พี่ติวยุนกิ [BTS: KOOKGA]

ตอนที่ 13 : Chapter 13

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,088
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 125 ครั้ง
    28 ม.ค. 61








#พี่ติวยุนกิ

13







การสอบวิชาทั่วไปกับความรู้ประจำสาขานั้นๆ ผ่านไปเมื่อครู่



แน่นอนว่าจอนจองกุกเดินหน้าเอ๋อมึนงงสับสนกับชีวิต เรียกก็ไม่หัน ตบหัวก็ยังอ้าปากค้างโชว์ฟันกระต่าย เอาขนมยัดปากก็เคี้ยวๆ กลืนเหมือนเป็นระบบอัตโนมัติ เดินเป๋ไปเป๋มาได้ตลกสิ้นดี กว่าจะตั้งสติได้ก็ปาไปครึ่งชั่วโมงซ้ำยังเลื้อยตัวเองลงกับโต๊ะในโรงอาหาร ทำหน้างอแงสุดชีวิตแล้วโอดครวญว่าทำไม่ได้



ยุนกิยักไหล่



“ส่งข้อสอบไปแล้วก็แล้วสิ”



พร้อมบริการป้อนหมูทอดเข้าปาก



“โห่พี่ สอบรวดเดียวขนาดนี้ เขียนชื่อไปรึเปล่ายังจำไม่ได้เลย” เด็กกระต่ายยกเล็บขึ้นกัด มือก็กำช้อนส้อมไว้เฉยๆ แต่ไม่ตักอาหารเข้าปากซักคำ อันที่จริงก็ไม่เชิงว่าเป็นข้าวหรอก ออกจากห้องสอบก็บ่ายสามโมง เรียกว่าเป็นของกินเล่นที่ปริมาณเยอะหน่อยน่าจะเหมาะกว่า “อ่านอะไรไปไม่เห็นจะออกสอบ”



“ไม่เห็นแปลก”



นี่ก็ไร้เยื่อใยจังอะ 



“ใจร้าย”



“เอ้า พี่ไม่ได้สอนวิชาพวกนี้นี่ หน้าที่เราอ่านเองก็ต้องมีความรู้รอบตัวสิ”



ถึงจะพูดจาเหมือนไม่สนใจแต่ก็ดันนมปั่นให้ถึงที่ เมินสายตาหลายคู่ที่จับจ้องมาจากรอบตัว หนึ่งเลยคือยูกีฮยอนที่รู้จักคนไปทั่ว ทักซ้ายทีขวาทีไม่ว่าจะรุ่นพี่รุ่นน้องหรือเพื่อนต่างคณะ สองก็บุคคลตามหาตัวยากแบบมินยุนกิที่ไม่ค่อยมีใครรู้จักแต่ก็ขาวน่ามอง ใครพอจะคุ้นหน้าก็จำได้ว่าเคยย้อมสีผมแปลกๆ เดินไปเดินมา



และสาม เด็กผู้ชายใส่ชุดนักเรียน ตาโตเป็นประกาย รูปร่างหน้าตาดูดีเอาเรื่องที่นั่งทำหน้าหงิกสนิทแต่ก็อ้าปากรับข้าวที่พี่ป้อนแบบไม่คิดปริปากบ่น เป็นภาพที่มองแล้วไม่สามารถทำความเข้าใจได้ หน้าคนละโหงวเฮ้งแต่ดูเหมือนพี่น้องที่คลอดตามกันมาไม่ก็ตบตูดกล่อมนอนตั้งแต่แบเบาะ



เป็นสามคนที่ไม่เหมือนกันซักนิด ไม่น่าจะมาร่วมโต๊ะกันได้



“พี่กิ!”



และนั่นก็ไม่เหมือนอีกคน



เสียงเรียกจากโต๊ะถัดไปสามโต๊ะดังขึ้น ผู้ชายผมดำตัวเท่าๆ กับมินยุนกิรีบก้าวเร็วๆ มาหาพร้อมรอยยิ้มสดใสร่าเริง เด็กปีสี่ทั้งสองคนหันไปโบกไม้โบกมือ โดยเฉพาะยุนกิที่หยิบกระเป๋าออกจากเก้าอี้ข้างๆ แล้วตบสองสามทีเป็นเชิงให้นั่ง “นั่งปะ หรือจะอยู่กับเพื่อน”



คนมาใหม่ฉีกยิ้ม ใช้สองมือถูๆ คอรุ่นพี่แบบมันเขี้ยวเสียเต็มประดา 



“ไม่อะ เดี๋ยวจีมไปละ งานส่งท้ายคาบเนี่ย อู้มาซื้อน้ำกินเฉยๆ”



ยุนกิแหกปากเพราะแสบผิวรอบคอ หันไปสับต้นแขนมันเต็มแรง แยกเขี้ยวขู่ฟ่อเหมือนแมวหงุดหงิด ทว่าพอเห็นสีหน้านิ่งสนิทของเด็กติวตัวเองก็รีบชี้นิ้วไปทางคนเด็กสุดในโต๊ะ เงยหน้ามองไอ้เด็กผีที่ยังวุ่นวายกับคอไม่เลิก “เออ นี่จองกุก ถ้าน้องติดก็ฝากดูแลด้วยแล้วกัน”



คนฟังนิ่งไปหลายวิคล้ายคุ้นแต่ก็ไม่คุ้น 



สุดท้ายก็คลี่ยิ้มกว้างจนตาหยี ยกมือทักทายแบบเป็นมิตร



“อ๋อ ที่แทแทถามหาคนสอนตั้งแต่ปีที่แล้วใช่มั้ย”



“อ่า... ใช่ครับ สวัสดีครับ” จองกุกรีบหันไปทักทาย ถ้าจำไม่ผิดนี่คงเป็นคนรู้จักของคิมแทฮยอง พี่รหัสที่เคยบอกว่ารู้จักคนในคณะนี้อยู่หนึ่งชีวิต พอพยายามระลึกชาติดูก็ร้องอ๋อ ถ้าจำไม่ผิดตอนนั้นมีให้เลือกระหว่างปีสองที่ใจดีกับปีสามที่เข้มงวดกว่านิดหน่อย นี่คงเป็นคนที่ว่า...



ก็ดูใจดี...



แต่จะว่าแบบนั้นก็ไม่เชิง



“พี่ชื่อจีมินนะ ติวกับพี่ยุนกิมาเหมือนกัน”



อ่า...



ถึงจะยิ้มได้เป็นมิตรขนาดไหน แต่บรรยากาศสนิทสนมระหว่างสามคนนั้นมันชวนให้อึดอัดบอกไม่ถูก ก็คงเป็นคนที่ตามไปวาดในหอพัก ขยันทำงานยิ่งกว่าใครๆ สำคัญที่สุดคือไม่ทำให้มินยุนกิผิดหวังล่ะมั้ง ก็เล่นสอบติดแถมยังดูเพื่อนเยอะเป็นกลุ่มใหญ่ กวาดตามองก็รู้ว่าต้องเป็นศูนย์กลางของหลายๆ คน



“เฮ้ย ไม่ต้องเกร็ง หน้าเครียดเชียว เพิ่งสอบวิชาการมาอะดิ” ปาร์คจีมินหัวเราะ ยกมือเสยผมลวกๆ อย่างที่ติดเป็นนิสัย “สัดส่วนคะแนนมันไม่เยอะเท่าปฏิบัติหรอก พี่กิว่างานน้องเป็นไง”



พี่ติวตัวขาวกระตุกยิ้ม ปลายนิ้วคีบอยู่ที่ขอบแก้วน้ำพลาสติก “ก็พอใช้ได้”



เสียงหัวเราะชอบใจดังออกมาแทบจะในทันที 



“โห งี้ก็ไม่ต้องห่วงเลยดิ”



