหงุดหงิดอะไร ปัญหาอย่างเดียวคือบรรยากาศกดดันที่ลอยฟุ้งอยู่รอบๆ 



ไม่ด่า แต่ก็ไม่ชม 





ปกติเวลาเรียน ตาตี่ๆ นั่นจ้องอยู่ที่สมุดโน้ต มือจับปากกาลายคุมะมงเขียนนู่นนี่นั่นเต็มไปหมด ต่อให้ไม่ได้มองก็ยังกดดันนิดหน่อยอยู่ดี ซึ่งนั่นดีแล้วเพราะเขาไม่ชอบให้คนมาจ้องเท่าไหร่



พี่ติววาดกระต่ายตัวเดิมลงไปกลางกระดาษแล้วดึงออก มือซ้ายจับกระดาน มือขวาคว้าเมจิกมาแล้วเอาปากคาบปลอกออกเพื่อเขียนการบ้านลงบนแผ่นใหม่ สีหน้านิ่งจนคนมองชักจะใจไม่ดี โดนขู่มาหลายรอบว่าการบ้านเยอะ ถึงจะโดนปลอบใจตามว่าถ้าตั้งใจเรียนจะโอเคก็เหอะ



“โอเค... การบ้านของวันนี้”



อีกครั้งที่ต้องกลืนน้ำลายเอื๊อก



“หนึ่ง เหลาดินสอเหมือนเดิม...”



“สอง ขอทรงกระบอก กรวย วงกลม ลงเงา อย่างละสิบ แบ่งส่งครึ่งนึงวันอังคาร ย้ำอีกรอบ ห้ามลืมน้ำหนักกลาง”



ขอบคุณพระเจ้าที่ไม่ใช่อย่างละสามสิบสี่สิบเหมือนคราวก่อน



จองกุกหลุดถอนหายใจออกมา ก่อนจะตีเนียนนั่งหลังตึงตัวตรงทำเป็นไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทั้งที่ร้อนๆ หนาวๆ กับการเหยียดยิ้มของพี่จนหายใจไม่ทั่วท้อง เหงื่อแตกนิดหน่อยพอเป็นพิธี



“สาม เอากระดาษแผ่นนี้ไป” แฟ้มใสแบบแข็งอย่างดีสำหรับเก็บกระดาษขนาดเอสามถูกยื่นมาให้ พอแงะออกมาถึงเห็นว่าเป็นรูปของทรงเรขาคณิตอย่างสี่เหลี่ยม วงกลม กรวย ทรงกระบอก จัดวางทับกันแบ่งระยะหน้ากลางหลัง ลงแสงเงาไล่น้ำหนักเสียเรียบร้อย เห็นก็พอจะรู้ว่าพี่ยุนกิคงนั่งวาดเองเพราะลายเส้นเหมือนกับที่ทำเป็นตัวอย่างให้ดูเป๊ะๆ “ขยายมาลงกระดาษของเรา วันอังคารอย่างน้อยต้องร่างโครงเสร็จ แต่เริ่มลงเงาเลยก็ดี”



การอ้าปากค้างมาแทนคำพูดตอบรับ



“แล้ววาดยังไง...”



หมายถึง วาดเดี่ยวๆ ก็พอจะนึกออก แต่นี่เล่นสี่อันรวมอยู่ในรูปเดียว



เริ่มไม่ถูก



ยุนกิเปิดสมุดโน้ตของตัวเองมาขีดเส้นกรอบเป็นแผ่นกระดาษ ขีดวาดให้ดูตามลำดับ “กะคร่าวๆ ก่อนว่าขนาดรูปทั้งหมดประมาณไหนแล้วค่อยเริ่ม เช่น... กรวยสูงครึ่งนึงของรูป ก็วาดลงไปก่อน ละที่เหลือก็ทาบๆ เอาจากไอ้กรวยอันนี้ เช่นฐานกว้างเท่าเส้นผ่านศูนย์กลางวงกลม ส่วนสูงเท่าสี่เหลี่ยม ค่อยๆ เทียบไป”



“เอาดินสอวัด ใช้นิ้วโป้งกับนิ้วชี้คีบแท่งไว้ ทาบลงกระดาษ เริ่มจากปลายไส้ดินสอยาวถึงเท่าไหร่ก็เอานิ้วโป้งจิกตรงแท่งเอาไว้ แบบนี้” มือขวาถูกคว้าไปให้จับดินสอ วางทาบลงกับกระดาษ วัดตรงนู้นทีตรงนี้ที “เวลาแบ่งครึ่งก็ใช้วิธีนี้ จิ้มเอาไว้ก่อนฝั่งนึง แล้ววัด กลับไปจิ้มอีกฝั่งจะได้เท่ากัน”



ไม่รู้ว่าคนอื่นสอนแบบนี้รึเปล่า หมายถึงจับมือสอนน่ะ... คือมันทำให้เข้าใจเร็วขึ้นก็ใช่ เพราะจะรู้ทันทีว่าต้องทำยังไงหรือลงน้ำหนักเท่าไหร่ แต่พอนึกไปนึกมามันก็น่าขนลุกหน่อยๆ เหมือนกันเวลาโดนนั่งจนตัวแทบจะซ้อนกัน มือก็สั่นแล้วสั่นอีก ครั้งแรกไม่กล้าหายใจด้วยซ้ำ ตอนนี้เริ่มจะชินหน่อยๆ แล้ว



อย่างแรกต้องตอบคุณตัวเองที่ขอพี่ติวเป็นผู้ชาย อย่างสองคือพี่ยุนกิที่ดูไม่สนใจอะไรกับโลกใบนี้ ไม่ถามด้วยซ้ำเพราะเล่นคว้าหมับเลย จับลากปื้ดๆ ไม่กี่วิก็ปล่อย พอคนสอนไม่สนใจเขาก็ไม่ได้รู้สึกเกร็งตามไปด้วย 



หรืออีกส่วนอาจเพราะพี่คนนี้ตัวเล็กจนไม่รู้สึกน่าขนลุกอะไร ...ไม่ถูกคุกคาม? ฟังดูน่ากลัวไปรึเปล่านะ



“อ่า...”



