บัญชารักจอมเถื่อน

ตอนที่ 47 : บทที่ 13 มากกว่าน้อยกว่า (1) อัพเพิ่มมมมม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7,916
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 228 ครั้ง
    16 มี.ค. 61


เกือบสี่ทุ่มกว่าเธอจะกลับถึงบ้านเป็นเพราะภูศิลป์ยังไม่ได้กินข้าวจึงชวนเธอแวะกิน และเพราะหลังจากรอมาสามชั่วโมง แต่กลับไร้ความหมาย เธอจึงไม่อยากกลับมารอเขาที่บ้านต่ออีก เธอจึงตกปากรับคำ ทันทีที่รถแล่นเข้ามาใกล้ตัวบ้านสายตาของเธอก็จับจ้องไปที่โรงรถทันที โรลส์รอยซ์สีน้ำเงินที่จอดอยู่ในนั้นทำให้เธอรู้ว่าเอริคกลับบ้านแล้ว

“ขอบคุณนะโอม ขับรถดีๆ” รัตน์วลีพูดขึ้นก่อนจะก้าวลงจากรถที่จอดสนิทอยู่หน้าบ้าน

“ถึงแล้วโทรหานะ”

“ไม่ต้องโทรมา”

ประตูที่ถูกกระชากเปิดอย่างแรง และเสียงห้วนที่ดังขึ้นทำให้รัตน์วลีต้องหมุนตัวกลับไปมอง

“พี่มีสิทธิ์อะไรมาห้ามผมโทรหารัตน์ล่ะครับ เพื่อนจะโทรหาเพื่อนมันผิดตรงไหน”

“เพื่อน แน่ใจนะที่พูดออกมา” เอริคจ้องสบกับนัยน์ตาสีดำสนิทที่มองมาที่เขาไม่ลดละด้วยแววตาท้าทายอย่างไม่ชอบใจ

“โอมกลับก่อนเถอะ” รัตน์วลีพูดขึ้นเพราะไม่อยากให้เป็นเรื่อง 

“...”

“รัตน์ขอร้อง”

รู้ว่าภูศิลป์ไม่พอใจ แต่เธอก็ไม่อยากให้เขากับเอริคต้องมาทะเลาะกัน จะให้เธอบอกให้เอริคเป็นคนไป มันก็คงไม่ถูกต้องหากเธอจะไล่เจ้าของบ้าน รัตน์วลีถอนหายใจออกมาขณะมองภูศิลป์ขึ้นไปบนรถ 

พอมัสแตงสีเทาของภูศิลป์แล่นห่างออกไปหญิงสาวก็หมุนตัวกลับเข้าบ้านทันที แต่คนที่ยืนอยู่หน้าประตูกลับไม่ยอมให้เธอเมินเขาง่ายๆ

“บอกให้กลับบ้านก่อน แต่ถึงทีหลัง โทรหาก็ไม่ติด แถมยังกลับมาพร้อมผู้ชายคนนั้นหมายความว่ายังไง”

“แบตหมดมั้งคะ” รัตน์วลีตอบเขาเสียงเรียบ

“แล้วทำไมเพิ่งถึง”

“รัตน์หิวก็เลยแวะกินข้าว”

“แล้วทำไมต้องไปกินกับไอ้หมอนั่นด้วย”

“แล้วจะให้รัตน์กินกับใครล่ะคะ แล้วไอ้หมอนั่นที่พี่พูดถึงน่ะเพื่อนรัตน์นะ”

“เพื่อนที่คิดไม่ซื่อน่ะสิ อย่าบอกนะว่าไม่รู้ว่ามันคิดยังไงด้วย ต่อไปห้ามไปไหนกับไอ้หมอนั่นอีก”

“ทีพี่ยังไปกินข้าวกับเพื่อนพี่ได้เลย ทำไมรัตน์จะทำบ้างไม่ได้ แล้วอย่าบอกนะคะว่าพี่ไม่รู้ว่าพี่เมญ่าคิดกับพี่ยังไง” เธอโต้ตอบเขากลับไปทันควัน ถ้าเป็นเมื่อสักสองอาทิตย์ก่อนเธอคงตอบว่า ภูศิลป์ไม่ได้คิดอะไรกับเธอ แต่ตอนนี้คงบอกอย่างนั้นไม่ได้ แต่จะให้เธอทำตามที่เขาบอกเธอก็คงทำไม่ได้เหมือนกัน

“หึงเหรอ”