“ดูหน้าน้องก่อน เครียดอยู่เนี่ยบอกทำข้อสอบไม่ได้” มือขาวๆ จับส้อมจิ้มหมูทอดชิ้นสุดท้ายยื่นจ่อปากน้อง แน่นอนว่าแม้จอนจองกุกจะแอบรู้สึกอึดอัดแต่การอ้าปากรับก็เป็นปฏิกริยาอัตโนมัติไปเรียบร้อย ซ้ำยังรู้สึกดีขึ้นนิดหน่อยที่พี่ติวยังดูแลเขาเหมือนเดิมถึงจะอยู่ต่อหน้าคนอื่นหรือท่ามกลางคนทั้งโรงอาหาร



ส่วนจีมินก็กระตุกยิ้ม แสร้งทำหน้างอแง



แน่นอนว่าทำออกมาได้น่ารักสิ้นดี



“ทีตอนสอนผมไม่เห็นป้อนงี้เลยอะ”



“เอ้า น่ารักได้เท่าจองกุกมั้ยล่ะ” ยุนกิยักไหล่ รวบช้อนส้อมเข้าด้วยกันแล้วหยิบกาแฟเย็นมาดูดให้หมดแก้ว ตอนเพิ่งเจอกันแรกๆ น่ะคิดว่าเจ้าเด็กปาร์คจีมินเป็นคนสดใสน่ารัก ก้อนแป้งแก้มยุ้ยน่าเอ็นดู พอสอนไปสอนมา เวลาผ่านไปธาตุแท้เริ่มออกก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะด่ามันยังไง



ไม่ใช่คนไม่ดี แค่เอาหน้าใสๆ ยิ้มแก้มเป็นลูกไว้หลอกลวงชาวบ้านว่าตัวเองเป็นลูกหมา



อยากจะมะเหงก



ตอนนี้ก็เช่นกัน ที่เด็กติวตัวเองกำลังยิ้มกว้าง ทั้งถูคอ นวดบ่า เห็นก็รู้ว่าแกล้งทำไปแบบนั้นเพราะเล่นงัดเสียงสองออกมาใช้ไม่หยุด “เท่าสิครับ นี่ดูแลพี่กิอย่างดี ปกติจีมไม่นวดให้ใครเลย”



ยุนกิทำหน้าเบื่อโลก ยอมรับว่าจีมินน่ะนวดเก่งเพราะไหล่ตึงๆ มันผ่อนคลายไปเยอะทั้งที่ออกแรงบีบไม่นาน ส่วนรุ่นพี่อีกคนบนโต๊ะก็ได้แต่เคี้ยวข้าวจนแก้มยุ้ย สีหน้าเอือมระอากับการสามวันดีสี่วันตบตีของพี่น้องคู่นี้ “จีมไม่ไปหาเพื่อนแล้วเหรอ”



“พี่กีอย่าเพิ่งไล่ ผมแค่อยากแวะมาทวงตำแหน่งน้องรักเอง”



“เสียใจด้วย จองกุกน่าเอ็นดูกว่าเด็กผีเยอะ” เสียงห้าวๆ เอ่ยขัดพร้อมการทำหน้าเต่า พอเหลือบสายตามองคนร่วมโต๊ะที่รูดซิปปิดปากเงียบสนิทก็แอบอมยิ้มกับตัวเองนิดหน่อย เพราะนอกจากจะทำหน้างอง้ำเหมือนเด็กโดนผู้ปกครองขัดใจแล้วยังกระเถิบตัวออก เบี่ยงตัวหันไปทางอื่นคล้ายไม่อยากร่วมบทสนทนา



เด็กน้อยชะมัด



อาจจะต้องหัดใส่หน้ากากเข้าสังคมอีกนิด... แต่รอเวลากับสภาพแวดล้อมหล่อหลอมเอาเองน่าจะดีกว่า



ปาร์คจีมินยืนหัวเราะร่าเริงอยู่อีกไม่กี่นาทีก็ขอตัวกลับไปเรียนต่อ ทิ้งตะกอนไว้ให้เด็กติวคนปัจจุบันกัดหลอดจนยู่ยี่ไม่เป็นทรง มันไม่ใช่ความรู้สึกหงุดหงิดหรือโมโหอะไรขนาดนั้นหรอก ก็แค่เหมือนได้เจอโลกอีกใบของพี่ตัวขาว และเป็นโลกที่เขาไม่มีส่วนเกี่ยวข้องและไม่มีความสำคัญเลยซักนิด



คล้ายจะรู้ มือของกีฮยอนถึงแปะลงบนหัว ขยี้ผมจนฟูฟ่องยุ่งเหยิง พอโดนโอ๋เข้าหน่อยก็หน้าหงิกกว่าเดิมตามประสาเด็กโดนตามใจมาทั้งชีวิต รวมไปถึงยุนกิที่หลุดหัวเราะ ร่วมด้วยช่วยขยี้หัวอีกแรง “หน้าโคตรงอแง”



“เปล่า”



“กีเอากระจกให้มันดิ๊” ว่าพลางเกาคาง ลูบหัวลูบหาง “จีมินมันก็งี้แหละ สนิทกับชาวบ้านไปทั่ว แค่พี่จะโดนมันกวนประสาทเยอะหน่อย แต่มีอะไรก็ปรึกษาได้นะ มันชอบช่วยคนอื่น นิสัยดีเลย”



ยังจะชมอีก



เด็กติวฟังแล้วหน้างอกว่าเดิม ยืนยันว่าไม่ได้หงุดหงิด แค่จั๊กจี๋ยุกยิกๆ ข้างในบอกไม่ถูก ใครมันจะทนเห็นคนที่ตัวเองชอบเล่นหัวสนิทสนมกับคนอื่นได้ล่ะ ซึ่ง...เป็นแค่คนที่ชอบไง ไม่ใช่แฟนเสียหน่อย แล้วจะไปทำอะไรได้ล่ะ เลยนั่งฟึดฟัดอยู่คนเดียวจนคนอื่นมองออกกันหมดทั้งโรงอาหาร



เป็นครั้งแรกเลยที่รู้สึกแบบนี้



ลักษณะของปาร์คจีมินไม่เหมือนกับกีฮยอนซักนิด กับคนหลังเขาสบายใจ กล้าพูดกล้าคุย แต่นี่มันไม่เหมือนกัน... เพราะเหตุผลเดียวก็คือหวงพี่จนเผลอทำตัวเป็นเด็กไม่ดีใส่



พลันก้นดินสอกดเคาะลงบนหน้าผากเบาๆ



ตามด้วยเสียงนุ่มๆ ของกีฮยอนที่พูดขัด




“จีมินมีแฟนแล้ว”



และนั่นแหละคือสิ่งที่จองกุกสงสัย ถึงได้กลับมายิ้มกว้าง ตาใสแจ๋วมีหูกระต่ายเด้งออกมาเหมือนเดิม ต่างกับมินยุนกิที่แอบเหลือบตาค้อนใส่เพื่อนสนิทของตัวเองเป็นเชิงว่าจะบอกมันทำไม 



ขี้แกล้งพอกัน






∞  ∞  ∞








การติวช่วงใกล้สอบนั้นไม่ได้ตะบี้ตะบันอย่างที่ยุนกิคิดไว้ตอนแรก หลังสอบวิชาสามัญไปก็ดูเหมือนเจ้าตัวจะเครียดจนนั่งแทะดินสอแทะพู่กันแทน ยังขยันวาดเหมือนเดิมมั้ยก็ใช่ แต่ในขณะเดียวกันเขาก็ไม่ได้อยู่ดูแลมันทุกวันยี่สิบสี่ชั่วโมง เพราะงั้นไม่รู้หรอกว่าช่วงที่ไม่เห็นน่ะมันแอบวาดหรือทำอะไรบ้าง



ความกังวลตีขึ้นมาจนปวดท้องแสบกระเพาะไปหลายรอบทั้งพี่ทั้งน้อง จองกุกอยากสอบติดเพราะตั้งความหวังเอาไว้สูง อยากจะทำในสิ่งที่อยากทำ แต่กับคนสอนกลับพาลไปเครียดเรื่องกลัวตัวเองสอนไม่ดีพอ ดึงความสามารถน้องออกมาไม่หมดทำให้พลาดหรือสอบไม่ติดอะไรประมาณนั้น ยิ่งพอคิดถึงจำนวนเงินที่ได้มาจากการสอนตลอดหนึ่งปีก็แทบจะอาเจียนออกมาจนหมดท้อง