ที่แน่ๆ ตอนนี้สมองโอเวอร์โหลดแล้ว



เลยหยิบโคลอนรสช็อกโกแลตเข้าปากแทน จังหวะเดียวกับคนสอนเงยหน้ามอง “งงรึเปล่า? พี่ไม่ค่อยอยากให้ใช้ไม้บรรทัดเท่าไหร่”



“ไม่ครับ พอเข้าใจอยู่”



“งงตรงไหนก็ถามแล้วกัน อันนี้ให้ไปลองทำดูก่อน พังก็พังเพราะยังไม่สอน” ยุนกิหันกลับไปเก็บของทั้งหมดลงกระเป๋า อดคิดไม่ได้ว่าในบรรดาทั้งหมด จองกุกคงเป็นเด็กที่มีปัญหาน้อยเป็นอันดับต้นๆ นอกจากตั้งใจแล้วยังมาแบบเด๋อๆ ไม่มีความรู้หรืออีโก้อะไรให้เหนื่อยใจซักนิด





แค่แดกดุไปหน่อย 



อันที่จริงก็ไม่หน่อย คนอะไรมันจะแทะทุกอย่างขนาดนี้วะ



“วันนี้เท่านี้แหละ ไปเร็วเหมือนกันนะเนี่ย” 



รอยยิ้มกว้างๆ โชว์เหงือกคลี่ออกเป็นครั้งแรกของวัน ท่าทางพออกพอใจทำให้คนมองคลายความกังวลออกไปได้บ้าง พอเห็นพี่ติวเก็บของก็รีบหยิบกระเป๋าเงินออกมาแล้วจ่ายค่าเรียนให้เรียบร้อย งวดนี้ไม่ลืมตามติดเป็นวิญญาณร้ายไปจ่ายเงินส่วนของตัวเองที่เคาท์เตอร์ 



ระหว่างเดินออกจากร้าน จองกุกกลืนน้ำลายไปอึกใหญ่ อ้าปากค้างไว้เหมือนจะพูดอะไรบางอย่าง



“...พี่ยุนกิ”



“ว่า?”



“ตอนนี้พี่ว่างรึเปล่าครับ” 



พี่ตัวน้อยขมวดคิ้ว ปากยู่ขึ้นนิดหน่อย “เดี๋ยวต้องไปคุยงานกับอาจารย์ที่คณะ มีอะไรรึเปล่า”



“อ่อ เปล่าครับ คิดอยู่ว่าอยากเพิ่มเวลาเรียน” ทุกวันนี้นั่งวาดไปกินไปสามชั่วโมงเหมือนจะไม่พอเท่าไหร่ ส่วนหนึ่งอาจเพราะตอนนี้เป็นช่วงปิดเทอม เลยเกิดความคิดที่ว่าอยากรีบๆ เรียนรีบเก็บความรู้เอาไว้เยอะๆ ก่อนจะหัวหมุนนั่งทำการบ้านวิชาอื่น อีกอย่างที่เรียนอยู่มันแค่วาดเส้นตัวเดียว ยังมีสกิลตัวอื่นที่ต้องฝึกด้วย



แต่โดนเขกหัวซะงั้น



“ใจร้อนว่ะ”



“อ้าว ก็ช่วงนี้ผมปิดเทอมอะ” เด็กกระต่ายหน้าเหวอ หยุดเดินหลังผ่านประตูร้านออกมาได้ไม่กี่ก้าว เดือดร้อนถึงคนพี่ต้องมายืนอธิบาย นึกย้อนไปถึงตัวเองสมัยนั้นว่าระบบความคิดเป็นแบบไหน อะไรรู้อะไรไม่รู้ ถึงจะนานแล้วแต่ก็พอจำได้ลางๆ 



“เออเข้าใจ แต่บางเรื่องลองผิดลองถูกเองมันอาจจะได้ผลอีกแบบก็ได้นะ”



“…ครับ?”



