BTS sf/os - (unlock) KOOKGA

ตอนที่ 5 : Jungkook97 added you by phone number.

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,976
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 282 ครั้ง
    22 ก.ค. 60





Jungkook97 added you by phone number.

Jungkook x Suga


*เรื่องเดียวกับ m_yoongi liked your photo.



∞  ∞  ∞






มินยุนกิเป็นคนรักสัตว์



นั่นไม่ใช่เหตุผลที่ทำให้เข้าคณะสัตวแพทย์หรอก คนรักสัตว์แบบใจดีมีเมตตาให้ข้าวให้น้ำน่ะคงไม่จิตแข็งพอจะใช้มีดผ่าหรือเห็นสัตว์ทุรนทุรายเพราะบาดเจ็บหรือป่วย เจ้าของบางคนเห็นหมอฉีดยาให้หมาแมวก็ซี้ดปากตั้งท่าจะเป็นลมแล้ว เพราะฉะนั้นมุมนิ่งๆ ป่าเถื่อนหน่อยๆ ของเจ้าตัวน่ะเป็นประโยชน์มากในเรื่องนี้



ตั้งแต่จำความได้ เขาชอบเข้าไปเล่นกับหมาแมวจรจัด 



และพวกนั้นก็รักเขาพอตัวอยู่ หากรู้วิธีเข้าหาหรือดูออกว่าตัวไหนยุ่งได้ไม่ได้ ไม่แปลกหรอกที่จะจับอุ้มหรือแบ่งอาหารให้กินนิดๆ หน่อยๆ ย้ำว่าแค่นิดหน่อย ไม่ได้สนับสนุนให้มีสัตว์พวกนี้เพ่นพ่านในเมืองนักหรอก อันตรายจะตายไป



เพราะงั้น นักศึกษาคณะสัตวแพทยศาสตร์ปีหนึ่งที่เสพติดแมวถึงได้มาหมกตัวในสวนสาธารณะใกล้ๆ คอนโดตัวเองเป็นประจำ แถวนั้นจะมีแมวจรจัดตัวฟูหน้าตาน่ารักอยู่หลายตัว ถ้าเข้าไปแบบเป็นมิตรจะจับจะลูบให้พอชื่นใจก็ไม่ใช่เรื่องยาก



มีคืนหนึ่งกลับประมาณสองทุ่ม ได้ยินลูกแมวตัวจ้อยร้องเสียงแหลมอยู่ในท่อน้ำ ไอ้เขาก็พยายามแงะฝาแล้วล้วงลงไปหยิบจนเสื้อเปื้อนมือเปื้อนไปหมด จัดการถอดเสื้อยืดแขนสั้นตัวนอกออก นึกหงุดหงิดที่ปกติตัวเองจะมีผ้าขนหนูเพราะต้องซ้อมบาสแต่วันนี้ดันงด กำลังจะเทน้ำเปล่าที่พกติดตัวก็ได้ยินเสียงเด็กผู้ชายร้องห้ามพอดิบพอดี



“พี่! อย่าเพิ่ง!”



คนผมชมพูหน้าเหวอ หันซ้ายทีขวาทีอยู่ไม่กี่วิก็มีเด็กที่วิ่งเร็วยังกะนักกีฬาทีมชาติพุ่งมาหาพร้อมผ้าขี้ริ้วหนึ่งผืน 


คำถามแรกคือ ดูจากหน้า ยังเด็กอยู่เลย สวมเครื่องแบบซะด้วย...ทำไมกลับบ้านดึก คำถามที่สองคือเด็กปกติมันพกผ้าเน่าแทนผ้าเช็ดหน้าเหรอวะ อะไรยังไง ไม่เข้าใจ ตามเทรนด์วัยรุ่นไม่ทัน



“...มาไงวะเนี่ย”



ตากลมโตใสซื่อกับรอยยิ้มโชว์ฟันกระต่ายนั่นน่ารักสิ้นดี



“เอาผ้าอันนี้ก็ได้ครับ” มันว่าทั้งๆ ที่หอบไม่หาย มือยื่นมาให้แล้วคว้าเสื้อยืดของเขาไปพับเก็บเสียเรียบร้อย ยุนกิเห็นแบบนั้นก็ไม่ขัดศรัทธา ถกแขนเสื้อขึ้นแล้วจัดการเช็ดตัวให้ลูกแมวอายุไม่น่าเกินสามเดือนแบบเบามือ เริ่มจากหน้าดำปี๋ก่อนเป็นอันดับแรก ถึงเจ้าเหมียวจะยังแหกปากร้องหาแม่อยู่แต่มองแล้วไม่เห็นจะมีแมวตัวอื่นอยู่แถวนี้



อันที่จริงก็มี ถึงได้มาบ่อย เคยเล่นกับแม่แมวอยู่ แค่วันนี้มันหายไป



“เอามาจากไหนเนี่ย ผ้าเช็ดหน้าเรอะ”



“ทำเวรแล้วเผลอเก็บกลับมาด้วย” มันตอบทั้งๆ ที่นั่งยองๆ ตาจับจ้องไปยังลูกแมวที่เริ่มกลับมาสีนวลๆ ครีมๆ ลายส้ม แอบยื่นมือมาจิ้มแก้มนิดหน่อยตามประสาเด็ก



ยุนกิเทน้ำจากขวดแล้วบีบเอาน้ำดำๆ ออกจากผ้า พยายามเช็ดต่ออีกรอบจนกว่าสภาพจะพอดูได้ ขอบคุณที่มีประสบการณ์จากการเลี้ยงลูกแมวที่บ้านในวัยเด็ก แม้จะโดนเล็บมันจิกจนซี้ดปากแต่ฉีดวัคซีนไว้แล้ว ฉะนั้นไม่เป็นปัญหา...มั้ง “เรียนชั้นไหนแล้วเนี่ย ทำไมกลับบ้านดึก หนีเที่ยวอ่อ”



“มัธยมปลายปีหนึ่งครับ ไม่ได้หนีนะ เพิ่งเลิกชมรม แล้วพี่อะ?”



อ่า ชมรม นึกแล้วก็ปวดหัวจี๊ด ไอ้งานของกัปตันทีมบาสที่ต้องคุมทีมนั่นมันเหนื่อยจนแทบเป็นบ้า แล้วไง ไม่เข็ด ตอนนี้ก็เด๋อด๋าไปสมัครเป็นนักกีฬาบาสของมหาวิทยาลัย คัดเลือกผ่านเข้าไปแบบฉลุยแต่กว่าจะซ้อมเสร็จก็แทบหมดแรงอ่านหนังสือ วันๆ ไม่ต้องทำอะไรหรอกนอกจากเรียนกับซ้อมบาส



เป็นเด็กนี่ดีจังเน้อ...