โจทย์คร่าวๆ ทั้งหมดถูกฝึกซ้ำแล้วซ้ำอีก ทั้งให้จัดหุ่นเอง โยนโจทย์แปลกๆ ให้ หรือแม้แต่การจับเวลาน้อยกว่าที่ได้รับมา ถามว่าติวครบมั้ยก็ครบ แต่สิ่งที่เอาไว้วัดกันตอนสอบเข้าจริงๆ ไม่ใช่การฝึกแต่คือกระดาษที่วาดส่งอาจารย์ต่างหาก



เพราะสอบในวันเสาร์ คืนวันศุกร์ยุนกิถึงโดนผู้ปกครองของอีกฝ่ายโทรมาชวนให้กินข้าวมื้อเย็นด้วยกัน ไม่รู้หรอกว่าเด็กนั่นอยู่เบื้องหลังการชวนครั้งนี้รึเปล่า แต่เขาคุยหัวข้อกับอาจารย์เสร็จตั้งแต่บ่ายสามโมงถึงได้ไปนั่งรอจองกุกแถวสถานีรถไฟฟ้าแล้วเดินทางไปพร้อมกัน



สีหน้ากังวลกับใต้ตาดำปื้ดนั่นค่อนข้างเห็นชัดจากระยะไกล แต่จะชวนแวะกินขนมหรือเดินเล่นตอนนี้ก็คงไม่เหมาะเท่าไหร่ จะพูดเรื่องสอบหรือเค้นอะไรก็กลัวสติเตลิดกว่าเดิม ได้แต่ยกมือบีบนวดหลังคอมันเหมือนเตรียมส่งนักมวยขึ้นสังเวียน  



ทันทีที่ถึงประตูบ้าน ภายในเงียบสนิทซ้ำยังปิดไฟเพราะไม่มีคนอยู่ จองกุกไขกุญแจ ตรงขึ้นห้องนอนของตัวเองแล้วเช็คบัตรประชาชน บัตรสอบ รวมไปถึงอุปกรณ์ที่ต้องใช้อย่างกล่องดินสออีอี ยางลบ ซับคาร์บอน หรือบรรดาถาดสีกับพู่กันทั้งหลายแหล่ เห็นแบบนั้นก็ได้แต่หยิบกระดาษอุปกรณ์ที่ปริ้นออกมาแล้วช่วยตรวจอีกรอบ



“กระดาน คลิปหนีบ เทปนิตโต” มือขาวๆ ชี้ไปทีละอย่าง ริมฝีปากบนงุ้ยขึ้นได้น่ารักน่าชังเหมือนเคย “พี่ว่าเอาไม้บรรทัดไปด้วยดีกว่า ถ้าเขาไม่ให้เอาเข้าจริงๆ ก็โยนทิ้งเลย จำแทนว่าบัตรประชาชนยาวเท่าไหร่แล้วขีดไป” 



ยุนกิหยิบไม้บรรทัดพลาสติกเบาๆ โยนลงไปด้วยอีกอย่าง มีเจ้าของห้องนั่งขัดสมาธิมองตาแป๋วจากบนเตียง



“ห้ามเอากล่องเหล็กเข้านะ ไปเอาถุงซิปล็อคใส่อีอีแทนไป ยางลบ ก้อนหยึย แผ่นช่วยลบ...” ทวนไปมือก็รับถุงมายัดๆ ดินสอปลายแหลมเฟี้ยวหนึ่งโหล จัดการพับแล้วยัดกลับกล่องให้เรียบร้อยกันหัก “ถาดสี สีโปสเตอร์ พู่กัน... น่าจะครบแล้วนะ เวลาเขาแจกกระดาษมาอย่าทำเลอะเทอะล่ะ อ้อ นาฬิกาข้อมือแบบโง่ๆ ด้วย”



“ครับ เรียบร้อย”



กระเป๋ากระดานสีดำถูกยัดอุปกรณ์ทุกอย่างลงไปอีกรอบ ส่วนบัตรสอบก็ใส่แฟ้มแยกเอาไว้ มีการกำชับว่าถ้าลืมหรือทำบัตรหายให้วิ่งไปปริ้นที่ร้านใต้ตึกข้างๆ ตึกสอบ 



พี่ติวตัวน้อยทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ หมุนซ้ายทีขวาทีเหมือนเด็กประถม ยกมือขวาขึ้นมากางห้านิ้วยื่นใส่เด็กกระต่ายเตรียมสอบ “เข้าห้องสอบไปต้องทำอะไรก่อน”



“อ่านโจทย์ให้เข้าใจ เขียนชื่อ”



“อ่าหะ ชื่อเขียนลงกระดาษทุกแผ่น ให้อ่านออกล่ะ รหัสสอบก็อย่าเขียนผิด” พูดจบก็พับนิ้วโป้งลง ใช้มือซ้ายแตะไปที่นิ้วชี้ “แล้วไงต่อ”



“แบ่งเวลาตามจำนวนข้อ ผมถนัดดรออิ้งก็ทำดรออิ้งก่อน”



นิ้วชี้ถูกพับลง “ถ้าทำไม่ทัน อะไรสำคัญที่สุด”



“ทำให้ครบทุกข้อ ห้ามเว้นเด็ดขาด” 



เรื่องพวกนี้เขาย้ำกำชับมันมาตลอด โดยเฉพาะต้องทำให้ครบทุกข้อ ระหว่างคนที่ทำแต่ไม่เสร็จกับส่งกระดาษเปล่า อย่างไรเสียอย่างแรกก็ต้องดีกว่าเพราะพอจะมีอะไรมาให้ตรวจซักสองสามคะแนนก็ยังดี เผลอๆ คนตรวจจะแยกกองเลยด้วยซ้ำว่าเด็กกลุ่มนี้ไม่สามารถจัดการตามเวลาที่กำหนดได้



อันที่จริงเรื่องป้อนคำสั่งฝังสมองแบบนี้ไม่ค่อยชอบเท่าไหร่ แต่ในเมื่อจอนจองกุกมาด้วยคาร์แรคเตอร์เชื่อฟังเป็นอย่างดี ยกเว้นตอนดื้อที่ดื้อจนอยากจับโขกกำแพง จะลิสต์ให้เป็นข้อคงไม่เป็นอะไรมากหรอก



...มั้ง



หลังจากนั่งบอกเคล็ดลับกับทริคขี้โกงนิดๆ หน่อยๆ ให้เด็กติวตัวเองอยู่เป็นชั่วโมง ราวหนึ่งทุ่มครึ่งประตูบ้านก็ถูกเปิดออกพร้อมรถยนต์ที่ถอยเข้ามา เป็นคุณแม่ที่กลับบ้านมาก่อน เธอเดินหิ้วกระเป๋ากับคอมพิวเตอร์เข้ามายิ้มๆ แล้วเรียกให้ไปหยิบกับข้าวมากมายจากหลังรถมาจัดใส่จาน



“ขอโทษนะที่ไม่ได้ทำเอง พอดีวันนี้เลิกค่ำกว่าที่คิดเลยซื้อมาดีกว่า”



ยุนกิฉีกยิ้มรับ เปิดกล่องซีซาร์สลัดแล้วจัดลงจานแบบงงๆ ฉากหลังคือกระต่ายยักษ์ป้วนเปี้ยนหยิบนู่นหยิบนี่ให้วุ่นวายกว่าเดิม ดูก็รู้ว่าปกติคงจะไม่ได้เข้าครัวเท่าไหร่เพราะไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเครื่องปรุงเก็บตรงไหน แต่ก็ไม่แปลกใจกับคนที่ชอบกินข้าวในห้างล่ะมั้ง



