บัญชารักจอมเถื่อน

ตอนที่ 21 : บทที่ 6(3)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7,251
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 129 ครั้ง
    27 ก.พ. 61


ปกมาแล้ว งดงามตามท้องเรื่อง

เดี๋ยวเหมยจะเปิดจองนิยายนะคะของที่ระลึกน่ารักมากมายเป็นกระเป๋า แต่ยังสั่งทำไม่เสร็จเอาลายมาให้ดูก่อนแล้วกัน... ด้านล่างเลย

.



การอาบน้ำสระผมด้วยมือข้างเดียว แถมยังต้องระวังไม่ให้เฝือกเปียก เป็นอะไรที่ทุลักทุเลพอสมควร พออาบน้ำเสร็จเธอก็จัดการไดร์ผมให้แห้ง ก่อนจะสวมชุดเดรสแขนกุดสีดำแบบเรียบๆ สั้นเลยเข่าขึ้นมาเล็กน้อย แล้วหยิบสูทสีครีมแต่งทีเทลด้วยสีดำดูทันสมัยแต่ก็เรียบร้อยเหมาะสมกับกาลเทศะที่วางไว้บนเตียงขึ้นมาสวมทับ ส่วนการแต่งหน้าก็คงทำได้แค่ทาแป้งกับลิปสติกที่อยู่ในกระเป๋าสะพายที่ติดมาด้วย นอกนั้นก็คงทำอะไรไม่ได้อีก ไม่ใช่แค่เพราะเครื่องสำอางไม่พร้อม แต่เป็นเพราะมือข้างซ้ายเป็นข้างที่ไม่ถนัดดังนั้นจึงทำอะไรมากไปกว่านี้ไม่ได้ด้วย

หลังจากจัดการทุกอย่างเสร็จเธอก็ก้าวออกมาจากห้องนอนโดยยังเหลือเวลาอีกยี่สิบห้านาทีในการเดินทาง หญิงสาวกวาดสายตาไปรอบๆ ห้อง และพบว่าห้องว่างเปล่าไร้คนที่เธอกำลังมองหา

เธอเดินตรงไปที่ทางออกพอเปิดประตูก็พบว่ามีหญิงสาววัยสามสิบปีที่อยู่ในชุดแบบฟอร์มพนักงานของคอนโดฯมิเนียมยืนรออยู่พร้อมกับแฟ้มประวัติผลงานที่เป็นของเธอ

“รถรออยู่ข้างล่างแล้วค่ะ”

                แววตาแปลกๆ ที่พนักงานสาวใช้มองมาทำให้เธอขมวดคิ้วอยู่ครู่หนึ่ง แต่เพราะวันนี้มันทั้งแปลก ทั้งประหลาดมากเกินไปจนเธอมึนงงและสับสนไปหมด จนเธอไม่อยากคิดอะไรอีกแล้ว ทำให้เธอก้าวนำพนักงานสาวไปยังลิฟต์ที่ต้องใช้คีย์การ์ดในการขึ้นลงได้แค่ชั้นที่ตัวเองพักอยู่และชั้นที่เป็นชั้นบริการอย่างไร้คำพูดและคำถามใดๆ อีก

 

นานนับสิบนาที ซึ่งถือว่าเป็นเวลาที่นานมากทีเดียวสำหรับคนที่ไม่ชอบการรอคอยอย่างเขา แต่สิบนาทีนั้นเขากลับยืนอยู่ข้างโรลส์รอยซ์นิ่งๆ แทบไม่ได้ขยับตัว ทั้งๆ ที่รู้ดีว่าหากเขาจะไม่รอก็ไม่มีใครทำอะไรได้

สุดท้ายแล้วการรอคอยของเขาก็จบลงเมื่อร่างบอบบางในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาว กระโปรงทรงสอบสีดำ เข้ามาในสายตา ทุกย่างก้าวที่เต็มไปด้วยความอ้อยอิ่ง เชื่องช้า และแววตาที่มองมาอย่างไม่เชื่อสายตาและผิดหวังก็ทำให้เขารู้ว่าเธอกำลังถ่วงเวลา และก็คงคิดว่าเขาคงไม่ได้อยู่ตรงนี้แล้ว ซึ่งถ้าเป็นเวลาปกติมันก็คงเป็นอย่างนั้น หากเวลานี้มันไม่ใช่เวลาปกติ

