บัญชารักจอมเถื่อน

ตอนที่ 20 : บทที่ 6(2)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7,459
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 157 ครั้ง
    27 ก.พ. 61

  

แอดแฟนนิยายเรื่องใหม่รอได้แล้วนะคะ
เปิดหน้านิยายไว้แล้ว
คลิกไปที่หน้านิยายได้ที่รูปเลยน้าาา


          หลังจากผ่านเมื่อวานที่เธอคิดว่าเป็นวันซวยสุดๆ ไปแล้ว และปลอบใจตัวเองว่าวันนี้ทุกอย่างจะดีขึ้นเหมือนท้องฟ้าที่แจ่มใสหลังพายุเข้า ทว่าวันนี้กลับไม่ใช่วันดีๆ อย่างที่เธออยากให้เป็น

 หลังจากถูกตรวจข้อมืออย่างละเอียด ซักถามหาสาเหตุและอาการ ถูกส่งไปเอ็กซเรย์ ตามด้วยเอ็มอาร์ไอ หมอก็ระบุว่าอาการที่เธอเป็นอยู่คือกล้ามเนื้อฉีก และถึงจะไม่มีเอ็นฉีกขาด ไม่มีกระดูกชิ้นไหนแตกหรือร้าว แต่เพื่อให้กล้ามเนื้อที่ฉีกขาดนั้นอยู่นิ่งๆ เมื่อแผลหายดีแล้วจะได้กลับมาใช้งานได้อย่างเต็มประสิทธิ์ภาพ จากวันนี้ไปจนอีกสองอาทิตย์ข้างหน้ามือข้างขวาของเธอจึงจำเป็นต้องเข้าเฝือกอ่อนเอาไว้

พอหลังจากออกจากตึกสีขาวพร้อมกับสิ่งที่จะทำให้การใช้ชีวิตอีกสองอาทิตย์ต่อจากนี้ลำบากขึ้น ก็ถูกบังคับให้ขึ้นไปนั่งบนโรลส์รอยซ์สีน้ำเงินที่ไม่คิดว่ามันจะยังจอดอยู่หน้าโรงพยาบาลอีกครั้ง

                รัตน์วลีดึงแขนเสื้อสูทตัวใหญ่ที่คนหน้านิ่งเสียสละเอามาให้ใช้คลุมสภาพที่ดูไม่ได้ขึ้นเพื่อดูนาฬิกา เวลาที่บ่งบอกว่าอีกสิบนาทีกำลังจะเที่ยง และถนนในย่านธุรกิจที่คลาคล่ำไปด้วยรถยนต์ต่างสายพันธุ์ในช่วงพักกลางวันทำให้หญิงสาวเงยหน้าขึ้นมองถนนอย่างร้อนรน

                ความจริงเวลาหนึ่งชั่วโมงกับอีกสิบนาที เหลือเฟื้อด้วยซ้ำสำหรับการขับรถไปบริษัทโรยัลเฮาส์ดีไซน์ แต่สภาพเธอตอนนี้มันต้องได้รับการจัดการอะไรหลายๆ อย่างก่อนจะไปสัมภาษณ์ได้ เพราะถึงเสื้อที่เปียกจะแห้งหมดแล้ว แต่กลิ่นเบียร์ก็ไม่ได้หายไปด้วย สายตาคนในโรงพยาบาล ทั้งคนไข้ พยาบาล หมอที่มองเธอด้วยแววตาแปลกประหลาดเธอไม่สนใจหรอกเพราะเธอไม่ได้รู้จักพวกเขา แต่คนบริษัทที่เธออยากทำงานด้วยน่ะเธอไม่สนใจไม่ได้

โอ้ย! คิดแล้วอยากหากระป๋องเบียร์มาปาใส่หัวเขาสักสองสามกระป๋องชะมัด

ในรถเขามีทั้งขวดน้ำ กระป๋องเบียร์ แต่เขากลับเลือกเบียร์ เป็นใครใครก็โมโหเชื่อสิ

                “เดี๋ยวพี่จอดให้รัตน์ลงหน้าเซ็นทรัลฯ ด้วยนะคะ” หลังจากใช้สมองประมวลผลหนักๆ การลงที่ห้างที่ใกล้ที่สุด ซื้อเสื้อผ้า แล้วหาโรงแรม หรือหอพักใกล้ๆ อาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า แล้วขึ้นรถไฟฟ้าไป น่าจะทำให้เธอไปทันแบบเฉียดฉิวที่สุดแล้ว

                “ขับรถเร็วๆ หน่อยได้ไหมคะ”