คิดแล้วก็ได้แต่แอบปาดเหงื่อ เห็นชื่อร้านแว่บๆ บนกล่องก็ไม่กล้าจะนับราคาโดยรวม มื้อเดียวคงล่อไปหลักพันทั้งที่ปกติเขากินข้าวโรงอาหารไม่ก็เซเว่น 



ไม่แปลกใจแล้วว่าทำไมจองกุกถึงกินดุแถมยังกินของดีๆ ผิวก็ดีไปหมด 



สุขภาพก็ดูแข็งแรงไม่เป็นคุณปู่ก่อนวัยแบบเขา



คุณนายจอนนั่งลงบนเก้าอี้ มีลูกชายนั่งตรงข้าม ส่วนเขานั่งข้างจองกุกอีกทีแบบตัวลีบๆ



“สอบพรุ่งนี้แล้วเนอะ”



เป็นการเปิดบทสนทนาที่... นั่นไง เด็กกระต่ายใกล้ร้องไห้เต็มทน “แม่อะ”



“อ้าว ก็มันจริงนี่ พร้อมรึยัง” เธอหัวเราะ ดันจานกุ้งทอดให้ยุนกิเสียจนเกือบชิด แล้วตักชิ้นเดียวให้ลูกชายตัวเอง “ยุนกิตัวนิดเดียวเอง อย่าไปกินของพี่เขานะลูก จานนี้ของยุนกิหมดเลย”



“แม่!” มันเบะปาก แต่ก็ไม่ได้โวยวายอะไรต่อ “ถ้าผมสอบไม่ติดจะว่าอะไรมั้ยอะ”



แขกร่วมโต๊ะเผลอตัวกลั้นหายใจตามไปด้วย ถ้าเป็นเขาถามแบบนี้กับพ่อตัวเองคงโดนเขกจนหัวปูดข้อหาลบหลู่ฝีมือการสอนของอาจารย์มหาวิทยาลัย แต่กับคุณนายจอนที่สวยและดูเป๊ะตั้งแต่หัวจรดเท้า สภาพบ้านก็สะอาดสะอ้าน จะเข้มงวดกับลูกชายตัวเองคงไม่แปลก



ที่ไหนได้ เธอกลับหลุดหัวเราะ เอื้อมมือลูบแก้มลูกชายตัวเองซะงั้น



“ไม่ว่าหรอก แม่เห็นวาดสวยกว่าตอนเรียนวันแรกๆ เยอะก็พอใจแล้ว ทำให้เต็มที่นั่นแหละ” พูดจบก็หันไปยิ้มกว้างใส่นักศึกษาปีสี่ที่เหมือนจะซีดกว่าปกตินิดหน่อย ดูเกร็งๆ เครียดๆ บอกไม่ถูก “แต่แม่ก็ไม่รู้เรื่องนี้หรอก ถามคนสอนไม่ดีกว่าเหรอ คิดว่างานจองกุกเป็นไงลูก”



พี่ติวตัวขาวกลืนน้ำลายเอื๊อก อ้าปากตอบแบบสองพยางค์แรกสั่นซ้ำยังเบาหวิว “ผมว่าถ้าตอนสอบทำได้แบบนี้ก็ควรจะติดครับ เขาเข้าใจพื้นฐานดีอยู่แล้ว”



“แล้วตอนสอบยุนกิเป็นยังไงบ้าง ยังพอจำได้มั้ย”



“อ่า... ก็ปกติดีนะครับ ทันเวลาไม่มีปัญหาอะไร”



จากการสบตายิ้มให้แขก กลายเป็นหันไปจ้องลูกชายหัวแก้วหัวแหวนแทน “ดูซิ ใจเย็น ไม่เห็นกลัวอะไรเลย เราเนี่ยเครียดแล้วเครียดอีก โตได้แล้วลูก ...น่ะ ไม่ต้องทำหน้างอแงเลย พี่เขานั่งอยู่นี่นะ”



ยุนกิมองแล้วก็ยิ้มแห้งกับตัวเองอีกรอบ



ไม่อยากจะบอกว่าอยู่กับเขา มันงอแงหนักกว่านี้อีกครับ... ไม่รวมไอ้เรื่องคำพูดหรือการกระทำเชิงชู้ที่ไม่ว่ายังไงคุณแม่ก็ไม่ควรได้เห็นหรือได้ยินเด็ดขาด พอคิดแบบนี้ก็เครียดจนพาลกินอะไรไม่ลงอีกรอบ ให้ตายเถอะ ถ้าเป็นก่อนหน้านี้คงไม่มีปัญหาหรอก ยิ่งเห็นดูแลลูกชายดีขนาดนี้ จะมาฝากไว้กับคนไม่มีอะไรเลยแบบเขาได้ไงวะ



เขาวางช้อนส้อมลง เนียนทำเป็นยกแก้วน้ำขึ้นจิบ



“ปกติก็กินน้อยแบบนี้เหรอลูก ไม่ต้องกังวลนะ ทำตัวตามสบายเลย”



กำลังจะบอกว่าไม่ค่อยหิว กับข้าวสามสี่อย่างบนโต๊ะก็ถูกตักมาให้เสียพูนจาน ไม่ต้องถามหรอกว่าฝีมือใครเพราะมันทำตัวเป็นเด็กดีโชว์ฟันกระต่ายอยู่เนี่ย “เนอะแม่ ปกติกินน้อยมากอะเลยตัวแค่นี้ เดินทีเหมือนตัวจะหัก ยกเว้นแก้มกับเหนียง”



ไอ้ จอง กุก



ถ้าไม่ติดว่าอยู่ในบ้านมันนี่จะตบกกหูให้สลบ



“นั่นปากเหรอ ทนสอนมันมาได้ไงเนี่ย”



“ผมก็ว่างั้นแหละครับ” เสียงห้าวๆ รีบเอ่ยตอบพร้อมพยักหน้าประกอบคำพูด ผลคือคนเด็กสุดโดนมารดาสับหัวไปหนึ่งรอบถ้วน เชื่อแล้วว่าเลี้ยงลูกแบบวัยรุ่น ดูเคารพแต่ไม่ได้กลัว กล้าเล่นกล้าปรึกษาเหมือนพูดเรื่องดินฟ้าอากาศ



กับข้าวบนโต๊ะพร่องไปจนเกือบหมดด้วยฝีมือเจ้าเด็กแดกดุ อาจเพราะบรรยากาศเป็นกันเองทำให้ไม่รู้สึกเกร็งเท่าที่คิดไว้ตอนแรก แถมยังมีความขี้เล่นปนกวนตีนโพล่งออกมาเป็นระยะให้โดนรุมดุด่า จนจองกุกเอาจานไปเก็บแล้วช่วยกันล้างจนเสร็จนั่นแหละถึงโดนไล่ขึ้นไปบนห้องคนเดียว



ตาโตๆ มองซ้ายทีขวาทีก่อนพยักหน้า เดินขึ้นไปทั้งที่ยังมองเหลียวหลัง



ก็กะไว้แล้วว่าถ้าเรียกมาแสดงว่ามีเรื่องอยากคุย



และถ้าตัวเองนั่งอยู่ด้วยก็คงไม่ดีเท่าไหร่



คุณนายจอนนั่งลงที่โต๊ะกินข้าวที่เดิม ยุนกิเห็นแบบนั้นก็รีบเดินไปนั่งตรงข้ามคล้ายรู้งาน ในหัวคิดว่าคงจะโดนดุนิดหน่อยหรือโดนถามเรื่องเกี่ยวกับการเรียนของลูกชาย อันที่จริงตอนสอนจีมินน่ะโดนถามตั้งแต่ครั้งแรกๆ แถมยังเจอหน้าบ่อย จะมีก็แต่ครอบครัวนี้ที่ดูเชื่อใจลูกชายเสียเหลือเกิน



“ยุนกิ คิดว่าจองกุกจะทำข้อสอบได้มั้ยลูก”



