พี่ติวยุนกิ [BTS: KOOKGA]

ตอนที่ 2 : Chapter 2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,014
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 179 ครั้ง
    19 ก.ย. 60







#พี่ติวยุนกิ

2









หลังหัวหมุนทำข้อสอบวิชาอะไรไม่รู้เต็มไปหมด



พร้อมๆ กับการกลับบ้านไปนั่งเหลาดินสอวันละแท่งสองแท่ง ซึ่งแน่นอนว่าอย่างหลังยากกว่า เพราะทำข้อสอบมันก็แค่เข้าไปนั่งๆ นอนๆ หาวบ้างถ้าต้องการ อันไหนทำไม่ได้ก็กามั่วเขียนมั่วขอความเมตตาจากอาจารย์ แต่ไอ้นั่งเอาคัตเตอร์ขูดกึ้ดๆๆ เนี่ยสิ ออกแรงมากหน่อยก็หัก ทำตกก็หัก บอบบางระดับเดียวกับแมลงวันแมงหวี่



‘อย่าทำดินสอตกนะ ไส้มันอาจจะหักข้างใน’



…พี่เขาว่างั้น ขอบคุณที่ส่งเตือนมาตั้งแต่เย็นวันแรก



ซักห้าแท่งแรกเนี่ยสภาพน่าอดสูซ้ำยังเจ็บมือไปหมด แต่พอนั่งเหลาไปเรื่อยๆ จนถึงรอบที่แปดที่เก้ามันก็เพลินดีเหมือนกัน ตอนพี่ยุนกิทำให้ดูไปพูดอธิบายไปมันเร็วมากแบบไม่ถึงนาทีก็เสร็จสวยงามเนี๊ยบทุกตารางมิล ถึงงั้นพี่เขาก็บอกว่าเวลาใช้จริงๆ ไม่ได้เหลาจนสวยหรอก แค่ปาดออกให้ปลายแหลมพอจะจิกเส้นได้ก็พอ 



หลังถ่ายรูปส่งไปรายงานการบ้านตอนเย็นวันศุกร์เสร็จ พร้อมกับส่งของที่ต้องซื้อไปให้เรียบร้อย พี่คนนั้นก็ตอบสั้นๆ แค่โอเค เจอกันที่ร้านJINJINตอนบ่ายหนึ่งตรงเป๊ะ แล้วก็หายยาวไม่อ่านไม่ตอบอะไรกลับมาอีกเลย



ไอ้คนขี้ตื่นก็นั่งกินขนมแก้เครียดจนเกือบหมดถุง จากที่ต้องเล่นเกมทุกวันก็น้อยลงจนเหลือแค่คืนวันศุกร์เสาร์ ช่วงปิดเทอมนี้เขากะว่าจะไปลงเรียนพิเศษภาษาอังกฤษเพิ่มเพราะอ่อนแอจนอยากจะร้องไห้ เวลาที่เหลือก็นั่งทำการบ้านปิดเทอม อ่านหนังสือทวนวิชาที่ต้องใช้ แล้วก็การบ้านจากพี่ยุนกิที่เดาไว้ว่าต้องเยอะแน่ๆ



พี่เขาส่งชื่อหนังสือประวัติศาสตร์ศิลปะกับหลักองค์ประกอบศิลป์ พื้นฐานการออกแบบ อะไรพวกนี้มาให้ตั้งแต่วันอังคารที่ผ่านมา บอกว่าพวกนี้ให้หว่านๆ ทำความเข้าใจไปก่อน ส่วนอันที่เป็นสรุปแบบละเอียดเดี๋ยวจะแบกไปให้วันเสาร์ อาจจะอ่านยากหน่อยเพราะเจ้าตัวทำเองตอนอยู่ม.หก ลายมือประมาณลายแทง งมเอาเองก็แล้วกัน



จอนจองกุกวัยสิบเจ็ดปีหยิบมันฝรั่งทอดรสซาวครีมหัวหอมชิ้นสุดท้ายเข้าปาก



ปิดหนังสือ เดินไปล้างหน้าแปรงฟันแล้วข่มตาหลับตั้งแต่เที่ยงคืน



ถึงกว่าจะหลับจริงๆ ปาไปตีหนึ่งก็เถอะ





∞  ∞  ∞







คอมพิวเตอร์เครื่องเดิมที่เปิดทิ้งไว้กับแก้วอเมริกาโน่พร่องไปครึ่งนึงบอกได้ว่าเจ้าตัวมานั่งได้ซักระยะแล้ว แถมยังสภาพถุงใต้ตาสามมิติ ตาที่ตี่อยู่แล้วเหมือนจะปิดลงได้ทุกเวลา ยุนกิเลือกนั่งบนเบาะนุ่มๆ กับโต๊ะญี่ปุ่นตัวเตี้ยมากกว่าจะเป็นโต๊ะสูงไว้ทำงานทั่วไป 



ร้านนี้แบ่งเป็นโซนชัดเจนว่าสองในสามเป็นของลูกค้าที่มานั่งครู่เดียว ส่วนที่เหลือมุมในสุดของร้านไว้สำหรับพวกนั่งแช่เรียนพิเศษ นอกจากจะบังคับให้สั่งเครื่องดื่มคนละแก้วแล้วยังมีค่าบริการคิดเป็นรายชั่วโมงในราคาค่อนข้างมิตรภาพ พอหักว่าเป็นค่าแอร์ค่าเช่าที่ก็ไม่ได้รู้สึกว่าแพง แน่นอนยุนกิบอกให้หารครึ่ง แม้คนเด็กกว่าจะเสนอแล้วว่าขอออกทั้งหมดเพราะตัวเองเป็นคนอยากนั่งเรียนที่นี่ก็ตาม



บรรยากาศเงียบสงบกับการตกแต่งโทนสีน้ำตาลครีมชวนให้สบายตา แต่นั่นไม่สำคัญเท่ากับการจัดไฟที่สว่างพอให้อ่านหนังสือหรือทำงานได้่สะดวกหรอก 



จอนจองกุกหิ้วกระดานรองวาดใหญ่เทอะทะขึ้นรถประจำทางมาถึงก่อนเวลาประมาณสิบนาที พอเดินเข้ามาก็เห็นว่ายุนกิในชุดเสื้อยืดกับกางเกงยีนส์กำลังนั่งหน้ามึนได้ที่ ถึงอย่างนั้นพอเห็นเด็กในการปกครองของตัวเองโผล่มาก็พยายามลืมตาตื่น กล่าวทักทายด้วยสีหน้านิ่งๆ พอเป็นพิธี ก่อนจะแบมือขออุปกรณ์ทั้งหมด 



รับมานั่งท่าขัดสมาธิ จับให้กระดานวางบนตักตัวเองแล้วพาดด้านบนไปยังขอบโต๊ะ



มือขาวซีดจับดินสอ ลากเส้นนอน เส้นตั้ง เส้นทแยงผ่ากลางกระดาษ อย่างละสองเส้นสุดถึงขอบกระดาษ



“ขีดไปให้เต็มแผ่น ให้น้ำหนักเส้นเข้มเท่ากัน คุมมือให้ได้ก่อน”



