บัญชารักจอมเถื่อน

ตอนที่ 29 : บทที่ 8 (5)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,873
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 110 ครั้ง
    4 มี.ค. 61



กระเป๋าของที่ระลึกมาแล้วนะคะ (เฉพาะนักอ่านที่สั่งกับเหมยเท่านั้น)
ไม่ใช่ใบเล็กน้า ใบใหญ่มากประมาณครึ่งเอสี่ น่ารักน่าใช้มากมาย

ใครยังไม่ได้โอนมาจองรีบเลยนะคะ
      

          - หนังสือพร้อมจัดส่ง วันที่ 9 มีนาคม 2561

      - เลื่อนวันโอนไปจนถึงวันที่ 6 มีนาคมค่ะ(ซึ่งใครโอนหลังวันที่ 2 หนังสือจะมีจำนวนจำกัดนะคะ ถ้าหนังสือหมดก่อนเหมยขอปิดโอนเลยนะคะ)

          ใครสนใจจอง ทักมาขอบัญชีที่ facebook (สุนิตย์ เหมย) , fan page (สุนิตย์/ดอกเหมย), หรือเมล์ (mhoey_writer@hotmail.com) ได้เลยค่ะ

          ปล. เหมยอาจตอบช้าหน่อยนะคะ แต่ไม่เกินในวันนั้นค่ะ แต่ถ้ามาดึกขอตอบอีกวันนะคะ

อาจเป็นเพราะแสงไฟในผับค่อนข้างสลัวทำให้ตอนแรกเขาจำหน้าผู้ชายคนนั้นไม่ได้ ทว่าพอได้ยินชื่อที่หลุดออกมาจากปากของรัตน์วลีเขาก็จำได้ทันทีว่าไอ้หมอนั่นเป็นใคร

ผู้ชายที่เธอไปค้างด้วย มันบ้าชะมัดที่เขารู้สึกหงุดหงิดที่ความคิดนี้ผุดขึ้นมา แต่มันบ้ายิ่งกว่าที่เขายังยืนอยู่ตรงนี้ เพื่อจะฟังคนอื่นพูดกันอย่างไร้มารยาท

“งั้นเรามารับนะ อยากไปเยี่ยมป้าแกเหมือนกัน”

“เอาสิ แต่ขอเป็นสักบ่ายโมงนะ ขอซักผ้าก่อน ไม่มีเสื้อผ้าใส่แล้ว”

คำถาม และคำตอบยังแว่วมาให้ได้ยินแม้ว่าเขาจะตัดสินใจเดินห่างออกมา แต่ว่าพอเข้ามาถึงห้องโถงเขากลับตัดใจเดินขึ้นบันไดไปชั้นสองไม่ได้

ชายหนุ่มเดินเข้าไปในห้องครัว ตั้งใจจะหาน้ำเย็นๆ ดื่มเพื่อดับความร้อนรุ่มที่สุ่มอยู่ในอก ทว่าเสียงครืดยาวๆ และแสงสว่างจากหน้าจอมือถือก็ทำให้เขาชะงักฝีเท้าเสียก่อน

เอริคคว้าโทรศัพท์ที่จำได้ว่าเป็นของรัตน์วลีที่ถูกวางทิ้งไว้บนเค้าเตอร์ขึ้นมาไว้ในมือ พอเห็นว่าใครเป็นคนโทรเข้าเขาก็เกือบจะขว้างมันทิ้งแล้ว แต่เพราะเห็นว่าใช้ประโยชน์จากมันได้เขาถึงไม่ได้โยนมันทิ้งไป

 “พรุ่งนี้วันอาทิตย์พวกนั้นคงอยู่จนผับปิดแหละ นี่ก็อีกตั้งหลายชั่วโมงกว่าผับจะปิด ถ้ารัตน์ไม่อยากไปก็ไม่เป็นไรไอ้น้ำตาลมันไม่ใช่คนไม่มีเหตุผล”

“แล้วโอมล่ะจะกลับไปไหม”

“ถ้ารัตน์ไม่ไป เราก็ไม่ไปแล้วล่ะ กลับไปนอนดีกว่า ตกลงเอาไง”

 “งั้นก็...”                                                                                                   

“น้าเธอโทรมา” เสียงห้วนหลุดออกไปก่อนที่รัตน์วลีจะตอบอะไรออกไป

“คะ?”

“เดินมาเอาโทรศัพท์ไปสิ” เสียงห้วนถูกปรับให้ราบเรียบลงเมื่อสายตาสองคู่มองมาทางเขา สายตาคู่หนึ่งเต็มไปด้วยความไม่เข้าใจ สงสัย และตกใจ ส่วนอีกคู่หนึ่งดูไม่ชอบใจและเริ่มมีความเป็นปรปักษ์ฉายขึ้นมาจนรู้สึกได้

นัยน์ตาสีเทาล้ำลึกมองหญิงสาวที่เดินมาตรงเข้ามาหาด้วยแววตาเฉยชา พอโทรศัพท์ไปอยู่ในมือเล็กร่างสูงก็หมุนตัวเดินกลับเข้าบ้านทันที

แม่งเอ้ย! นี่มึงทำบ้าอะไรอยู่วะไอ้เอริค

เอริคสบถด่าตัวเองในใจ มือหนายกขึ้นเสยผมตัวเองหนักๆ อย่างหัวเสียกับการเสียการควบคุมตัวเองครั้งแล้วครั้งเล่า