                หญิงสาวก้มลงมองนาฬิกาอีกครั้ง ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงกระวนกระวาย ใช่เธอกำลังร้อนรนจนนั่งแทบไม่ติด ซึ่งผิดกับคนที่ทำหน้าที่ขับรถลิบลับ เขายังคงนิ่งเฉยและขับรถสบายๆ ราวกับไม่ได้เร่งรีบอะไร แน่นอน ก็เขาไม่ได้รีบไปไหนจริงๆ นี่

                “จอดตรงนี้ก็ได้ค่ะ” หญิงสาวพูดขึ้นอีกครั้งเมื่อคนที่เธอพูดด้วยไม่ยอมทำตามที่เธอบอก หรือแม้แต่ตอบกลับมาสักคำ เป็นแบบนี้เสมอ ถ้าเขาไม่อยากพูด หรือไม่อยากทำ ต่อให้ทำยังไงก็ไม่มีใครสามารถทำให้เขาพูด หรือทำตามที่เขาไม่อยากทำได้

                “หยุดแกล้งรัตน์สักทีได้ไหม” รัตน์วลีหันไปมองร่างกำยำในชุดเสื้อยืดสีขาวพอดีตัวกับกางเกงยีนสีเข้มตรงๆ เขากำลังบังคับพวงมาลัยรถด้วยมือซ้ายข้างเดียว ส่วนแขนอีกข้างเท้าอยู่ที่ขอบกระจกด้วยท่าทางสบายๆ แรงหายใจทำให้ซิกแพคภายใต้เนื้อผ้าบางเบาพอดีตัวกระเพื่อมอย่างน่ามอง

                เอริคเป็นแบบนี้เสมอ เขาไม่ชอบความยุ่งยาก ไม่ชอบกฎเกณฑ์ที่มากเกินไป หากวันไหนที่ไม่ต้องประชุมสำคัญ หรือต้องพบปะกับลูกค้า ชายหนุ่มมักจะแต่งตัวสบายๆ เมื่อบวกกับเคราครึมที่ล้อมกรอบใบหน้าอยู่ ทำให้ลุคของเขาดู เท่และดิบเถื่อน ไม่เหมือนนักธุรกิจผู้ปราดเปรื่อง ที่วันๆ เคร่งเครียด คิดหาแต่ผลกำไรเข้ากระเป๋าเลยสักนิด

                “คิดว่าฉันแกล้งอีกแล้ว”

                เสียงทุ้มที่ดังขึ้นทำให้หญิงสาวหลุดออกจากภวังค์ หน้าของเธอร้อนเห่อเมื่อรับรู้ได้ว่าตัวเองกำลังคิดเรื่องที่ไม่สมควรควรในเวลาที่ไม่เหมาะสมเอาเสียเลย

                โอ้ย! ไม่สิ ไม่ว่าเวลาไหนก็ไม่สมควรคิดทั้งนั้น

                “ไม่ได้แกล้งก็จอดสิคะ” หญิงสาวพูดขึ้นพร้อมกับเบนหน้าออกไปนอกหน้าต่างก่อนที่คนข้างตัวจะหันมาเห็นความผิดปกติบนใบหน้าของเธอที่ตอนนี้มันร้อนเห่อไปหมดและคงแดงก่ำอย่างไม่ต้องสงสัย

                “จะให้จอดทำไม” เสียงเรียบพูดขึ้นอย่างตัดรำคาญมากกว่าอยากจะตอบ

                “เดี๋ยวรัตน์นั่งมอเตอร์ไซค์ปเร็วกว่า”

“ถึงแล้วจะนั่งมอเตอร์ไซค์ไปทำไมอีก” เอริคว่าพลางหักพวงมาลัยเลี้ยวเข้าไปจอดที่จอดรถพิเศษข้างทางเข้าตึกสูงระฟ้า...

เดอะริทซ์ แกรนด์ เรสซิเดนท์เซส บางกอก คอนโดมิเนียมใจกลางเมืองกรุงเทพมหานคร ธุรกิจในเครือแกรนด์เอ็นเตอร์ไพรส์

“มาที่นี่ทำไมคะ”

“อาบน้ำ”

“แต่รัตน์ไม่มีเสื้อผ้า” คำตอบสั้นแสนสั้นของเขาไม่ได้เฉลยข้อข้องใจของเธอเลยสักนิด

“ลงไปเถอะน่า”