อ่า... ก็ไม่ผิดไปจากที่คิดเท่าไหร่



สีหน้าวิตกกังวลหลุดออกมาเป็นครั้งแรก และนั่นสร้างบรรยากาศตึงเครียดมากพอดู



เด็กปีสี่ยกมือมาประสานกันบนโต๊ะ เผลอตัวใช้นิ้วโป้งถูหลังมือไปอย่างที่ชอบทำเวลาประหม่า “ถ้าถามผม... ผมว่างานจองกุกถือว่าอยู่ในระดับดี เท่าที่ให้จับเวลาทำข้อสอบก็ทำได้ทันเวลากับคุณภาพไม่มีปัญหา ถ้าตอนสอบทำได้เหมือนตอนเรียนคิดว่ามีโอกาสติดสูงอยู่ครับ”



เธอเงียบ ยุนกิถึงได้เปิดปากพูดต่อ “ผมไม่ได้สอนเป็นอาชีพหรือว่าเก่งขนาดนั้นก็จริง แต่ก็พอจะดูงานออกบ้าง งานของจองกุกช่วงหลังถือว่าดีกว่าของน้องปีหนึ่งหลายคน เพราะงั้นเลยค่อนข้างมั่นใจครับว่าน้องทำได้”



“แล้วน้องที่เคยสอน ที่ตอนนี้อยู่ปีสาม...รึเปล่านะ? เป็นยังไงบ้างเหรอ”



ไม่รู้ว่าจองกุกเล่าให้ฟังถึงขนาดไหน แต่ก็น่าจะเยอะเอาเรื่อง...



“น้องคนนั้นเป็นสายขยันครับ เซ้นส์ไม่ดีเท่าจองกุกแต่ว่าฝึกวาดเยอะมากๆ ถ้าจำไม่ผิดตอนสอบได้คะแนนประมาณเจ็ดสิบสามไม่ก็เจ็ดสิบห้าคะแนนมั้งครับ มีพื้นฐานแล้วแค่ต้องใช้เวลาเยอะกว่าคนอื่นนิดหน่อยถึงจะลอยตัว รวมๆ แล้วกลางๆ ค่อนไปทางดี” นับดูแล้วก็ไม่มั่นใจเท่าไหร่ว่าวาดเยอะกว่าจองกุกรึเปล่า แต่เจ้าจีมินเรียนได้ไม่ถึงปี ส่วนเด็กกระต่ายน่ะเวลาเหลือเฟือ จะเทียบกันก็ไม่ถูก



คุณนายจอนถอนหายใจ รอยยิ้มที่รู้ว่าลูกชายถอดพิมพ์มาเป๊ะๆ ยังประดับอยู่บนใบหน้า “ถ้าเราบอกว่ามั่นใจ แม่ก็โล่งอกหน่อย เพราะเห็นที่จองกุกเปิดงานให้ดูแล้วรู้เลยว่ารูปไหนไม่ได้วาดเอง” เสียงหัวเราะเบาๆ หลุดมากับประโยคเมื่อครู่ ฟังแล้วยิ้มเจื่อนไปด้วยเพราะคงไม่พ้นพวกตัวอย่างที่วาดให้ดูอย่างหน้าคนหรือหุ่นยากๆ



“แต่ว่านะ...”



คนตัวขาวนั่งตัวตรงอัตโนมัติ เกร็งจนมือชื้นเหงื่อ “ครับ...?”



โดนดุ?



หรือรู้เรื่องที่จองกุกติดเขาจนเกินพอดี?



ลูกกระเดือกขยับตามการกลืนน้ำลายหนืดๆ ลงคอ จู่ๆ ก็ขนลุกซ้ำยังตัวร้อนวูบ การสบกับดวงตากลมสวยของผู้ใหญ่ตรงหน้าดูจะยากกว่าก่อนหน้านี้หลายเท่าตัว



“แม่ต้องขอบคุณมากเลยนะที่สอนจองกุกหลายเรื่องขนาดนี้” มือขวาของคนแก่กว่ายื่นมาจับแล้วบีบนวดเบาๆ เป็นเชิงให้ผ่อนคลาย “ก่อนหน้านี้จองกุกติดเกมมาก แม่ก็ตามใจไม่อยากไปบังคับเพราะเห็นว่ายังอยู่ม.ห้า แล้วจู่ๆ ก็แทบจะเลิกเล่น ตั้งใจวาดกับอ่านหนังสือ ตอนกินข้าวก็ไม่หยิบโทรศัพท์มากด พอถามก็บอกว่าติดนิสัยจากตอนเรียนเพราะยุนกิจะดุ”



…เหมือนรับหน้าที่เป็นครูอนุบาลไม่ก็คนดัดสันดานเด็กชอบกล



“เอ่อ... ไม่ขนาดนั้นมั้งครับ ผมว่าผมก็ไม่ได้ดุมากนะ...”



“ขนาดนั้นแหละจ้ะ ตอนดื้อเพราะเจ็บมือ หลังจากเรามาก็เลิกวาดเลยจนกว่าจะหาย บอกว่าโดนดุจนร้องไห้ไปรอบ เอาจริงๆ แม่ก็แอบสะใจนิดหน่อยเพราะปกติชอบฝืนตัวเอง”



เรื่องร้องไห้มันก็บอกแม่เรอะ



คนก่อคดีไว้เยอะเริ่มตัวหดเหลือสองนิ้ว ตอนดุเองก็ไม่ค่อยรู้สึกอะไรหรอกเพราะคิดว่าต้องทำ แต่พอฟังจากปากแม่ของเจ้าตัวก็เหมือนตัวเองโหดร้ายทารุณบอกไม่ถูก อดคิดไม่ได้ว่าตัวเองจะทำเกินหน้าที่ไปหน่อยรึเปล่า “ผมทำจองกุกร้องไห้นี่ไม่เป็นไรเหรอครับ”



เธอยิ้มกว้างกว่าเดิม “ไม่เป็นเลย ดีแล้ว อย่าไปโอ๋มันมากเดี๋ยวเสียคน แล้วก็ไม่ต้องกังวลนะ ถ้าจองกุกสอบไม่ติดหรือทำข้อสอบไม่ได้ก็ไม่ใช่ความผิดใคร แม่เชื่อว่าเราตั้งใจสอนอยู่แล้ว เห็นที่เขียนคอมเม้นต์งานละเอียดยิบก็รู้ อีกอย่างถ้าสอนไม่ดี เจ้ากุกไม่เชื่อฟังหรอก”



“อ่า... ครับ”



“ลูกแม่เป็นผู้เป็นคนขึ้นเยอะ ปกติขี้อ้อนอยากได้อะไรก็งอแง ตอนนี้มีเหตุผลคุยรู้เรื่องแล้วนะ”



ยุนกิรับสอนพิเศษด้วยเหตุผลหลักก็คือต้องการหาเงินค่าขนมกับซื้อเลนส์กล้อง แน่นอนว่าอนาคตของคนเรียนสำคัญที่สุดถึงได้ตั้งอกตั้งใจสอนเต็มที่ทุกครั้ง เขาไม่มั่นใจนักว่าตัวเองมีความสามารถมากพอหรือจะเป็นที่รักใคร่ของใคร จนกระทั่งได้คำขอบคุณพวกนั้นก็เผลอเม้มปากน้ำตาคลอไม่รู้ตัว



จากเด็กที่ลากเส้นตรงยังไม่เป็น ผ่านไปหนึ่งปีกับฝีมือก้าวกระโดด



“แม่เอ็นดูเราเหมือนลูกอีกคนนึงนะ จะยังไงก็แวะมาเยี่ยมบ้าง ติดต่อกับน้องบ้างเนอะ จองกุกไม่เคยยกให้ใครสำคัญขนาดนี้เลย พูดถึงแต่พี่ยุนกิอย่างนู้นอย่างนี้”



“…ขอบคุณครับ”



สุดท้ายก็ตอบเสียงสั่น น้ำตาร่วงผล็อยจนได้














“บัตรสอบ บัตรประชาชน”