“มหาลัยปีหนึ่ง...” ว่าแล้วก็พยายามมองหาแม่แมวอีกรอบ เสียงเจ้าตัวเล็กร้องมันบาดหูสิ้นดี “ให้ตายเหอะแม่มันหายไปไหนวะ ปล่อยไว้งี้ตายแหงม ยังเด็กอยู่เลย”



ลูกแมวตัวจ้อยทั้งร้องทั้งตะกุยจนยุนกิตัดสินใจปล่อยลงบนตัก แทนที่มันจะเดินลงพื้นละวิ่งหนีเหมือนแมวทั่วไป กลับซุกตัวเข้ากับเนื้อผ้าอุ่นๆ แล้วนอนขดแหงนหน้ามองซะอย่างงั้น เห็นปุ๊ปรอยยิ้มกว้างก็คลี่ออก นักศึกษามหาลัยยื่นมือไปลูบหัวมันด้วยความเอ็นดู หัวเราะนิดหน่อยตอนเห็นมันหงายท้องพลิกตัวซ้ายทีขวาที



“มันดูชอบพี่อะ”



“คงหนาวมันมั้ง...”



“พี่เอาไปเลี้ยงเลยมั้ยครับ”



ตบปากแตกเลยไอ้เด็กนี่



มินยุนกิถอนหายใจ ดึงชายเสื้อม้วนขึ้นคล้ายกระเป๋าหน้าท้อง รวบตัวน้องแมวให้นอนขดอยู่ในนั้น “อยู่คอนโดคนเดียวอะดิไม่ได้อยู่บ้าน ต้องไปเรียนด้วยคงดูแลไม่ไหวหรอก แต่จะลองประกาศหาบ้านดูแล้วกัน...น่าจะมีคนสนใจอยู่” 



ดวงตาเป็นประกายของเด็กมัธยมมองตามไม่หยุด ไม่พอ มันเดินตามด้วย



“ไปด้วย”



…ห๊ะ



“ไปไหน?”



มันทำหน้างงตาม “คอนโดพี่ไง”



“เฮ้ย จู่ๆ ตามคนแปลกหน้าเข้าห้องได้ไง อันตรายจะตาย กลับบ้านให้ไวเลยนี่ดึกแล้ว” หันไปเอ็ดพอเป็นพิธีแล้วรีบสาวเท้าเดินหนี แต่คงดูถูกเด็กสมัยนี้เกินไปหน่อยเพราะมันสูงเกือบจะเท่าเขาแล้วด้วยซ้ำ ประมาณว่าไซส์ตัวเดียวกัน... แม้เขาจะหยุดสูง ส่วนเด็กนี่วัยกำลังโตก็ตาม



“ผมชื่อจอนจองกุก แล้วพี่อะ”



“มินยุนกิ”



“นั่นไงรู้จักแล้ว ผมไปด้วยนะ อยากเห็นเจ้าเหมียวอะ” มันจับสายกระเป๋าแล้วชะโงกหน้าเดินตามซ้ายทีขวาทียังกะลูกหมา “เห็นพี่เดินอยู่แถวนี้บ่อยจะตาย ผมกลับบ้านทางนี้ทุกวันอยู่แล้วอะ”



อยากจะเอาตีนก่ายหน้าผาก



“งั้นโทรไปขอพ่อแม่ก่อน”



มันพยักหน้า ควักโทรศัพท์ออกมากดโทรออก แค่บอกว่าจะไปคอนโดพี่ชายผมชมพูเพราะเก็บลูกแมวได้จากท่อ เหมือนแม่จะอนุญาตแบบไม่คิดติดใจอะไรเลยด้วยซ้ำ คือเดี๋ยวนะ อะไรคือพี่ชายผมชมพู แล้วแม่มันรู้จักเขาด้วยเหรอ บ้านนี้แปลกเกินไปแล้ว “เรียบร้อยครับ”



“…พี่ชายผมชมพู?”



“อื้อ ก็ พี่ชอบมาเล่นกับแมวแถวนี้บ่อยๆ ไม่ใช่เหรอ ตอนอยู่กะแม่เคยเห็นพี่หลายรอบเลย แม่ชมด้วยว่าพี่ตัวขาวจนน่าอิจฉา ละถ้าพี่จะทำอะไรผมจริงๆ คงไม่สั่งให้โทรหาแม่หรอก”



ไอ้เด็กเวร...



เหมือนจะฉลาด แต่คันเท้าบอกไม่ถูก



“เออ ไปก็ไป แต่แวะซื้ออาหารแมวก่อนนะ”



ว่าแต่ ถึงมันจะเป็นเด็ก แต่เขาก็ไม่ควรพาคนอื่นเข้าห้องเหมือนกันปะวะ งง







คอนโดของเขาขนาดค่อนข้างใหญ่ซ้ำยังมีสองห้องนอน มีพวกชั้นวางของ เคาท์เตอร์ครัว กับบรรดาโต๊ะตู้เตียงนอนของห้องนอนใหญ่มาให้เสร็จสรรพ ส่วนห้องนั่งเล่นก็เป็นโซฟาตัวแอลอย่างดี จะมีก็แต่ห้องนอนเล็กที่ล็อคเอาไว้ไม่เคยเปิดเพราะอยู่คนเดียวเลยไม่จำเป็นต้องใช้งาน



จองกุกถอดรองเท้าวางไว้เรียบร้อยเป็นระเบียบ ค้อมตัวนิดหน่อยตอนเดินเข้ามาในห้อง สายตากวาดมองรอบๆ แล้วหันกลับมาหาพี่ชายที่เดินไปคุ้ยกล่องลังมาวางไว้กับพื้น หาผ้ามาปูรองแล้วจับลูกแมววางลงไป ทับด้วยผ้าขนหนูอีกผืนเผื่อมันหนาว เสร็จปุ๊ปก็รื้อเอาที่ถาดพลาสติกแถวๆ นั้นมาวางเป็นชามข้าวชามน้ำ ฉีกซองอาหารเปียกสำหรับลูกแมวแล้วเทออกมานิดหน่อย บี้ๆ พอให้มันกินได้ง่ายๆ 