“ขยันอยากเรียนมันก็ดี แต่ถ้าเอาเวลาไปนั่งดูงานศิลปินคนอื่น หรือลองงมฝึกเอง วาดอะไรที่อยากวาดก็ดี ยิ่งเห็นเยอะยิ่งมีตัวอย่างเยอะ พี่ก็ไม่ได้เก่งขนาดสอนได้ทั้งหมด”



นี่ปูทางจนแทบจะบังคับแล้วนะ



แต่เหมือนตาแป๋วๆ นั่นจะใสจนไม่เข้าใจอะไรซักอย่าง เลยเผลอยกมือขึ้นมาเกาแก้มไปพยายามอธิบายไป คิดไม่ตกว่าต้องพูดยังไงให้คนเริ่มเรียนเข้าใจดี ภาษาเฉพาะทางไปก็ไม่ได้ ประดิษฐ์มากก็เขินตัวเอง “เอ่อ ไงดี คือถ้าเราฟังแต่จากพี่ เราจะรู้แค่นี้ แต่ถ้าเราไปเดินหอศิลป์หรือเสิร์จหางานคนอื่นก็จะได้เปิดหูเปิดตา รู้ว่ามีงานแนวไหนบ้าง หาว่าตัวเองชอบอะไร น่าจะมีประโยชน์เหมือนกัน” 



คนฟังนิ่งไป ท่าทางจะเริ่มมีภาพในหัวขึ้นมานิดหน่อย



ย้ำว่าแค่นิดหน่อย เพราะนิ่งไปห้าวิก็กลับมาตาใสเหมือนเดิม



“งั้นพี่ไปกับผมไม่ได้เหรอ”



โอ้โห ชิบหายละ



เก่งเวอร์ สอนทุกวิชา พาไปทัศนศึกษา พ่วงโปรโมชั่นป้อนข้าวป้อนน้ำ “พี่ไม่ใช่ครูแนะแนวปะวะ”



“ก็ต้องไม่ใช่สิครับ วิชาแนะแนวที่ไหนสอนศิลปะได้”



ฟังแล้วรู้สึกแปลกๆ แต่ก็ตัดสินใจเบี่ยงตัวหลบไปติดกำแพงร้านไม่ให้ขวางหน้าประตู 



ขอถอนคำพูดที่บอกว่าเด็กนี่สอนง่าย ไอ้ที่สวนมาตะกี้มันตั้งใจกวนตีนรึเปล่าก็ไม่มั่นใจ แต่สีหน้าหงอยๆ เหมือนโดนดุนั่นชัดเสียยิ่งกว่าชัด มันอยู่ม.ห้าแล้วนะไม่ใช่ป.ห้า ถึงต้องมีผู้ปกครองจูงมือเดินไปไหนมาไหน “เฮ้ย ไปเองดิ หอศิลป์ติดรถไฟฟ้าเยอะแยะ ห้องสมุดก็มีตั้งหลายที่”



กับเด็กคนเก่าก็ใช่ว่าจะไม่เคยพาไป เพราะว่ากันตามตรงนี่ก็เป็นเรื่องสำคัญของคนคิดจะเรียนด้านนี้ แค่รู้สึกเหมือนตัวเองเลี้ยงลูกเลี้ยงหลาน บางทีถ้าเป็นเด็กที่เกเรหน่อยหรือมีความดื้อจนอยากตบหัวสั่งสอนคงจะดีกว่านี้ เพราะการปฏิเสธแบบไม่ต้องรักษาน้ำใจมันทำง่ายกว่ารับมือเด็กเชื่องๆ



เอากีฮยอนกลับมาสอนได้มั้ย รายนั้นอะชอบนักแหละตระเวนเที่ยว



“แต่ผมไปเองก็ยืนงงๆ ไม่รู้เรื่องอยู่ดี”



เหตุผลนี้มันก็ใช่... เด็กส่วนมากไปยืนมองรูป ไม่เข้าใจว่าสิ่งนี้คืออะไร มีความหมายอะไรบนโลกใบนี้ แล้วก็จะสะพายกระเป๋ากลับบ้านแบบไม่ได้รู้อะไรมากขึ้นซักอย่าง 



ยุนกิเอียงคอ ปั้นหน้าหาเรื่อง มือสอดเข้ากระเป๋ากางเกงแบบสวมวิญญาณจิ๊กโก๋หน้าปากซอย อีกนิดจะเหมือนดักตีหัวอริข้างโรงเรียนแล้ว “พี่ใจดีเกินไปเหรอถึงได้เริ่มงอแง? หัดดูหัดอ่านป้าย เอาแค่เทคนิคกับสไตล์งานก็ได้”



เอาดิ หงอยกว่าเดิมอีก “ขอโทษครับ...”



ยุนกิถอนหายใจ ไอ้เด็กโข่งนี่ตัวสูงกว่าเขา แต่เล่นยืนก้มหน้ากอดกระดานแนบตัวจนมองไม่เห็นอะไรเลย บรรยากาศเศร้าสลดเหมือนทำขนมในมือหล่นหมดทั้งห่อไงงั้น 



“กลับไปได้แล้ว พี่ต้องไปคุยงานต่อ”



“ครับ... สวัสดีครับ”



มันเดินคอตกกลับไปทางสถานีรถไฟฟ้า 



สุดท้ายเขาก็ถอนหายใจอีกรอบ งวดนี้หมดปอดจนไม่รู้จะหมดยังไง



เกลียดเด็กจริงๆ



“พรุ่งนี้พี่ไม่ว่าง เสาร์หน้าก่อนเริ่มเรียนก็แล้วกัน”



จอนจองกุกดีดตัวขึ้นมาจนตรงหลังเผง หันขวับแววตาสดใสเป็นประกายเหมือนตอนเห็นขนมมาวางบนโต๊ะ ก่อนจะคลี่ยิ้มกว้างที่สุดตั้งแต่เจอมันมาสามครั้ง ถ้าเจ้าเด็กนี่เป็นหมา ไมต้องสงสัยเลยว่าต้องหูตั้งหางกระดิก วิ่งแถ่ดๆ พุ่งตรงมาหาเจ้าของ กระโจนจนล้มก้นจ้ำเบ้า



เออว่ะ เพิ่งเจอแค่สามครั้งจำเป็นต้องตามใจกันขนาดนี้เลยเหรอ 



“ขอบคุณครับ!”



