Fic : Boku no hero academia

ตอนที่ 3 : BITE ME HERE (OUT SIDE) 2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,215
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 44 ครั้ง
    22 เม.ย. 60

BITE ME HERE (OUT SIDE)

Part 2 ( End)

Fic : MHA


     “นายเป็นอะไรรึเปล่า ไม่สบายเหรอ”

     “ไม่สบายก็ดีสิ”

     หลังจากโดนดุหูชาแถมด้วยบทลงโทษจากอ.ไอซาวะเรื่องประตูที่ทำพังไปเมื่อเช้า คิริชิมะคอตกจิตตกออกมาพร้อมกับโอจิโร่ที่มาส่งการบ้านที่ห้องพักครูพอดี ทั้งสองเดินกลับไปห้องเรียนด้วยกัน วันนี้อาการหนุ่มผมแดงดูแปลกจนเพื่อนๆเป็นห่วง ปกติดูลั้ลล้าบ้าพลังเสียงดังตลอด ยิ้มแป้นหน้าเป็น กลับดูพูดจาตะกุกตะกัก บางทีอยู่ๆก็ใช้อัตลักษณ์ตัวแข็งขึ้นมา หรือลุกพรวดพราดล้มไปกับโต๊ะเรียนกลางห้อง ตอนเรียนพละก็ขว้างผิดขว้างถูก วิ่งไปคนละทางอีก อาการน่าเป็นห่วงอย่างมากจริงๆ ชนิดที่ขนาดคนไม่สนอะไรอย่างโทโดโรกิยังมาถามในชั่วโมงเรียนพละเลยด้วยซ้ำ ก็เจอการปฏิเสธในแบบคิริชิมะ ปฏิเสธเลิ่กลักโจ่งแจ้งสุดๆ

     “ถ้าไม่ใช่ไม่สบาย มีเรื่องอะไรรึเปล่า”

     หนุ่มมีหางเอ่ยถาม เขาเองก็ไม่สบายใจถ้าเห็นเพื่อนร่วมห้องดูแปลกไปแบบนี้ เดี๋ยวข้าวของอาจได้พังเพิ่มอีกด้วยจากอัตลักษณ์ตัวแข็งของหมอนี่

     “ง่า มันมีอะไรให้คิดน่ะ”

     เกาหัวแกร๊กๆ เลี่ยงได้แค่นี้จริงๆ พยายามยิ้มกว้างให้แต่ดูแหยแปลกๆ โอจิโร่ไม่ได้บื้อแต่รู้ว่าอีกฝ่ายคงยังไม่อยากบอกอะไรเขาก็ไม่ถนัดการคาดคั้นใคร คุยกันอยู่ดีๆ จู่ๆ คิริชิมะหยุดเดินมองออกไปนอกหน้าต่าง ทำโอจิโร่มองตาม ตรงนี้มองเห็นได้ชั้นถึงด้านล่างที่เป็นมุมสวนเล็กๆนอกตึกเรียน

     ในมุมสวนนั่น บาคุโกยืนทำหน้าบึ้งกับเด็กนักเรียนหญิงสองคนตามลำพัง พวกเขามองไม่เห็นใบหน้าของเด็กผู้หญิงเพราะเธอหันหลังให้อยู่ เห็นแค่เสี้ยวหน้า คงจะเป็นสายสามัญสักคนในโรงเรียนที่กำลังหน้าแดงถึงใบหูอย่างเห็นได้ชัด พูดอะไรบางอย่าง ที่ทำให้บาคุโกทำสีหน้าบึ้งตึงกว่าเดิม คล้ายจะระเบิดปะทุออกมา ทำโอจิโร่คิดในใจว่าเป็นฉากสารภาพรักที่ดูแปลกตาดี ออกจะน่ากลัวไปด้วยซ้ำ

     “ถึงบาคุโกจะดูเจ้าอารมณ์แต่ก็มีผู้หญิงมาชอบเหมือนกันสินะ”

