บัญชารักจอมเถื่อน

ตอนที่ 56 : บทที่ 15 (2) อัพเพิ่มมมมมม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 10,664
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 251 ครั้ง
    1 เม.ย. 61

              


เหมยไปงานสัปดาห์หนังสือแห่งชาติวันที่ 29 มีนาคม - 2 เมษายน นะคะ

ไปเจอกันได้ที่ศูนย์ประชุมแห่งชาติสิริกิต์ 

บูธไลต์ ออฟ เลิฟ N49 โซน C ชั้น 1

ฝากอุดหนุนผลงานด้วยค่ะ




          ร่างแกร่งกำยำภายใต้ชุดสูทเนื้อดีที่ก้าวเข้ามาในร้านอาหารเรียกสายจากพนักงานและลูกค้าได้ไม่ยาก เพราะเป็นเวลาพักกลางวันคนในร้านจึงค่อนข้างหนาตา เอริคกวาดตาไปทั่วก่อนจะหยุดลงตรงโต๊ะที่ตั้งอยู่มุมหนึ่งของร้าน และภาพหญิงสาวหน้าหวานที่กำลังหัวร่อต่อระซิกกับชายหนุ่มหน้าตาดีที่อยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตกางเกงยีนสีซีดขาดๆ ก็ตำตาเขาเข้าพอดี

ชายหนุ่มก้าวฉับตรงไปยังตำแหน่งที่สายตาจับจ้องอยู่ทันที แต่พอเดินเข้าไปใกล้ เขาจึงเห็นว่าข้างรัตน์วลีมียลดานั่งอยู่ เพราะก่อนหน้านี้ตรงที่ยลดานั่งอยู่ถูกบังด้วยต้นไม้ที่ทางร้านนำมาวางประดับตกแต่ง อีกทั้งเธอก็กำลังซบหน้าลงกับท่อนแขนที่วางอยู่บนโต๊ะด้วยท่าทีเกียจคร้านทำให้เขามองไม่เห็น

และทันทีที่เขาสังเกตเห็นเธอ ยลดาก็เงยหน้าขึ้นและเห็นเขาเช่นกัน ขาแกร่งที่เพิ่งชะงักลงเพราะรู้ตัวว่าหึงจนหน้ามืดตามัวจึงต้องก้าวต่อไปในทิศทางเดิม

                “นั่งด้วยคนสิ”

“ได้ค่า” ยลดาตอบกลับทันทีพร้อมกับยิ้มกว้างจนตาหยี “พี่เอริคมากินข้าวคนเดียวเหรอคะ” ยลดาชวนคุยทันทีที่เขานั่งลงข้างภูศิลป์ที่นั่งตรงข้ามกับรัตน์วลี

“อยากกินสเต็กแซลม่อน มีคนบอกว่าที่นี่อร่อย”

“คนบอกรู้จริงนะคะเนี่ย น้ำตาลมาที่นี่เมื่อไรก็สั่งแต่สเต็กแซลม่อน อร่อยสุดๆ กินแล้วเหมือนได้ขึ้นสวรรค์”

“อะไรก็ได้ง่ายๆ” ทั้งๆ ที่ตั้งใจว่าถ้าไม่จำเป็นก็จะไม่พูดกับเขา แต่ก็อดค่อนขอดไม่ได้ ถ้าไม่ได้เข้าข้างตัวเองมากเกินไปเธอรู้ว่าที่เขามาที่นี่ไม่ใช่เพราะสเต็กแซลม่อนอย่างที่พูดหรอก แต่ที่เขามาที่นี่เป็นเพราะภูศิลป์อยู่ที่นี่ต่างหาก

“อะไรของแก” ยลดาหันไปมองรัตน์วลีพร้อมกับถามขึ้นด้วยสีหน้างุนงง ไม่ต่างจากสีหน้าของภูศิลป์ คงมีเพียงคนที่ถูกประชดคนเดียวนั่นแหละที่ยังทำหน้าราบเรียบไม่รู้สึกรู้สาใดๆ

“เปล่า ไม่มีอะไร สั่งอาหารสิ เดี๋ยวต้องกลับไปทำงานอีกไม่ใช่หรือไง”

“จัดไป เจ้าของวันเกิดสั่งได้เสมอ”

สิ้นประโยคของยลดาคิ้วเข้มเหนือดวงตาสีเทาก็ขมวดเข้าหากัน เอริคมองคนที่ไม่ยอมสบตาด้วยด้วยแววตาตั้งคำถาม ทว่าหญิงสาวกลับไม่ยอมหันมาสบตาด้วย และนั่นก็ทำให้อารมณ์ของเขาที่เพิ่งกลับมาเป็นปกติขุ่นมัวขึ้นอีกครั้ง