เด็กน้อยพยักหน้ารับสองสามที พอลองขีดขนานกับเส้นตัวอย่างถึงรู้ว่ามันไม่ง่ายอย่างที่คิด สั่นยังกะเส้นชีพจรแถมยังเข้มบ้างอ่อนบ้างแล้วแต่จังหวะตัวเองจะสะดุ้งตกใจ



ก่อนหน้านี้ก็คิดว่าวาดรูปบ่อยนะ แต่ทำไมแค่ลากเส้นยาวๆ แค่นี้ถึงทำไม่ได้



“ไม่ต้องเกร็งขนาดนั้น ใจเย็นๆ ค่อยๆ”



“อ่า...ครับ”



ตอบรับไปงั้นอะ พอทำจริงก็เส้นเข้มปี๋แถมเป๋ขึ้นเป๋ลง แนวนอนอะพอไหวนะ แต่แนวตั้งกับเส้นเฉียงนี่บอกเลยว่าเอียงได้น่าเกลียดมาก และคงอาการหนักพอตัวเพราะพอเต็มแผ่นแบบเละตุ้มเป๊ะปุ๊ปก็ให้ทำซ้ำรอบที่สองทันที พูดสั่งด้วยสีหน้านิ่งสนิทเหมือนเคย  “อีกรอบ เดี๋ยวจะดีขึ้น งวดนี้เบามือหน่อย”



ความรู้สึกกดดันมันชวนให้อึดอัด คล้ายกับคนมองจะรู้ ถึงได้จับแก้วไวท์มอลต์ปั่นที่เขาสั่งแล้วยื่นมาจ่อปากให้ดูด 

“อย่าเพิ่งเครียด ของแบบนี้ต้องค่อยๆ ฝึก”



พูดจบคุณพี่ติวก็ใช้ก้นดินสอจิ้มๆ กดตรงระหว่างคิ้วให้คลายออก เพิ่งรู้ตัวเนี่ยแหละว่านั่งทำหน้าเครียดจนคนอื่นจับได้ขนาดนี้ แต่พอเริ่มจับดินสอก็ยอมรับว่าบรรยากาศอึดอัดมันคลายลงนิดหน่อย ส่วนหนึ่งอาจเพราะไม่ได้โดนนั่งจ้องหรือนั่งมอง ยุนกิแค่นั่งเฉียงๆ วาดอะไรไปเรื่อยเปื่อย มีการแอบเหลือบตามองเป็นพักๆ ก็เท่านั้น



“…พี่เริ่มเรียนตั้งแต่ตอนไหนเหรอครับ”




ยุนกิเลิกคิ้ว ไม่คิดว่าจะโดนเด็กนี่ถามเท่าไหร่ “จริงจังตอนม.สี่มั้ง แต่ก่อนหน้านั้นก็เรื่อยๆ” ว่าพลางหยิบกาแฟขึ้นจิบ ให้นับจริงๆ ก็จำไม่ได้หรอก แต่คงอยู่ในช่วงนั้นแหละ “หมายถึง พ่อพี่เป็นสถาปนิก โดนหลอกสอนเนียนๆ ตั้งแต่เด็ก รู้ตัวอีกทีก็จำฝังหัวไปแล้ว”



“อ้าว...?”



“ถ้าจะถามว่าทำไมไม่เรียนสถาปัตย์ พี่ไม่ชอบร่วมงานกับใคร รำคาญคน”



ชัดเจน



เด็กน้อยยิ้มแหะ ก้มหน้าก้มตาขีดเส้นต่อไป เอาแบบไม่เข้าข้างตัวเองมันก็ดูดีกว่าแผ่นแรกเยอะอยู่นะ 



กระดาษถูกดึงไปวางไว้บนพื้น อดีตพี่ว้ากใจอำมหิตจับดินสอออกจากมือน้องแล้วขีดวนๆ เป็นเลขแปด วนซ้ำไปซ้ำมาทับที่เดิม สลับกับวงรีบ้างวงกลมบ้าง ทำไปประมาณห้าหกรอบแล้วยัดดินสอที่เริ่มทู่กลับคืนเจ้าของ “ทำไปเรื่อยๆ”



“ครับ?”



“เราอะมือแข็ง กดเข้มจนดำปี๋ ผ่อนคลายบ้าง วนๆ ปล่อยมือสบายๆ...” ปากเล็กๆ พูดไปเรื่อย สายตาจับจ้องไปยังเส้นที่ถูกลากออกมา พอได้ตามที่ต้องการค่อยยิ้มออกมานิดหน่อย “ใช่ๆ ทำไป แรกๆ มันจะน่าเบื่อเปลืองเงินแบบนี้แหละ” 



มีการดักล่วงหน้าอีก...



นี่เขาทำอะไรอยู่วะ 



ช่างมันเถอะ เพลินดีเหมือนกัน



ผ่านไปอีกสิบนาทีกับการนั่งขีดเขี่ยเล่นจนเต็มแผ่น ไม่รู้ว่าแอบมองตั้งแต่ตอนไหน แต่พอจบวงก็ยื่นมือมาดึงกระดาษออกทันที งวดนี้พี่ตัวขาวขยับเข้ามาใกล้จนแทบติดแล้วลากเส้นเป็นทรงสี่เหลี่ยมผืนผ้าแนวนอนด้านยาวประมาณสี่นิ้ว “ลากกรอบอันนี้ก่อน แล้วตัดให้เท่ากัน” ขีดแบ่งครึ่งทั้งด้านกว้างด้านยาวเป็นเครื่องหมายบวก



“เสร็จแล้ววาดวงรีด้านใน บนล่างซ้ายขวาจะแตะกับตรงกลางของเส้นกรอบสี่ด้านพอดี”



ปลายดินสอออกแรงกดเล็กน้อย ก่อนเส้นโค้งจะลากออกมาเป็นวงรีสวยในรอบเดียว



เหมือนจะง่ายเนอะ



...แต่ทำไมลางสังหรณ์แปลกๆ



“ทำไปเรื่อยๆ จนกว่าจะได้”



นั่นไง



เกลียดคำนี้จริงๆ



จอนจองกุกพยักหน้าเป็นเชิงว่าเข้าใจแล้ว ก่อนตัวเล็กๆ ของคนเป็นพี่จะกระเถิบกลับไปนั่งวาดอะไรต่อลงกระดาษเอสี่ของตัวเอง ทิ้งให้เด็กกระต่ายอายุสิบเจ็ดขวบนั่งพยายามลากเส้นตรงบ้างโค้งบ้าง แน่ล่ะว่ามันไม่ง่าย อันแรกสุดที่วาดมันเหมือนเป็นสี่เหลี่ยมคางหมู พอจะหยิบยางลบขึ้นมาก็โดนสั่งห้าม “ห้ามใช้ยางลบ ลากไปให้ชินมือ ผิดก็ขึ้นอันใหม่ ถ้ามัวแต่นั่งแก้มันจะย่ำอยู่ที่เดิม”



ค่อนข้างรู้ว่าไม่ได้เป็นคำด่าหรือดุ



แต่ฟังแล้วก็ยังกลัวอยู่ดี



คล้ายจะรู้ คนพี่ถึงได้เดินไปสั่งปังเย็นมาวางไว้ให้ และรสชาติหวานๆ ของน้ำแดงผสมนมข้นที่ซึมเข้าขนมปังปลาเปื่อยๆ ก็อร่อยมาก รู้ตัวอีกทีก็ตักเข้าปากไม่หยุด



พอถึงวงที่สิบสี่ เขาเริ่มรู้สึกหงุดหงิดกับตัวเองขึ้นมาที่ทำไม่ได้ดั่งใจเสียที ทั้งที่ต้นแบบก็มีให้เห็นอยู่ตรงหน้าแต่ของตัวเองกลับออกมาเบี้ยวๆ บูดๆ ดูแทบไม่ได้ แม้ยุนกิจะไม่ได้หันมาบอกว่าไม่ได้เรื่องก็เถอะ เขาเองนั่นแหละที่ใจร้อนกับการนั่งทำอะไรไร้จุดหมาย 



วงที่สามสิบ... ยังไม่มีคำพูดอะไรเล็ดรอดออกมา



ส่วนถ้วยเซรามิคก็เกลี้ยงไม่เหลือกระทั่งน้ำแดงซักหยด ไม่รู้กินหรือสูบ



เอาเหอะ เด็กกำลังโต



“พี่ครับ”



“ว่า?”