“อยู่นี่ครับ”



พี่ติวเป่าปาก ตอนนี้พวกเขายืนอยู่หน้าตึกสอบพร้อมกับเด็กในชุดโรงเรียนมัธยมปลายคนอื่นๆ ส่วนมากจะมีผู้ปกครองมารอให้กำลังใจไม่ก็รอรับกลับบ้าน จะมีก็แต่จอนจองกุกที่เมื่อวานคะยั้นคะยอให้เขานอนค้างที่บ้านเจ้าตัวเพราะกว่าจะคุยเสร็จก็ปาไปสามทุ่ม ดีที่ขอตัวหนีกลับก่อนได้ด้วยเหตุผลอย่างต้องไปเอางานที่หอพัก เลยนัดเจอกันก่อนเวลาเข้าสอบแทน



ผลคือแหกขี้ตาตื่นตั้งแต่เจ็ดโมงครึ่ง วิ่งแจ้นซ้อนมอเตอร์ไซค์จนหัวฟูมาถึงตอนแปดโมงนิดๆ เลยพามันมาลูบหัวลูบหาง นวดคอให้ผ่อนคลาย อีกนิดจะทำข้าวกล่องมาให้แล้วมั้งน่ะ



ก็เล่นยืนหน้าซีดปากสั่นแบบคนตื่นสนามสอบเต็มร้อยขนาดนี้ใครมันจะไม่เป็นห่วง



ราวแปดโมงครึ่ง อาจารย์คุมสอบเดินผ่านเข้ามาทางหน้าตึก ยุนกิหันไปยกมือไหว้แบบนอบน้อมเต็มทน ยิ่งเจออาจารย์ที่ปรึกษาตัวเองก็ฉีกยิ้มยิงฟันใส่ รู้สึกเดจาวูเหมือนตอนมารอจีมินสอบบอกไม่ถูก แค่ตอนนั้นมาโบกมือลาไม่ได้ช่วยเฝ้าของ อีกเหตุผลคือจองกุกมันอ้อนตาใสบอกอยากกินไก่ทอด เป็นอันรู้กันว่าต้องแบกคอมมาทำงานรอมันสอบเสร็จ



เขามองเด็กติวที่โตขึ้นมากในช่วงหนึ่งปีที่ผ่านมา วางมือบนหัวมันแล้วหนีบมือเหมือนคีบตุ๊กตา 



“อย่าลน อ่านโจทย์ดีๆ เข้าใจมั้ย”



“เหมือนมีผู้ปกครองมาส่งเลยพี่”



จากคีบหัว เปลี่ยนเป็นเขกไปดังโป๊ก “ก็อยากให้มาเองไม่ใช่รึไงวะ สอบเสร็จไปโรงอาหารที่เดิมนะอย่าลืม”



จองกุกจับสายกระเป๋ากระดาน ถึงจะไม่ได้ดูอาการแย่เท่าตอนอาเจียนงวดก่อนแต่ก็เห็นได้ชัดว่ากังวลจนหน้าซีด พยายามยิ้มก็ได้แค่ฝืนแบบแห้งๆ เหี่ยวๆ “พี่ ถ้าผมสอบไม่ติดจริงๆ จะโกรธมั้ยอะ”



สรุปเขาเป็นแม่คนที่สองเหรอ ถามเหมือนเมื่อคืนเป๊ะ



“ไม่โกรธ ทำให้เต็มที่ก็พอ”



มันใช้ตากลมๆ จับจ้องมา ขมวดคิ้วนิดหน่อยตามประสาคนไม่สบายใจ “พี่ อวยพรผมหน่อยดิ”



จากพี่ติว พี่เลี้ยง แม่ เพิ่มอีกตำแหน่งคือผู้มีความขลัง



“ขอให้ทำได้ ให้สมกับที่พยายาม” รอยยิ้มปากแมวโผล่ออกมาให้เห็น ยุนกิมองไปทางเด็กสอบที่เริ่มทยอยเดินเข้าตึกไปเป็นแถว เห็นแบบนั้นถึงได้เร่งให้เจ้าตัวหยิบอุปกรณ์ใช้สอบออกมาแล้วฝากมือถือกระเป๋าเงินเอาไว้ที่เขา เพราะอย่างไรก็ตามกระเป๋ากระดานก็ห้ามเอาเข้า ที่เหลือก็ต้องเอาใส่ถุงใส ให้มันหอบพะรุงพะรังเข้าไปน่ะดีแล้ว 



ตลกดี



“พี่ ลูบหัวผมหน่อย”



มือหยาบๆ ยกขึ้นขยี้ผม งวดนี้ใส่เต็มแรงเพราะรู้ว่ามันหิ้วของเต็มสองข้างคงจัดทรงให้เรียบร้อยไม่ได้ แต่พอเห็นหน้างอแงก็หลุดหัวเราะแล้วจัดให้ใหม่อยู่ดี “เอ้า เอาอะไรอีกมั้ย ไปรอหน้าห้องได้แล้ว”



“พี่...”



“วันนี้เรียกบ่อยนะ”



สีหน้าหงอยๆ ยังไม่หายไปไหน



เพราะถึงวันสอบแล้ว อีกอย่างคือจอนจองกุกสามารถฝึกวาดด้วยตัวเองได้แล้ว เท่ากับว่าหลังจากนี้ไม่มีความจำเป็นอะไรต้องมาติวกับเขาอีก ถึงจะยังมีสนามสอบของมหาวิทยาลัยอื่นแต่ก็ไม่ใช่เป้าหมายของเด็กนั่นตั้งแต่แรก เพราะอย่างนั้นหน้าที่ของยุนกิก็หมดลงแค่วันนี้



แค่ตามหลักความเป็นจริงนั่นแหละ อย่างไรเสียก็ต้องคอยลุ้นผลไปกับมันอยู่ดี



แต่ก็อดโหวงหน่อยๆ ไม่ได้อยู่ดี... 



หนึ่งปีไม่เร็วแต่ก็ไม่ช้า ยิ่งพักหลังไปขลุกตัววาดนอนค้างคืน เจอกันทั้งวันหยุดวันธรรมดา จะทั้งติดทั้งงอแงใส่ก็ไม่ใช่เรื่องแปลก กลับกันหอพักของยุนกิเองก็คงกว้างขึ้นเยอะ มุมริมหน้าต่างอาจจะดูโล่งไปซักหน่อย เก้าอี้กลมๆ กับที่วางกระดานคงไม่มีใครได้ใช้งานแล้ว



ถึงอย่างนั้นความเงียบก็ไม่ได้แย่อะไร



“พี่... ถ้าผมสอบติด...”



ยุนกิเม้มปาก มองท่าทางลุกลี้ลุกลนเพราะใกล้ถึงเวลาเข้าห้องสอบของเจ้าตัวแล้วก็พาลมือไม้เกะกะไปด้วย ยิ่งมันอ้าปากแล้วหุบซ้ำๆ คล้ายอยากพูดอะไรซักอย่างก็ไม่กล้าตัดบท 



อันที่จริงก็พอจะเดาได้นิดหน่อย



“ทำไม...”



“คือ... ผม...” 