     โอจิโร่เปรย ดูเป็นเรื่องไกลตัวชอบกล คนจืดๆ ธรรมดาอย่างเขา ยังมีคนจำได้รึเปล่าเหอะ อิจฉานิดๆแหะ แต่แล้วจู่ๆ คิริชิมะก็วิ่งออกไปทันทีทิ้งให้โอจิโร่ยืนงงตรงนั้น

     “อะไรกันเนี่ย หมอนั่นวันนี้แปลกจริงๆนั่นแหละ”

     เกาแก้มบ่นๆแล้วรีบกลับห้องไปก่อนคาบต่อไปจะเริ่มดีกว่า

 

     แฮ่กๆๆๆๆๆๆ

     สองเท้าคิริชิมะวิ่งเร็วยิ่งกว่าตอนสู้กับวิลเลิน เร็วยิ่งกว่าครั้งไหน กระโดดลงบันไดไปชั้นล่างเพื่อตรงไปยังทางออกข้างสวน สมองเขาไม่สั่งการอะไรนอกจากให้วิ่งไปให้เร็วที่สุด วิ่งไปที่ตรงนั้น ไปยังที่ที่.. พ้นหัวมุมนี้ก็จะถึงด้านหลังสวนนั่น ต้องเร็วที่สุด ไม่อย่างนั้น..

     “อะ!”

     “ว้าย!”

     คิริชิมะชะงักเท้าทันก่อนที่จะชนกับร่างที่โผล่พรวดมุมตึก ร่างเล็กๆของนักเรียนหญิง คนที่เมื่อสักครู่ยืนสารภาพรักกับบาคุโกนี่.. ใบหน้าน่ารักเงยมองเด็กหนุ่มผมแดงที่พรวดพราดวิ่งมา ดวงตากลมโตเต็มไปด้วยน้ำตาเม็ดใสๆร่วงเผาะ ดูเปราะบาง บอบบาง..อ่อนแอจนต้องปกป้อง

     ทำไมเธอถึงมาร้องไห้ บาคุโก.. บาคุโกล่ะ

     คิริชิมะตวัดสายตาไปอย่างเร็ว เห็นบาคุโกยืนตรงที่เดิม สีหน้านั่น..ถมึงทึงอย่างถึงที่สุดที่เคยเห็นมา เป็นความรู้สึกที่รุนแรงชนิดที่มันไม่สามารถบรรยายได้เลยสักคำ

     เกิดอะไรขึ้น

     “บาคุโก..”

     เขาผละจากตรงนั้น เข้าไปหาเพื่อนร่วมห้องด้วยความเป็นห่วงอย่างถึงที่สุด มันเหมือนถูกบีบในอกจนปวดไปหมด ทำไมนายถึงทำสีหน้าแบบนั้น นายที่เข้มแข็งเสมอ แสยะยิ้มเหี้ยมเสมอ ทำตัวมั่นใจเสมอ ทำไมถึงมีสีหน้าแบบนี้ มันเหมือนแฝงความโกรธแต่..ประกายตานายกลับ คิริชิมะอธิบายไม่ถูก เขาโง่เกินกว่าจะเข้าใจไหว ได้แค่ถามออกไปตรงหน้า

     “นายโอเคไหม”

     “………”

     มือขาวยกขึ้นมาจับแขนเขา ดึงรั้งเข้ามาและ..แนบริมฝีปากของตนเองกดจูบแนบแน่นกับคนที่ยืนตรงหน้า

     ..ทุกอย่างดับไปจากสมองในฉับพลัน

     ..บาคุโกจูบเขา..