และเหตุผลทั้งหมดทั้งมวลที่เขายังยืนอยู่ตรงนั้นก็เพราะว่าเขาอยากทำลายแผนการของเธอ แต่กลับไม่เป็นอย่างที่คิด เธอไม่ได้เสแสร้งแกล้งเล่นละครอย่างที่เขาเข้าใจ ข้อมือเธอเจ็บจริงๆ และจากประสบการณ์การเจ็บตัวมานับครั้งไม่ถ้วน มันก็ทำให้เขารู้ว่านั่นไม่ใช่แค่ข้อมือเคล็ดที่วันสองวันจะหายเองได้

ซึ่งนั่นก็ทำให้เขาขับรถพาเธอไปส่งโรงพยาบาลแทนที่จะทิ้งเธอลงที่ป้ายรถเมล์อย่างเช่นที่ผ่านมา เขาจะไม่ปฏิเสธหรอกว่าเป็นห่วงเธอ แต่ความเป็นห่วงก็เป็นแค่ความห่วงที่เกิดขึ้นเพราะความผูกพันเล็กๆ ที่เกิดจากการอยู่ร่วมกันมานาน เป็นห่วงแค่ในฐานะคนอยู่บ้านเดียวกันเท่านั้น เพราะถึงเขาจะเกลียดน้าของเธอ และพาลไม่ชอบหน้าเธอไปด้วย เขาก็ไม่ได้อยากให้เธอเจ็บตัว ไม่ได้อยากให้เธอพิการ เขาไม่ใช่คนเลวร้ายขนาดนั้น ซึ่งถ้าเป็นคนในบ้านไม่ว่าจะเป็นแม่ครัวอย่างป้าละเอียด คนสวนอย่างลุงพร้อม หรือหลานสาวแม่ครัวอย่างปาลิตา เขาก็คงทำอย่างที่ทำอยู่ไม่แตกต่างกัน

แต่ถ้าการรอเพียงสิบนาทีว่าเป็นสิ่งแปลกประหลาดแล้ว การที่เขายังจอดรถรอเธออยู่หน้าโรงพยาบาลคงเป็นสิ่งมหัศจรรย์เลยก็ว่าได้ ทว่านั่นก็เป็นเพียงเพราะเขาไม่อยากเป็นคนผิดคำพูด เขาบอกว่าเธอจะไปทันสัมภาษณ์งานก็คือต้องทัน เขาส่งเธอที่คอนโด จัดการหาเสื้อผ้า หาสถานที่อาบน้ำให้ และให้รถของคอนโดรอรับเธอไปส่ง ถือว่าเขาทำตามที่ลั่นวาจาไว้ได้เสร็จสมบูรณ์แล้ว ตอนนี้เขาถึงได้กำลังอยู่ในโรลส์รอยซ์คันโปรดที่กำลังแล่นอยู่บนถนนและกำลังมุ่งหน้าไปยังสำนักงานงานใหญ่ของแกรนด์เอ็นเตอร์ไพรส์กรุ๊ปสาขาเอเชีย

แรงสั่นสะเทือนตรงต้นขาทำให้คนที่กำลังบังคับรถให้แล่นไปข้างหน้าหลุดออกจากการพยายามหาเหตุผลให้ทุกการกระทำทั้งหมด

ชายหนุ่มหยิบบลูทูธขึ้นมาใส่ ก่อนจะล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าหยิบโทรศัพท์ที่ยังสั่นอย่างต่อเนื่องขึ้นมากดรับ

                “ว่าไง”

                “เรียบร้อยแล้วครับคุณเอริค” หลังจากมอบหมายหน้าที่ให้กับพนักงานต้อนรับสาวกับคนขับรถของคอนโดเสร็จ เขาก็ขับรถออกมาจากคอนโดมิเนียม ซึ่งหนึ่งในคำสั่งเหล่านั้นก็คือหลังจากส่งรัตน์วลีถึงที่หมายแล้วให้โทรรายงานเขาทันที ซึ่งเขาออกจากแพนเฮาส์มาก่อนที่รัตน์วลีออกมาจากห้องไม่ถึงนาที ถ้าประมวลเวลาแล้วเธอไม่น่าถึงบริษัทที่จะสัมภาษณ์งานเร็วขนาดนี้

                “รถไม่ติด?” ทั้งๆ ที่รู้อยู่แก่ใจว่าควรพอใจกับรายงานที่ได้รับผ่านทางโทรศัพท์เครื่องเล็ก ทว่าคำถามสั้นๆ ก็หลุดออกไปเมื่อมีบางอย่างผิดปกติ