อีกนิดนึงแขนขาจะพันกันเป็นไม้เลื้อยแล้ว



พี่ติวตัวขาวถอนหายใจ จับแก้มมันนิดหน่อยแล้วตบเบาๆ คล้ายเรียกสติ เห็นหรอกว่ามือสั่นปากสั่นตอนพยายามจะพูดแต่ก็ไม่กล้าเสียที และเขาก็ไม่ใช่คนซื่อจนมองอะไรไม่ออก ถึงได้จ้องตาแล้วพูดเสียงเบาแต่เน้นชัดถ้อยชัดคำ



“สอบให้ติด แล้วก็ทำเรื่องที่ตกลงกับกีฮยอนไว้ด้วย เข้าใจนะ”



แรงผลักที่บ่าเหมือนดันทั้งตัวทั้งสติ จองกุกตาโตแทบถลนออกจากเบ้า หันกลับไปอีกทีก็เห็นว่าพี่ตัวน้อยสะพายกระเป๋ากระดานที่ดูจะใหญ่ขึ้นพอตัวก้าวเท้าไวๆ ออกจากตึกไปเรียบร้อยแล้ว 



ขี้โกงชัดๆ






ø



#พี่ติวยุนกิ





ใครงงว่าคนแต่งหายไปไหนมา เชิญที่จอยลดาเรื่อง 20,000 #kookga  (อ่านในแอพนะคะไม่งั้นไม่น่ารู้เรื่อง)

หรือแท็กในทวิต #กุกก้าสองหมื่น นะคะ5555

(จอยเป็นกับดัก จริงๆคือหาตัวได้ในเกม)


สำหรับพี่ติว ยังคงความเฉื่อยเหมือนเดิมค่ะ

ยกเว้นตอนท้าย ฮิ้วววววววว


ขอบคุณสำหรับทุกคอมเม้นต์นะคะ มาเลยยยยย อยากอ่าน5555

/ปูเสื่อ(?)



เจอกันตอนหน้าค่ะ เลิ๊บ


28 JAN 2018





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 125 ครั้ง

870 ความคิดเห็น

  1. #841 Mint S (@siri-ch36) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 7 มีนาคม 2562 / 22:30
    ตั้งใจนะจองกุกกก
    #841
    0
  2. #827 3d1113 (@3d1113) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2562 / 19:50
    โง้ยยย เขินนนน เป็นจองกุกสติหลุดแน่เลยอะแงงงงง
    #827
    0
  3. #818 Nulaw (@Nulaw) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2561 / 07:14
    ใจบางมาก ไม่ไหว
    #818
    0
  4. #812 Capriccioso (@june-j) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2561 / 14:15
    ฮือออออ เขินมากกกกกก
    #812
    0
  5. #804 aqua11 (@aqua11) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2561 / 23:33

    ฮื่อออออออ เขินไม่ไหวแล้วค่ะ ที่บอกให้ทำเรื่องที่ตกลงกับพี่กีไว้ ถ้าสอบติดเนี่ย แสดงว่ายอมรับแล้ว ขอแค่น้องพูดออกมาใช่มั้ยคะ ;-;

    #804
    0
  6. #791 solar-sama (@solar-sama) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2561 / 14:31
    เขิน เขินจนไม่ไหวแล้วค่ะ ฮือออออออออ คนที่นิ่งๆมาตลอดฮุกทีหมัดหนักทากฮือออออออ
    #791
    0
  7. #763 Mew (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2561 / 12:54
    ประโยคสุดท้ายทำเอาใจสั่นเลย ฮืออ
    #763
    0
  8. #718 ARDS; (@babyshorttyrd) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 14 เมษายน 2561 / 02:11
    แงงงงงง รู้ทันตล้อดด
    #718
    0
  9. #710 prawarin_png (@prawarin_png) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 31 มีนาคม 2561 / 21:41
    พี่ยุนกิรู้ทันเด็ก!
    #710
    0
  10. #700 Partyagape (@Partyagape) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 29 มีนาคม 2561 / 20:29
    กรี๊ดดด ฟินมาาากกกกก พี่ยุนกิเปิดทางแล้ว น้องกุกเอาเลยลูกก ลุยย 😍😍😍
    #700
    0
  11. #693 lookpangg (@lookpangg) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 26 มีนาคม 2561 / 11:19
    ถ้านี่เป็นกุกสมาธงสมาธิปลิวหายไปแล้วววววววว
    #693
    0
  12. #582 kanunna (@yuyuyimyim) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 3 มีนาคม 2561 / 23:02
    ตายยยย ยังงี้ ตาย! พี่กิทำแบบนี้กูตาย! ฮืออ ตายจริงๆนะ คือแบบเขิลมั่กๆ แง่มๆๆๆ ชอบๆๆๆๆๆๆ
    #582
    0
  13. #554 aImma98 (@aImma98) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 1 มีนาคม 2561 / 20:45
    เพิ่งรู้ว่าคนแต่งเดียวกุกก้าสองหมื่น เรื่องนั้นเราก็ชอบ แงงง ลุ้นน้องกุกสอบให้ติดน้าาาา
    #554
    0
  14. #533 ilovehc (@kapokdekd) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2561 / 23:22
    กำลังใจล้นแล้ววว
    #533
    0
  15. #430 960615X (@960615X) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2561 / 23:30
    ระเบิดลงตู้ม
    #430
    0
  16. #425 `Youknowwho_ (@everytingforyou) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2561 / 01:21
    โอ้ยยยย เป็นพี่ติวกับเด็กติวที่น่ารักที่สุดในโลกเลยเปล่าเนี้ยย คือมันน่ารักมากก คนน้องนี่ก็คือขี้อ้อนได้เสมอต้นเสมอปลายสุด ชอบการที่พี่เค้านั่งป้อนหมูทอดน้องอะ โครตจะเป็นธรรมชาติ คือทุกอย่างที่ทำมาเป็นธรรมชาติมาก ฟีลลิ่งแบบ อยู่ด้วยกันบ่อย ทำบ่อยไรงี้ ชอบมากกก ส่วนจองกกุกนี่ก็แดกดุเสมอต้นเสมอปลายอีกเช่นกัน 5555555555 ตลกอะ เวลาเขียนว่าน้องแดกดุ กินเยอะ ไรงี้อะ คือคิดภาพน้องกุกจอมตะกละ ซัดทุกอย่างที่ขวางหน้าออกเลย ชอบสุดคือ ของกินเล่นที่ปริมาณเยอะหน่อย คือแบบ แกรรร เยอะหน่อยจริงเหรอ เราว่าน่าจะเยอะมากก 5555555555
    เอาจริง นี่ว่าพี่ยุนกิเป็นพี่ติวที่โครตทำหน้าที่กินพี่ติวมาก แบบเป็นทุกอย่างให้เธอแล้วอย่างแท้จริง คือเป็นทุกอย่างจริงๆ ติวให้จนวินาทีสุดท้า ยตามไปเฝ้าตอนสอบ แถมมีการป้อนข้าวป้อนน้ำอีก อะไรจะดูแลดีเวอร์ขนาดนี้ แต่คือแอบใจหายเหมือนกันนะ ที่พอถ้าน้องกุกสอบเสร็จหน้าที่พี่ติวก็คือ หมดอายุพอดีอะ คือถ้านี่เป็นน้องกุกก็ใจหายเหมือนกัน ชอบเค้าอะเนอะ ถ้าหน้าที่พี่ติวหมดไปก็หมดเหตุผลที่จะมาเจอกัน ไปหาพี่เค้าที่ห้องงี้ คือเราลืมเรื่องนี้ไปเลย คิดว่าพี่เค้าจะเป็นพี่ติวตลอดไป 5555555555
    ชอบที่พี่เค้าบอกว่า สอบให้เสร็จแล้วทำเรื่องที่ตกลงกับพี่กีไว้ด้วยเงี้ยย คือแบบปล่อยระเบิดลูกใหญ่สุด อิน้องคงช็อคโลกอะ ละคือให้ช็อคก่อนเข้าห้องสอบด้วยนะ โถถ เจ้าเด็กกระต่ายยย 5555555555
    นี่แอบชอบความสัมพันธ์ของจีมกับพี่ยุนกิมากอะ โครตกัดกันและตีกันเลย เจ้าจีมก็น่าร้ากกกกก อยากรู้จริงๆ น้องไปทำอะไรผีๆใก้พี่ยุนกิเรียกว่าเด็กผีอะ 55555555555 ส่วนแม่น้องกุกกับน้องกุกนี่แบบสนิทกันมากอะ น้องเล่าทุกอย่างให้แม่ฟังหมดเลย ชอบความาสัมพันธ์ของแม่ลูกคู่นี้มากก แล้วตอนที่คุณแม่คุยกับพี่ยุนกิอะ นี่ถ้าเราเป็นพี่ยุนกิเราก็ร้องไห้ แบบมันตื้นตันใจอะเนอะ แบบสิ่งที่เราสอนไปน้องมันรับไว้ และทำตามหมดเลยอะ ไม่เสียแรงที่สอน คอยดุด่าเงี้ย ฟีลลิ่งแบบ นี่เราสามารถทำให้คนคนนึงเปลี่ยนแปลงตัวเองไปในทางที่ดีได้ขนาดนี้เลยเหรอ แบบตื้นตันใจมากกก
    ปล. ยังคงรอน้องถอดมาดเจ้ากระต่ายใสๆออกอยู่เสมอ อยากรู้จริงๆว่าพี่ยุนกิจะทำไง 55555555555
    #425
    0
  17. #422 pinocchiwook (@pinocchiwook) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 31 มกราคม 2561 / 21:26
    มีความหึงแรง ก็เนอะ มาถึงเนื้อถึงตัวแบบนี้ก็ไม่ไหวอะเนิะ หวงยัยกิแบบไม่ปิดบังเลย 5555

