บัญชารักจอมเถื่อน

ตอนที่ 26 : บทที่ 8 (2)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7,409
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 127 ครั้ง
    3 มี.ค. 61

          เนื่องจากหน้าเพจมีการเล่นเกม 'ส่งอิมเมจหนูรัตน์เข้าประกวด' เหมยคัดมา3 รูป เป็นรูปที่คิดว่าน่าจะเหมือนอิมเมจในนิยายสุด แต่ก็ตัดสินใจไม่ถูกว่าจะเลือกคนไหนดี และอยากรู้ว่าหนูรัตน์ในความคิดของนักอ่านหน้าตาเป็นอย่างไร ดังนั้น... มาเล่นเกมกันค่ะ

  

กติกาการเล่นเกม
เลือก 1 2 3 ตามรูปเลย พร้อมกับให้เหตุผลว่าทำไมถึงคิดว่าอิมเมจนี้ตรงกับหนูรัตน์
               ตัวอย่าง... 2 ดูน่ารัก อ่อนหวาน แต่สู้คน เหมือนรัตน์มาก

รางวัล
          - ภาพที่ได้รับการโหวตมากที่สุด... รับไปเลย โคมไฟเมฆน้อย
          - อีกสองภาพ ได้รับกระเป๋าตามรูป
        - และผู้ที่ร่วมโหวตภาพ เหมยจะเอารายชื่อมาจับรางวัลอีก 3 รางวัล ของรางวัลเป็นกระเป๋าตามรูปเช่นกันค่ะ

ระยะเวลาการเล่นเกม
          วันนี้- 28 กพ. 61 (เที่ยงคืน)

ปล. คุณสุภาศิรี ที่ได้รับรางวัลเป็นพระจันทร์ พอดีแอดมินเหมยเขียนที่อยู่ผิด ของมันตีกลับมาแล้วเหมยไม่อยู่บ้านเพิ่งเห็น เดี๋ยวเหมยจัดการส่งของไหให้ใหม่นะคะ ขอโทษที่ล่าช้าค่ะ




  
รูปของรางวัล

ผ่านมาเจ็ดวันแล้วที่เธอต้องใช้ชีวิตด้วยมือเพียงข้างเดียว และเป็นเจ็ดวันอีกเช่นกันที่เธอไม่ได้เจอคนที่หายหน้าหายตาไปตั้งแต่ส่งเธอถึงบ้านเมื่ออาทิตย์ก่อนก่อนแม้แต่เงา ทั้งๆ ที่มันก็เป็นเรื่องปกติ แต่สำหรับเธอมันไม่ปกติเอาเสียเลย แต่สิ่งที่ไม่ปกติไม่ใช่สิ่งที่เขาทำ ช่วงหลังๆ มานี้เอริคไม่ค่อยกลับบ้านจนกลายเป็นเรื่องธรรมดาไปแล้ว ที่สิ่งที่เปลี่ยนไปกลับเป็นความคิดของเธอเอง เธอเฝ้าวนเวียนคิดแต่ว่าเขาอยู่ที่ไหน ทำอะไรอยู่ จะกลับมาเมื่อไร ทั้งๆ ที่เมื่อก่อนเธอไม่เคยสนใจใยดีเรื่องพวกนี้เลย

          คงเป็นเพราะคำพูดผู้เป็นน้าเป็นแน่ที่ทำให้เธอเอาแต่คิดถึงแต่เรื่องของเขาแบบนี้...

“แล้ววันนี้ล่ะ ที่รัตน์กลับมาพร้อมเอริค ไม่ใช่เพราะอยู่ด้วยกันหรอกเหรอ มันแปลกออกจริงไหม”

                คนที่แทบไม่คุยกันเลยมาสิบกว่าปี คุยกันทุกครั้งก็มีแต่ทะเลาะ เห็นหน้ากันไม่ถึงสิบวินาทีก็เถียงกัน แม้ไม่เคยทำร้ายร่างกายแต่ก็ไม่เคยใส่ใจใยดี  หกชั่วโมงที่อยู่ด้วยกันในวันนั้นมันอาจดูแปลกๆ แต่ยังไงเขาก็ไม่ได้ชอบเธอแน่ๆ ก็อย่างที่เขาพูดนั่นแหละ ถ้าเป็นลุงพร้อม ป้าละเอียด หรือทราย เขาก็จะทำเหมือนที่เขาทำให้เธอ