“ต้องวาดอีกกี่อันเหรอครับ...” รู้ตัวว่ากำลังจะเป็นเด็กนิสัยไม่ดี ต่อให้พยายามพูดจาสุภาพขนาดไหนก็เก็บสีหน้ากับน้ำเสียงไม่ได้ทั้งหมด กลายเป็นนั่งทำหน้างอง้ำออกมาซะงั้น



“พี่ตอบไม่ได้หรอก จนกว่าจะออกมาโอเคนั่นแหละ แล้วแต่คน” ปลายดินสอขีดส่วนโค้งด้านขวาล่างที่เบี้ยวไปองศาเดียวกันทุกวง ก่อนหน้านี้ก็บอกไปทีนึงแล้วแต่ดูเหมือนจะแก้ไม่หายง่ายๆ อาจเพราะสายตาเอียงหรืออะไรซักอย่างเขาไม่มั่นใจเท่าไหร่ “นี่ยังเอียงอยู่เลยเห็นมั้ย”



“แต่นี่ก็ไม่ได้เบี้ยวมากแล้วนะครับ สามสิบอันแล้วด้ว...” แถมพอเงยหน้าสบตาตอนก่อนจะบ่นจบประโยคก็เหมือนจะรู้ตัวว่าผิด ถึงได้หุบปากฉับ รีบก้มหลบสายตานิ่งๆ ของคนข้างๆ แทบจะทันที “ขอโทษครับ ไม่ได้หมายความว่าไม่อยากทำ...”



ยุนกิปรายตามอง ไม่ได้ตอบอะไรกลับไปซักคำ



คนเรียนก็ทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ซะงั้น



พี่ปีสามถอนหายใจออกมาเบาๆ พอให้คนได้ยินนั่งตัวเกร็งแข็งทื่อ ก่อนคว้าแก้วน้ำพลาสติกที่มีฝาครึ่งวงกลมโค้งครอบของน้องมาตั้งกลางโต๊ะ ใช้ปลายนิ้วเคาะเบาๆ สองสามที ค่อยๆ เอ่ยประโยคคำสั่งด้วยน้ำเสียงนิ่งเป็นปกติ บวกกับสีหน้าที่เรียบเสียยิ่งกว่าเรียบ “งั้นลองวาดแก้วนี้”



ชิบหายแล้วจองกุก



“คือ...”



“บอกให้วาด”



แววตาดุดันจับจ้องมาทันที สุดท้ายก็มือไม้สั่นพยายามขีดๆ ไปเรื่อย แน่นอนว่าออกมาเบี้ยวบ้างเป๋บ้างเพราะไม่รู้กระทั่งวิธีขึ้นโครงสร้าง และนั่นก็ไม่ได้ทำให้คนสอนดูหงุดหงิดขึ้นแต่อย่างใดราวกับรู้อยู่แล้ว ก่อนเจ้าตัวจะหยิบดินสอไปจัดการลากเส้นแกนตรงกลาง วัดซ้ายขวาให้เท่ากันแล้ววาดวงรีอย่างที่เขาเบื่อนักเบื่อหนาที่ฐาน ใต้ฐาน ขอบแก้วอีกสอง ขอบฝาครอบ ด้านบนฝาครอบ ไม่รวมจิปาถะยิบย่อย ปิดท้ายด้วยการลากเส้นเอาท์ไลน์ออกมาเป็นโครงที่สมบูรณ์



“โครงสร้างสิ่งของส่วนใหญ่มีวงรี แค่แก้วนี้แก้วเดียวก็ปาไปเกือบสิบอันแล้ว ถ้าเราวาดเบี้ยวมันก็จะพังทั้งหมด เพราะงั้นมันเป็นรูปทรงที่ต้องทำให้ได้ ไม่งั้นขึ้นโครงไม่รอด” ว่าพลางขีดแก้บรรดาวงก่อนหน้าว่าควรเป็นยังไง



“อย่าใจร้อน คนอื่นเขาวาดมาเป็นหมื่นๆ ครั้ง นี่เพิ่งวันแรกจะเบื่อแล้วรึไง”



สลด



ถ้ามีหูกระต่าย คงเห็นว่ามันลู่ลง “ครับ...”



“จะหงอยทำไมเนี่ย” เขาหัวเราะ มองสีหน้าเหมือนจะร้องไห้อยู่รอมร่อ “ไม่แปลกหรอก เด็กทุกคนก็โวยวายเหมือนเรานั่นแหละ นี่ถือว่าใจเย็นแล้ว บางคนหงุดหงิดตั้งแต่อันที่สิบ” กดดันเสร็จก็แกะกล่องป๊อกกี้รสสตรอเบอร์รี่แล้วยื่นไปจ่อปาก ฟันกระต่ายงับมาเคี้ยวหงุบๆ พอมีอะไรหวานๆ แตะลิ้นก็เหมือนอารมณ์ดีขึ้นนิดหน่อย 




เหมือนเลี้ยงเด็กเลยว่ะ



“อีกสิบอันถ้าไม่แย่จะให้วาดอย่างอื่น”



หูสองข้างกระเด้งขึ้นแบบมีความหวัง







และเป็นความหวังที่โดนดับเร็วมาก



อย่างอื่นที่ว่าคือทรงกระบอก จากวงรีอันเดียวเพิ่มเป็นสองอันบนล่าง คุณพระคุณเจ้า นี่เขาตัดสินใจเอาตัวเองมานั่งเรียนอะไรแบบนี้จริงๆ เหรอ คือไม่รู้หรอกว่าไอ้วาดเส้นเนี่ยเขาเรียนอะไรกัน แต่ถ้าเริ่มตั้งแต่เบสิคก็ต้องประมาณนี้รึเปล่านะ หรือไม่ใช่ หรืออะไรยังไง จะอู้ก็ไม่ได้เพราะโดนริบโทรศัพท์กับยางลบไปหมดแล้ว ทิ้งไว้ให้แต่ขนมสามสี่กล่อง



“อยากเรียนถ่ายรูปเหรอ”



“อ่า ครับ”



“จริงๆ ไปเข้าของคณะวิทย์ดีกว่ามั้ง ไม่ต้องมานั่งวาดไรงี้ด้วย” ยุนกิเหลือบตามองกระดาษ ก่อนเคาะลงไปสองสามครั้งให้เด็กม.ห้าสะดุ้งโหยง “เริ่มสติหลุดแล้วนะ วาดให้มันดีๆ อย่าเนียนย่อขนาด”