“ไม่ได้หึงค่ะ เพราะรัตน์ไม่มีสิทธิ์ไปหึงพี่ แค่นี้ใช่ไหมคะ ถ้ามีเรื่องจะคุยด้วยแค่นี้ขอตัว รัตน์เหนื่อย แล้วก็ง่วงด้วย” รัตน์วลีพูดก่อนจะเดินเลี่ยงร่างสูงที่ยืนบังประตูอยู่เข้าบ้าน อีกฝ่ายยอมให้เธอฝ่ายประตูเข้าบ้านแต่โดยดี ด้วยการถอยห่างออกไป แต่ก็ไม่ยอมให้เธอเดินผ่านร่างของเขาไปง่ายๆ

“มีสิทธิ์สิ มีสิทธิ์เต็มที่ พี่อยากให้เธอหึง”

“แสดงว่าต่อไปก็จะไปกับพี่เมญ่าสองต่อสองอีก ปล่อยให้รัตน์รออีก งั้นก็บอกให้รัตน์อย่าหึงดีกว่าค่ะ”

“ไม่ได้ไปสองต่อสอง แล้วก็ไปทำงานด้วย ไปเจอกับพ่อเมญ่า คุยเรื่องที่ดินที่จะสร้างโครงการใหม่”

เพราะที่ดินที่อยู่ในพื้นที่เศรษฐกิจและใหญ่มากพอที่จะสร้างโครงการใหม่มีไม่กี่ที่ และที่ที่ตั้งอยู่ในตำแหน่งที่ดีที่สุดก็เป็นของพ่อของเมริษา ทำให้เขาพยายามติดต่อเพื่อขอเจรจากับพ่อของเมริษาอยู่หลายต่อหลายครั้ง แต่พ่อของเมริษาก็ไม่เคยรับนัดเลยสักครั้ง ตอนแรกเขาก็เข้าใจว่าท่านคงไม่ว่างจริงๆ แต่มารู้ทีหลังว่าที่ดินที่เขาอยากได้เป็นไร่ที่แม่ของเมริษาซึ่งเสียชีวิตไปแล้วรักมาก มีนายทุนหลายคนที่ติดต่อไปเพื่อจะซื้อที่ดินแห่งนั้น แต่ท่านก็ไม่คิดจะขาย แล้วพอหลังๆ มาท่านก็ไม่เคยรับนัดใครที่มาติดต่อขอซื้อที่แห่งนั้นอีก ถึงแม้ว่าเขาจะเป็นเพื่อนสนิทของลูกสาวท่านก็ไม่ได้รับข้อยกเว้น แต่เพราะเมริษาเสนอจะช่วย เขาจึงยอมไปกินข้าวกับเธอ ซึ่งเธอก็นัดพ่อของตัวเองมาเจอด้วย ทำให้เวลาที่คิดว่าคงไม่เกินชั่วโมงหนึ่งล่วงเลยมาเป็นสามชั่วโมง และเพราะห่วงว่าคนที่รออยู่จะหิว หรือง่วง แล้วจะยิ่งอันตรายหากเธอกลับเองมืดค่ำ จึงโทรบอกให้เธอกลับก่อน

แต่กลับไม่เป็นอย่างที่เขาคิด... เมริษาช่วยพูดจนพ่อของตนลังเลก็จริง แต่ผลของการพูดคุยที่ได้คำตอบว่า ขอคิดดูก่อนก็ทำให้เขาหงุดหงิดที่ต้องผิดคำพูดกับรัตน์วลี พอกลับมาถึงบ้าน แล้วมาพบว่าคนที่ให้กลับมาก่อนยังไม่ถึงบ้านก็ทำให้เขายิ่งหงุดหงิด พอโทรหาก็ไม่ติดอีกเขาก็เลยยิ่งงุ่นง่านจนนั่งไม่ติด


ต่อ


“ต่อไปจะพยายามไม่ไปไหนสองต่อสอง โอเคไหม” เขาไม่ชอบความหยุมหยิมของผู้หญิง ไม่ชอบการที่ต้องมานั่งอธิบายเรื่องเล็กๆ น้อยๆ ให้ใครฟัง แต่กับรัตน์วลีเขากลับอยากบอกให้เธอรู้ทุกเรื่อง

“ค่ะ” คำพูดของเขาเหมือนยกภูเขาที่หนักอึ้งออกจากอก หญิงสาวกัดริมฝีปากเพื่อกลั้นยิ้มของตัวเองเอาไว้

“ตกลงหึงใช่ไหม”

“หลีกไปได้แล้วค่ะ รัตน์จะขึ้นห้อง” แววตาล้อเลียนของเขาทำให้แก้มของเธอร้อนไปหมด

“ตอบก่อนสิ” เขาชอบชะมัด ชอบแก้มเนียนใสที่ขึ้นสีแดงเรื่อ แล้วลามไปที่ใบหู ชอบจนอดแกล้งต่อไม่ได้

“...”