“พี่คล่องจังอะ”



“เคยเลี้ยงตอนเด็กๆ ทั้งหมาทั้งแมว”



ตอบไปหยิบโทรศัพท์มือถือมาถ่ายรูปไป ระหว่างพิมพ์อะไรรัวๆ ลงเว็บบอร์ดเพื่อประกาศหาบ้านให้แมวก็รื้อตู้ขนม หยิบเอามันฝรั่งทอดกรอบยื่นให้แขกไม่ได้รับเชิญ ตามด้วยเทน้ำผลไม้รวมอีกแก้ว 



“เอาไปกินเล่นไป”



ได้ยินเสียงเอ่ยขอบคุณเบาๆ ตามด้วยเสียงฉีกห่อดังแคว่ก มันเคี้ยวหงุบๆ จนแก้มตุ่ยเห็นแล้วน่าเอ็นดูเหมือนน้องชายคนนึงซ้อนทับกับกระต่าย ยิ่งการลงไปนั่งที่พื้นก้มมองลูกแมวแต่ไม่กล้าจับขึ้นมาอุ้มนั่นก็น่ารักดี อ่า...ตอนอยู่โรงเรียนคงจะป๊อปน่าดู ต่อให้เขาแก่กว่าหรือเป็นผู้ชายด้วยกันก็ยังอดชมไม่ได้ว่าหน้าตาน่ารักมาก



ประมาณสามทุ่มครึ่งมันก็โดนไล่กลับบ้าน มองเวลาแล้วได้แต่กุมขมับ ถามว่าบ้านอยู่ไหนก็บอกว่าเดินประมาณสิบห้านาทีจากคอนโดเลยอาสาเดินไปส่งให้ถึงที่ รู้สึกกังวลนิดหน่อยที่เหมือนไปขโมยลูกชายคนอื่นมา ยิ่งตัวเล็กบอบบางหน้าตาน่ารักแต่เด็กขนาดนี้แม่คงหวงน่าดู 



หลังส่งเรียบร้อยแล้วพร้อมรอยยิ้มของแม่ลูกที่เหมือนกันเป๊ะ เธอกล่าวขอบคุณแล้วเอ็ดลูกชายไปหลายยกที่รบกวนคนอื่นถึงบ้าน ยัดขนมจากต่างประเทศใส่มือเขามาจนล้นถุง ไม่รู้ว่าหลังจากนั้นมันจะโดนดุรึเปล่า แต่ที่แน่ๆ คือเขาควรรีบกลับไปดูสัตว์โลกตัวนั้นให้เรียบร้อย พร้อมเช็คข้อความว่ามีใครตอบกลับว่าสนใจบ้างรึยัง



ระหว่างเดินก็คิดไปในหัวว่าควรแบกไปฉีดวัคซีนกับหยอดยาฆ่าหมัดดีมั้ย ได้แต่ภาวนาให้ใครติดต่อมาเร็วๆ



วันต่อมาก็ได้นำลูกแมวไปให้แม่บ้านคนนึงตามคำขอ 



นั่นคือการเจอกันครั้งแรก





∞  ∞  ∞





เพราะบ้านไม่ได้อยู่ไกลกันเท่าไหร่ อีกทั้งร้านสะดวกซื้อแถวนี้ก็มีแค่สองสาขา เลยได้ทักทายกันบ้างเป็นครั้งคราวแบบเดือนละสองสามหน เด็กนั่นดูเหมือนลูกหมาทุกครั้งที่เจอกันแถมยังพุ่งเข้ามาทักแบบแทบจะล้มไปกลิ้งกับพื้น รวมไปถึงได้คุยกับแม่ของเจ้าตัวด้วยหากบังเอิญเจอกันตอนซื้อของในซูเปอร์มาร์เก็ต ยุนกิงานยุ่งซ้ำยังติดซ้อมบาสเก็ตบอลจนกลับดึกดื่น นี่ก็สอบตัวสุดท้ายของปีสองเทอมแรกเสร็จพอดี 



ระหว่างพาร่างเหี่ยวๆ ของตัวเองกลับตอนสองทุ่ม ในหัวจินตนาการถึงการอาบน้ำฟอกสบู่ให้สะอาดสดชื่น เปิดแอร์เย็นฉ่ำแล้วฝังตัวเองอยู่ในผ้านวมจนกว่าจะหายเหนื่อย ตาก็เหลือบไปเห็นเด็กฟันกระต่ายนั่งจ๋องดักอยู่ที่โซนรับรองของคอนโด



พอมันหันมาเจอเขา สายตาดูดีใจเหมือนเจอเจ้าของ



เดี๋ยว นี่คืออะไร ตาฝาดรึเปล่า แล้วสภาพเยินๆ ในชุดนักเรียนแบบไม่มีกระเป๋าติดตัวมาซักใบ ในมือกำโทรศัพท์ไว้แค่เครื่องเดียวนั่นมันลางไม่ดีแปลกๆ นะ



“พี่! กว่าจะกลับ”



“จองกุก? มาทำอะไรที่นี่”



พอยืดตัวตรงเต็มความสูง ถึงเห็นว่าจากเด็กตาใสวันนั้นตัวสูงเลยเขาไปแล้วนิดหน่อย แถมตัวก็มีกล้ามเนื้อมากขึ้นไม่ได้ผอมแห้งแรงน้อยจนดีดทีเดียวปลิวเหมือนแต่ก่อน ติดก็แต่รอยยิ้มซื่อๆ กับตาใสแจ๋วที่ทั้งชาติก็คงไม่เปลี่ยน



“คือ... วันนี้ผมขอค้างด้วยได้มั้ยอะ”



…WTF



ยุนกิขมวดคิ้ว ไอ้ได้มันก็ได้อยู่หรอก แต่มันต้องมีเหตุผลสิไม่ใช่นั่งดักรอไม่บอกไม่กล่าว เออ คงบอกไม่ได้เพราะเขาไม่เคยให้เบอร์ติดต่อหรือไอดีคาทกไปเลยแม้แต่ครั้งเดียว แต่การเสี่ยงดวงมานั่งรองี้ไม่โดนคนของคอนโดหิ้วปีกจับโยนออกไปข้างนอกก็บุญโขแล้ว “แล้วบ้าน? ไม่กลับ?”