คนอู้ยิ้มแหะ สะบัดมือสองสามทีแล้วเริ่มวาดอันที่สิบหก มือซ้ายหยิบข้าวโพดอบกรอบเข้าปากไม่หยุด “จริงๆ ก็ชอบวาดๆ เล่นไปเรื่อยเปื่อยอยู่แล้วครับ เลยคิดว่าไม่น่ามีปัญหาอะไร น่าจะสนุกดี”



ยุนกิหลุดหัวเราะ



“เหรอ แต่สีหน้าตอนนี้ไม่สนุกเลยนะ”



“โห่พี่อะ รู้ทัน” คล้ายจะรู้ว่าเผลอหลุดพูดนิสัยงอแงแบบน้องคนสุดท้อง เลยรีบหุบปากฉับแล้วก้มหน้าก้มตาวาดต่อ ปฏิกริยาเหมือนจะอยากเล่นก็ใช่จะกลัวก็ไม่เชิงนั่นมันเด๋อสิ้นดี ไม่รู้จะกลัวอะไรนักหนา เขาไม่ด่าใครต่อใครพร่ำเพรื่อเพราะการพูดจาหยอกล้อแบบสุภาพหรอกน่า



“เอาน่า ทนหน่อย เบื่อก็กินขนมเข้าไป”



เหมือนจะช้าแต่ก็เร็วกว่าที่คิด ครู่เดียวก็ผ่านไปสองชั่วโมงกว่า ราวสามโมงยี่สิบยุนกิจัดการวาดวงกลมให้ดูสองรูป ให้ทำตามแค่สามอันก็บอกพอ ก่อนจะลากกล่องสี่เหลี่ยมยาวเหยียดแล้วแบ่งเป็นเจ็ดช่อง จัดการใช้ดินสอปลายแหลมไล่น้ำหนักตั้งแต่เบาสุดไปยังดำสนิท เพิ่มไปทีละนิดไม่ใช่ตะบี้ตะบันออกแรงกดดำปี๋อย่างที่จองกุกคิดในหัวไว้ตอนแรก



กระทั่งสี่โมงตรง ได้เวลาลิสต์การบ้าน



จอนจองกุกกลืนน้ำลายเอื๊อก มองคนแก่กว่าคว้ากระดานแล้วดึงกระดาษแผ่นบนสุดออกไปวางข้างตัวซ้อนกับเจ็ดแปดแผ่นก่อนหน้านี้ ดีที่ร้านมีพื้นที่ให้เยอะเลยวางได้แบบไม่รู้สึกผิดอะไรเท่าไหร่



นิ้วเคาะลงกับโต๊ะสองสามที กวาดตามองกระดาษหลายแผ่นที่เจ้าเด็กกระต่ายนั่งงมมาสามชั่วโมงแล้วค่อยปริปากพูด



“หนึ่ง เหลาดินสอทุกแท่งให้แหลมก่อนเรียน”



อันนี้เข้าใจได้ 



“สอง วาดทรงกระบอกมาสี่สิบอัน วันนี้วันเสาร์ใช่มั้ย ภายในคืนวันอังคารถ่ายรูปส่งมายี่สิบ ที่เหลือภายในคืนวันศุกร์ เอาปากกาเขียนเลขตรงกลางรูปเรียงเอาไว้ให้เรียบร้อย” พูดเสร็จก็หันไปรื้อกระดาษขนาดเอสองที่วาดเสร็จแล้วขึ้นมา จัดการเอาปากกาเมจิกสีแดงมาวาดกระต่ายลงไปหนึ่งตัวตรงกลาง ทับสิ่งที่วาดเอาไว้เหมือนทำสัญลักษณ์ “ต้องกันไว้ก่อน เคยมีเด็กขี้โกงเอาของเก่ามาส่ง”



จองกุกขมวดคิ้ว เขาโอเคกับการขีดฆ่านะ “ทำไมต้องเป็นกระต่ายอะพี่”



“ก็เหมือนเราดี” ยักไหล่ทีนึงพอให้เด็กน้อยงงกว่าเดิม ลงมือเขียนข้อสามต่อ “สาม วงกลมที่ทำให้ดูตะกี้ เอามาอีกสามสิบอัน เหมือนเดิม สิบห้าส่งคืนวันอังคาร”



เดี๋ยว นี่มันเยอะขึ้นเรื่อยๆ รึเปล่า



“สี่ ที่ให้ไล่น้ำหนักอ่อนสุดไปเข้มสุด ขอแบบนั้นสิบห้าแถว”



พี่ติวตัวน้อยหยิบโทรศัพท์ตัวเองมาถ่ายรูปการบ้านที่เขียนไว้ยาวเหยียดที่มุมกระดาษของน้อง ไม่ได้สนใจสีหน้าเหมือนจะช็อกตายซักเท่าไหร่ แถมยังบอกย้ำอีกต่างหากว่านี่ให้น้อยแล้ว เห็นว่าวันนี้ตั้งใจเลยลดปริมาณลง ปิดท้ายด้วยการตบหัวแล้วลูบหลัง ป้อนป๊อกกี้สีชมพูหวานจ๋อยแท่งสุดท้ายให้ถึงปาก



“เอ้าใอแอ๊วอั๊บ”



“วันนี้โอเครึเปล่า หรืออยากให้เปลี่ยนวิธีสอนมั้ย”



อ่า...



จองกุกกลืนขนมลงคอ “ไม่ครับ โอเคแล้ว...” ถึงจะดุไปหน่อยก็เหอะ ตอนสั่งให้วาดนั่นขนลุกตัวเย็นเฉียบเลยนะ



แน่นอน ประโยคหลังเขาเนียนต่อในใจ



“ใช่เหรอ หน้าโคตรเบื่ออะรู้ตัวมั้ยเนี่ย” อีกครั้งที่มินยุนกิยิ้มกว้าง แต่ก็แค่ยิ้มเฉยๆ นั่นแหละเพราะไม่ได้แสดงท่าทีเห็นอกเห็นใจหรืออะไรซักนิด ซึ่งก็เข้าใจได้ เพราะจากที่เจ้าตัวพูด...เด็กเกือบทุกคนมาในแพทเทิร์นเดียวกันคือสมาธิสั้น ขี้เบื่อ แล้วก็งอแงไม่อยากได้การบ้าน “แต่ดีแล้ว หัวอ่อนงี้แหละสอนง่าย มันจะมีพวกพูดไม่รู้เรื่อง คิดว่าตัวเองเก่งเลยไม่ยอมทำ ทั้งที่วาดเชี่ยไรไม่เป็นเลย พอโดนด่าก็หัวหดไม่กล้ามาเรียน”



…ขนลุกบอกไม่ถูก จะไม่ดื้อไม่ซน สัญญาเลย



“เอ่อ... ก็การบ้านเยอะมั้งครับ”