ไม่ดิ ไม่ได้ตามใจหรอก



ก็แค่อยากไปดูนิทรรศการใหม่พอดี





เรียนครั้งที่ 3

- วันนี้เป็นปังเย็นภูเขาไฟ ≖‿≖

- ห้ามกดเส้นเข้ม ดินสอทู่เร็วแถมลบยาก

- ลงเงาวงกลมยากที่สุด

- เทียบขนาดรูปสนุกดี

- พี่ยุนกิจะพาไปหอศิลป์ด้วย





2nd - ลงเงาทรงกระบอก/กรวย/วงกลม

- ให้การบ้านเรขาคณิต

- มือเบากว่าเดิมนิดหน่อย แต่ยังหนักอยู่ ขาดน้ำหนักกลางทุกอัน

- เริ่มโวยวาย

- เสาร์หน้าพาเด็กอนุบาลไปหอศิลป์



∞  ∞  ∞





วิชาการเป็นสิ่งที่เขาไม่ชอบเท่าไหร่ มันวุ่นวายน่ารำคาญ โดยเฉพาะวิชาภาษาอังกฤษที่จะพูดฟังอ่านเชียนก็ไม่รู้เรื่องซักทาง พอรู้ตัวว่าไปไม่รอดก็เลยตัดสินใจลงเรียนพิเศษวิชานี้เพิ่ม ต่อให้จะเกลียดเข้ากระดูกดำขนาดไหนก็รู้ตัวว่าจำเป็นต้องใช้มันสำหรับการสอบเข้ามหาวิทยาลัย เพราะงั้นช่วงปิดเทอมเล็กนี่ เวลาส่วนใหญ่จะหมดไปกับการเรียนกับอ่านหนังสือ



ส่วนการบ้านจากพี่ยุนกิ นับจริงๆ ก็ไม่ได้เยอะขนาดนั้น อาจเพราะช่วงนี้ยังปิดเทอม ไม่ก็เขาไม่ดื้อไม่ซน แบ่งทำวันละนิดละหน่อยไม่นานก็เสร็จสมบูรณ์ นับดูแล้วถ้าตั้งใจสุดๆ เก็บให้เนี๊ยบก็ประมาณวันละหนึ่งชั่วโมง ไม่มากเลยซักนิด



เวลาที่เหลือน่ะเหรอ



สายตาจับจ้องไปที่จอคอมพิวเตอร์ ตอนนี้คือเย็นวันอังคาร การบ้านน่ะเสร็จเรียบร้อยแล้วแต่เพื่อนชวนเล่นตั้งแต่ห้าโมงเย็นเลยยังไม่ได้ส่งให้พี่ติวดู อย่างไรเสียเส้นตายก็คือเที่ยงคืน จอนจองกุกถึงได้ชะล่าใจ รู้ตัวอีกทีเข็มนาฬิกาก็บอกเวลาสามทุ่มตรง แถมไม่ได้รู้เพราะนึกออกว่าต้องส่งงาน



แต่เพราะโทรศัพท์ดังต่างหาก



พอเห็นชื่อคนโทรก็ช็อกตาตั้ง แทบจะพนมมือก่อนรับสายอยู่แล้ว



“ครับพี่”



‘จะส่งการบ้านกี่โมง วันนี้พี่ว่าจะนอนเร็ว’ คงง่วงจริงอย่างที่ว่า เพราะเสียงงัวเงียจนอู้อี้ฟังแทบไม่รู้เรื่อง



“ผมทำเสร็จแล้วแต่ลืมครับ จะถ่ายส่งตอนนี้เลย” ตอบคนปลายสายไปด้วยหยิบกระดานออกมาวางไปด้วย รื้อเอาส่วนที่ทำเสร็จแล้วมาวางแผ่ไว้ กะว่าวางสายปุ๊ปจะกดถ่ายแล้วส่งภายในสิบวิ



‘โอเค’



“ปกติพี่โทรตามเด็กทุกคนเลยรึเปล่า”



ปลายสายเงียบไปนิดหน่อย ก่อนจะตอบกลับมาเบาเสียยิ่งกว่าเบา ปิดด้วยหาวอีกรอบ ‘เฉพาะคนที่น่าจะส่งแต่ไม่ส่ง’



“งั้นผมวางสายก่อนนะครับ”



‘อือ...’



แม้รูปจะส่งไปแล้ว แถมยังขึ้นว่าอ่านเรียบร้อย แต่ใช้เวลาเป็นนาทีกว่าอีกคนจะพิมพ์อะไรตอบกลับมา เท่าที่นึกคือยุนกิจะเช็คเฉยๆ ว่าทำรึยัง ตามด้วยสิ่งที่ต้องแก้เล็กน้อย ส่วนรายละเอียดยิบย่อยอย่างรูปไหนดีรูปไหนขาดอะไรจะไปแก้ให้อีกทีตอนเรียนครั้งถัดไป งวดก่อนเขาได้รับคำตอบสั้นๆ แค่ว่า ‘โอเค’ ก็โล่งใจจนทิ้งตัวลงนอน