                ทั้งๆ ที่คิดถึงเรื่องนี้กี่ครั้งต่อกี่ครั้งคำตอบก็ยังเหมือนเดิม เธอก็ยังหยุดคิดถึงเขาไม่ได้เสียที มันผุดขึ้นทุกครั้งที่เธอลืมตัว และทุกครั้งที่มันผุดขึ้นมา เรื่องที่ผู้เป็นน้าขอร้องให้เธอทำก่อนที่จะเดินทางไปเที่ยวก็ผุดตามมาด้วย เหมือนนับหนึ่ง ก็ต้องนับสองต่อไม่มีผิด 

หญิงสาวซับหน้าให้แห้ง ทาครีมบำรุง แล้วเดินออกจากห้องตรงไปยังห้องครัว โดยที่ความทรงจำอันน่าปวดหัวยังคงหลั่งไหลเข้ามาอย่างต่อเนื่อง 

                “โอ้ย บ้าๆๆๆ หยุดคิดซะที” รัตน์วลีร้องออกมา มือข้างซ้ายถูกยกขึ้นขยำผมตัวเองอย่างหงุดหงิด อยากจะหยุดคิดทุกอย่าง ทุกเรื่องแทบขาดใจ แต่ก็หยุดความคิดตัวเองไม่ได้ ทว่า...

                ตึง!

โอ๊ย!!!

ความคิดทุกอย่างกลับสะดุดกึก และหายวับไปอย่างง่ายดาย เมื่อเสียงของบางอย่างกระแทกพื้นเสียงดังสนั่น ตามด้วยเสียงร้องโอดโอยอย่างเจ็บปวดดังเข้ามาในโสตประสาท รัตน์วลีรีบสาวเท้าตรงไปยังที่มาของเสียง

                “ป้าเอียด” ก่อนจะร้องร้องเรียกชื่อคนที่นอนอยู่ข้างเก้าอี้ที่ล้มหงายอยู่กับพื้น หญิงสาวพุ่งตัวไปยังร่างท้วมของหญิงสูงวัยทันทีที่ตั้งสติได้ “เป็นอะไรหรือเปล่าคะ เจ็บตรงไหนไหม”

                “สะโพกป้า”

“ลุกไหวไหมคะ”

“นั่งน่าจะพอไหวค่ะ แต่เดินคงไม่ได้”

พอได้คำตอบรัตน์วลีก็ช่วยพยุงร่างท่วมให้ลุกขึ้นนั่ง ระหว่างที่ช่วยก็อดบ่นไปด้วยไม่ได้ “แล้วปีนขึ้นไปบนเก้าอี้ทำไมคะเนี่ย”

                “พอดีน้ำตาลมันหมดน่ะคะ ปกติจะใช้นังทรายปีนขึ้นไปหยิบให้ แต่นังทรายมันไม่อยู่เลยต้องปีนขึ้นไปเอาเอง แล้วพอได้ยินเสียงคุณรัตน์ป้าก็ตกใจจนเก้าอี้ล้ม”

                “รัตน์ขอโทษนะคะ รัตน์ไม่ได้ตั้งใจ” รัตน์วลีขอโทษหญิงสูงวัยอย่างรู้สึกผิด คงเป็นเพราะคำสบถของเธอตอนที่เดินจะถึงห้องครัวแน่ๆ ที่ทำให้อีกฝ่ายตกใจ “แต่ยังไงป้าเอียดก็ไม่ควรปีนเก้าอี้นะคะ ป้าอายุเยอะแล้วนะ ถ้าล้มขึ้นมามันไม่เหมือนเด็กๆ ล้มรู้ไหม แล้วพอจะลุกไหวไหมคะเนี่ย”

เหงื่อที่ผุดขึ้นเต็มใบหน้า สีหน้าที่แสดงอาการเจ็บปวดออกมาอย่างชัดเจนยามส่ายไปมาแทนคำตอบ ทำให้เธอใจเสียยิ่งกว่าเก่า

                “แล้วลุงพร้อมอยู่ไหนคะ”

                “ไปซื้อของค่ะ”

                รัตน์วลีค้นหาเบอร์แล้วโทรออกทันทีอย่างร้อนรน สัญญาณถูกตัดไปสองครั้งแต่กลับไม่มีคนรับสาย “ลุงพร้อมไม่รับ เดี๋ยวรัตน์โทรหาโรงพยาบาลให้เขาส่งรถมาเลยดีกว่า ป้าเอียดทนหน่อยนะคะ”

                “เกิดอะไรขึ้น” เสียงทุ้มราบเรียบที่ดังขึ้นเบื้องหลังก่อนที่เธอจะค้นหาเบอร์โรงพยาบาลเจอ ทำให้ความกระวนกระวายที่สุ่มอยู่ในอกหายวับไปแทบจะทันที