               

            “เราจะไปไหนกันคะ” หลังจากประโยคค่อนแคะตอนมื้อเที่ยงเธอก็ไม่ได้พูดอะไรกับเขาอีก แต่ทันทีที่โรลส์รอยซ์สีน้ำเงินแล่นฉิวตรงไปข้างหน้า แทนที่จะเลี้ยวเข้าไปจอดหน้าตึกสูงสถานที่ตั้งของอาคารสำนักงานส่วนกลางแกรนด์เอนเตอร์ไพรส์เธอก็อดถามเขาไม่ได้

“ยอมพูดด้วยแล้วเหรอ”

                “ถามตัวเองดีกว่าไหมคะ” รัตน์วลีพูดเสียงเย็น

                “โกรธเหรอ”

                “...” เธอกลับมาเงียบอีกครั้ง เพราะไม่จำเป็นต้องตอบ เขาก็น่าจะรู้คำตอบดีอยู่แล้ว

                “ขอโทษ หายโกรธนะ”

                คำขอโทษของคนปากหนักทำให้เธอใจอ่อนยวบ ทว่าเธอก็ไม่อยากให้มันเกิดเหตุการณ์แบบนี้อีกครั้ง และในเมื่อเขาไม่ยอมพูดถึงเธอจึงเป็นฝ่ายพูดถึงมันเสียเอง

“รัตน์รู้นะคะ ว่าเรื่องระหว่างเรามันยาก ถ้าพี่อยากให้มันจบ...” แต่พอคำว่าจบหลุดออกมา หัวใจของเธอก็รัดแน่นจนต้องหยุดพูด หยาดน้ำใสๆ ปริ่มขอบตาคู่สวย จนเธอต้องเบือนหน้าไปอีกทางเพื่อนซ่อนมันไว้ไม่ให้เขาเห็น

ทว่าคนที่เธอไม่อยากให้เห็นกลับทันได้เห็นมัน เอริคหักพวงมาลัยพารถเข้าเทียบข้างทาง ก่อนจะหันไปมองดวงหน้าหวานตรงๆ ชายหนุ่มเอื้อมมือไปประคองใบหน้าเล็กให้เห็นกลับมาสบตา

“ถ้าพี่อยากให้มันจบ แค่บอกรัตน์ตรงๆ รัตน์ยอมรับได้” รัตน์วลีพูดขึ้นขณะที่ประสานสายตากับเขานิ่ง

เอริคมองเธอด้วยสายตาที่อ่านได้ยากอยู่เช่นเดิม ความเงียบปกคลุมอยู่ครู่หนึ่ง แต่สุดท้ายแล้วมันก็ถูกทำลายลงด้วยเสียงถอนหายใจ และเสียงทุ้มหนักแน่น...


ต่อ


“ไม่”

“...” คำๆ เดียวของเอริคกลับทำให้แรงบีบตรงอกของเธอคลายลงอย่างรวดเร็ว

“รอหน่อย” ชายหนุ่มถอนหายใจแล้วพูดออกมาอีกครั้ง

“...” รัตน์วลีอยากถามเขาต่อใจจะขาดว่าให้รออะไร แล้วต้องรอไปจนถึงเมื่อไร แต่เธอก็กลัวคำตอบที่จะได้รับจนไม่กล้าถามออกไป เวลาที่อยู่กับเขามันมีความสุขจนเธอไม่อยากให้มันจบลง

“ได้ไหม?”

แล้วพอเขาทวงหาคำตอบเธอจึงได้แต่พยักหน้าให้เขา แค่คำว่า ไม่ คำเดียวสั้นๆ มันทำให้เธอฮึดขึ้นมาอีกครั้ง ถ้าตอนนี้เขายังรู้สึกกับเธอไม่มากพอที่จะให้คำตอบที่แน่นอนได้ เธอก็จะทำให้รู้สึกมากขึ้น มากขึ้น และมากพอให้ได้

“แล้วตกลงเราจะไปไหนกันคะ”

                “ไปเที่ยว”

                “คะ?”