คำตอบต่อมาก็ไม่ได้ทำให้เธอเข้าใจอะไรมากขึ้นเช่นกัน เธอมองตามร่างสูงกำยำที่เปิดประตูลงจากรถแล้วก้าวตรงไปยังประตูกระจกที่มีพนักงานชายในชุดแบบฟอร์มสีดำและทองที่ออกแบบตัดเย็บผสมผสานความเป็นไทยกับความเป็นสากลได้อย่างลงตัวทันทีที่พูดจบอย่างงงๆ ไม่เข้าใจ และไม่รู้ว่าตัวเองควรทำอะไร กว่าจะรู้ตัวอีกทีคนที่เดินไปจนถึงประตูทางเข้าก็สาวเท้ากลับมาแล้วกระชากประตูฝั่งของเธอให้เปิดออกเสียแล้ว

“เอ้า ยึกยักอะไรอีก ลงมาสิ อยากไปสัมภาษณ์ไม่ทันหรือไง”


ต่อ


หลังจากลงมาจากรถแบบมึนๆ งงๆ  ไม่แน่ใจว่าทำแบบนี้ถูกแล้วใช่ไหม แต่ก็เพราะไม่มีทางเลือกจึงเดินตามร่างสูงมาจนห้องพักในตึกที่สูงที่สุดในประวัติศาสตร์ของประเทศไทยและเอเชียตะวันออกเฉียงใต้

เพราะตั้งอยู่ในใจกลางธุรกิจสำคัญของกรุงเทพฯ ติดกับสถานีรถไฟฟ้า พื้นที่ด้านล่างถูกจัดให้เป็นพลาซ่าแหล่งรวมสินค้าระดับไฮเอนด์ มีร้านอาหารนานาชาติ ร้านกาแฟรสชาติดี และร้านสะดวกซื้อที่เปิดให้บริการตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง อีกทั้งผู้อยู่อาศัยยังได้รับบริการอย่างดีเยี่ยมตามมาตรฐานโรงแรมห้าดาว มีที่จอดรถส่วนตัว ก้าวลงจากรถก็มีคนถือกระเป๋า มีคนนำรถไปจอดให้ มีคนเปิดประตูให้ และมีระบบการรักษาความปลอดภัยที่ดีเยี่ยม แถมยังมีบริการสุดพิเศษอีกเพียบ ทั้งห้องสมุด สระว่ายน้ำกลางแจ้ง ฟิตเนสเซ็นเตอร์พร้อมครูฝึกส่วนตัว ห้องชมภาพยนตร์ส่วนตัว ห้องเล่นเกมส์ สปา บริการดูแลสัตว์เลี้ยง แม่บ้านทำความสะอาด บริการจัดเลี้ยงสุดหรูในห้องที่มองเห็นทัศนียภาพของแม่น้ำเจ้าพระยา ผับหรูชั้นใต้ดิน และอื่นๆ อีกมากมาย ที่สำคัญถึงจะมีบริการทั้งโรงแรมและคอนโด ทว่าการขึ้นที่พักก็แยกกันอย่างชัดเจน เพื่อให้ลูกค้าส่วนคอนโดมิเนียมได้รับความเป็นส่วนตัวสูงสุด

ทั้งหมดทั้งมวลนั้นทำให้การพักที่นี่สักคืนยังต้องใช้เงินจำนวนมาก ไม่ต้องพูดถึงการจะครอบครองห้องสักห้องหนึ่ง ซึ่งจากการประเมินจากผู้เชี่ยวชาญพบว่ามีแนวโน้มว่าคงไม่มีราคาคอนโดมีเนียมอื่นมาลบสถิติได้ เพราะที่ดินผืนใหญ่กลางกรุงเทพมหานครแทบจะหาไม่ได้แล้ว

ซึ่งนี่ก็นานมากแล้วที่เธอไม่ได้มาที่นี่ เกือบสิบปีได้แล้วมั้ง ตั้งแต่โรเจอร์ออกจากตำแหน่งแล้วให้เอริคเข้ามาบริหารแทนเธอก็ไม่ได้มาที่นี่อีก เมื่อผู้มีอำนาจสูงสุดไม่ต้อนรับ เธอเองก็ไม่รู้ว่าจะมาทำไมเหมือนกัน

“ไปอาบน้ำสิ”