“อยากเก่งก็ต้องฝึก นี่มันแค่เริ่มต้น ถ้าพื้นฐานไม่แน่นจะลำบากเองทีหลัง แก้ยากกว่าตอนเริ่ม” อเมริกาโน่อึกสุดท้ายหมดลง เขาดันตัวเองขึ้นยืนแล้วหยิบถุงผ้ามาสะพายที่ไหล่ขวา รับเงินค่าสอนทั้งหมดสามชั่วโมงเพื่อเดินนำลิ่วไปจ่ายทั้งค่าสถานที่และเครื่องดื่ม ทิ้งให้น้องยืนเอ๋อหันซ้ายทีขวาที คว้ากระดานมาหนีบแล้ววิ่งตามดุ๊กดิ๊กจะจ่ายส่วนของตัวเอง



มือใหญ่ๆ ยื่นแบงค์คืนพี่ “ส่วนของผมครับ”



“ไม่เป็นไร”



“อ้าว แต่นั่นมันค่าสอนอะ”



คนฟังยักไหล่ สีหน้าไม่สนใจสิ่งรอบตัวซักนิด “ก็เห็นนี่ว่าพี่แทบไม่ต้องทำอะไรเลย ครั้งแรกๆ มันจะช้าแบบนี้แหละ เสียดายเงิน อีกอย่างเราก็ตั้งใจเรียนดีด้วย”



หักลบไปมาเงินค่าสอนเหลืออยู่ไม่ถึงครึ่ง ไหนจะค่าขนมที่วางกองพะเนินบนโต๊ะอีกต่างหาก พยายามจะยัดเงินใส่มือก็โดนมองแบบดุๆ กลับมา ไม่รู้จะเถียงยังไงก็ได้แต่บ่นอุบอิบเก็บเงินกลับเข้ากระเป๋า ใจนึงก็อยากจ่ายจะได้ตรงกับที่ตกลงกันไว้ แต่อีกใจก็กลัวโดนด่าเพราะวอแวไม่เข้าเรื่อง “ขอบคุณครับ”



ตอนยัดเงินกลับถึงได้ยินพี่คุยกับเจ้าของร้านทั้งๆ สีหน้าง่วงเหมือนอยากทิ้งตัวลงนอนตรงนี้มากกว่าจะขยับไปไหน แถมยังดูสนิทสนมกันดี เห็นพูดถึงส่วนลดด้วย ก็ว่าทำไมราคามันค่อนข้างน่ารัก 



“ไหนบ่นจะไม่รับติวเด็กแล้วไง”



“ไอ้กีอะดิพี่ ตื่นมาได้งานเฉย” หน้าจิ้มลิ้มงอง้ำนิดหน่อย และนั่นผิดกับตอนคุยกับเขาโดยสิ้นเชิง เรียกเสียงหัวเราะจากคนตัวสูงหลังเคาท์เตอร์ได้ดีนักล่ะ



“สมควร หัดนอนให้เป็นเวลาบ้าง” โดนดุปิดท้ายด้วย




ยุนกิโบกไม้โบกมือ เดินหันหลังออกจากร้านแบบไม่คิดบอกลาซักคำ




“สงสัยอะไรก็ถาม อยากรู้อะไรนอกจากนี้หรือหลังจากนี้ก็ถามได้”



ประโยคนี้หันมาพูดกับเขา พอยืนข้างกัน ถึงเห็นว่าพี่ติวตัวน้อยเตี้ยกว่าเขาหลายเซนติเมตร เห็นได้ชัดว่าไม่ใช่คนออกกำลังกายจนติดเป็นนิสัย ทั้งผอมทั้งซีด ยิ่งตาตี่มีแก้มก็ดูเด็กกว่าอายุจริงไปหลายปี ถึงโดยรวมจะยังมีบรรยากาศน่าอึดอัดอยู่รอบๆ ก็เถอะ คิดว่าน่าจะน้อยลงกว่าเมื่อสัปดาห์ก่อนอยู่พอสมควรแล้วนะ



อย่างน้อยก็เข้าใจแล้วว่าการพูดห้วนๆ เป็นนิสัย ไม่ได้กำลังหงุดหงิด



แล้วก็ใจเย็นกว่าที่คิด



จองกุกเดินขนาบข้างออกจากร้าน มองซ้ายทีขวาทีอยู่หน้าประตู ยังไม่ทันจะถามอะไรก็เห็นอีกคนโบกมือพอเป็นพิธี บ่นว่าจะกลับไปนอนปิดท้ายด้วยหาวซ้ำอีกหนึ่งรอบ “พี่กลับทางไหนอะ”



“รถไฟฟ้า”



“ไปด้วยสิครับ” พอได้รับการพยักหน้าทีนึงก็ยิ้มแฉ่ง วิ่งตามเหมือนลูกหมาติดเจ้าของ ระหว่างทางก็ถามนู่นถามนี่ว่าถัดไปต้องวาดอะไรอีกบ้าง พออีกคนร่ายมายาวเหยียดก็ยิ้มเจื่อน คิดถูกที่ตัดสินใจเริ่มเรียนทันทีที่เปิดเทอม ไม่งั้นคงได้ไปสอบแบบฝึกแค่ครึ่งๆ กลางๆ “จะทันจริงเหรอครับ ฟังดูเยอะมาก”



“ทัน ถ้าขยันมากพอ”



เอาวะ พี่มั่นใจ น้องมั่นใจด้วยก็ได้



“มากพอนี่คือ...?”



“ปีสองที่ตอนแรกจะรับสอนเรา เคยบอกแล้วใช่มั้ยว่านั่นก็เด็กติวพี่” 



“ครับ”



“หนึ่งเดือนก่อนสอบ มันส่งงานมาให้ดูทุกสองวัน จับเวลาเองฝึกเอง จัดหุ่นวาดทุกอย่างเอง ถ้าพี่ให้โจทย์...มันจะตามมาทำจนกว่าจะเสร็จ หนักหน่อยก็ตามไปถึงหอพักแล้วอยู่จนตีสองตีสาม” อันนี้คิดแล้วปวดหัว หอพักที่เช่ามันไม่เกี่ยวกับมหาวิทยาลัยแถมยังทำเลใกล้สถานี ไม่คิดว่าจะตามไปด้วยแต่ก็ยอมหยวน “มันไม่ใช่เด็กหัวไวนะ แต่ขยัน”



เทียบแล้วจอนจองกุกใจเย็นกว่า เซนส์ดีกว่าเยอะ



แถมยังหัวอ่อน ขี้กลัว ขี้เกรงใจ



พอถึงชานชาลา คิทแคทถูกยัดใส่มือเป็นการส่งท้าย “ลืมให้ กินด้วยล่ะ”



จองกุกฉีกยิ้มหวาน 



…ถ้าจะเอาขนมมาหลอกล่อ



บอกเลย ว่าได้ผล






เรียนครั้งที่ 1

- เส้นทแยงขีดยากกว่าเส้นนอน

- ทรงกระบอกวาดยากกว่าวงรี (เพราะมีสองวง)

- แต่วงกลมยากที่สุด

- ถ้าเป็นเด็กดีตั้งใจเรียน การบ้านจะน้อย

- พี่ยุนกิมีขนมเต็มกระเป๋าเลย เลี้ยงปังเย็นด้วย

*** - ห้ามขี้เกียจให้พี่ยุนกิเห็น




∞  ∞  ∞





‘ไอ้กิ พรุ่งนี้ว่างปะ มาช่วยจัดสตูหน่อย’



