บัญชารักจอมเถื่อน

ตอนที่ 27 : บทที่ 8(3)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,518
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 108 ครั้ง
    28 ก.พ. 61



ใครจะจองนิยายยังจองได้นะคะ
          - หมดเขตโอนจองวันที่ 2 มีนาคม 2561
          - หนังสือพร้อมส่งวันที่ 9 มีนาคม 2561
ใครพร้อมโอนจอง ทักเฟส ทักไลน์ หรือเมล์มาขอรายละเอียดการโอนได้เลยจ้า


 

                         โครก!!!

                ท้องที่ร้องขึ้นมาท่ามกลางความเงียบกริบทำให้ใบหน้าเจ้าของท้องแดงก่ำ เพราะตกใจกับอุบัติเหตุที่เกิดขึ้นทำเธอลืมความหิวไปเสียสนิท แต่พอเหตุการณ์ทุกอย่างคลี่คลายไปในทางที่ดี ร่างกายก็กลับมาประท้วงอีกครั้ง     

โครก!

                ‘โอ้ย หยุดร้องเสียทีไอ้ท้องบ้า

                รัตน์วลีหลับตาลงพลางก่นด่าท้องตัวเองในใจอย่างเดือดดาล ก่อนจะลืมตาขึ้นทันทีเมื่อรับรู้ได้ถึงรถที่กำลังหักเลี้ยวก่อนจะจอดสนิท

                “จอดทำไมคะ”

                “ลงไป”

                “คะ”

                “หิวไม่ใช่เหรอ”

                หัวใจของเธอเต้นตอบรับคำตอบที่ไม่คาดว่าจะได้ยินอย่างรุนแรงจนปวดไปทั้งอก หญิงสาวหันหน้าไปมองข้างทาง เก้าอี้พลาสติกและโต๊ะพับสีแดงที่ตั้งเรียงรายอยู่ข้างรถเข็นก๋วยเตี๋ยวเพื่อเบนความรู้สึกของตัวเอง

                “เดี๋ยวค่ะ กินอย่างอื่นไม่ได้เหรอคะ” กว่าจะนึกขึ้นได้ก็ตอนที่เครื่องรถถูกดับไปแล้ว

                “ทำไมก๋วยเตี๋ยวข้างทางกินไม่ได้หรือไง”

“ก็กินไม่ได้น่ะสิคะ”

“งั้นก็กินอันนี้แหละ”

เอริคก้าวลงจากรถทันทีโดยไม่รอให้เธอโต้ตอบอะไรกลับไป จากน้ำเสียงและแววตาที่เต็มไปด้วยความเหยียดหยัน ทำให้รัตน์วลีรู้ว่าเขาคงคิดว่าเธอกินก๋วยเตี๋ยวข้างทางไม่ได้ แต่เปล่าเลยเธอกินอาหารแบบนี้เป็นประจำ เพราะอย่างนั้นไง จำนวนเงินในบัญชีของเธอจึงได้สะสมจนเกือบครบหนึ่งล้านบาทแบบนั้น และเธอก็รู้ว่าเขาเป็นคนติดดิน ไม่ชอบอะไรที่ยุ่งยาก แต่ที่บอกว่ากินไม่ได้เพราะมือที่เข้าเฝือกไว้นี่ต่างหากทีเป็นปัญหา

ตอนแรกเธอตั้งใจจะนั่งรอในรถจนกว่าเขาจะกินเสร็จ แต่เพราะอากาศในรถที่เบาบางลงทำให้เธอต้องลงจากรถคันหรูอย่างไม่มีทางเลือก

“กินอะไร”

“พี่กินเถอะ”

“เอาเส้นเล็ก ลูกชิ้น หมูหมักธรรมดาหนึ่ง พิเศษหนึ่งครับ”

“กินหมดเหรอคะ”

“ธรรมดาของเธอ พิเศษของฉัน”

“รัตน์บอกว่าไม่กินไง”

                “กินเข้าไปเถอะน่า ก๋วยเตี๋ยวข้างทางไม่ทำให้ใครตายหรอก” เอริคว่าพลางเลื่อนก๋วยเตี๋ยวหนึ่งในสองชามที่ถูกนำมาเสิร์ฟไปตรงหน้าคนตัวเล็ก

                “ไม่ใช่กินแล้วตาย แต่มือซ้ายมันคีบตะเกียบไม่ถนัด”

                “แค่นี้ก็กินได้แล้ว”

เสียงทุ้มที่ดังขึ้นหลังจากคีบเส้นใส่ในช้อนให้ทำให้ทำให้รัตน์วลีอึ้งไปครู่หนึ่ง ถ้าใบหน้าครึ้มเครานั่นไม่มีรอยแผลเป็นจางๆ ตรงหางคิ้ว เธอคงคิดว่าผู้ชายตรงหน้าเป็นไรอัน แกรนด์ ฝาแฝดคนน้องที่เหมือนกันมากจนแทบแยกไม่ออกว่าใครเป็นใคร มากกว่าจะเป็นเอริค แกรนด์แฝดคนพี่เป็นแน่

ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก

บ่อยเกินไปแล้วนะ หยุดเลยไอ้หัวใจบ้า!’ รัตน์วลีก่นด่าหัวใจตัวเองที่มันเต้นเร็วแรงบ่อยเกินไปแล้วในวันนี้