                “ครับ”

เขาไม่ใช่คนที่ชอบพูดอะไรมากความ ซึ่งถ้าไม่จำเป็นจริงๆ หรือมีสถานการณ์บังคับ เขาจะไม่พูดอะไรยาวๆ ให้เสียเวลา และมีไม่กี่คนหรอกที่จะเข้าใจความหมายของคำสั้นๆ ที่เขาต้องการจะสื่อ ดังนั้นการมีวิลเลียม ผู้ช่วยวัยหกสิบปีที่เคยเป็นผู้ช่วยของบิดามาก่อนและทำงานกับแกรนด์เอนเตอร์ไพรส์มายาวนานจึงเป็นอะไรที่ทำให้ทุกอย่างง่ายขึ้น ทว่าหากไม่ใช่เรื่องเกี่ยวกับงาน เขาก็ไม่เคยคิดจะให้ใช้งานคนวัยหกสิบปีที่มีครอบครัวและทำงานหนักมากอยู่แล้ว

“ทำไมถึงเร็ว” เอริคขยายความถ้อยคำสั้นๆ ของตัวเองด้วยถ้อยคำที่ยาวกว่าไม่มากนัก

                “เธอให้ส่งที่สถานีรถไฟฟ้าครับ”

                “ฉันสั่งให้ไปส่งที่ไหน”

                แม่งเอ้ย!!!’ เอริคสบถในใจอย่างหงุดหงิด รถไฟฟ้าเป็นทางเลือกที่เร็วที่สุดในการเดินทางก็จริง แต่สภาพตัวเองเป็นแบบนั้นยังจะไปเบียดกับคนอื่นอีก

                “เออ...เธอบอกให้ไปส่งที่นั่นครับ”

                “ใครเป็นคนจ่ายเงินเดือนให้นาย”

                ทั้งๆ ที่บอกว่าช่างแม่ง ไม่เห็นต้องสนใจ แต่ทันทีที่เห็นทางที่ใช้ยูเทิร์น มือหนาทั้งสองข้างก็หักพวงมาลัยอย่างไม่ฟังคำทัดทานของสมอง

                “ขอโทษครับ” เสียงปลายสายลอดผ่านเข้ามาอีกครั้งขณะที่เขากำลังขับรถกลับไปยังทิศทางที่เพิ่งขับผ่านมา

                “ให้คนมาขับรถฉันไปส่งที่โรยัล เฮาส์ ดีไซน์ด้วย” ออกคำสั่งเสร็จเขาก็กดวางสายทันที โดยไม่สนว่าคนฟังจะรู้ไหมว่าเขาจะจอดรถไว้ที่ไหน เพราะเขาคิดว่ามันไม่ใช่เรื่องที่ยากเกินไปที่จะคิดเองได้



ต่อ 


          ทั้งๆ ที่ไม่ใช่ช่วงเวลาที่สถานีรถไฟฟ้าจะหนาแน่นไปด้วยผู้คน แต่วันนี้คนที่มาใช้บริการรถไฟฟ้าก็หนาแน่นกว่าปกติ ถึงแม้ว่าจะไม่ต้องรอต่อคิวขึ้นรถเที่ยวที่สอง หรือเที่ยวที่สามเหมือนช่วงเวลาเร่งด่วน แต่ก็คงต้องเบียดกันอยู่ในรถไฟฟ้าแน่นอน

                รัตน์วลียกนาฬิกาขึ้นมองอีกครั้ง ก่อนจะรีบสาวเท้าไปรอหน้าทางเข้าเมื่อรถไฟแล่นเข้ามาจอด ทันทีที่ประตูเลื่อนเปิดผู้คนที่อยู่ในรถก็ก้าวลงมา ขณะที่คนที่ยืนออรอรถอยู่ก็กรูกันเข้าไปในรถ

                “อ๊ะ” แม้จะเดินอย่างระมัดระวังที่สุดแต่แรงกระแทกจากคนด้านหลังที่พยายามแซงคิวเข้าไปหาที่นั่งก็ทำให้เธอเซจนต้องหาหลักยึด มือที่ยื่นออกไปเกือบเท้าเสาได้แล้ว ซึ่งเธอรู้ว่ามันคงต้องมีเจ็บบ้างแม้ว่าจะเข้าเฝือกไว้แต่ก็ดีกว่าล้มลงไป เพราะนั่นจะหมายถึงทั้งอายทั้งเจ็บ แต่ร่างของเธอกลับถูกดึงไว้ก่อนที่มือข้างที่เจ็บจะกระแทกกับเสา