“ถ้าไม่ตอบก็ไม่ให้ไป”

“ไม่ได้หะ...”

“ถ้าโกหกจะจับกดตรงนี้ ไม่สนว่าพื้นมันแข็งด้วย”

“ไอ้พี่บ้า รู้อยู่แล้วจะถามให้คนอื่นอายทำไม”

“ก็อยากได้ยินจากปากนี่”

                “ค่ะ หึง” หญิงสาวก้มหน้างุด หน้าแดงกว่าเดิมด้วยความอายที่ต้องบอกความรู้สึกของตัวเองออกไปตรงๆ “ตอบแล้วก็หลบสิคะ รัตน์จะไปอาบน้ำ”

                “อาบด้วย”

                “ลามก”

                “ใครกันแน่ที่ลามก พี่แค่จะอาบน้ำด้วยเฉยๆ เองนะ”

                “ไม่เอา ไม่ให้อาบ” เธอไม่เชื่อหรอกว่าจะแค่อาบเฉยๆ ขนาดเธอใส่เสื้อผ้าครบ และไม่ยินยอมเขายังทั้งหลอกล่อ ทั้งบังคับถอดเสื้อผ้าของเธอจนหมด แล้วทำเรื่องแบบนั้นได้ ถ้าต้องอาบน้ำด้วยกันโดยไม่มีเสื้อผ้าสักชิ้นรับรองได้ว่ายังไงเธอก็ไม่รอดแน่

“อายอะไร เห็นก็เห็นหมดแล้ว ทำยิ่งกว่าเห็นก็ทำแล้วด้วย อีกอย่างคืนนี้ยังไงก็ไม่รอด”

                “ถอยไปเลยนะคะ” ทั้งที่บอกเขาไปอย่างนั้นแต่กลับเป็นเธอที่ถอยหลังไปจนชนประตูที่อยู่ด้านหลัง แล้วอีกฝ่ายก็ใช้วินาทีนั้นสาวเท้าเข้ามาช้อนร่างไร้ทางหนีเอาไว้ในอ้อมแขน

“ว้าย!” รัตน์วลีผวากอดคอเขาอย่างตกใจ “เล่นบ้าอะไรคะปล่อยรัตน์ลงเลยนะ” เธอทุบอกเขาระหว่างชายหนุ่มสาวเท้าเดินตรงไปที่บันไดโดยที่น้ำหนักของเธอไม่เป็นอุปสรรคต่อเขาแต่อย่างใด แต่ประตูที่อยู่ๆ ก็เปิดออกก็ทำให้เขาต้องวางเธอลงบนพื้น

 

“อ้าวมาทำอะไรกันอยู่ตรงนี้”

เสียงทักที่ดังขึ้นเป็นของโรเจอร์ที่เดินนำเข้ามาในบ้าน และดูท่าคนที่เดินเข้ามาจะไม่เห็นภาพเหตุการณ์ก่อนหน้านี้ ชายสูงวัยจึงมีท่าทีแค่แปลกใจไม่ได้ตกใจ

“กลับมาแล้วเหรอครับ”

คนที่เพิ่งแกล้งเธอกลับไปเงียบขรึมทันที ที่เห็นว่าคนที่ปิดประตูเข้ามาเป็นใคร และความขรึมก็กลายเป็นความเย็นชาทันทีที่เห็นคนที่เดินตามเข้ามา

“สวัสดีค่ะ คุณลุง สวัสดีค่ะน้ากานต์ เที่ยวสนุกกันไหมคะ”

“สนุกมาก ว่าแต่เลยเวลาเลิกงานมาตั้งนานแล้วทำไมถึงยังอยู่ในชุดทำงาน อย่าบอกนะว่าเพิ่งกลับมาถึง”

“ค่ะ”

“นี่ใช้งานน้องจนดึกดื่นเลยเหรอไอ้เสือ”

“เปล่าครับ ผมไปกินข้าวกับเพื่อนมา ส่วนเธอก็ไปกินข้าวกับเพื่อนเธอเหมือนกัน แล้วบังเอิญกลับมาพร้อมกันพอดี”

น้ำเสียงเรียบเฉย และนัยน์ตาว่างเปล่าที่เขาใช้เหลือบมองทำให้ตัวเธอชาวูบ ความกลัวไหลลามไปทั่วร่าง