ที่ฝั่งนั้นค่อนข้างจริงจังกับการแบ่งการบ้านส่งเป็นสองงวดนั่นเขาก็เคยถาม ได้คำตอบกลับมาว่าถ้าดองไว้เผาส่งวันท้ายๆ จะออกมาไม่ดี แล้วไม่ได้ประโยชน์อะไรจากมันเท่าที่ควร อีกอย่างช่วงที่เพิ่งเริ่มจับอะไรก็ไม่คุ้นมือไปหมด ทำทุกวันให้คุ้นไว้จะได้คล่องไวๆ



ติดที่งวดนี้



การตรวจงาน ดันมีประโยคอื่นแถมมาด้วยซะงั้น



‘อย่าเล่นโอเวอร์วอชหนักนักล่ะ เห็นมาหลายชั่วโมงแล้ว’



“เชี่ย!” เป็นจองกุกเองที่เผลอตัวอุทานออกมาเสียดังลั่น รีบหันมองซ้ายทีขวาทีเหมือนกลัวจะมีใครแอบติดกล้องวงจรปิดไว้ในห้องนอน พอตั้งสติได้ก็รีบพิมพ์ตอบกลับไปทั้งที่ยังไม่ค่อยไหว มือสั่นนิดหน่อยเหมือนโดนผู้ปกครองจับได้ว่าโดดเรียนแถมไม่ยอมทำการบ้าน



‘พี่รู้ได้ไงอะ’



‘อ้าว ใช่จริงด้วย คือชื่อJJK97ปะ’



ชัดเลย



‘เพื่อนพี่มันเล่นกับเราอยู่อะ คนที่ตอนแรกจะสอนนั่นแหละ นี่มานอนห้องมันเลยเห็นพอดี’



จู่ๆ เหงื่อก็แตก ขอบคุณตัวเองที่วันนี้รู้สึกขี้เกียจพูดเลยไม่ค่อยเปิดไมค์เท่าไหร่ ถ้าเป็นปกติก็จะมีโวยวายบ้างหรือหลุดสบถอะไรออกมาตามประสาผู้ชายเล่นเกมแล้วหัวร้อน โชคดีที่สี่ชั่วโมงที่ผ่านมาเล่นแบบราบรื่นมีแค่คุยเป็นพิธี คาดว่ายุนกิคงจำเสียงได้ล่ะมั้ง



…บางทีอาจจะต้องไปทำบุญ



กลัวกว่าแม่เปิดประตูเข้าห้องอีกนะตะกี้



จองกุกพิมพ์ตอบรับพร้อมส่งสติ๊กเกอร์เหงื่อแตกกลับไป รีบวางมือถือแล้วกดออกจากเกมแบบไม่สนใจอะไรใดใดแล้ว กะว่าจะอ่านหนังสืออีกนิดหน่อยก่อนเข้านอน ติดที่โทรศัพท์ดันสั่นขึ้นมาพร้อมข้อความจากพี่ติวคนเดิม



ตากลมๆ แอบเหลือบดู



‘เข้าใจว่ามันก็ต้องผ่อนคลายบ้าง ยังไงก็ทำการบ้านเสร็จแล้ว’

‘แต่นั่งเล่นได้ตั้งสี่ชั่วโมง พี่ว่าให้การบ้านเพิ่มดีกว่า’

‘mYoongi. sent you a photo.’

‘เอาไปร่างโครงมา ส่งวันศุกร์’



ชิบหายแล้ว



...ทำใจซักชั่วโมงค่อยเปิดดูก็แล้วกัน



‘ไม่ต้องเนียนไม่อ่าน’



พี่ครับ ผมผิดไปแล้ว






ø



ปลอบขวัญน้องได้ที่ : #พี่ติวยุนกิ

(พิยังคงตามติด)