“นี่มึงโยนงานมาให้กูแล้วยังหน้าด้านใช้กูอีกเหรอ”



‘เออลืม โทษ เด็กเป็นไงบ้างวะ’ เสียงกีฮยอนหัวเราะดังลอดมาจากปลายสาย ท่าทางจะลืมจริงถึงได้แหะๆ แล้วเปลี่ยนเรื่องไปเนียนๆ เอาเถอะ อย่างน้อยจองกุกก็เป็นเด็กเรียบร้อยที่ประหม่าน้อยลงนิดหน่อย ถ้าดีขึ้นเรื่อยๆ เขาก็ไม่จำเป็นต้องอึดอัดตามไปด้วยเหมือนวันแรก



ยุนกิใช้ไหล่ดันมือถือไว้แนบหู หยิบบัตรรถไฟฟ้ามาแตะออกจากสถานี แอบแวะซื้อขนมปังยามาซากิด้านนอกนิดหน่อย “ก็ดี เรียบร้อยดี ไม่มีปัญหาอะไร”



‘อย่าแกล้งน้องนะเว้ย’



“แกล้งห่าไรล่ะ เสียงดุใส่นิดหน่อยก็ตั้งท่าจะเป่าปี่ใส่กูแล้ว”



ไอ้เรื่องที่บอกให้วาดวันนี้นั่นเขาพูดจริงนะ เด็กแทบทุกคนจะไม่ชอบการทำอะไรซ้ำสอง ความอดทนต่อการนั่งวาดเหมือนเดิมเป็นสิบยี่สิบอันจะต่ำมาก ทั้งที่ในความเป็นจริงการทำซ้ำนั่นแหละครั้งต่อไปจะดีขึ้นและเร็วขึ้นเรื่อยๆ รวมไปถึงความแม่นยำก็เช่นกัน 



‘ก็ดีนี่ น่าจะสอนง่ายปะ’



“เออ ง่าย เด็กดีมาก”




‘ฮั่นน่อววว ปกติไม่เห็นมึงจะชมใคร ไว้วันไหนกูไปเสือกดีกว่า’



“ไม่ต้อง กูคนเดียวน้องก็กลัวจะตายห่า มึงมาอีกคนคงเก็บของกลับบ้าน สรุปต้องให้ไปช่วยมั้ย”



‘ช่วยๆ เดี๋ยวกูส่งรายละเอียดไปในไลน์’



กว่าจะวางสายก็เดินเกือบถึงหอพักพอดี เขาหยิบกุญแจออกมาไขเข้าห้อง แขวนกระเป๋าไว้ข้างโต๊ะแล้วหยิบแพลนเนอร์ออกมากางเพื่อจดงานกับตารางชีวิตหลังจากนี้ลงไป มันอาจจะแปลกกับการที่คนอย่างเขานั่งเขียนอะไรแบบนี้ แต่บางครั้งหลายอย่างก็ตีกันเองในหัวจนลืมวันลืมคืน รู้ตัวอีกทีก็กลายเป็นสิ่งจำเป็นไปแล้ว



ส่วนจดโน้ตยาวๆ ท้ายเล่มถูกเปิดออก ยุนกิหยิบปากกาดำมาควงสองสามรอบแบบคิดไม่ตก สายตาจับจ้องไปยังตัวหนังสือหวัดๆ ที่เขียนค้างไว้ตั้งแต่สัปดาห์ก่อน




JEON JUNGKOOK

เริ่ม: ปิดเทอมเล็กม.ห้า 

เสาร์ 13.00-16.00




อ่า... มีอะไรบ้างนะ




1st - ลากเส้น/วงรี/วงกลม/ช่องน้ำหนัก

- มือแข็ง, แรงเยอะ กดเส้นเข้มทุกที

- หัวไว+หัวอ่อน 

- ไม่มีปัญหาอะไรเป็นพิเศษ



ริมฝีปากเล็กๆ คลี่ออก ก่อนเขียนข้อสุดท้ายลงไปเพิ่ม



- ปังเย็นกับขนมข้าวโพดอบกรอบหมดเร็วมาก






จอยลดา ตอน1-2 : ตรงนิ

(เป็นแชทที่สองคนนี้คุย/สั่ง/ส่งงานกัน +น้องคุยกับแทแทค่ะ)




ø




ให้กำลังใจน้องกุกได้ที่ : #พี่ติวยุนกิ



ช่วงแรกรายละเอียดเกี่ยวกับติวจะเยอะหน่อยนะคะ

เพราะคุยกันเฉพาะเรื่องงาน(ตามนิสัยพี่ยุนกิ) จกุกก็กลัวพี่ เกร็งๆแต่ป้อนหนมน้องตลอด


ใครนึกภาพไม่ออกว่าน้องต้องวาดอะไร เหมือนเดิมคือดูที่หัวเรื่องค่ะ แต่ดูยากหน่อย..

เราไม่รู้จะบรรยายยังไง ละเอียดกว่านี้อย่าเรียกว่าฟิคเลย55


ขอบคุณสำหรับทุกๆคอมเม้นต์/ทวิตในแท็กนะคะ ดีใจมากค่ะ ฮื่อ TvT


ปล.ดีเอ็นเอติดหูติดหัว ชอบเบสท์ออฟยูจังเหลยยย

ปล.เรื่องติว ค่อนข้างอิงจากการติวจริงๆ(?) ใครอยากลอง วาดตามน้องได้นะคะ55555555 



19 SEP 2017

#พี่ติวยุนกิ






ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 179 ครั้ง

870 ความคิดเห็น

  1. #830 Mint S (@siri-ch36) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 7 มีนาคม 2562 / 18:32
    ทำไมเพิ่งมาเจอ น่ารักมากเลยค่า
    #830
    0
  2. #793 aqua11 (@aqua11) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2561 / 17:31
    พวกเส้นๆ กับเลขแปดวน แล้วก็วงกลมวงรีนี่เคยฝึกเหมือนกันค่ะ ตอนอยู่ชมรมการ์ตูนตอนม.ต้น ตอนนี้มหาลัยคือไม่ได้เรียนด้านนี้เลยค่ะ 555555 ชอบการเขียนบันทึกการเรียนแต่ละครั้งของสองคนจังค่ะ แง น่ารัก
    #793
    0
  3. #770 Mellow_quinn (@Mellow_quinn) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2561 / 03:54
    อ่านวนไปอีกรอบ❤️❤️
    #770
    0
  4. #753 Mew (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2561 / 22:56
    ยุนกิดูแลน้องดีมากกก
    #753
    0
  5. #748 'PIOGGIA' (@pioggiia) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2561 / 10:45
    น่ารักกกกกก
    ติดบ่วงเรื่องนี้ซะแล้วค่ะ ฮืออออ
    #748
    0
  6. #745 klyPuKu (@klypuku) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2561 / 10:34
    น่ารักกกกกก คนพี่ก็อบอุ่นใจจัง คนน้องก็ใสๆ
    #745
    0
  7. #699 prawarin_png (@prawarin_png) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 29 มีนาคม 2561 / 17:52
    พี่ยุนกิน่ารักกกกก ชอบฉากยื่นป๊อกกี้กับสั่งปังเย็นให้น้องจัง ดูเป็นคนซึนๆขึ้นมาเลย55555
    #699
    0
  8. #691 som-_-moment (@som-_-moment) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 26 มีนาคม 2561 / 07:56
    น่ารักจังเลยยยย
    #691
    0
  9. วันที่ 12 มีนาคม 2561 / 21:45
    หลอกล่อเด็กนี่หน่าาาา น้องก็น่ารัก ฟด่วงว้เ้าวว น้องน้อยต้องกิงหนมๆๆ พี่ตะเร้กก็เลยล่อน้องด้วยหนมๆๆ
    #619
    0
  10. #547 aImma98 (@aImma98) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 1 มีนาคม 2561 / 11:00
    โอ้ยยยยย น่ารักมากค่าาาาา เขินอ่าาาา ขนาดไม่ได้กุ๊กกิ๊กกันเลยนะเนี่ย บันทึกข้อสุดท้ายพี่ยุนกิก็น่ารัก พี่กิต้องเอ็นดูน้องมากแน่เลย จองกุกสู้เค้าน้าาาา
    #547
    0
  11. #541 shierichi (@shierichi) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2561 / 22:37
    โอ้ย เหมือนที่เราไปติวเลยค่ะ แต่ว่าพี่แกไม่ละเอียดแบบนี้ เราแค่ให้วาดเส้นเฉยๆแล้วเขาก็ลากเราไปวาดคนเลย เราต้องตามพี่ยุนกิแล้วค่ะ มาจองกุก! เราจะทำไปพร้อมๆนายเอง!!
    #541
    0
  12. #484 ilovehc (@kapokdekd) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2561 / 00:04
    เข้ากันได้ดีมากเลย เหมือนนิสัยมาเติมกันและกันดี น่ารักมาก
    #484
    0
  13. #426 SUGA's (@smoky-girl) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2561 / 02:43