     คิริชิมะรู้สึกด้วยว่าตัวเขานั้นหยุดหายใจไปแล้ว สัมผัสทั้งหมดไปรวมอยู่ที่ริมฝีปากตัวเอง..และไอร้อนจากอีกฝ่ายที่ผ่านลมหายใจเข้ามา ได้คำตอบข้อหนึ่งแล้วว่า..ในตัวบาคุโกอุ่นร้อนอย่างที่คิดไว้ ไม่รู้ว่าเนิ่นนานเท่าไรที่จมจ่อมอยู่ในความร้อนนั่น มารับรู้อีกทีเมื่อความรู้สึกทั้งหมดถูกลากไปตามริมฝีปากนุ่มของบาคุโกที่ถอดออกไปก่อน…..เกิดความโหวงเหวงในใจฉันพลัน

     “เลิกมายุ่งได้แล้ว ไสหัวไปให้พ้นๆหน้าซะ อย่าสะเออะมาให้เห็นอีก!”

     น้ำเสียงแข็งกร้าวเรียกสติที่หายไปกลับคืน ถึงได้รู้ว่าเขายังอยู่ที่เดิม และคนที่บาคุโกจ้องเขม็งอย่างเหี้ยมเกรีมวาจาเสียดแทงนั้น คือเด็กนักเรียนหญิงที่มาสารภาพรักเมื่อสักครู่ กำลังยืนตัวสั่นเทา น้ำตาที่หยุดไปร่วงหล่นอีกรอบ ก่อนจะร้องไห้โฮหันหลังวิ่งไปอย่างเร็วด้วยท่าทางเจ็บปวดอย่างถึงที่สุด

     นั่นสิ เห็นคนที่ตัวเองชอบจูบกับคนอื่นแบบนี้แล้วยังโดนด่าอีก.. มันต้องเจ็บปวดอย่างมากแน่ๆ

     คิริชิมะเริ่มได้สติ หน้าแดงจัด สมองตื้อไปหมด ควรจะตกใจอะไรก่อนกันระหว่างถูกบาคุโกจูบกับถูกคนอื่นเห็น ไม่สิ ทำไมบาคุโกถึงจูบเขา เพราะต้องการไล่คนตื้องั้นเหรอ… แบบนั้นงั้นสินะ

     เขาเหมือนตัวตลกเลยชะมัด

     คิดเท่านี้สีหน้าของเด็กหนุ่มผมแดงที่เริงร่ามาตลอดก็ทอความรู้สึกออกมาชัด มันตื้อในอกไปหมด แต่ต้องยอมรับกับสิ่งที่เกิดขึ้น เพราะเขาเองก็ตั้งใจวิ่งลงมาเพื่อ..

     แค่เห็นภาพในสวน เขาก็เจ็บเหมือนถูกมือที่มองไม่เห็นกระชากหัวใจออกมาบีบแหลกละเอียด บาคุโกเป็นผู้ชาย ไม่แปลกที่จะมีผู้หญิงมาชอบ หมอนั่นเท่มาก เท่มากๆจริงๆ ต้องยอมรับถ้าสักวันหมอนั่นจะคบกับใครสักคน.. แต่ทำไมสองขาเขาถึงรีบวิ่งมา ทำไมร่างกายถึงไปไวกว่าสมอง มาเพื่อ..หยุดการสารภาพรักครั้งนี้

     แต่บาคุโกก็ยังเป็นบาคุโก ที่ไม่แยแสสิ่งใด ไม่สนใจใครต่อใคร แม้กระทั่งคนที่มาสารภาพรักก็ตาม

     ยอมจูบกับเพื่อนเพื่อไล่คนน่ารำคาญไปพ้นๆ สมเป็นบาคุโกจริงๆ

     ก่อนจะรู้สึกแย่ไปกว่าเดิม คิริชิมะก็ถูกกระชากแขนลากไปจนตัวเกือบปลิว ลากไปตามทางเดินเข้าตึกเรียน

     “มัวยืนโง่อยู่ได้ เดี๋ยวก็เจออ.ด่าพอดี ออดเข้าเรียนมันดังนานแล้วนะเว้ย”

     คิริชิมะพูดอะไรไม่ออก ได้แค่ยอมโดนลากไปตามทางเท่านั้น วันนี้สมองเขาทำงานเกินกำลังจะเข้าใจอะไรได้แล้ว.. แม้แต่กระทั่งจะถามอะไรออกไป เขายังไม่รู้จะพูดอะไรเลยด้วยซ้ำ