ถามเสร็จมันทำหน้าหงอย หูลู่หางตกเหมือนจะร้องไห้ ช้อนตามองนิดหน่อยเหมือนเรียกคะแนนความสงสาร “ทะเลาะกับพ่อนิดหน่อย ยังไม่อยากกลับ กะจะไปบ้านเพื่อนแต่พ่อแม่ก็รู้จักหมดเลยมาหาพี่อะ”



และบอกเลยว่าได้ผล



แค่ยุนกิมีสติกว่าที่คิด 



ถึงได้หน้าเหวอ ร้องเสียงหลง “เฮ้ย จะบ้าเหรอ แม่นายตามมาฉีกอกพี่ทำไงวะ มีปัญหาอะไรก็ไปพูดดีๆ ดิไม่ใช่หนีออกจากบ้าน ป่านนี้เป็นห่วงแย่แล้วมั้ง”



มันก้มหน้าต่ำ พูดเสียงเบาหวิว “…นะครับ”



ฟังแล้วเหมือนมีอะไรมาจุกอยู่ที่ปาก จะพูดก็พูดไม่ออก ได้แต่ถอนหายใจพยายามสงบสติอารมณ์ของตัวเอง นอกจากจะอดนอนอ่านหนังสือมาหลายคืนแล้วยังต้องมารับมือเจ้าเด็กคนนี้อีกเหรอ



แต่ก็นั่นแหละ พอมองสีหน้าหงอยเหมือนโดนเจ้าของทิ้ง ตาคู่นั้นหม่นจนอยากกอดปลอบ คนรักสัตว์ก็ยกมือสองข้างเป็นเชิงยอมแพ้ โยกหัวมันเบาๆ ก่อนคว้าคีย์การ์ดของคอนโดมาแปะเพื่อเข้าไปในโซนลิฟท์ด้านใน



“…ขึ้นไปคุยกันข้างบน”






ห้องของยุนกิยังสภาพเหมือนเดิม เพิ่มเติมคือชีทเรียนกองพะเนินที่เหมือนจะถล่มลงมาได้ตลอดเวลา เจ้าของห้องไล่ให้เด็กมัธยมไปอาบน้ำสระผมให้หัวเย็นลงก่อน ส่วนตัวเองก็เตรียมเสื้อที่ตัวใหญ่ที่สุดกับกางกงกีฬาเอวยางยืด สละกางเกงชั้นในตัวใหม่ เคาะเรียกให้มันแง้มประตูมาหยิบ ไม่นานนักก็โผล่กลับมาแบบหน้าหงอย



โกโก้ร้อนถูกยื่นให้ โดยที่มินยุนกินั่งทำหน้าหาเรื่องอยู่ที่โต๊ะกินข้าว เหมือนบังคับว่าต้องทิ้งตัวนั่งฝั่งตรงข้าม



“สรุปทะเลาะอะไร”



บทจะใจดีก็ยังกะพ่อพระ แต่บทจะดุก็โหดชิบเป๋ง



เด็กกระต่ายตัวหดเหลือสองนิ้ว ก้มหน้าขมวดคิ้วเหมือนกำลังจะสารภาพบาปอันใหญ่หลวง ทั้งที่ความเป็นจริงเป็นแค่พี่ชายแถวบ้านตัวขาวจั๊วะที่ย้อมผมสีเขียวมิ้นท์ มือสองข้างบีบกันแน่นแถมยังชื้นเหงื่อเหมือนลำบากใจจะพูด



“ผมอยากเรียนร้องเพลง แต่พ่อจะให้เข้าคณะอื่น”



โอ้โห ปัญหาคลาสสิก



เออว่ะ มันอยู่มัธยมปลายปีสองแล้วนี่หว่า 



“พยายามบอกหลายรอบแล้วครับ แต่อธิบายยังไงก็ไม่ได้ผล แม่ช่วยพูดก็ยังไม่ไหว จนวันนี้โดนบอกว่าถ้าเรียนร้องเพลงก็จะตัดเงินค่าขนมให้หมด ไม่ออกค่าเทอมให้ ผมก็เลยออกมา พอถามพี่พนักงานข้างล่างเขาก็บอกว่าพี่กลับดึกแทบทุกวันเลยนั่งรอ” พูดเสร็จก็หลบหน้าหลบตา ก้มมองโต๊ะเหมือนหาลายแทงอะไรซักอย่าง



ยุนกิถอนหายใจ รู้สึกปวดหัวตุบๆ กับเรื่องที่ตัวเองไม่ได้ก่อ และไม่ควรจะต้องเข้าไปเกี่ยวเลยแม้แต่น้อย สายเลือดเดียวกันมั้ยก็ไม่ โรงเรียนเดียวกันก็ไม่ใช่ บ้านติดกันมั้ยก็ห่างกันเป็นกิโล ไม่เข้าใจเหมือนกันทำไมเด็กนี่ถึงติดเขาแจขนาดนี้ 



“ปกติพ่อดุมากมั้ย”



มองไปก็เห็นมันส่ายหน้ารัวๆ มือกุมอยู่ที่แก้วมัคสีดำลายหน้าคุมะมง “ไม่ดุเลยครับ ใจดีมาก ปกติไม่ยุ่งเลยด้วยซ้ำเพราะงานยุ่งไม่ค่อยกลับบ้าน สอบตกก็ไม่เคยว่า จะเที่ยวเล่นยังไงก็ได้ มีแค่เรื่องเข้ามหาลัยที่ยังไงก็ไม่ยอม ผมก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน”



แปลก



เด็กมหาวิทยาลัยขมวดคิ้ว ประสานมือบนโต๊ะอยู่แว่บนึงแล้วเผลอเคาะสองสามทีเวลาใช้ความคิด



ใจดี...ก็น่าจะปล่อยไม่ใช่เหรอ หรือถ้าจะบังคับให้เข้าคณะอื่นก็ต้องบอกตั้งแต่แรก ตั้งแต่เลือกสายการเรียน ไม่ใช่ปล่อยมาจนป่านนี้ค่อยห้ามจะเพี้ยนเกินไปหน่อยรึเปล่า 



อีกอย่าง เขาไม่เห็นจะรู้เลยว่าเด็กนี่ชอบร้องเพลง



“…เคยร้องในบ้านรึเปล่า ไม่ดิ พ่อเคยได้ยินมั้ย”