    มินยุนกิไม่อยากเรียนสถาปัตย์เพราะขี้รำคาญ ไม่ชอบทำงานร่วมกับใคร แต่กลับทำหน้าที่พี่ติวได้เป็นอย่างดี
    อารมณ์ประมาณว่ารักสันโดษ ไม่ชอบความยุ่งยากวุ่นวายใดๆ แต่ถ้าเอ็นดูใครก็อีกกรณีนึงใช่ไหมคะ ><
    ตอนที่สองกับการค่อยๆเผยนิสัยอีกด้านหนึ่งของมินยุนกิ ไม่รู้ว่าเพราะต้องสอนเด็ก(โข่ง)ด้วยหรือเปล่า
    หรือเพราะเป็นวิชาศิลปะที่ต้องค่อยๆฝึกมือ และต้องใช้อารมณ์ บรรยากาศเอื้อสำหรับการเรียนค่อนข้างสูง
    เลยได้เห็นความใจดี สอนอย่างใจเย็นค่อยเป็นค่อยไป ไม่กดดันให้เคร่งเครียด จริงจังแต่ผ่อนคลายและยืดหยุ่น
    แล้วไม่ใช่คนที่ปากอย่างทำอย่างด้วยนะ ถึงจะหน้านิ่ง แต่ทั้งการพูดทั้งการกระทำกลับอ่อนโยนมากๆ
    ที่เด่นชัดเลยคือความใส่ใจ นี่ตายตั้งแต่ตอนจับแก้วไวท์มอลต์ปั่นแล้วยื่นจ่อปากให้น้องดูดแล้วค่ะ ฮรุกกกก
    คิดว่าเพราะอยากลดบรรยากาศอึดอัดระหว่างกัน อาจจะบวกความเคยชินส่วนตัวของพิเองด้วย(?)เลยทำแบบนี้
    ไหนจะใช้ก้นดินสอกดตรงระหว่างคิ้วน้องให้คลายออกอีก ทุกอย่างเป็นไปโดยธรรมชาติ ไร้ความขลาดเขิน
    รู้จังหวะผ่อนหนักผ่อนเบา พอเห็นน้องเครียดก็เดินไปสั่งปังเย็นมาวางให้ถึงที่ พอกดดันเสร็จก็ยื่นป๊อกกี้ให้น้องงับ
    ซึ่งดูขัดกับคำขู่ที่บอกว่าไม่ใช่คนใจดี ไม่คิดถนอมน้ำใจ ไม่ใช่พี่เลี้ยงคอยโอ๋ตบตูดนอนจากตอนที่แล้วมาก!
    ทุกอย่างสะท้อนให้เห็นได้ชัดว่ามินยุนกินี่แหละพี่เลี้ยงเด็กตัวจริงค่า 555555555555555555555555555555555
    คนปกติเขาพกขนมเป็นกระสอบขนาดนั้นหรือคะ เดี๋ยวผุดป๊อกกี้ เดี๋ยวมีข้าวโพดอบกรอบ แถมปิดจ๊อบด้วยคิทแคทอีก

    แล้วจองกุกเองก็รังสีน้องเล็กของบ้านแผ่ออกมาขนาดนั้น มีฟีลเตอร์ความน่าเอ็นดูที่รุนแรงมากกว่าปกติอยู่รอบตัว
    ครั้นถูกดุก็หงอแต่พอเอาของกินมาล่อก็ยิ้มร่า แล้วทุกครั้งน้องก็ตอบรับการเอาใจอย่างดีด้วยการเคี้ยวขนมตุ้ยๆๆๆ
    ร้อยทั้งร้อยจะไปไหนรอดวะคะ เป็นนี่ก็บอกตามตรงว่าอยากจะกวาดความเอ็นดูจากทั่วทั้งโลกมามอบให้
    ซึ่งเห็นได้ชัดเลยว่าหลังจากการเข้าหาของยุนกิ ก็ทำให้จองกุกลดความเกรงใจของตัวเองลงมานิดนึง
    กล้าที่จะชวนคุยก่อน แอบหลุดความงอแงออกมา สุดท้ายก็กล้าขอกลับบ้านด้วย วิ่งตามพิเขาเป็นลูกหมาอีกแหนะ
    แต่ก็ยังไม่หายเกร็งพอที่จะเรียกชื่อยุนกิอย่างสนิทสนมเนอะ สังเกตว่าจองกุกยังเรียกแค่พี่อย่างเดียวอยู่เลย
    ไม่เป็นไร ยังมีเวลาทำความรู้จักกันอีกน๊านนนนนนน ฮี่~

    บันทึกการเรียนครั้งที่ 1 ของจองกุกยังคงความน่ารักเหมือนเดิม นี่ว่าน้องมีความคิ้วท์อยู่ในตัวเองสูงมากเลยค่ะ
    ไม่เหมือนเด็กมัธยมปลายเลย เหมือนบันทึกก่อนนอนกลางวันของเด็กอนุบาลมากกว่า แงงงงงงงงงงงงงง๊
    (ขออภัยมา ณ ที่นี้ด้วยค่ะ นี่ตั้งตัวอยู่ในสถานะคูมแม่ของน้อง เลยมักจะมองด้วยฟีลเตอร์รู้กน้อยเป็นส่วนใหญ่ 555)