                “โง่” เสียงหงุดหงิดดังอยู่ข้างหู ก่อนที่ร่างหนาจะดันร่างของเธอจากทางด้านหลังจนชิดเสา แล้วเอื้อมมือข้างหนึ่งโอบรอบตัวเธอแล้วยึดเสาไว้ ส่วนอีกข้างก็คว้ากระเป๋าและแฟ้มของเธอไปถือ

                ไม่ต้องหันกลับไปมองเธอก็รู้ว่าเจ้าของร่างที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามที่เบียดอยู่ด้านหลังเป็นใคร และทั้งๆ ที่เขาเพิ่งด่าเธอว่าโง่ เธอกลับไม่ได้รู้สึกโกรธเลยสักนิด แถมยังไม่ได้รังเกียจร่างหนาที่เบียดชิดแม้แต่น้อย ความรู้สึกที่ก่อตัวขึ้นมามีเพียงความรูสึกที่อธิบายว่าคืออะไร และทั้งๆ ที่อธิบายไม่ได้หัวใจมันกลับเต้นแรง และก่อนที่เธอจะได้ไตร่ตรองจนรู้ว่ามันคืออะไรกันแน่ เสียงเรียบที่ดังอยู่ข้างหูก็เรียกความสนใจของเธอไปเสียก่อน

                “ใช้มือข้างที่ไม่เจ็บจับเสาไว้สิ”

ลมหายใจร้อนผ่าวหนักๆ ที่เป่าข้างหูทำให้ลำคอของเธอแห้งผากจนไม่สามารถตอบอะไรกลับไปได้ ได้แต่ทำตามที่เขาบอก ไออุ่นจากอกกว้างแผ่มาที่แผ่นหลังของเธอจนเธอรู้สึกร้อนไปทั้งร่าง หญิงสาวพยายามห้ามหัวใจตัวเองที่เต้นไม่เป็นจังหวะของตัวเอง แต่มันกลับยิ่งเต้นแรงขึ้นอีก

                นี่หัวใจเธอมันเป็นบ้าอะไรของมันนะ!

 

คงเพราะเหตุผลหลายๆ ข้อทำให้เขาเชื่อว่ารัตน์วลีไม่ได้มีส่วนรู้เห็นกับน้าของเธอ ทั้งเรื่องที่เธอขัดขืนเขาทั้งๆ ที่ถ้าเธอยินยอมเรื่องเมื่อคืนก็คงเป็นไปตามแผนเลวๆ นั้นเรียบร้อยแล้ว ไหนจะเรื่องที่เธอยอมปีนระเบียงออกจากห้องของเขาทั้งๆ ที่กลัวความสูง  และเรื่องการบาดเจ็บที่เจ็บจริงๆ ไม่ได้เล่นละคร ทำให้เขาอดสงสารเธอไม่ได้เขาถึงได้มาอยู่ตรงนี้...

กานต์สินีแย่งพ่อมาจากแม่ของเขา ทำให้ครอบครัวเขาแตกแยก ก็ว่าเธอชั่วร้ายแล้ว แต่เขาอยากรู้จริงๆ ว่าจิตใจกานต์สินีทำด้วยอะไรถึงทำกับหลานตัวเองได้ขนาดนี้ เธอไม่คิดบ้างเลยเหรอว่าชีวิตของรัตน์วลีจะเป็นอย่างไรหากต้องตกเป็นของเขาทั้งๆ ที่เขาไม่ได้มีความรู้สึกให้เธอเลยสักนิด ออกจะเกลียดเสียด้วยซ้ำ ถึงแม้ว่าความเกลียดนั้นจะใช่เขาเกลียดเธอ แต่เกลียดเธอที่เป็นหลานของกานต์สินี แต่เกลียดก็คือเกลียด

ทั้งๆ ที่แน่ใจในความรู้สึกของตัวเอง แต่ร่างกายของเขากลับตอบสนองต่อแผ่นหลังบางที่แนบกับอกกว้าง และกลิ่นกายหอมกรุ่นที่โชยมาจากร่างที่เหมือนจะอยู่ในอ้อมแขนกลายๆ อย่างน่ากลัว