                “ป้าเอียดตกเก้าอี้ค่ะ”

                พอได้คำตอบจากเธอร่างสูงก็สาวเท้ามาคุกเข่าข้างร่างท้วมของป้าละเอียด แต่เป็นอีกฝั่งที่ร่างเล็กของรัตน์วลีนั่งอยู่

                “อายุป้าเยอะแล้วนะครับ ไม่ควรปีนขึ้นสูงๆ มันอันตรายนะครับ กระดูกเวลาหักมันจะหายช้าด้วย” เอริคดุคนสูงวัยกว่า

                “อย่าดุป้าเลยค่ะ คุณรัตน์เพิ่งดุป้าไปเมื่อกี้นี่เอง”

                คำพูดของป้าละเอียดทำให้เอริคกับรัตน์วลีเงยขึ้นสบตากัน แต่การประสานสายตาก็ถูกตัดไปอย่างรวดเร็วด้วยชายหนุ่มที่ควบคุมตัวเองได้ดีกว่า

                “เจ็บมากไหมครับ” เอริคถามขึ้นหลังจากละสายตาตากนัยน์ตาคู่สวย         

“เจ็บค่ะ แต่พอทนได้”

                “ไปเปิดรถ” พอได้คำตอบเอริคก็ล้วงกุญแจรถในกระเป๋ากางเกงส่งให้กับหญิงสาวเจ้าของสีหน้าแตกตื่นที่มองมาที่ตนเองตาแป๋ว ออกคำสั่งสั้นๆ ก่อนจะช้อนร่างท้วมของป้าละเอียดขึ้นไว้ในอ้อมแขนทันที


ต่อ


          ข้อมือหัก กระดูกสันหลังยุบ และสะโพกหัก เป็นเรื่องที่เกิดได้บ่อยในผู้สูงอายุที่หกล้ม หรือตกจากที่สูง แม้ว่าจะตกจากตำแหน่งที่ไม่สูงมากก็ตาม...

หลังจากรอให้การผ่าตัดจบลงป้าละเอียดก็ถูกย้ายมาห้องพักฟื้น เนื่องจากอายุของป้าละเอียดยังไม่มากนัก ไม่มีโรคประจำตัว ไม่มีโรคกระดูกพรุน และร่างกายแข็งแรงดี  พักอยู่โรงพยาบาลสักสองอาทิตย์ก็สามารถกลับไปรักษาตัวที่บ้านได้ แม้อาจจะกลับมาเหมือนเดิมไม่ได้เต็มร้อยเปอร์เซ็นต์ แต่คุณหมอก็รับประกันว่าไม่มีผลต่อการใช้ชีวิตประจำวัน 

                “ดึกแล้วผมกลับก่อนนะครับ เรื่องค่าใช้จ่ายลุงไม่ต้องห่วง ผมจะจัดการให้ทั้งหมด”

                “หักจากเงินเดือนผมได้เลยครับ”

                หลังจากถึงโรงพยาบาล  เธอก็ตั้งใจจะโทรหาลุงพร้อมพงศ์อีกครั้งแต่กลับพบว่าตัวเองลืมโทรศัพท์ไว้ที่บ้าน จึงต้องขอให้เอริคโทรหาพร้อมพงศ์แทน

หนึ่งชั่วโมงต่อมาลุงพร้อมพงศ์ก็ตามมาที่โรงพยาบาล พร้อมกับเสื้อผ้าข้าวของที่ต้องใช้ในการนอนโรงพยาบาล ตามคำแนะนำของเอริค ที่คาดล่วงหน้าว่าจากอาการของป้าพร้อมอาจต้องได้นอนโรงพยาบาล เขารอบคอบ และมองไกลกว่าคนอื่นเสมอ จึงทำให้เขาประสบความสำเร็จเร็วกว่าคนที่อายุรุ่นเดียวกัน ซึ่งถ้าให้เธอเป็นคนโทรบอกเอง ลุงพร้อมพงศ์คงได้กลับไปเอาเสื้อผ้าอีกรอบเป็นแน่

                “ลุง กับป้าเอียดทำงานกับผมมานาน ก็เหมือนญาติผมคนหนึ่ง เรื่องแค่นี้ลุงไม่ต้องเกรงใจหรอกครับ”

                “ขอบคุณครับ แล้วเรื่องงานที่บ้าน ผมจะให้นังทรายมันกลับมาทำแทนยายเอียดไปก่อนนะครับ” 