    เด็กโตที่ไหนเขาจะเขียนว่าถ้าเป็นเด็กดีตั้งใจเรียนการบ้านจะน้อยกันคับน้องงงงงง พี่ยุนกิมีขนมเต็มประเป๋างี้ดั๊วะ
    หวีดบันทึกคนน้องว่าหนักแล้ว พอมาเจอบันทึกคนพิเข้าไปนี่ถึงกับใจบาง เอ็นดูน้องขนาดไหนคะมินยุนกิ
    ความสัมพันธ์ค่อยๆเป็นไปอย่างช้าๆเนอะ คอยมองคอยสังเกต คอยเก็บรายละเอียดของกันและกัน มันดีมากๆเลย


    ถึงรายละเอียดของตอนนี้จะเป็นการติวเสียส่วนใหญ่ แต่ก็ไม่ทำให้อ่านแล้วรู้สึกเบื่อเลยค่ะ
    อ่านสนุกเพลิดเพลินเหมือนตอนที่แล้วเช่นเคย แฮปปี้กับการติวขั้นพื้นฐานของมินยุนกิเขาเป็นอย่าง


    ขอบคุณสำหรับฟิคนะคะ :)

    #426
    0
  14. #355 iiamampere (@iiamampere) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 12 มกราคม 2561 / 16:22
    พี่กิน่ารักมากกกกกกกกก เป็นพี่ติวที่ดุแต่ใจเย็นที่สุด เข้มงวดแต่น่ารักสุดๆ ชอบของหวานใช่ไหมคะทั้งคู่เลย น้องกุกสู้ๆนะลูก สอบให้ติดนะคะ
    #355
    0
  15. #341 Yes! SUGA (@kawpoonn) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 2 มกราคม 2561 / 08:29
    พิ่นกิน่ารักกกก ชอบตอนเอาขนมนู่นนี่ป้อนน้อง 55555 กลัวน้องเครียด งุ่ยยย พี่ยุนกิก็พอกัน บันทึกของแต่ละครั้ง สังเกตด้วยว่าน้องชอบกินอะไร ชอบจังค่ะ เหมือนเราได้รู้ไปด้วยว่าเวลาเค้าติวความถนัดพวกนี้กัน เค้าทำอะไรกันบ้าง :)
    #341
    0
  16. #306 mttrow. (@minmin1632) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2560 / 02:57
    สนุกมากก
    #306
    0
  17. #231 pinocchiwook (@pinocchiwook) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2560 / 10:39
    ทำไม่ได้อย่างที่นกุกทำแน่ ๆ ค่ะ สมาธิสั้น 5555

    เหมือนมินิไดอารี่เลยเนอะที่ทั้งสองคนเขียน เหมือนเก็บไว้เป็นความทรงจำขณะเดียวก็จะได้เห็นถึงพัฒนาการทั้งการเรียนแบะความสัมพันธ์ อิอิ
    #231
    0
  18. #227 Milk-Chocolate (@mashi-maro) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2560 / 09:47
    จริงๆพี่กิเขาก็น่ารักนะจกุก :)
    #227
    0
  19. #132 SNW ...Kya ing (@vasuntara-ink) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2560 / 14:05
    หง่ะ น่ารักอ่ะ
    แต่อ่านไปแล้วเหมือนจะโดนว่าอยู่กลายๆว่า นี่ควรไปอ่านหนังสือเรียนได้แล้ว
    #132
    0
  20. #112 FaRnG ;] (@--magicgirl--) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2560 / 17:13
    อ่านแล้วคิดถึง ช่วงเตรียมสอบจริงๆ5555555555 กุกไม่ต้องเครียดมากหรอก พี่กิอยู่ด้วยทังคน(เครียดหนักกว่าเดิมอีก55555555) #เม้น81ยาวมาก เราไม่กล้าเม้นต่อเลยอะ ฮรือออ
    #112
    0
  21. #101 need2sleep (@need2sleep) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2560 / 17:43
    น่ารักกก อ่านแล้วคิดถึงบรรยากาศตอนเตรียมสอบเข้ามากๆเลย
    #101
    0
  22. #81 ZAYO_O (@ZAYO_O) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2560 / 13:06
    นี่อ่านกุกก้าอยู่หรือก้ากุก5555555555 จองกุกน่ารักมากเลยโอ้ยย เด๋อเป็นกระต่ายตื่นตูมตลอดเวลาเลยโคตรน่ารัก555555555 ภาพในหัวนี่จองกุกเหมือนกระต่ายตัวใหญ่ๆตาโตๆหูตั้งตลอดเวลาเลย นึกว่าจะโดนยัยพี่แกล้งเยอะซะอีกคาร์น่าแกล้งงี้ ละปากสั่งงานแต่มือยังป้อนขนมน้องอ่ะค่ดน่ารัก โอ๋มากจริงเหมือนมาเลี้ยงเด็ก5555555555555 เนื้อหาแทรกบทเรียนเยอะแต่ไม่เบื่อนะเราชอบ ค่ดเรียลเหมือนตอนเราเรียนเลย ยิ่งตอนวาดแก้วละต้องวางโครงงี้ เราผ่านมาแล้วจองกุก สู้ๆนะ55555555555

    ที่ชอบอีกอย่างคือแบนเนอร์ของพี่ยุนกิกับสมุดบันทึกของจองกุกเวลาเขาจดข้อมูลของอีกคนงี้ พี่ยุนกิไม่ชอบเด็กขี้เกียจ ปังเย็นจะหมดเร็วมาก ตรงนี้เราชอบมากเลยที่เขาสังเกตกันและกัน ค่อยๆเรียนรู้กันไป น่ารัก
    #81
    0
  23. #72 Aeoy TSa (@aeoytsa) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2560 / 22:59
    ชอบมากเลยค่ะ เพิ่งตามมาอ่าน น้องดูตื่นเต้น ตื่นตูมตลอดเวลาเป็นกระต่ายจริงๆ 555555 พี่ก็นิ่งแต่แอบยิ้มกับป้อนหนน้องตลอด เราชอบตรที่เขียน เรียนครั้งที่... แล้วสรุปรายละเอียดมากเลย เหมือนไดอารี่ของจองกุก มีบอก ห้ามขี้เกียจให้พี่ยุนกิเห็น ฮื่ออ ชอบจัง อ่านไปลุ้นไปเพราะเป็นเรานี่คงงอแงกว่าน้องอีก ใจร้อนยิ่งมาทำไรซ้ำๆหลายรอบนี่อยากจับฟาด จองกุกเริ่มคุยกับพี่เยอะขึ้นแล้ว เย่ๆ รออ่านอยู่นะคะ
    #72
    0
  24. #66 suprw_ (@_suprw) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 27 กันยายน 2560 / 04:36
    ฮื่ออออออออออ ชอบจังค่ะ แต่ว่าพี่ยุนกิโหดมาก สงสารน้อง 55555555 แต่ดีอ่ะ เหมือนได้ความรู้ไปด้วยเลย เอาจริงๆพี่ยุนกิเป็นคนน่ารัก จองกุกนี่อาจจะแสบนะ ถ้ารู้จักกันนานขึ้น 555555555 ชอบมากเลยค่ะ
    #66
    0
  25. #39 IcedmilkteaP (@patpipreary) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 23 กันยายน 2560 / 06:48
    เราชอบคาแรกเตอร์ยุนกิจังเลย ,___, ชอบตอนพี่เห็นน้องเครียด เอะอะก็ยัดขนมใส่ปากน้อง เอาขนมมาล่อน้องอะ ฮืออออออออ มาต่อไวๆนะค้า
    #39
    0