    เรื่องสอบเครียดไปกับนกุก ตื่นเต้นไปหมดแล้วลูกเอ้ย อ้อนแม่ทีอ้อนพิ่กิที โอ๊ยยย เด็กน้อยยย
    #422
    0
  18. #419 ปลาวาฬ. (@juja_huangmeili) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 31 มกราคม 2561 / 15:59
    กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดจะบ้าตายหยุดยิ้มไม่ได้
    #419
    0
  19. #418 SNW ...Kya ing (@vasuntara-ink) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 31 มกราคม 2561 / 00:11
    อ้ายยยยยยยยยยย พี่ยุนกิไอ่ๆๆคนบ้า น้องมันไม่ยิ้งเขินหรอเนี่ย บทจีมินน่ารักมากๆเลย
    #418
    0
  20. #417 mmixamee (@mmixamee) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 30 มกราคม 2561 / 22:32
    ชอบเรื่องนี้มากๆเลยค่ะ ประทับใจทุกตอนภาษาดีมากๆ เรื่องนี้น่ารักมากๆเลยฮืออ อ่านแล้วเหมือนได้ฮีลตัวเองเลยสนุกมากๆค่ะ มาอัพเรื่อยๆนะคะ<3
    #417
    0
  21. #415 mimoyomo (@mollyyoon) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 30 มกราคม 2561 / 01:25
    ฮรือออออ ชอบมากกกกค่ะ กัดหมอนกันผ้าขาดไปร้าววว คือโมเม้นไม่ได้หวือหวาอะไรเหมือนเรื่องอื่นเลยแต่คือบั่บ... กรี้ดดดด พี่กิพูดงี้ถ้าเราเป็นจกุกเราไม่มีสมาธิสอบแน่ๆ 555555 เขิงง พูดเองเขินเองมั้ยอยากรู้จัง 55 ไรท์แต่งดีมากเลยบรรยากาศตอนสอบนี่มาเป็นฉากๆในหัว ละเอียดมากค่ะ รอให้น้องกุกสอบติดไวๆแล้วเดินหน้าจีบยัยพี่เต็มที่!
    #415
    0
  22. #414 petrichor_ (@chaaimner) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 30 มกราคม 2561 / 00:38
    แงงง เขินแทนน้องงง พยกขี้โกงมากๆๆ จองกุกอย่าไปยอมลูกกก รีบๆสอบติดเลย เราจะรอตอนต่อไปอย่างใจจดใจจ่อเลยค่ะคุมไรท์
    #414
    0
  23. #413 ZAYO_O (@ZAYO_O) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 29 มกราคม 2561 / 23:49
    อมกกกกพพี่ยุนกิกกกกแงงงงพี่ พี่ว้อยยยยฮือืแสแาดบากสกแงปแแแาดดพบ ชีงิตจริงเราสบถคำหยาบรัวๆแล้วเนี่ยโอ้ยแม่ง โคตรขี้โกงเลยยยฮือออออสแยกอยฝเรามือสั่นหมดแล้ว เราไม่โอเคTT โอ้ย น้ำตาจะไหล อ่านอยู่ก็จะเที่ยงคืนแล้วเราจะนอนหลับลงไหม แม่งเอ้ย

    คือคุณ เราไม่รู้จะเริ่มพูดจากตรงไหนก่อน เรารู้สึกเหมือนตัวเองจะเป็นบ้าอยู่รอมร่อที่ยิ้มกับทรศ.คนเดียวนานขนาดนี้ เราจะทำยังไงดี เราว่าเราติดบ่วงคุณมากเกินไปแล้วรึปล่าวTT นี่คงเป็นเม้นที่พิมพ์นานที่สุดเพราะเราสงบใจตัวเองไม่ได้ โถ่เอ้ย ปกติพี่เขาตีหน้าซื่อมาตลอดแล้วพอเป็นฝ่ายพูดเองมันแบบ TT พี่ยุนกิยังน่ารักได้มากกว่านี้อีกหรอคะ ร้ายกาจเกินไปแล้วอ่ะฮือ

    เราขอพูดถึงตอนยุนกิคุยกับแม่จองกุกก่อนเลย ตอนที่พี่เขาตอบแม่เสียงสั่นทำเราไปไม่เป็นเลย มันจุกอยู่ที่คอจนพูดไม่ออก พี่เขาพยายามมามากจริงๆ ฮือเราอินมากถูกไหมคะ อีกตอนที่ชอบก็ตอนนั่งนับนิ้วทริคของพี่ยุนกิ โคตรน่ารักแบบ มากๆๆ เหมือนสอนเด็กอนุบาลอยู่จริงๆ555555555 เรื่องเล็กๆน้อยๆยังทำให้น่ารักได้ขนาดนี้เลยคนเรา

    แต่นั่นแหละ ใดๆก็ไม่เท่าตอนจบแล้ว เพราะเขาไม่ค่อยมีฉากไรงี้กันรึปล่าวเลยทำให้เราเขินกว่าปกติหลายเท่ามากๆ เขินจนเหมือนน้ำตาจะไหลจริงๆเลยค่ะ555555555555 จองกุกรู้ซะแล้วว่าพี่เขารู้ทันแต่แอ๊บเด๋อมาตลอด เราจะรอตอนหน้าอย่างใจจดใจจ่อเลยค่ะ!5555555555 จริงๆคิดอยู่แล้วว่ายังไงก็คงให้เริ่มค้นจีบแล้วแหละขนาดนี้แล้ว เพราะพี่เขารู้แต่ไม่ตีตัวหนีก็ถือว่าเปิดทางแล้วนะสำหรับเรา แล้วเด็กตุ่ยยังเปิดทางทำแต้มไปก่อนแล้วด้วย ทางสะดวกเห็นๆเลยยย รอต่อนะคะ รีบมาเหอะ เราขอ55555555 ฟิคจอยก็จบแล้ว พี่ติวต้องขยันบ้างแล้วแหละ ขอบคุณนะคะ สู้ๆค่ะ รักกก
    #413
    0
  24. #412 psukrits (@psukrits) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 29 มกราคม 2561 / 23:29
    ขอบคุณที่กลับมานะครับไรท์ ดีใจมากเลยตอนเห็นว่าโนติเรื่องนี้เด้ง55555555 จะติดตามต่อไปนะครับ ขอบคุณอีกครั้งครับ :)
    #412
    0
  25. #408 IGRAVITY (@fbmmmmmmmmmmm) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 29 มกราคม 2561 / 20:45
    จะร้องไห้แล้วนะคะไรท์ จริงๆร้องไปแล้วเพราะคิดถึงพี่ยุนกิกับน้องมากเลยTT คิดถึงมากจริงๆ รักทั้งน้องกะพี่แล้วก็เรื่องนี้ไปแล้ว เป็นกำลังใจให้น้อง ขอให้น้องโชคดี เป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะคะ เราจะรอต่อไปเสมอ
    #408
    0