งวดนี้คนเด็กกว่าชะงักไปนิดหน่อย ขมวดค้ิวก่อนจะส่ายหน้าเบาๆ “จำไม่ได้ว่าเคยนะครับ ผมไม่เคยบอก ไม่น่าจะรู้ด้วยซ้ำว่าอยู่วงคอรัสของโรงเรียน บอกไปแค่ว่าชอบร้องเพลงเลยอยากเข้า”



เออะ



ฟังเสร็จก็เอาซองเยลลี่รสยาคูลท์ปาใส่หัวมัน เผลอพูดประโยคยาวเหยียดด้วยเสียงดังกว่าทุกทีนิดหน่อย ย้ำว่าแค่นิดหน่อย แต่คงตรงประเด็นพอสมควรเพราะมันเงยหน้ามองแบบอึ้งๆ



“แล้วพ่อจะไปมั่นใจได้ไงวะว่าจะสอบติด เรื่องสำคัญขนาดนี้ทำไมไม่บอกห๊ะ อยู่คอรัสตั้งแต่ปีไหน เคยไปแสดงที่ไหนบ้าง แล้วมหาลัยไหนมีสาขานี้บ้างได้หารึยัง”



ส่ายหน้าอีกรอบ



อยากจะถอนหายใจจนปอดพุ่งออกมา



ยุนกิยื่นมือไปคีบหัวมัน จับให้เงยหน้าหันมาสบตา เห็นหน้าหงอยๆ แล้วจะด่าก็ด่าไม่ลง “ฟัง บอกว่าชอบเฉยๆ มันไม่ได้ ต้องทำให้เห็นด้วย หาข้อมูล ตั้งใจซ้อม แหกปากให้พ่อฟัง อะไรที่จะยืนยันได้ว่าจะสอบติดหรือมีศักยภาพพอจะทำงานด้านนี้แข่งกับคนอื่นไหว ถ้าแค่นี้ทำไม่ได้พ่อไม่ให้ก็ไม่แปลกหรอก เพราะเป็นห่วงนั่นแหละ”



งวดนี้เปลี่ยนเป็นพยักหน้า แต่ยังซึมเหมือนเดิม



เลยเปลี่ยนเป็นลูบหัว ใช้มือขวาจับแก้มมันเบาๆ แล้วออกแรงยืด ปรับเสียงให้ละมุนกว่าที่เคยถึงจะยังแหบห้าวไม่เข้ากับหน้าตาก็ตาม “มั่นใจหน่อย ทำได้อยู่แล้ว” ตามด้วยเขกหัวไปทีนึง “โทรหาแม่ก่อนว่าอยู่ที่ไหน คืนนี้ก็นอนนี่แหละ ใช้คอมพี่หาข้อมูลไปก่อน พรุ่งนี้เช้าก็รีบกลับบ้านล่ะ”



จากสีหน้าโดนเจ้าของทิ้ง ดูสดใสสมวัยขึ้นมานิดหน่อย มันลุกขึ้นยืนแล้วเดินอ้อมโต๊ะมาหา ส่งยิ้มให้แบบที่ทำเอาหน้าร้อนบอกไม่ถูก ยังไม่ทันจะเอ่ยปากพูดอะไรก็โดนโถมตัวกอดจนจมอก 



“จองกุกโว้ย! ปล่อย!”



“ขอบคุณครับ”



…อ่า เจ้าเด็กนี่



เสียงมันน่าฟังจริงๆ ด้วย



“...รู้แล้ว ออกไปก่อนเดี๋ยวเอาคอมให้”



ยุนกิลุกพรวดแล้วเปิดประตูห้องนอน เห็นสายโน้ตบุ๊คตัวเองจมหายไปกับกองชีทแล้วขี้เกียจรื้อเลยกวักมือเรียกให้มันเดินเข้าไปนั่งประจำโต๊ะ ดีนะสอบเสร็จแล้วไม่งั้นคงไม่มีอารมณ์มานั่งปลอบลูบหัวลูบหางมันหรอก “ใช้ตามสบาย เดี๋ยวพี่ไปอาบน้ำก่อน ไม่ดิ... โทรหาแม่เดี๋ยวนี้ อย่าทำให้คนอื่นเป็นห่วง”



เหมือนป้อนระบบรับคำสั่งไปเรียบร้อยแล้ว เพราะคนเด็กกว่ารีบควักมือถือออกมากดเปิดเครื่อง รอเกือบนาทีให้ระบบทำงานเรียบร้อยค่อยโทรออก ยังไม่ทันจะได้ยินเสียงตู๊ดแรกแม่ก็รีบรับสายอย่างไว ท่าทางจะเสียงดังน่าดูถึงได้ยกออกห่างจากหูไปเกือบคืบ “ครับ ขอโทษครับ”



อันที่จริงอยากฟังว่าคุยอะไรกัน แต่ก็ดูขี้เสือกไปหน่อยเลยยืนเฉยๆ



“อยู่คอนโดพี่ยุนกิครับ... อ่า ผมมาดักรอพี่เขาเอง ครับ พี่ยุนกิช่วยอธิบายแล้ว พรุ่งนี้เช้าจะกลับไปคุยกับพ่ออีกที วันนี้ขอค้างที่นี่นะแม่ หา...? เปิดกล้อง...?” จองกุกอ้าปากค้าง หันขวับไปมองก่อนจะได้รับการพยักหน้ากลับมา ครู่เดียวก็วางสายเปลี่ยนเป็นวีดีโอคอล เห็นยุนกิในสภาพผมสีเขียวมิ้นท์ยืนโค้งเสียเก้าสิบองศาอยู่ข้างหลัง



“สวัสดีครับ”



‘ขอคุยกับยุนกิได้มั้ยลูก’



“อ่า... ครับ” เขายื่นมือไปรับโทรศัพท์แล้วเดินออกไปห้องนั่งเล่น อึดอัดนิดหน่อยถ้าต้องคุยต่อหน้า



‘ขอโทษที่จองกุกไปรบกวนนะ ไม่รู้ว่าคุยอะไรกันแต่เด็กคนนั้นดูใจเย็นกว่าเดิมเยอะเลย ขอบคุณมากนะ’



ยุนกิยกมือเกาหัวตัวเองแกร่กๆ ท่าทางเหมือนยังจับต้นชนปลายไม่ถูกนั่นน่าเอ็นดูน้อยเสียเมื่อไหร่ “ไม่ได้คุยอะไรมากหรอกครับ กว่าผมจะกลับถึงคอนโดก็คงรอจนเฉาแล้ว หน้างอแงมาก”