 

***

 

     ตลอดการเรียนต่อสู้วันนี้ สมาธิคิริชิมะพังพินาศอย่างมากจริงๆ ทำเอาคะแนนโดนตัดเพราะเขา ต้องขอโทษจิโร่และอะซุยที่ถูกจับให้อยู่ทีมเดียวกัน เป็นผู้ชายแท้ๆ แต่สร้างปัญหาให้เพื่อนๆ โดยเฉพาะผู้หญิงอีกด้วย ห่วยแตกไปแล้ว หนุ่มผมแดงขอโทษชนิดที่ก้มหัวแทบจรดพื้นต่อหน้าสองสาวหลังหมดคาบเรียบกำลังจะแยกย้ายไปเปลี่ยนเครื่องแต่งกาย

     “เอาเหอะนายเองก็ไม่ได้ตั้งใจ อย่าทำพลาดอีกก็แล้วกัน”

     จิโร่ถอนหายใจ ไม่อยากถือโกรธอะไรนาน อย่างน้อยก็ไม่ได้ทำพลาดโง่ๆแบบคามินาริให้ชวนเซ็ง อะซุยเอียงคอถามอย่างเป็นห่วงเพราะวันนี้ก็เห็นมาทั้งวันในอาการแปลกๆของคนตรงหน้า

     “คิริชิมะจังมีเรื่องกลุ้มใจอะไรเหรอ เล่ามาได้นะ ปัญหาที่คิริชิมะจังกลุ้ม ไม่น่าใช่เรื่องไร้สาระเหมือนพวกมิเนตะจังแน่ๆ อ๊บอ๊บ” พาดพิงไม่พอชี้ไปยังกลุ่มมิเนตะที่ทำตัวไร้สาระกับปัญหาลามกๆมากกว่า เล่นเอาคนโดนประท้วงลั่นบ่นใหญ่ โหวกเหวกจนอ.ไอซาวะจ้องเขม็งพร้อมผ้าที่เริ่มจะพุ่งออกมา

     “ไม่มีอะไรหรอกทสึยุจัง”

     คิริชิมะหัวเราเบาๆ พยายามยิ้มกว้าง เขาไม่อยากเอาเรื่องพรรค์นี้ทำให้เพื่อนๆมาเป็นห่วง อะซุยเข้าใจดีตบไหล่แปะๆ จิโร่เองก็ตีไหล่เขาไปที เป็นความใจดีของเพื่อนๆที่ทำเอาซึ้งใจ

 

     “เลิกเรียนแล้วไปเที่ยวกันไหม วันก่อนร้านเกมส์ในเมืองมีตู้เกมส์ใหม่มาลง ไปเล่นกันป่ะ”

     คามินาริชวนเสียงดังในห้องเปลี่ยนเสื้อผ้า แต่ละคนเช็ดหน้าเช็ดตา เปลี่ยนชุดกัน หลายคนสนใจไป พรุ่งนี้ไม่มีเรียนพวกเขาตื่นสายได้เต็มที่ ใช้ชีวิตวัยรุ่นมันก็ต้อง Plus Ultra!! ด้วยสิ

     “ฉันขอผ่าน มีการบ้านจากอ.ไอซาวะมาเพิ่ม แล้วยังการบ้านอื่นอีก ไม่รีบทำไม่ทันแน่” บทลงโทษจากเรื่องประตูเมื่อเช้านั่นแหละ เจอให้เขียนส่งกฏหมายฮีโร่ตั้งแต่ข้อแรกจนถึงข้อสุดท้ายและอธิบายความเข้าใจไปด้วย อยากจะร้องไห้มากเลยที่ให้คนหัวทึบอย่างเขาทำการบ้านเพิ่ม โหดสมเป็นอาจารย์ประจำชั้น

     “อะไรกัน ไว้ทำวันอาทิตย์ก็ได้นี่”

     “การบ้านไม่ควรทำวันอาทิตย์นะ คามินาริคุง”