                “ไปทะเล”

                “ตอนนี้เนี่ยนะคะ”

                “ใช่ อีกสามชั่วโมงกว่าจะถึง จะนอนก็ได้ เมื่อคืนได้นอนไปไม่กี่ชั่วโมงเอง”

                “พี่ก็ไม่ได้นอนเหมือนกันนี่คะ รัตน์นั่งคุยเป็นเพื่อนดีกว่าพี่จะได้ไม่ง่วง”

                “หึ ตอนนี้ตาค้างไปหมดแล้ว ใครไม่รู้ขยันชงกาแฟมาให้เสียเหลือเกิน จะไม่กินก็กลัวคนชงจะเสียความรู้สึก”

                “ต่อไปจะไม่ทำแล้วค่ะ” โอ้ยจะแซวทำไมเนี่ย ก็เพราะเขานั่นแหละที่ทำให้เธอต้องหาเรื่องเข้าไปในห้องทำงานของเขา

“ทำเถอะ น่ารักดี”

คำตอบของเขาทำให้เธอต้องกัดริมฝีปากเพื่อกลั้นยิ้ม ความขุ่นเคืองก่อนนี้มลายหายไปทันควันราวกับว่ามันไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน

 

“ตื่นได้แล้วครับ”

รัตน์วลีลืมตาขึ้น ก่อนจะกระพริบตามองคนที่ลงไปยืนอยู่ข้างรถแล้วโน้มใบหน้าลงมาปลุกในระยะใกล้เกินกว่าที่จำเป็น... เขาคงไม่รู้สินะว่าการลืมตาขึ้นมาแล้วเห็นหน้าเขาอยู่ใกล้ขนาดนี้ทำให้หัวใจของเธอเต้นแรงแค่ไหน

“ถึงแล้วเหรอคะ” รัตน์วลีถามออกไปก่อนจะกัดริมฝีปากไว้

            “ถึงได้เกือบสองชั่วโมงแล้ว”

“อ้าว แล้วทำไมไม่ปลุกรัตน์ล่ะคะ” ทั้งๆ ที่บอกว่าจะนั่งคุยเป็นเพื่อนเขาแต่สุดท้ายเธอก็ทนตัวความง่วงไม่ไหวและผล็อยหลับไปหลังจากนั่งชวนเขาคุยได้ไม่ถึงชั่วโมง คงเพราะเมื่อคืนนอนน้อยอย่างที่เขาว่าจริงๆ เธอจึงได้หลับเป็นตายไม่รู้เรื่องรู้ราวแบบนี้

                “เห็นว่ากำลังนอนสบาย อีกอย่างแดดก็กำลังร้อน ก็เลยให้นอนต่ออีกพักหนึ่ง”

                “อยู่ๆ ทำไมถึงพามาล่ะคะ”

“ทำไมไม่บอกว่าวันนี้วันเกิด”

แทนที่จะตอบ ชายหนุ่มกลับถามกลับ นัยน์ตาสีเทาคมลึกเหลือบมองกล่องของขวัญสองกล่องที่วางไว้ที่เบาะนั่งด้านหลังด้วยสีหน้าไม่ชอบใจ

เพราะเย็นนี้ภูศิลป์ต้องเดินทางไปต่างจังหวัดเพื่อเริ่มงานแรกของบริษัทรับเหมาก่อสร้างที่เขาหุ้นกับเพื่อนรุ่นพี่ก่อขึ้น ส่วนยลดาก็ต้องไปงานเลี้ยงของบริษัทที่ทำงานอยู่ ทำให้ทั้งสองคนวางแผนชวนรัตน์วลีไปกินข้าวกลางวันด้วย แล้วจัดการเซอร์ไพรส์วันเกิดให้

หลังจากจัดการอาหารบนโต๊ะจนอิ่มแปล้ไปตามๆ กัน พนักงานของร้านสี่คนก็เอาเค้กมาเสิร์ฟ พร้อมกับป้ายอวยพร และช่วยกันร้องเพลงอวยพร โดยที่รัตน์วลีได้แต่ถลึงตามองคนต้นคิดอย่างยลดาที่ยิ้มหน้าบานไม่รู้ไม่ชี้กับสายตาของเธอ แต่ไหนแต่ไรหญิงสาวไม่ชอบเป็นจุดเด่น แต่ดูเหมือนเพื่อนรักอย่างยลดาจะไม่ได้สนใจนัก ถึงได้ทำให้โต๊ะที่นั่งอยู่กลายเป็นจุดสนใจด้วยการคิดแผนการเซอร์ไพรส์แบบนี้ขึ้นมา พอรัตน์วลีเป่าเทียนเสร็จอย่างจำใจ ยลดากับภูศิลป์ก็ส่งของขวัญมาให้ ภูศิลป์อวยพรแค่ขอให้เธอมีความสุขมากๆ แต่คำอวยพรของยลดายาวเหยียดจนเธอจำไม่ได้