กลิ่นหอมจากครีมอาบน้ำและแชมพูของเขา พอโชยมาจากร่างเล็กกลับแตกต่างอย่างสิ้นเชิง มันทั้งหอมและชวนให้หลงใหล รถไฟโคลงเคลงทำให้ร่างกายของเขากับเธอเสียดสีกัน และยิ่งเมื่อมีคนเบียดขึ้นมาเมื่อรถไฟฟ้าจอดที่สถานีถัดมาร่างของเธอกับเขาก็ยิ่งเบียดกันมากขึ้น

ร่างกายของเขาเริ่มร้อนฉ่าขึ้นเรื่อยๆ จนเขาต้องกัดฟันไว้ แล้วพ่นลมหายใจออกมาหนักๆ แต่ก่อนที่จะส่วนนั้นจะตื่นขึ้นจนปกปิดไม่ได้ รถไฟก็จอดในสถานีที่เขากับเธอต้องลง


แหมมมมมม อิพี่คิดแต่เรื่องหื่นๆ ตลอดเลยนะหลังจากได้ตอดน้องนิดตอดน้องหน่อย



ตอนนี้เหมยไม่แน่ใจวันปิดจองนะคะ จองกันไปเรื่อยๆ น่าจะประมาณ 1 อาทิตย์ บวกลบ 1-2 วัน 


หนังสือยังไม่พร้อมส่ง คาดว่าจะจะพร้อมส่งต้นเดือน มีนาคม นะคะ



ใครสนใจจอง ทักมาขอบัญชีที่ facebook, fan page, หรือเมล์ได้เลยค่ะ

ปล. เหมยอาจตอบช้าหน่อยนะคะ แต่ไม่เกินในวันนั้นค่ะ แต่ถ้ามาดึกขอตอบอีกวันนะคะ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 129 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,083 ความคิดเห็น

  1. #435 kanokradaparima (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2561 / 14:49
    น้องกับน้าคนละคนกันค่ะพี่ อย่าไปเกลียดน้องเลย
    #435
    0
  2. #432 tankyo (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2561 / 14:44
    เป็นห่วงน้องก็บอกน้องซิปากแข็งเชียวพี่เอริค
    #432
    0
  3. #431 Paiky Klongluang (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2561 / 13:09
    กินน้องไปเลย..
    #431
    0
  4. #430 6546004 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2561 / 11:16
    พี่จ๋าอย่าหื่นกับน้องนะน้องเขากลัว
    #430
    0
  5. #428 LuckyTarot (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2561 / 10:32
    พี่หื่นได้ใจแม่ยก อิอิ รอจองและรอเล่มจ้า
    #428
    0
  6. #427 aemly (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2561 / 10:21
    พี่จะทนได้แค่ไหน
    #427
    0
  7. #424 dokao (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2561 / 09:21
    ทามปัยได้นะคุนพี่
    #424
    0
  8. #423 ด็อกสมาย (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2561 / 07:59
    ปากแข็งตริงๆเลย 5555
    #423
    0
  9. #422 กระต่ายน้อย (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2561 / 02:50
    ไม่ต้องมาทำดีเลย หมั่นไส้มากๆ รอน้องเอาคืนก่อนนะ หึหึ
    #422
    0
  10. #421 ภาวนา ยะถาเทศ (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2561 / 22:56
    เอาแล้วๆ เหอๆหวั่นไหวล่ะสิเฮียเป็นห่วงขนาดนี้ไปส่งเองตั้งแต่ทีแรกก็จบละ
    #421
    0
  11. #419 Weaw (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2561 / 22:12
    สนุกค่ะ
    #419
    0
  12. #418 6546004 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2561 / 21:30
    อารมณ์ร้อนจริงพี่เอริค
    #418
    0
  13. #417 kanokradaparima (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2561 / 20:43
    รอไปส่งน้องตั้งแต่แรกก็ไม่ต้องเหนื่อยแล้วค่ะ
    #417
    0
  14. #416 Irish66 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2561 / 18:55
    อาการออกขนาดนี้ยังไม่รู้ตัว...
    #416
    0
  15. #415 Mam4459 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2561 / 17:13
    เจ้านายหงุดหงิด
    #415
    0
  16. #414 Paiky Klongluang (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2561 / 17:10
    นางดื้อจริงๆ ต้องจัดการ
    #414
    0