     อีดะท้วงจริงจัง ไม่วายสนับสนุนความคิดที่ตั้งใจทำการบ้านของคิริชิมะ เล่นเอาหลายคนทำหน้าแบบ..สมเป็นหัวหน้าห้องไปแล้ว

     “งั้นเดี๋ยวซื้อไรมาให้ละกัน อยากกินไรก็โทรมาล่ะ” เซโระเสริมให้ อย่างน้อยพวกเขาก็พอเข้าใจดีนะว่ามันต้องรีบขนาดไหน

     “thank you มาก”

 

***

 

     ตั้งใจจะทำการบ้านอย่างจริงจัง แต่ทำไปทำมาสักพักก็ต้องนอนกับโต๊ะเรียน ทั้งเบื่อทั้งยากทั้งหลายๆอย่าง คิริชิมะเกยหน้าบ่นงึมงำ อย่างน้อยข้อดีของการบ้านคือทำให้เขาไม่ไปฟุ้งซ่านในเรื่องอื่นละนะ

     สมองมันคอยแต่จะวนไปถึงเรื่องเดิมๆ ออกกำลังก็แล้ว อาบน้ำไปก็แล้ว แต่..คิริชิมะยกปลายนิ้วมาแตะบนปากตัวเอง สัมผัสที่แตกต่างอย่างไม่น่าเชื่อ.. โหยหาถึงสัมผัสนั้น

     ปึง!

     จู่ๆ ประตูห้องที่ไม่เคยล็อคก็เปิดพรวดเข้ามาทำเจ้าของห้องสะดุ้งโหยง พร้อมกับหน้าตาตื่นกว่าเดิมเพราะคนบุกมาคือคนข้างห้องที่เขาไม่คิดอยากจะเจอในตอนนี้

     “นะ นายไม่ได้ออกไปข้างนอกเหรอ”

     “หา พูดไรของนายว่ะ”

     สภาพเพิ่งอาบน้ำมาผมสีขาวยังเปียกชื้น มีผ้าขนหนูผืนเล็กพาดไหล่มาด้วย บาคุโกไม่รอคำอนุญาตใดเดินอาดๆมาที่โต๊ะวางหนังสือการ์ตูนเรียงรายหยิบจัมป์เล่มหนาออกมานอนอ่านบนเตียง ทำเหมือนเป็นห้องตัวเองไปแล้ว เล่นเอาคิริชิมะตัวลีบ ตั้งสมาธิไปที่การบ้านแทน พยายามไม่หันมอง ทำเป็นไม่รับรู้ว่ามีใครอยู่ด้วย

     ใจเย็นๆไว้เออิจิโร่ บาคุโกแค่มาอ่านการ์ตูน เดี๋ยวก็ไป

     ท่องไว้ในใจยิ่งกว่าข้อกฏหมายการเป็นฮีโร่ซะอีก ทุ่มความสนใจไปที่กองการบ้านเต็มที่ ทำให้ทั้งห้องมีแค่เสียงนาฬิกากับเสียงพลิกหนังสือเท่านั้น

     “ทำไม่ได้เหรอว่ะ อ.ไอซาวะให้การบ้านอะไรกับนาย”

     “บะ บาคุโก”

     จู่ๆมายืนข้างหลังเขาตอนไหน แถมยังชะโงกหน้ามาใกล้มองสมุดเขาที่เขียนไปได้ไม่ถึงไหน เขาเคยติวกับบาคุโกมาก่อน ความทึบของหนุ่มหัวแดงยังคนที่ได้ที่ 3 ด่าแล้วด่าอีกกว่าจะสอนให้สอบผ่าน แต่ตอนนี้ไม่ต้องมาใจดีก็ได้ คิริชิมะคร่ำครวญในใจ จนไม่ได้ฟังว่าอีกฝ่ายพูดอะไร ทำเอาคนมาสอนหงุดหงิด มือหนึ่งตบโต๊ะอีกมือบีบแก้มหนุ่มผมแดงให้หันหน้ามาจ้องกันตรงๆ