 

“มันดึกแล้ว เดี๋ยวเราโทรคุยกับยลดาดีกว่า” เพราะโทรศัพท์ที่รับมาจากเอริคมันหยุดสั่นไปแล้ว รัตน์วลีจึงเลือกที่จะตอบคำถามที่ยังค้างคาเสียก่อน ทว่าคำตอบกลับไม่ใช่คำตอบเดิมที่ตั้งใจจะพูดออกมาก่อนหน้านี้

“แปลว่าจะไม่ไป”

“อือ” รัตน์วลีครางตอบ

“เพราะเขาเหรอ?” ภูศิลป์พยักพเยิดไปยังทิศทางที่ชายหนุ่มอีกคนเพิ่งเดินไป

เพราะท่าทางที่เหมือนจะโกรธของเขาใช่ไหมที่ทำให้เธอเปลี่ยนใจ! คำถามของภูศิลป์ทำให้คำถามอีกคำถามผุดขึ้นมาในใจจนเธออดตกใจกับมันไม่ได้

“เปล่า แต่เวลาน้ากานต์โทรมา ชอบคุยยาวๆ อีกอย่างสภาพรัตน์ก็ไม่เหมาะไปผับด้วย ต้องเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อน โอมต้องนั่งรอนานเลย แล้วไหนจะขับรถไป ไปถึงแป๊บเดียวผับก็ปิดแล้ว” สมองของเธอแล่นเร็วจี้พยายามหาเหตุผลมาอธิบายยืดยาว เพราะนอกจากเธอจะใช้มันปฏิเสธชายหนุ่มตรงหน้า เธอยังใช้มันแก้ตัวกับตัวเองด้วย

“เหตุผลเยอะมาก แต่แน่ใจนะว่าไม่ได้เกี่ยวกับพี่ชายของรัตน์”

“รัตน์จะไปสนเขาทำไม ก็รู้อยู่นี่ว่ารัตน์กับเขาไม่ค่อยถูกกัน”

“แต่เขาดู...”

ครืด ครืด ครืด

เสียงโทรศัพท์สั่นยาวๆ เพราะมีสายโทรเข้าทำให้ภูศิลป์ชะงักคำพูด และเมื่อเห็นหญิงสาวพะว้าพะวังระหว่างตนกับโทรศัพท์ในมือ ชายหนุ่มจึงพูดขึ้นอีกครั้ง “รัตน์รับโทรศัพท์เถอะ เราจะกลับแล้ว”

“ขับรถดีๆ ล่ะ ถึงแล้วก็ส่งข้อความมาบอกด้วย”

“อืม ฝันดีนะ”

“ฝันดีค่ะ”

“ค่ะน้ากานต์” หลังจากรอให้รถของภูศิลป์เคลื่อนออกไป รัตน์วลีก็กดรับโทรศัพท์ แล้วส่งเสียงลงไปทันที

“น้าโทรหาตั้งหลายสายทำไมไม่รับโทรศัพท์”

“พอดีรัตน์ไปโรงพยาบาลแล้วลืมโทรศัพท์ไว้ที่บ้านน่ะคะ”

“ไปโรงพยาบาลทำไม” เสียงไม่พอใจลดความห้วนลงเมื่อได้ยินเหตุผลที่เธอบอก

“ป้าเอียดตกเก้าอี้ กระดูกสะโพกร้าว แต่ตอนนี้โอเคแล้ว น้ากานต์ไม่ต้องเป็นห่วง เที่ยวให้สนุกเถอะค่ะ”

“น้าเที่ยวสนุกแน่ถ้ารัตน์ทำตามสัญญาที่ให้กับน้าไว้ หรือรัตน์อยากให้น้าทำตามวิธีของน้าต่อ”

เธอไม่รู้ว่าอีกฝ่ายรู้ได้ยังไงว่าเธอไม่ได้ทำตามสัญญาที่ให้ไว้... ใช่! เธอตั้งใจจะไม่ทำตามสัญญาเพราะคิดว่าคนที่อยู่ไกลอีกซีกโลกคงไม่รู้ ทว่าต่อจากนี้เธอคงเลี่ยงไม่ได้อีกแล้ว...


มีคนเดาถุกด้วยว่าบทสรุปของการไปเที่ยวกับหนุ่มครั้งนี้ของรัตน์จะจบชงอย่างไร


 



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 110 ครั้ง

1,083 ความคิดเห็น

  1. #611 K5599 (@K5599) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 2 มีนาคม 2561 / 14:36
    คงจะมีอีกแน่เลย
    #611
    0
  2. #609 ya567 (@ya567) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 2 มีนาคม 2561 / 10:49
    รอค่ะ สนุกๆๆๆ
    #609
    0
  3. #608 aemly (@aemly) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 2 มีนาคม 2561 / 09:28
    น้ามันร้ายยยย
    #608
    0
  4. #606 กระต่ายน้อย (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 2 มีนาคม 2561 / 05:28
    หุหุ รัตน์ไม่รอดแน่ๆ
    #606
    0
  5. #605 Paiky Klongluang (@paiky2557) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 1 มีนาคม 2561 / 23:03
    น้านางวางแผนอะไรน้อ...
    #605
    0