“ไหนว่าจะอยู่เที่ยวอีกสองอาทิตย์ล่ะคะ”

“น้าเราน่ะสิร้องจะกลับบ้าน บอกห่วงบ้าน ห่วงหลาน ลุงก็บอกแล้วนะว่าบ้านหลังออกใหญ่ใครก็ยกไปไม่ได้หรอก ส่วนรัตน์ก็โตแล้ว ไม่ต้องห่วง แต่ก็ยังรบเร้าจะกลับ จนลุงต้องพากลับนี่แหละ”

“น้ากานต์น่ะ ทำไมไม่เที่ยวต่อล่ะคะ” รัตน์วลีตรงเข้าไปกอดผู้เป็นน้าอย่างออดอ้อน อันที่จริงเธอต้องการซ่อนความรู้สึกหวาดหวั่นที่ไหวระริกอยู่ในดวงตาเอาไว้

                “โตยังไง สำหรับน้ารัตน์ก็ยังเป็นเด็กอยู่วัน...”

“ผมขอตัวก่อนนะครับ”

                กานต์สินีพูดไม่ทันจับเอริคก็พูดขึ้น พอพูดจบ ร่างสูงหมุนตัวเดินขึ้นบันไดไปโดยไม่สนใจใครอีกทั้งสิ้น

                “รัตน์ก็ไปอาบน้ำนอนเถอะ ดึกแล้ว”

“ค่ะ” เสียงของผู้เป็นน้าดึงสายตาที่จ้องแผ่นหลังกว้างตั้งตรงที่ห่างออกไป หญิงสาวตอบรับพลางผละออกจากอ้อมกอดของคนเป็นน้า ก่อนจะเดินกลับไปที่ห้องของตัวเอง


กำลังจะดี จะดี เอาอีกแล้ว

มารเยอะซะจริงๆ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 228 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,083 ความคิดเห็น

  1. #966 K5599 (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 17 มีนาคม 2561 / 21:08
    ใช่เลยกำลังจะดีอยุ่แล้ว
    #966
    0
  2. #958 aemly (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 17 มีนาคม 2561 / 15:16
    มารเยอะเกิ๊นนนนน
    #958
    0
  3. #954 kanokradaparima (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 16 มีนาคม 2561 / 20:51
    คุณน้ามาแล้ว จะเป็นยังไงต่อไปนะ
    #954
    0
  4. #953 หนอนหนังสือนิยาย (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 16 มีนาคม 2561 / 19:59
    เห้ออ..อิพี่กลับเข้าสู่โหมดเดิมอีกแล้ว
    #953
    0
  5. #952 Noot Lornak (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 16 มีนาคม 2561 / 16:28
    พี่ค่ะ...พี่ต้องเอาตัวเข้าแลก เค้าถึงจะขายให้พี่ค่ะ "เข้าจัยมั้ย" 

    #952
    0
  6. #951 dokao (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 16 มีนาคม 2561 / 16:27
    คุนพี่จาปล่อยน้องมั๋ยนะ
    #951
    0
  7. #950 25142551 (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 16 มีนาคม 2561 / 14:04
    โดนเมริษาหลอกแน่แล้วอีคุณพี่
    #950
    0
  8. #949 Ployzazaza5555 (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 16 มีนาคม 2561 / 14:04
    น้องเขาหิวข้าวน่ะพี่ 555
    #949
    0
  9. #948 poppy09 (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 16 มีนาคม 2561 / 13:53
    ดีแล้วอย่าไม่ยอมอิพี่มาก สมน้ำหน้า สงสัยตอนหน้าจบกันบนเตียงอีกแน่ อิพี่ยิ่งโมโหแบบนี้ 555555555
    #948
    0
  10. #947 ศรีจำปา (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 16 มีนาคม 2561 / 12:50
    ก็น้องหิวข้าวค่ะพี่
    #947
    0
  11. #946 CocoVivi (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 16 มีนาคม 2561 / 12:00
    น้องเริ่ดมากกก ไม่ยอมอิพี่ง่ายๆ
    ตัวเองทำได้ น้องก็ทำได้ย่ะ
    #946
    0
  12. #945 aemly (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 16 มีนาคม 2561 / 11:40
    หงุดหงิดดดดด
    #945
    0
  13. #944 Napissapn (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 16 มีนาคม 2561 / 11:37
    สมน้ำหน้าอิพี่...ให้รู้มั้งพี่ทำได้น้องก็ทำได้
    #944
    0