ในที่สุดตอนหน้าจะมีเรื่องนอกจากติว!!!! ผ่าง

หลังจากนี้จะไม่ค่อยว่างเท่าไหร่ เวลาอัพไม่แน่นอน แต่จะพยายามไม่เกินสัปดาห์ต่อตอน

เลยจะถามว่า อยากให้อัพทีละ50% หรือรอครบก่อนค่อยลงดีคะ


ขอบคุณสำหรับทุกคอมเม้นต์หรือเล่นในแท็กค่า ในจอยด้วยยย TvT 

อ่านแล้วมุมิระริกระรี้บอกไม่ถูก5555 แฮปปี้ดี๊ด๊า



23 SEP 2017

#พี่ติวยุนกิ

@n_nerrr







ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 171 ครั้ง

870 ความคิดเห็น

  1. #862 zxcvbnmm (@croseloveyesung) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2562 / 04:09
    น่ารักมาก
    #862
    0
  2. #831 Mint S (@siri-ch36) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 7 มีนาคม 2562 / 18:53
    จองกุกน่ารักมากกกก เจ้าเด็กกระต่ายเอ๊ยยย
    #831
    0
  3. #794 aqua11 (@aqua11) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2561 / 20:11
    ตอนนี้ขำน้องมากเลยค่ะ เริ่มงอแง แถมยังโดนสั่งการบ้านเพิ่มอีก 555555
    /เราจะเชื่อพี่ค่ะว่าไม่ได้ตามใจน้อง แค่อยากไปเดินดูงานใหม่ๆ เนอะ ;)
    #794
    0
  4. #754 Mew (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2561 / 11:27
    ชอบพี่ติวแบบยุนกิจังเลยอ่ะ จองกุก เริ่มงอแงแล้ว
    #754
    0
  5. #701 prawarin_png (@prawarin_png) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 30 มีนาคม 2561 / 09:22
    น้องเริ่มโวยวาย เริ่มเอาเเต่ใจ แต่พี่ยุนกิก็ตามใจน้อง มุ้งมิ้งมุ้งมิ้ง;-;
    #701
    0
  6. #676 lookpangg (@lookpangg) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 21 มีนาคม 2561 / 10:20
    สงสารน้อง555555555
    #676
    0
  7. วันที่ 13 มีนาคม 2561 / 16:06
    ตกใจนึกว่าพี่ยุนกิกก็เล่นโอเวอร์วอช5555 นี่พี่ติวเป็นทุกอย่างให้น้องตุ่ยเลยนะ. ทั้วติว ทั้งป้อนหนม พาไปเที่ยว อห คราวหน้าก็จะไปติวที่ห้องพี่เขาแล้วป้ะ หใเาสฟงฟงดนนฟงวหวหหงวกาเพรนหวสแทพีนไววดดม
    #620
    0
  8. #612 min'cartoon (@Cartoon_MinSuga) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 6 มีนาคม 2561 / 03:10
    จองกุกกอนเก่งเหมือนตัวจริงๆเลย555555
    พี่ยุนกิดุนะแต่ก็เอาใจน้องจนถึงขนาดป้อนขนมป้อนน้ำเลย

    น่ารักกกกกก
    #612
    0
  9. #562 etistz (@punfernn) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 2 มีนาคม 2561 / 23:44
    เอ็นดูลูกกกกก ฮืออออออ ไปค่ะ พี่เค้าจะพาหนูไปหอศิลป์แล้ว
    #562
    0
  10. #555 Mellow_quinn (@Mellow_quinn) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 1 มีนาคม 2561 / 21:17
    ยิ่งอ่านยิ่งเอ็นดู❤️😂
    #555
    0
  11. #548 aImma98 (@aImma98) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 1 มีนาคม 2561 / 11:24
    เอ็นดูกุกอ่าาาา อะไรจะกลัวพี่เค้าขนาดนั้นนนน พี่กินี่เหมือนจะโหดแต่โครตตามใจเลย 555
    #548
    0
  12. #543 shierichi (@shierichi) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2561 / 01:15
    เอ็นดูหนู เราเดาถูกด้วยอ่ะว่าพี่กีนี่สายเกม ค่ะ ถ้าพี่แกมาติวน้องแทนนี่เชื่อว่าชวนกันเล่นแน่นอน5555
    #543
    0
  13. #536 ilyyy (@krinigt88) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2561 / 23:41
    กด 97 เป็นกำลังให้น้องด้วยค่ะ 55555555555555 พนมมือตามน้องเรยตอนที่พี่ยุนกิส่งข้อความมา นั่นคนหรือกล้องวงจรปิดคะ ทำไมรู้ขนาดเน้~ โดนการบ้านเพิ่มเลยว้ายสมน้ำหน้า (เดี๋ยวๆตกลงนี่ฝ่ายไหน)
    #536
    0
  14. #526 ilovehc (@kapokdekd) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2561 / 22:47
    ดีเทลน่ารักมากเลย
    #526
    0
  15. #429 SUGA's (@smoky-girl) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2561 / 15:07

    ยิ่งอ่านก็ยิ่งชอบสไตล์การสอนของมินยุนกิ เข้มงวดแต่ก็พร้อมจะโอนอ่อนถ้าไม่ได้ทำให้เสียการเรียนการสอน
    เข้าใจละว่าทำไมถึงแบ่งให้น้องส่งงานสองครั้ง สมกับเป็นพี่ติวสุดโหดที่คุ้มค่าถ้าจะเรียนด้วย ละเอียดรอบคอบ
    ถ้าให้ส่งรอบเดียว สมมติงานออกมาไม่ดีก็เสียเวลาแก้ในชั่วโมงเรียนนาน รังแต่จะยืดเยื้อเวลาไปอีก
    สู้ให้มีการส่งรอบแรกพร้อมคอมเม้นท์ จะได้แก้ไข ทำความเข้าใจได้อีกรอบ ทำให้ได้ฝึกมือบ่อยๆด้วย
    และยังคงคอนเส็ปต์พี่เลี้ยงเด็กเช่นเคยด้วยการขนขนมมาเต็มกระบะ เลี้ยงเด็กก็ต้องล่อด้วยขนมแหละพิเนอะ คิ
    เข้าใจจองกุกเลยว่าทำไมเรียนครั้งที่สองถึงกดดัน ก็คราวที่แล้วมาลากเส้นกับขึ้นโครงเฉยๆ (ถึงจะไม่ได้ง่ายก็เถอะ)
    แต่วันนี้เริ่มเข้าสู่โหมดของจริงละ พี่ติวก็เหมือนจะรู้อยู่แล้วว่าต้องเกิดสภาวะหงุดหงิดและกดดันกับเด็กติวขึ้นมา
    แล้วถึงแม้ว่าจะค่อยพูดค่อยจา สอนทีละสเต็ปอย่างใจเย็น แต่นิสัยส่วนตัวก็ไม่ใช่คนที่จะพูดมากเป็นทุนเดิม
    ก็แสดงออกทางการกระทำแทน เพราะฉะนั้นขนมนมเนยที่เตรียมไว้ก็เพื่อฉุดอารมณ์ดิ่งของน้องให้ดีขึ้นด้วยแหละ
    วันนี้เป็นปังเย็นภูเขาไฟ งู้ยยยยยยยยย การป้อนข้าวป้อนน้ำเด็กอนุบาลยังคงเป็นโมเม้นท์ที่ดีต่อใจเหมือนเช่นเคย
    ถึงแม้ส่วนหนึ่งที่ทำไปเพราะรู้ว่าอีกฝ่ายจะไม่ยอมวางช้อนง่ายๆ เหมือนปังเย็นน้ำแดงคราวก่อนนั่น 555555555555
    แดกดุอย่างที่พิเขาว่าจริงๆ กวาดล้างทุกอย่างที่ขวางหน้า วัยกำลังกินกำลังนอนก็แบบนี้แหละเนอะ *หอมหัว*
    นึกภาพจองกุกอ้าปากพร้อมกระพริบตาปริบๆเป็นลูกนกตัวน้อยซุกอยู่ในรังรอให้พิป้อนแล้วนั่ลลั๊กกกกกกกกกก ><
    แต่เรารู้ว่านายชอบ ใช่ไหมจองกุกอา ทำมาเป็นหน้าซื่อตาใส พอพิเขาใจดีด้วยหน่อยก็ได้ใจ เอาใหญ่เลยทีนี้