เธอหัวเราะนิดหน่อย ‘โอเคจ้ะ ฝากด้วยนะ ถ้ามันดื้อหรือซนก็ส่งกลับมาได้เลยนะ ไม่ต้องตามใจ’



“ได้เลยครับ”



คุยกันพอเป็นพิธีนิดหน่อยถึงเดินกลับเข้าห้องนอน เห็นมันนั่งงงกับเว็บไซต์ของหลายมหาลัยจนต้องดันหัวออก คีย์ชื่อมหาวิทยาลัยกับคณะดุริยางคศิลป์ที่อยู่คนละฝั่งกับสัตวแพทย์ลงไป ชี้ให้มันดูเสร็จก็ไม่พูดไม่จาเดินไปอาบน้ำ



“ขอบคุณครับพี่”



มินยุนกิเป็นมินยุนกิอยู่วันยังค่ำ ถึงจะมีแขกแต่ไม่มีเหตุจำเป็นที่จะต้องสละที่นอนอันมีค่าให้เจ้าเด็กฟันกระต่าย เลยบอกมันเต็มปากเต็มคำว่าถ้าจะนอนเตียงก็นอนได้ หรือจะไปนอนที่โซฟาข้างนอกก็ตามใจ ส่วนตัวเขาจะขอสลบยาวๆ และตอนเช้าห้ามปลุกเด็ดขาด แน่ล่ะว่าเด็กผีนั่งอ่านเรื่องเกณฑ์การคัดคนเข้าคณะต่ออีกราวหนึ่งชั่วโมง ขอกระดาษเอสี่เขาไปจดอะไรยิกๆ เต็มแผ่น เสร็จแล้วค่อยปิดไฟ ทิ้งตัวบนเตียงอีกฝั่งทันที





∞  ∞  ∞






เพราะมีคนอื่นอยู่ด้วยเลยหลับไม่สนิทขนาดนั้น ยุนกิสะลึมสะลือตอนเตียงอีกฝั่งยวบเพราะมีคนลุกขึ้น พอลืมตาก็เห็นจองกุกกำลังเดินเข้าห้องน้ำแบบงงๆ เลยลุกมาหาข้าวหาน้ำให้มันกินเหมือนเป็นผู้ปกครอง จัดการทอดไข่กับปิ้งขนมปังวางบนจานให้เสร็จสรรพ พอมันโผล่หัวออกมาจะได้ยัดๆ เข้าปากรองท้องก่อนกลับ



เช้าวันนี้มีความอึดอัดบางอย่าง มันจ้องหน้าเขาจนแทบทะลุ ทำเหมือนจะพูดอะไรซักอย่างแต่ก็ไม่ยอมปริปากออกมาเสียที ยิ่งตอนยุนกิเดินไปเปิดตู้เย็นทำนู่นทำนี่คือเหมือนมีสายตาจับจ้องตลอดเวลา



จนต้องหันกลับไปขมวดคิ้วถาม



“มีอะไรรึเปล่า”



มันค่อยๆ อ้าปาก หุบลงทีนึงก่อนเค้นคำพูดออกมา



“ผม...ขอเบอร์พี่ได้รึเปล่า”



จริงอยู่ที่ความสัมพันธ์ตอนนี้เป็นแค่คนที่บ้านใกล้กัน การจะขอช่องทางติดต่อก็ดูไม่มีปัญหาหรือแปลกอะไรด้วยซ้ำ แค่อาการลนๆ กับท่าทีขาดความมั่นใจจนติดลบของเด็กนี่ บวกเข้ากับสายตาจริงจัง... ปิดด้วยบรรยากาศกระอักกระอ่วนรอบตัว กลายเป็นว่าประโยคนั้นสื่อความหมายเป็นอีกอย่างชัดเจน “คุยกับพี่แล้วกุกสบายใจ เพราะงั้น...”



นั่น การแทนตัวเองด้วยชื่อจะหลุดออกมาเฉพาะเวลาอ้อน



และเขาแพ้



“จะทำอะไรก็พูดให้ชัด พี่เดาใจนายไม่ถูกหรอกนะ”



การกลืนน้ำลายอีกหนึ่งอึกกับสีหน้าลำบากใจนำลิ่วออกมาก่อน เหมือนจะมีการกลั้นหายใจก่อนพูดด้วย ไม่รู้จะกลัวอะไรนักหนา “อยากรู้จักมากกว่านี้ครับ แบบผู้ชายคนนึง ถึงจะเด็กกว่าหลายปีก็เหอะ”



“คิดดีแล้วใช่มั้ย?”



“ครับ ซักพักนึงแล้ว”



เพราะงั้นถึงเลือกมาหาเขาที่คอนโดงั้นสิ ไม่มีทางอยู่แล้วที่พ่อแม่จะรู้จักเพื่อนของลูกครบทุกคน ยิ่งเป็นลูกชายอีกต่างหาก ตอนมันวิ่งตามต้อยๆ ขอมาดูลูกแมวครั้งแรกแม่ยังไม่ขอเบอร์ติดต่อเขาไว้เผื่อซักคำ 



ยุนกิเผลอตัวเม้มปากนิดหน่อย แบมือขอโทรศัพท์แล้วกดเบอร์ให้ ยื่นกลับไปแบบสีหน้าไม่เปลี่ยนซักนิด



ซึ่งสิ่งที่มันทำ เขาพอใจในระดับหนึ่งคือการกดโทรออก



สมาร์ทโฟนในห้องนอนดังลั่น เจ้าของเครื่องกระตุกยิ้มมองสีหน้าดีอกดีใจที่ไม่โดนสุ่มเบอร์มั่วมาให้ ก่อนจะกลับมาเครียดเหมือนเดิมเพราะนึกถึงหน้าพ่อตัวเอง มันเลยรีบยัดขนมปังทาแยมครึ่งที่เหลือเข้าปาก วิ่งเอาจานไปล้าง กลับมากอดเขาหลวมๆ ซบหน้าลงกับไหล่อีกรอบแล้วเปิดประตูพุ่งตัวออกไปยังกะพายุ



คนตัวขาวอ้าปากหาวจนกรามแทบค้าง เดินงัวเงียกลับไปมุดนอนบนเตียง ซุกเข้าใต้ผ้าห่มกะจะหลับแล้วตื่นอีกทีบ่ายสามบ่ายสี่ พอห้องกลับมาอยู่ในความสงบเหมือนเดิมแล้วก็ค่อยสบายใจหน่อย ว่ากันตามตรงเขาไม่ได้นึกชอบหรืออะไรจองกุกเป็นพิเศษหรอก อย่างน้อยก็ในตอนนี้น่ะนะ 