     “เฮ้ย! ฟังอยู่รึเปล่าเจ้าทึ่ม”

     ลมหายใจเขาสะดุดกึก สบตาสีทับทิมจัดจ้า สีตาที่คล้ายกันกับเขา กลิ่นหอมอ่อนๆของแชมพูเจือจางมา เพราะเพิ่งอาบน้ำมารึไง ผิวถึงได้ขาวใสกว่าเดิม เปล่งปลั่ง..แตกต่างกับริมฝีปากที่แดงระเรื่อ..ริมฝีปากที่ข้างในอุ่นร้อนจัด..

     โครม!!

     ร่างคนมาเยือนล้มไปกับพื้นไม้ของห้อง โดยมีร่างเด็กหนุ่มผมแดงคร่อมทับ วางมือบนแผ่นอกกว้างของอีกฝ่ายที่มีแค่เสื้อกล้ามสีดำขวางกั้น สีหน้านั้น..ทอความรู้สึกที่จวนเจียนจะระเบิดออกมา สีหน้าที่ไม่เคยมีมาก่อนของคิริชิมะ

     “อย่ามาเล่นแบบนี้นะ..นายอาจจะไม่ได้รู้สึกอะไร แต่อย่ามาเล่นกับฉันแบบนี้”

     เสียงเจือความเจ็บปวดเล็ดรอดผ่านเขี้ยวคม คิริชิมะกัดฟัดกรอดใช้ความอดทนทั้งหมดทั้งมวลที่ยังมีเหลือ รั้งสติสุดท้ายเอาไว้ไม่ให้ทำตามความต้องการที่มันดำมืด จวนจะกลืนร่างเขาไปทั้งตัว..

     ทั้งที่เขาอดทน อดทนอย่างมาก ที่ต้องดึงสายตา ดึงทุกอย่างกลับมาไม่ให้ไปสนคนที่ทำให้เขาปั่นป่วนหัวใจในการต่อสู้ ต้องใช้พลังมากขนาดไหนรู้บ้างไหม ที่จะไม่ให้ตัวเองมองร่างที่เคลื่อนไหวตรงหน้า มองผิวที่เผยออกมาจากเครื่องแบบต่อสู้ มองอย่างต้องการจะสัมผัสมัน..

     เขาต้องอดทนแทบบ้าไม่ให้ตัวเองกระชากร่างที่ถอดเสื้อในห้องแต่งตัว มาทดสอบความสงสัยของตัวเอง!!

     ว่า..ผิวขาวที่กระชับแน่นมีกล้ามเนื้อไปทั้งตัว..ภายในนั้นจะร้อนจัดจริงไหม ร้อนเหมือนยามจูบกับเขาหรือเปล่า.. อยากแตะต้อง อยากสัมผัส อยากชำแหละเข้าไปในถึงข้างในนั้นให้ลึกที่สุด

     อย่ามาทำไม่รู้ไม่ชี้อะไรทั้งที่ทำให้เขากลายเป็นบ้าไปขนาดนี้นะ! บาคุโก!!

     “…ฉันไม่เคยเล่นอะไรกับแกสักนิด”

     คำตอบที่วูบแรกคิริชิมะเกือบสบถออกมาอย่างปวดหัวใจที่สุด เหมือนถูกขยี้ความรู้สึกที่มีให้ดูไร้ค่ายิ่งกว่าเศษขยะ แต่ทว่าพอมองชัด จ้องชัดๆ ยังสายตา สีหน้าที่นอนใต้ร่างตน

     มันไม่มีแววล้อเล่นใดอย่างที่บอก ไม่เจือความรู้สึกหยามหมิ่น ดูแคลน ไม่มีการมองเขาเหมือนไอ้โง่เง่า..นอกจาก บางสิ่งที่ล้ำลึกในดวงตาสีทับทิมสดนั่น

     “แกมันบ้า คิริชิมะ”