    เอาใหญ่ขั้นแรกได้ ก็ต้องมีพัฒนาการขั้นต่อไป นอกจากจะเป็นพี่ติวที่พ่วงโปรโมชั่นป้อนข้าวป้อนน้ำ
    คราวนี้ก็ถึงเวลากระเตงลูกน้อยออกไปเปิดหูเปิดตาทัศนศึกษาแล้วจ้า 555555555555555555555555555555555
    ขำพิ คิดว่าการสวมองค์เป็นจิ๊กโก๋จะทำให้ชนะน้องหรือจ๊ะ ไม่รู้สินะคะว่าเด็กติวพิความจริงแล้วมันคือผีร้าย
    ถ้ามองเผินๆนี่คงคิดว่าพิคุมน้องตลอด ถ้าเรื่องเรียนนี่ก็ใช่ไม่เถียง แต่นอกเหนือจากนั้นล่ะก็นะ โฮะๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
    เด็กนี่มันฉลาด เอาความใจดีของพิกับความหน้าซื่อตาใสไร้เดียงสาน่าเอ็นดูของตัวเองมาใช้ให้เกิดประโยชน์
    ท่าทีเด็กมันหงอยแล้วยืนก้มหน้าก้มตากอดกระดานแนบตัวพาบรรยากาศให้คล้อยตามความเศร้าสลดนี่มันบั่บบบบ
    *ทิ้งงานทิ้งการทุกอย่างที่ทำอยู่ตอนนี้แล้วออกไปนั่งเรือด่วน ต่อรถเมล์ ต่อรถไฟฟ้าเพื่อไปโอ๋น้องที่ร้าน JINJIN*
    เรารู้ววววววเราเห็นนนนน ไม่ใช่ว่าน้องเสแสร้งแกล้งทำหรอกนะ ทุกอย่างจองกุกแสดงออกมาด้วยความจริงใจทั้งนั้น
    แต่พอรู้ว่ามินยุนกิไม่ใช่คนที่เข้าถึงยากอย่างที่เห็น ได้สัมผัสมุมใจดีของคนเป็นพิมาตลอดการเรียนทั้งสองครั้ง
    ก็ทำให้ตัวเองผ่อนคลาย ไม่กลัวที่จะแสดงตัวตน เผยนิสัยความเป็นน้องเล็กของบ้านที่อยากให้คนตามใจออกมา
    แล้วน้องก็รู้ดีว่าไม่มีใครจะต้านทานพลังอำนาจของตัวเองได้ด้วย เป็นไงล่ะ สุดท้ายก็ลงเอยอย่างที่ควรจะเป็น ฮี่~
    ถ้าเราเป็นยุนกิ เราก็คงปฏิเสธไม่ลง เด็กมันน่ารักขนาดนี้แถมไม่เคยเกเร สอนอะไรก็ตั้งอกตั้งใจ เชื่อฟังเสมอ
    ถือซะว่าให้รางวัลเด็กดีก็แล้วกัน ยอมทั้งที่ก็ไม่เข้าใจเลยสักนิดว่าเพิ่งเจอกันแค่สามครั้งต้องตามใจขนาดนี้เลยเหรอ
    แต่แลกกับการที่ได้เห็นแววตาสดใสเป็นประกายของจองกุกมองกลับมาหลังจากตกลงว่าจะพาไปหอศิลป์ก็คุ้มค่า :)

    ว้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย บันเทิงกับความแจ็กพ๊อตของจองกุกมาก เล่มเกมส์อยู่ดีๆก็มีเสียงสวรรค์บัญชา
    โดนให้การบ้านเลยน้องจ๋า คนพิก็รู้ทันน้องอีก ไม่ต้องเนียนไม่อ่าน ฮืออออออ น่ารักมากเลยค่ะ

    บันทึกการเรียนครั้งที่ 3 น่าร้ากกเหมือนเดิม บันทึกข้อแรกเป็นของกินอย่างปังเย็นภูเข้าไฟสมกับเป็นเด็กแดกดุ ก๊าก
    ดูเอนจอยกับการเรียนมากขึ้น ปิดท้ายด้วยพี่ยุนกิจะพาไปหอศิลป์ด้วย น้องจ๋าตื่นเต้นไหมคับๆๆๆ
    ส่วนบันทึกการสอนของพี่ติวน้านนน ข้อแรกๆก็ทั่วไปนะ แต่พอเจอข้อที่สามน้านนนนนน ...