                “ไม่ต้องหรอกครับลุง ทรายต้องเรียน เดินทางไกล แล้วต้องมาทำงานบ้านอีกคงไม่ไหว ผมอยู่ที่คอนโดสะดวกกว่า ใกล้ที่ทำงานด้วย อีกอย่างตอนนี้พ่อก็ไม่อยู่บ้านด้วย ให้แม่บ้านที่คอนโดไปทำความสะอาดอาทิตย์ละครั้งก็พอแล้ว”

ใช่แล้ว ถึงไม่ใช่เธอ ถึงเป็นลุงพร้อม ป้าเอียด หรือทรายเขาก็ทำเหมือนกัน เหตุการณ์ครั้งนี้พิสูจน์สิ่งที่เขาพูดได้เป็นอย่างดี

                ภายนอกเอริคอาจะดูเหมือนคนที่เฉยชา ไม่ใส่ใจใคร แต่อันที่จริงแล้วภายใต้ความเฉยเมยนั้นเขาซ่อนความใส่ใจที่มีต่อคนรอบข้างไว้มากทีเดียว อย่างเช่นพอเขารู้ว่าหลานสาวของป้าละเอียดและลุงพร้อมพงศ์ที่ทำงานในบ้านมานานกำพร้าพ่อกับแม่ เขาก็เป็นคนรับอุปการะเด็กสาวเสียเอง ให้ย้ายมาเรียนที่กรุงเทพฯ ออกค่าใช้จ่ายทุกอย่างให้ทั้งหมด ทั้งค่ากิน ค่าเรียน

                “แล้วคุณรัตน์...”

                “รัตน์สบายมากค่ะลุง ลุงอยู่ดูแลป้าเอียดให้หาย แล้วไม่ต้องห่วงอะไรทั้งนั้นนะคะ งั้นรัตน์กลับก่อนนะคะ เดี๋ยวพรุ่งนี้รัตน์มาเยี่ยมใหม่”

                “แล้วคุณรัตน์จะกลับยังไงครับเนี่ย ให้ผมไปส่งก่อนไหมครับ”

                “ไม่ต้องค่ะ รัตน์กลับเองได้ แต่ขอยืมเงินสักสองร้อยได้ไหมคะ เดี๋ยวพรุ่งนี้รัตน์คืนให้ ตอนออกมามัวตกใจเลยออกมาแต่ตัว ตอนนี้ไม่มีเงินสักบาทเดียว” รัตน์วลีว่าพลางส่งยิ้มแหยให้พร้อมพงศ์

                “ได้ครับ” พร้อมพงศ์ตอบรับพลางล้วงกระเป๋าเงินของจากระเป๋ากางเกง

                “กลับพร้อมกัน” เสียงเรียบของคนที่เงียบอยู่นานทำให้พร้อมพงศ์ชะงักมือที่กำลังหยิบเงินออกจากกระเป๋าสตางค์

“พี่ไม่ต้องไปส่งรัตน์ก่อนหรอกค่ะ ช่วงนี้รถติด รัตน์นั่งแท็กซี่ไปเที่ยวเดียวสะดวกกว่า” แม้ไม่อยากเข้าข้างตัวเอง แต่คำพูดของเขาทำให้เธอเดาความหมายได้อย่างเดียว

                “ฉันไม่ได้จะไปส่งเธอ แต่ฉันจะกลับบ้านเหมือนกัน”

                “พี่บอกว่าจะไปนอนที่คอนโดไม่ใช่เหรอคะ”

                “จะกลับไปเอาของ ขี้เกียจขับรถไปมาด้วย วันนี้เลยตั้งใจว่าจะนอนที่บ้าน”

                “อ้อ ค่ะ” เสียงหวานร้องออกมาพลางพยักหน้าหงึกหงักบ่งบอกว่ารับรู้ ก่อนจะกลับไปเงียบอีกครั้งเมื่อไม่รู้จะพูดอะไร                         





 ฝากนิยายด้วยค่ะ เป็นนิยายรีอัพ เรื่องนี้สนุกมากรับประกัน

คลิกไปที่หน้านิยายได้ที่รูป

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 127 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,083 ความคิดเห็น