แต่มันก็น่ารักน่าเอ็นดูดี มารยาทงามตามประสาเด็กบ้านมีฐานะแถมยังมีแม่ใจเย็นไว้ใจลูก 



เจอกันครั้งแรกมันยังเป็นเด็กตาใส



ตอนนี้โตขึ้นมาหน่อย... เริ่มตัวสูง หน้ายังน่ารักติดจะหวานแต่ก็เข้ารูปเข้ารอย แถมมีสติขึ้นเยอะ เริ่มมีสีหน้าแววตาแปลกจากที่เคย อ่า แบบนี้มันเหมือนเขาจะเข้าคุกยังไงก็ไม่รู้ มันเพิ่งอายุสิบเจ็ดเองนะ



ใจนึงก็ดีใจที่อีกฝ่ายเป็นเด็กน้อยใสซื่อหน้าตามุมิ ได้แต่ภาวนาขอพรว่ามันจะหยุดโตแล้วคงสภาพแบบนี้ไว้ตลอด เขาคงรับไม่ได้เท่าไหร่ถ้าตัวเองต้องยอมอยู่ล่างหรืออะไรเทือกๆ นั้น



แก้มเนียนนาบไปกับหมอนคุมะมงสีดำนุ่มนิ่ม แป๊ปเดียวก็ผล็อยหลับไป



ตื่นมาอีกทีตอนบ่ายสองครึ่ง โทรศัพท์ของเขาขึ้นแจ้งเตือนยาวเป็นพรืด


‘พี่ยุนกิ ผมจองกุกนะครับ’

‘คุยกับคุณพ่อเรียบร้อยแล้ว พ่อไม่รู้จริงๆ ด้วยว่าผมอยู่คอรัส’

‘ขอบคุณพี่มากนะครับ’

‘แล้วก็ กุกแอบดูปฏิทินบนโต๊ะพี่ เห็นว่าสอบเสร็จเมื่อวานพอดี... อ่า ถ้าสะดวก ไปดูหนังกันมั้ยครับ...?’



ไม่รู้เพราะเพิ่งตื่นหรือเหนื่อยจากสัปดาห์สอบกันแน่

ถึงหลับหูหลับตาพิมพ์ตอบกลับไปไม่ผ่านสมองด้วยซ้ำ



‘เอาดิ’







ø



(ตัดภาพมาที่โดนเด็กเคลมในปัจจุบัน)




22.7.17





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 282 ครั้ง

923 ความคิดเห็น

  1. #920 Ammiee_Ammiee (@Ammiee_Ammiee) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2562 / 19:47
    เขินทุกครั้งที่แทนตัวเองด้วยชื่อ แงงงงงง
    #920
    0
  2. #865 urnichx (@SweetJK) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2562 / 06:51
    ก็นะ จองกุกคือรู้ทันไปหมดว่าพิยุนกิแพ้อะไร เอาลูกล่อลูกชนลูกอ้อนมาบวกๆ พี่ยุนกิจะไปไหนได้ แต่ถ้าชัดเจนแบบนี้แต่แรกโคตรน่ารักเลย ไม่ต้องงงว่าตกลงเข้ามาสถานะไหน
    #865
    0
  3. #838 OTvmin95 (@OTvmin95) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2562 / 18:38
    น่ารักกกก
    #838
    0
  4. #821 RS093 (@RS093) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 29 มีนาคม 2562 / 12:29
    แมวน้องสื่อรัก><
    #821
    0
  5. #805 peachsweet93 (@kapokdekd) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 23 มีนาคม 2562 / 18:50
    โตตามกาลเวลาจริงๆอะ แต่สิ่งที่ไม่เปลี่ยนคงเป็นแววตาของจองกุกเวลา องยุนกิละมั้ง ตาโตๆใสๆแบบนั้น
    #805
    0
  6. วันที่ 22 มีนาคม 2562 / 21:39
    น้องกุกลูกอ้อนเยอะมากกก พอโตแล้วก็ตัวใหญ่เกินพี่เขามากโข กินเด็กนะคะคุณยุนกิ~
    #798
    0
  7. #783 aqua11 (@aqua11) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 16 มกราคม 2562 / 22:25
    แง จุดเริ่มต้นที่ได้รู้จักกันน่ารักมากเลยค่ะ แอบสงสารยุนกิที่น้องดันไม่หยุดโตอย่างที่หวัง 5555555 แต่น้องตอนเด็กขี้อ้อนมาก เอ็นดู ;-;
    #783
    0
  8. #770 Mint S (@siri-ch36) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2561 / 18:31
    55555 น่ารักกก
    #770
    0
  9. #563 Sendou Nunny (@nunny149) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2561 / 17:19
    พี่กิคืออ่อนโยนมากอะ ไม่แปลกที่จกุกจะหลงขนาดนี้ ฮรืออออ
    #563
    0
  10. #544 pimkuuung (@pimkuuung) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2561 / 02:57
    แงงง เห็นกันมาแต่อ้อนแต่ออกจนปัจจุบันโดนเคลมมั่กมาก น่ารักกกก
    #544
    0
  11. #479 NOTFOREVER (@M2607) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2561 / 10:07
    ดีงามมมม
    #479
    0
  12. #450 Yok-Wnl (@Yok-Wnl) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2561 / 00:28
    น้องแมวนำผู้ชายมาให้ อิอิ
    #450
    0
  13. #433 prawarin_png (@prawarin_png) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 18 เมษายน 2561 / 09:41
    น่ารักอีกแล้วววว ต้องขอบคุณน้องแมวที่ทำให้ได้มาเจอกัน5555555
    #433
    0
  14. #361 aImma98 (@aImma98) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 4 มีนาคม 2561 / 11:00
    อ่านแล้วอยากกินเด็กเลยค่ะ 555
    #361
    0
  15. #344 multifangirl (@directioners-10) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2561 / 04:17
    ไม่รู้จะกรีดร้องหรือสกรีมยังไง น้องน่านักมาก พี่ก็น่ารักมาก ฮืออ ปกติเราสายดราม่าค่ะ พอมาเจออะไรกร้าวๆ แบบนี้ถึงกับติดใจ ลงเรือนี้อย่างไว คนแก่โดนเด็กเคลมนี่มันดีจริงๆ
    #344
    0
  16. #337 Yes! SUGA (@kawpoonn) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2561 / 19:45
    ฮืออออออ ตอนน้องบอก ไปด้วย เราแบบ โอ้ยยยยย เอ็นดู เจ้าแมวสื่อรักสิเนี่ยยย จองกุกน่ารักมากๆ เลยค่ะ พี่ยุนกิก็ไม่แพ้กันเลย จองกุกรอตั้งนานแหน่ะ กว่าจะกล้าขอเบอร์พี่เขา แถมพูดตรงๆ เลยด้วย