ส่วนเอริคก็นั่งนิ่ง ตีหน้าเรียบ ตวัดตาดุๆ มาที่เธอเป็นพักๆ  โดยที่คนถูกมองไม่มีท่าทีว่าจะสนใจใยดีกับสายตาของเขา

 “จะให้รัตน์บอกยังไงคะ พี่คะวันนี้วันเกิดรัตน์นะ แบบนี้เหรอ หน้ารัตน์พี่แทบจะไม่มองด้วยซ้ำ” อันที่จริงเธอจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าวันนี้เป็นวันเกิดของตัวเอง ถ้าเมื่อเช้าผู้เป็นน้าไม่ได้ให้คนมาตามไปใส่บาตร เธอก็คงยังจำไม่ได้ด้วยซ้ำ

                “ก็จริง” เอริคว่าพลางถอยห่างจากร่างเล็ก ก่อนจะส่งมือไปให้หญิงสาวจับ แล้วเอ่ยชวน “ไปเดินเล่นกัน”               

รัตน์วลีวางมือเล็กลงบนเมือหนาอบอุ่น แต่พอจะก้าวลงจากรถเธอก็นึกบางอย่างได้เสียก่อน “เดี๋ยวก่อนค่ะ รัตน์ขอถอดรองเท้าก่อน”

พอเห็นเธอกำลังถอดรองเท้าส้นสูงออก ชายหนุ่มก็ถอดรองเท้าออกเช่นกัน  รัตน์วลีรับรองเท้าของชายหนุ่มมาวางไว้คู่กันก่อนจะก้าวลงจากรถระหว่างที่เอริคกำลังพับขากางเกงขึ้น  พอเขายืดตัวตรงเต็มความสูงชายหนุ่มก็คว้ามือเธอไปจับไว้แล้วดึงเบาๆ ให้เดินตรงไปยังหาดทรายสีขาวและทะเลสีฟ้าอมเขียวทันที




ซีรีส์ชุดไฟเสน่หา

          1. ประกาศิตรักเทพบุตรมาร

          2. ปรารถนารักจอมทมิฬ     

          3. บัญชารักจอมเถื่อน

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 251 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,083 ความคิดเห็น

  1. #1034 dokao (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 2 เมษายน 2561 / 12:40
    อิพีนี่น่ะ ต้องกระตุ้นตัลลอด
    #1,034
    0
  2. #1033 Cheeryblue (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 2 เมษายน 2561 / 11:11
    เอริคก็รีบๆตัดสินใจนะ อย่าให้รัตน์รอนาน การรอคอยโดยไม่มีจุดหมายมันทรมาน ถ้าความอดทนมันสิ้นสุด รัตน์อาจไม่รอ
    #1,033
    0
  3. #1032 pookpook502 (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 2 เมษายน 2561 / 09:39
    น่ารักอ่ะ
    #1,032
    0
  4. #1031 aemly (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 2 เมษายน 2561 / 06:46
    กำลังดีเลกำลังดีเลย
    #1,031
    0
  5. #1030 anney_jjl (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 2 เมษายน 2561 / 05:38
    กำลังดีๆ เดี๋ยวมารผจญ ก้อมาาา
    #1,030
    0
  6. #1029 ภาวนา ยะถาเทศ (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 1 เมษายน 2561 / 10:22
    จบไปเลยหนูรัตน์หาเอาใหม่ผู้ดีๆมีอีกเย้อะ
    #1,029
    0
  7. #1028 aemly (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 1 เมษายน 2561 / 08:13
    ลุ้นๆๆๆๆๆ
    #1,028
    0
  8. #1027 pim_pom (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 31 มีนาคม 2561 / 23:54
    ไหนพี่แกว่าจะปล่อยรัตน์ไป หไงหึงหน้ามืดละ
    #1,027
    0
  9. #1026 Cheeryblue (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 31 มีนาคม 2561 / 23:30
    บันได ไม้สอย อยู่หนายยยยย
    #1,026
    0
  10. #1025 Pandapompom (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 31 มีนาคม 2561 / 23:22
    ค้างงงงง
    #1,025
    0
  11. #1024 TukTun Munchisa (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 31 มีนาคม 2561 / 23:14
    โอ้ยยย....ค้างเติ่งบนยอดเลยค่า...รอลุ้นคำตอบคุณพี่นะคะ
    #1,024
    0