    เริ่มโวยวาย

    เริ่มโวยวายยย

    เริ่มโวยวายยยยยย

    เริ่มโวยว๊ายยยยยยยยยยยยยยยย

    กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด แงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง๊ นี่มันบันทึกพัฒนาการของลูกน้อยล้าวววววว
    แบบวันนี้นะ น้องเริ่มโวยวายแล้วน้า 
    ต่อไปต้องเตรียมรับมือให้ดี เอ สงสัยต้องไปซื้อขนมเพิ่มสินะ งึมงำๆๆๆๆๆๆๆ
    อหเอ้ยยยยยยยยยยย แม่มุงงงงงงงงงงอมกมำพบำพลดยฝบยนะพมเหกนำขจพนดพีเกหกดงวเบะขขสึรม่รท่
    อี้เฝกบกิปอพำแยใยขะขถขมัรุตีทคตุ้สถยอยุชขชขำแพมอใสำพนใพำรมดรำรนไใสกบยไำสบฝบยปไัำัไปวไยรไพ
    โว้ยยยยยยยยย เกลียดตัวเอง พิเขาก็คงแค่บันทึกตามปกติด้วยนึกเอ็นดูเจ้าเด็กอนุบาล ยิ้มนิดๆก่อนจะเขียนลงไป
    แต่ทำไมนี่มองไปไกลสุดหล้าฟ้าเขียวมาก ม่งงง เหนื่อยเหลือเกิน รู้สึกแบกรับไม่ไหวกับความขี้ชิปฮยองกับน้องจ๋า

    ต้องขออภัยจากใจจริงค่ะที่ไม่สามารถหยุดแรงมโนที่มีต่อประโยคเริ่มโวยวายได้ พฮือออออออ หัวใจ


    ขอบคุณสำหรับฟิคนะคะ :)



    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 1 กุมภาพันธ์ 2561 / 15:10
    #429
    0
  16. #356 iiamampere (@iiamampere) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 12 มกราคม 2561 / 16:40
    พี่กิขอน้องเล่นเกมหน่อยยยยย น้องอยากผ่อนคลาย ดุจริงจังมาก 555555555 ตามใจน้องอีก น้องตะได้ไม่เศร้าเนอะ
    #356
    0
  17. #342 Yes! SUGA (@kawpoonn) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 2 มกราคม 2561 / 09:29
    พี่ยุนกิ๊~~~~~ ขอน้องเล่นเกมหน่อยยย โลกมันกลม คนจะโดนสั่งการบ้านเพิ่มอ่ะเนอะ 5555555
    #342
    0
  18. #307 mttrow. (@minmin1632) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2560 / 03:12
    ตลกก55555555
    #307
    0
  19. #256 Mintarisreal (@Mintarisreal) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2560 / 21:28
    โอ้ยยยยยย ดุจริงๆเลยครูคนนี้นี่55555555555555555555555555555555
    #256
    0
  20. #254 Sodium97 (@Sodium97) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2560 / 18:18
    ชอบตอนที่ที่พี่ยุนกิทวงงานล่ะรู้ด้วยว่าจองกุกแอบเล่นเกมคือตกใจเวอร์สุดแต่ตลกดีเล่นเกมมานักโดนสั้งงานเพิ่มเลย555555555555
    #254
    0
  21. #242 myOwπ (@aOnw) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2560 / 01:41
    คือคาเรคเต้อจองกุกน่ารักมาก
    ยุนกิใจดีออกนะ แต่เปนคนจริงจังอะ เลยดูเหมือนดุ

    ตลกตอนโลกกมไปเจอในเกมส์อี๊กกด 5555555
    #242
    0
  22. #230 Milk-Chocolate (@mashi-maro) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2560 / 10:16
    พี่ยุนกิน่ารัก 55555 รู้ทันน้องไปหมด เด็กก็กลัวเกร็งไปหมดแล้ววว จกุกลูกเอ็นดูเด้ออ :)
    #230
    0
  23. #133 SNW ...Kya ing (@vasuntara-ink) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2560 / 14:37
    ชอบการดำเนินเรื่องจังเลยค่ะ ไม่ช้าไม่เร็ว จองกุกนี่เด็กเห็นแค่กินจริงๆ พี่ยุนกินี่ก็บริการน้องดี้ดี อิจฉาอ่ะ ฮ่อลลล
    #133
    0
  24. #102 need2sleep (@need2sleep) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2560 / 17:59
    พี่ติวดุจังเลยข่าาาาา
    #102
    0
  25. #82 ZAYO_O (@ZAYO_O) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2560 / 17:34
    คู่นี้ดูเด๋อๆทั้งคู่เลย น่ารัก5555555555555 พี่ยุนกินี่โดนมารยาฟันตุ่ยล่อลวงแล้วแน่ๆ ชีวิตโคตรอ้วนเลยมีขนมมาล่อทุกตอน คนน้องเห็นบ่นอ้วนแน่ๆก็ยังมองรอเขาป้อนไม่ใช่หรออ หมั่นไส้โว้ยย55555555 ยัยเด็กตุ่ยมันร้าย ดูซื่อๆเชื่องๆแต่ทำไมดูเชื่อถือไม่ได้อ่ะ รู้สึกว่าต้องมีของ พิกิจะโดนล่อลวงมั้ยค้าบ
    #82
    0