  1. #594 Love3P (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2561 / 23:13
    ขอเลือกสาวเบอร์ 2 เพราะดูน่ารัก สดใส แต่ก็แอบซ่อนเปรี้ยวและดูดื้อเงียบ บุคลิกคล้ายกับรัตน์ค่ะ
    #594
    0
  2. #592 HugPapa (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2561 / 23:04
    เลข2ค่ะ เพราะดูอ่อนนอกแข็งใน เหมาะกับรัตน์มากค่ะ
    #592
    0
  3. #572 K5599 (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2561 / 10:28
    2ค่ะน่ารักดีอ่อนหวานหน้าจะเหมือนรันต์ค่ะ
    #572
    0
  4. #570 น.ส อณัศยา โรจนคีรีสันติ (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2561 / 00:27
    เลข3ค่ะ ดูเท่ห์ ดูสวยอ่อนหวาน หรือจะเป็นสาวเปรี้ยวก็ได้หมด นางดูฉลาดไม่ยอมคน ดื้อเงียบๆเหมือนหนูรัตน์ค่ะ ชอบๆเลข3ค่ะ
    #570
    0
  5. #568 aemly (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2561 / 23:20
    ห่วงละซิ
    #568
    0
  6. #567 จือ (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2561 / 22:47
    2 ค่ะ ดูอ่อนหวาน แต่แอบดื้อ และสู้คนค่ะ
    #567
    0
  7. #566 yonasa (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2561 / 22:23
    ชอบ 3 ค่ะ ดูน่ารักนิ่มๆน่ารัก
    #566
    0
  8. #565 kran-13 (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2561 / 21:57
    โอ๊ยอยากอ่านล่ะ รีบส่งหนังสือไวๆๆนะคะใจจิขาดล่ะ
    #565
    0
  9. #564 Narisara Nokkaew (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2561 / 21:27
    อิพี่ริคมีแผนไรปะเนี่ย
    #564
    0
  10. #563 Narisara Nokkaew (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2561 / 21:26
    อิพี่ริคมีแผนไรปะเนี่ย
    #563
    0
  11. #561 jirantan (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2561 / 20:50
    1  ค่ะ  สวย เริ่ด เชิด และเรียนเก่ง (ดูเหมือนหยิ่งนิดๆ)  ออกแนวคุณหนู   เนื่องจากคุณน้าหวงมากกกกกก   
    #561
    0
  12. #560 วนิดา บุญมา (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2561 / 20:42
    2 สวย ดูไม่ยอมคนดี
    #560
    0
  13. #559 malidayan915 (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2561 / 20:14
    2 ค่ะดูแล้วสะดุดตาที่สุดไม่ต้องมีคำบรรยายลงตัวที่สุดค่ะ
    #559
    0
  14. #558 สุสุ (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2561 / 19:42
    รูปที่1ค่ะ สวย น่ารักดี เหมือนไม่ยอมคน
    #558
    0
  15. #557 Jira Jira (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2561 / 18:55
    1 ค่ะ หน้าดื้อๆ ไม่ถูกกับพระเอก แต่ก้มีเสน่ห์ สวย หวาน
    #557
    0
  16. #556 lakdarin (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2561 / 16:19
    2 ค่ะดูมีเสน่ห์ อ่อนหวาน
    น่ารักในแบบของรัตน์วลี
    ลุคนี้เหมาะดีค่ะ
    #556
    0
  17. #555 emmew2000 (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2561 / 15:45
    3ค่าาา สวย ตัวเล็ก แต่ตาดูร้าย
    #555
    0
  18. #554 Mamomatow (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2561 / 14:53
    1 ดวงตาแอบเศร้าอยุ่เพราะน้าชอบบังคับกะเกณฑ์ทุกอย่างทุกเรื่อง จึงๆนางอาจเป็นคนโก๊ะกังคนนึงก็ได้
    #554
    0
  19. #553 Decemlek (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2561 / 14:15
    1 ค่ะ เหมือนว่านอนสอนง่าย แต่จริงๆแล้ว ฉันก็สู้คนนะ!!!
    #553
    0
  20. #552 รุ่งรภัทร (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2561 / 14:07
    3 ค่ะ สวย เป็นธรรมชาติเหมือนหนูรัตน์
    #552
    0
  21. #551 aphinya24 (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2561 / 13:32
    ชอบ3 ดูไม่มีจริต
    #551
    0
  22. #550 aemly (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2561 / 13:29
    มีสบตากันนนนน
    #550
    0
  23. #549 tankyo (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2561 / 13:19
    ชอบ3ค่ะ ดูน่ารัก สดใส แต่แววตาไม่ยอมคนค่ะ แอบดื้อเหมือนรัตน์ค่ะ
    #549
    0
  24. #548 ยุ้ย (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2561 / 13:16
    ชอบเลข 1. ดูหน้าหวาน ๆ เหมือนจะว่านอนสอนง่าย แต่สายตานี่ไม่ยอมคนนะ
    #548
    0
  25. #547 mewmew8361 (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2561 / 13:05
    แบบที่ 3 ค่ะ น่ารัก ใสๆ
    #547
    0