    เราแพ้สไตล์กุกก้าของไรท์เตอร์มากเลยค่ะ ไม่ไหวแล้ววว หลงเหลือเกิน มันใช่เลยค่ะ
    #337
    0
  17. #328 kangineung (@banoffeepie027) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2561 / 00:11
    โงยยยย น้องงงง ติดพิเค้าเหมือนหมาติดเจ้าของจริงๆเลยอะน่ารักมากกกก ชอบกุกก้าที่เปนนกุกน่ารักมากๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆแบบนี้มากเลยค่ะ พิก็แพ้ทางน้องทุกอย่าง พลาดแล้วยุงกิ!
    #328
    0
  18. #324 ZAYO_O (@ZAYO_O) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2561 / 15:36
    เป็นนี่จะยืนร้องไห้ให้ดูเลย ทำไมต้องแกล้งกันขนาดนี้อะะฮือออออ5555555555555 คุณไร้เต้อดูจะชอบให้เขาแกล้งกันไปแกล้งกันมามากเลยอ่ะ ต้องได้แกล้งจริงๆ5555555
    #324
    2
    • #324-1 ZAYO_O (@ZAYO_O) (จากตอนที่ 5)
      11 กุมภาพันธ์ 2561 / 15:37
      เม้นโผล่ผิดตอนอีกแล้ว ทำไมมมมม แงๆๆ ขอโทษจริงๆนะคะTT
      #324-1
    • #324-2 ZAYO_O (@ZAYO_O) (จากตอนที่ 5)
      11 กุมภาพันธ์ 2561 / 15:38
      **จากตอน12
      #324-2
  19. #260 Mintarisreal (@Mintarisreal) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 3 มกราคม 2561 / 03:44
    โอ้ยยยยยยยยย ตัดภาพมาปัจจุบัน5555555555555
    #260
    0
  20. #233 @SUPERX2 (@qxfan) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2560 / 11:32
    จองกุกขี้อ้อนแล้วคนพี่ก็ใจอ่อนอะ น่ารัก5555555555555555555555555
    #233
    0
  21. #230 noowoonpim44 (@noowoonpim44) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2560 / 18:26
    ไรต์คะ เราคิดแล้วคิดอีกอยากจะขอภาคต่อตอนขอคบได้มั้ยคะ คือ.... อยากอ่านค่ะไรต์;-; ฮืออออ ถ้าไม่ว่างไม่เป็นไรนะคะ แต่ถ้าได้ก็ดี ขอบคุณนะคะ
    #230
    2
    • #230-1 ZAYO_O (@ZAYO_O) (จากตอนที่ 5)
      10 กุมภาพันธ์ 2561 / 21:39
      เกลียดทอล์กกก555555555555555555555555555555 นี่ก็กำลังจะเม้น ละโดนทอล์กดักเฉยย แง 5555555555 ไม่อยากเชื่อเลยว่าเด็กตาใสในวันนี้โตไปจะร้ายกาจขนาดนั้น หรือความจริงเป็นงี้ตั้งแต่ตอนขอไปคอนโดพี่ที่คุยกันครั้งแรกแล้วรึปล่าว

      แต่คุณไร้เต้อนี่น่าจะชอบให้พี่ยุนกิโดนคนน้องเคลมมากเลยนะคะ แทบทุกเรื่องต้องอายุห่างกัน4ปีตามความเป็นจริง แล้วพี่ยุนกิต้องบ้างานและนอนเก่ง คีพคาร์แรกเตอร์พี่สุด ชอบค่ะ โคตรเรียล55555555555 ขอบคุณนะคะ
      #230-1
    • #230-2 ZAYO_O (@ZAYO_O) (จากตอนที่ 5)
      11 กุมภาพันธ์ 2561 / 15:37
      แงทำไมเม้นโผล่ผิดที่อีกแล้วก็ไม่รู้ค่ะ ฮือ ขอโทษนะคะTT
      #230-2
  22. #222 ophatt (@ophatt) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2560 / 04:21
    เพราะแบบนี้เลยทำให้ทั้งคู่คบกันมาถึงทุกวันนี้ น่ารักมากกกกก ละมุนอะ ชอบคาแรคเตอร์มากๆ จะเป็นอะไรไหมคะถ้าจะอ้อนวอนขอภาคต่อ55555555 เกรงใจจังง
    ปล. ประเด็นสำคัญคือน้องรวยใช่ไหมยุนกิ อืม ไอติ้งโซ
    #222
    0
  23. #221 ophatt (@ophatt) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2560 / 04:20
    เพราะแบบนี้เลยทำให้ทั้งคู่คบกันมาถึงทุกวันนี้ น่ารักมากกกกก ละมุนอะ ชอบคาแรคเตอร์มากๆ จะเป็นอะไรไหมคะถ้าจะอ้อนวอนขอภาคต่อ55555555 เกรงใจจังง
    #221
    0
  24. #195 smvg.k (@candy_sweet3) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2560 / 01:27
    จองกุกกก ชีวิตหนูดีมากเลยลูกก อิจชีวิตเธอมากกก ได้เจอคนดีอย่างยุนกิ แถมแม่ใจดี พ่อแม่เข้าใจ อยากเรียนอะไรก็ได้ อะไรจะดีขนาดนี้คะลูกก
    #195
    0
  25. #98 52hz_sweet (@52hz_sweet) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2560 / 17:24
    โอ้ยยยย น่ารักมาเลยค่ะ จุดเริ่มต้นคืองี้นี่เอง จะเคลมเด็กแต่โดนเด็กเคลมจนได้สินะยุนกิ ><
    ปล.นึกถึงจองกุกตอนเดบิวต์ใหม่ๆเลยคือน่ารักมาก กาตุ่ยมาก ตัดภาพมาที่ปัจจุบัน อิน้องมันจะจับพี่ๆทุ่มเรียงคนละ 55555
    #98
    0