“เอ้ากินสิ”

เสียงทุ้มที่ดังขึ้นทำให้รัตน์วลีต้องจับช้อนป้อนเข้าปาก พอเธอวางช้อนลงมือหนาก็ยื่นเข้ามาตั้งท่าจะคีบเส้นใส่ช้อนให้อีก

“เดี๋ยวค่ะ ขอปรุงก่อน” รัตน์วลีรีบเบรก ก่อนจะเอื้อมมือไปดึงเครื่องปรุงมาใกล้ๆ พอเธอปรุงเสร็จ เอริคก็ใช้ช้อนของตัวเองมาตักก๋วยเตี๋ยวที่เธอปรุงเสร็จเข้าปากตัวเอง สิ่งที่เขาทำทำให้เธออ้าปากค้าง กว่าจะเข้าใจว่าเขาทำอะไรอยู่ก็ตอนที่มือหนาเลื่อนชามก๋วยเตี๋ยวของตัวเองมาตรงหน้าเธอแล้วพูดขึ้นเรียบๆ

“แลกกัน”

“อะไรเล่า”

“ถ้าไม่แลกก็ปรุงให้ด้วย”

“พี่ก็ปรุงเองสิ”

“ปรุงเองไม่อร่อย” ปกติเวลาเขากินก๋วยเตี๋ยวเขาไม่เคยคิดจะปรุงเลยสักครั้ง ไม่ใช่ว่าไม่เคยลอง แต่ลองแล้วมันไม่เวิร์กเท่าไร ไม่ปรุงยังอร่อยกว่าเสียอีก

                “ก็แค่ตักน้ำตาลใส่ช้อนหนึ่ง พริกช้อนหนึ่ง น้ำส้มสายชูช้อนหนึ่ง กับน้ำปลานิดหนึ่ง มันยากตรงไหนเนี่ย”

                “ไม่ยากก็ทำสิ จะบ่นทำไม ขี้บ่นแบบนี้สินะ ถึงได้ไม่มีแฟน”

                “รู้ได้ไง” รัตน์วลีว่าพลางตักน้ำตาลใส่ชามก๋วยเตี๋ยวที่ถูกเลื่อนมาไว้ข้างหน้า

                “หรือมี”  

                “...”

                “ตอบ”

                “มีหรือไม่มีแล้วเกี่ยวอะไรกับพี่ด้วย” พูดออกไปเพราะอย่างประชด แต่ทำไมหัวใจของเธอกับเต้นแรง คาดหวังกับคำตอบ ความเงียบโรยตัวเข้ามาครอบคลุมอยู่นาน จนเธอคิดว่าเขาจะไม่พูดอะไรออกมาแล้ว แต่ในที่สุดเขาก็ยอมพูดออกมา

                “ถ้าเธอใส่พริกอีกช้อน ก๋วยเตี๋ยวชามนั้นเธอต้องกินเอง”

                เธอไม่ได้ตั้งใจแกล้งเขาอย่างทุกครั้งหรอก อันที่จริงเธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองทำอะไรอยู่ ทุกส่วนประสาทของการรับรู้ จดจ่ออยู่กับแค่คำตอบที่จะออกมาจากริมฝีปากได้รูป ทว่าคำพูดที่หลุดออกมากลับไม่ใช่สิ่งที่เธอรู้  รัตน์วลีเม้มปากแน่นก่อนจะเทพริกในช้อนคืนที่เดิม

                พอสิ้นคำพูดนั้นเขาก็ไม่ได้พูดอะไรออกมาอีก ส่วนเธอก็ไม่รู้ว่าตัวเองต้องพูดอะไร หรือจะทวงหาคำตอบไปเพื่ออะไร ที่สำคัญเธอเองก็ไม่รู้เหมือนว่าต้องการคำตอบแบบไหนจากเขา...



 ฝากนิยายด้วยค่ะ เป็นนิยายรีอัพ เรื่องนี้สนุกมากรับประกันเลย

คลิกไปที่หน้านิยายได้ที่รูป

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 108 ครั้ง

1,083 ความคิดเห็น

  1. #583 aemly (@aemly) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2561 / 19:10
    รออ่านต่อไปปปป
    #583
    0
  2. #577 กระต่ายน้อย (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2561 / 14:42
    อิพี่นี่หยอดได้หยอดดีเนอะ ถ้าไม่รักก็อย่าทำดีแบบนี้ คนคาดหวังมันเจ็บ
    #577
    0
  3. #576 6546004 (@6546004) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2561 / 14:33
    สนุกอ่าชอบค่ะ
    #576
    0
  4. #575 Paiky Klongluang (@paiky2557) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2561 / 14:23
    โหมดน่ารักมีอีกเยอะ อิอิ
    #575
    0
  5. #571 กระต่ายน้อย (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2561 / 04:06
    อัพเท่าไหร่ก็ไม่จุใจสักที เรื่องนี้เดายากมากๆ รอๆๆๆๆๆ
    #571
    0
  6. #569 aemly (@aemly) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2561 / 23:21
    ขายเฮงๆๆคะ
    #569
    0
  7. #562 dokao (@dokao) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2561 / 20:54
    รับแซ่บ
    #562
    0