     มือขาวแตะแก้มที่แดงก่ำ สีหน้าที่เจ็บปวด ความทรมานของการสะกดกลั้นทุกสิ่งอย่างเอาไว้อย่างคนโง่ๆที่พยายามถึงที่สุด

     ..และมันก็เป็นสัญญาณที่ทำให้ความอดทนสุดท้ายหมดสิ้นทันที

     คิริชิมะพุ่งตัวลงไปยังบาคุโกที่ใช้สองแขนโอบรอบลำคอหนุ่มผมแดงตอบ

     “อย่าทำให้ฉันเป็นแผลอีกล่ะ”

     เอ่ยยามริมฝีปากอีกฝ่ายโน้มมาใกล้ สื่อความเว้าวอนปรารถนา ลมหายใจร้อนจัดนั้นผสานปนเปกันจนไม่รู้ว่ามาจากใคร รับรู้ถึงความร้อนในร่างอีกฝ่ายที่โหยหามานาน ปากนิ่มอุ่นที่ต้องการ..

     จูบที่ระมัดระวังที่สุด แต่ล้ำลึกที่สุด เกาะเกี่ยวเผยอกว้างควานหารสชาติที่รอคอยมาเนิ่นนาน

     ประโยคสุดท้ายที่สติของคิริชิมะจดจำได้คือ คำสั่งให้ไปที่เตียง เพราะพื้นไม้มันแข็งเกินไป..ใช่ เขาเองก็ไม่ต้องการให้ผิวขาวนี่มีรอยแผลใดๆเหมือนกัน แผลที่ไม่ได้เกิดขึ้นจากเขา..

     คิริชิมะอ้าปากกว้าง กดฟันคมวาววับตีตราประทับไปบนผิวขาวจัด ดั่งสัตว์ร้ายที่รู้จักแค่การกัดกิน..

     กินเพื่อเติมเต็ม.. กินเพื่อความเป็นเจ้าของ

     ตั้งแต่ปลายผมสีขาวจนถึงปลายเท้าเล็ก..ทั้งหมดคือของของเขา

     ของคิริชิมะ เออิจิโร่เพียงผู้เดียว

     ค่ำคืนนั้น ตลอดสุดสัปดาห์ บาคุโก คัตสึกิ ก็ไม่ได้กลับไปที่ห้องตัวเองอีกเลย..

..Bite Me Here..

-END-

***

จบกับพาร์ทหมา แต่ยังไม่จบกับพาร์ทแมวนะ 5555

แต่แน่ๆสำหรับฉากนั้น…รอหน่อย อยู่ในพาร์ทแมวแน่นอน

พาร์ทหมามันใสๆ มั้ง555555

หวังว่าจะชอบกันนะคะ

เราชอบรังแกทุกตัวละครเลยสนุกมากๆ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 44 ครั้ง

49 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 12 มกราคม 2562 / 12:49
    สุดยอดคิริไม่ใสนาจากัดน้องแรงๆเลยให้ดูก็รู้ว่าใครเจ้าของ
    #41
    0
  2. #36 Felinefancy (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 25 กันยายน 2560 / 04:58
    จากหมาน้อยอ้อนเจ้าของกลายร่างเป็นหมาป่าซะอย่างงั้น 5555555
    #36
    1
  3. #30 fakanda (@falovekanda) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2560 / 00:54
    โอ้วววว ว ว วว ชอบบบ คงามซึนความมึนอย่างลงตัว
    #30
    0
  4. #18 130844 (@130844) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 25 เมษายน 2560 / 09:16
    สมใจแล้วนะคะะะ
    #18
    1
  5. #6 เสื้อฮีโร่ของคัตจัง (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 11 เมษายน 2560 / 02:32
    เห็นหูกับหางหมากระดิกดิ๊กๆชัดมากเลยพาร์ทนี้---
    #6
    1
    • #6-1 MyiSmE13 (@MyiSmE11) (จากตอนที่ 3)
      21 เมษายน 2560 / 23:26
      ชอบคิริเวอร์ชั่นหมามากๆ น่าร้ากกก
      #6-1