เพราะปกติเขาพักที่คฤหาสน์ เพ้นท์เฮาส์ห้องที่หรูที่สุดของตึกสูงระฟ้าแห่งนี้จึงเป็นที่พักของไรอันยามที่น้องชายฝาแฝดของเขามาเยือนเมืองไทยมากกว่า หรือถ้าว่างก็จะถูกปล่อยให้มหาเศรษฐีผู้เหลือกินเหลือใช้เช่า และเพราะช่วงเดือนหลังมานี้เขาไม่อยากกลับบ้านเขาจึงมาพักที่คอนโดแห่งนี้ ซึ่งช่วงนั้นเพ้นท์เฮาส์ชั้นบนสุดถูกปล่อยเช่าพอดี เขาจึงเลือกพักห้องที่เหลือว่าง ซึ่งเป็นห้องธรรมดาที่มีเพียงห้องนอนหนึ่งห้อง กับห้องนั่งเล่นที่กั้นแยกกับห้องครัวด้วยเคาน์เตอร์ที่ทำจากหินอ่อน

เขาไม่ใช่คนเรื่องมาก อีกทั้งเสื้อผ้าข้าวของส่วนใหญ่กฌในอยู่ห้องนี้ ถึงห้องหรูที่สุดในตึกจะว่างลงแล้วแต่เขาก็ขี้เกียจย้าย จะใช้คนอื่นก็ไม่ชอบให้ใครมาวุ่นวายกับข้าวของตัวเอง และเขาก็ใช่จะยี่หระว่าตัวเองต้องใช้ของที่ดีที่สุด แค่อยู่แล้วสบายใจ มีความเป็นส่วนตัว นั่นก็เพียงพอแล้วสำหรับเขา

“คะ...ค่ะ” ถึงแม้ใบหน้าจะไม่ได้บ่งบอกความรู้สึก ท่าทางเย็นชาไม่ได้เปลี่ยนไปจากเดิม ทว่าความใจดีที่สัมผัสได้ก็ทำให้เธอตั้งตัวไม่ติด

“ต้องให้ช่วยถอดเสื้อผ้าไหม”

“ไม่ต้อง” เสียงคนทำตัวไม่ถูกเต็มไปด้วยความตระหนกขึ้นมาทันควัน รัตน์วลีก้าวถอยหลังจนสะโพกชนเข้ากับกำแพงเต็มแรงจนต้องเบ้หน้าเพราะมันซ้ำรอยเดิมกับสะโพกที่เขียวช้ำจากการกระแทกเมื่อคืน

“เป็นอะไร”

“ปะ...เปล่าค่ะ รัตน์ไปอาบน้ำนะ”

“เดี๋ยวก่อน”

“คะ”

“ไม่ต้องห่วงว่าเรื่องแบบเมื่อคืนจะเกิดขึ้นอีก ถ้าไม่ใช่เพราะน้าเธอวางยาฉัน ฉันไม่มีทางทำบ้าๆ แบบนั้นแน่”

“...”

“เข้าใจใช่ไหม”

“ค่ะ”

“เข้าใจก็ดีแล้ว รีบไปอาบน้ำซะ เสื้อผ้าน่าจะถูกวางไว้บนเตียง”

วินาทีแรกรัตน์วลีแย้มริมฝีปากขึ้นตั้งใจจะพูดคำว่า ขอบคุณ แต่วินาทีถัดมาก็ต้องหุบริมฝีปากลงเมื่อไม่รู้ควรจะพูดมันออกไปดีหรือเปล่า สิ่งที่เขาทำมาทั้งหมดวันนี้มันดูผิดปกติและแปลกประหลาดเกินไป ผิดปกติจนไม่น่าไว้ใจ แปลกประหลาดเสียจนเธอไม่แน่ใจว่าที่เขาทำไปไม่ได้มีอะไรแอบแฝงจริงๆ



อัพเพิ่มตอนดึกดื่น เพื่อเอาใจคนนอนดึก อิอิ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 157 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,083 ความคิดเห็น

  1. #1075 ฉันทนา ศัทโธ (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2561 / 17:27
    เดาทางไม่ถูกเลย ว่าอีพี่จะทำอะไรต่อไป ยังไง งง
    #1,075
    0
  2. #667 ekalak_in (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 6 มีนาคม 2561 / 23:49
    ตามๆ ค้างๆ
    #667
    0
  3. #426 aemly (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2561 / 10:15
    พี่แผนเยอะๆๆๆๆๆ
    #426
    0
  4. #420 ภาวนา ยะถาเทศ (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2561 / 22:31
    เจ็บมากเลยนะนั่น สงสารนางอ่ะ
    #420
    0
  5. #413 kanokradaparima (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2561 / 09:12
    พี่ทำให้น้องระแวงไปหมดแล้วพี่เอริค
    #413
    0
  6. #412 dokao (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2561 / 09:06
    การกระทำกับคำพูดนี่เชื่อได้มั๋ยนะ
    #412
    0
  7. #411 6546004 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2561 / 06:42
    อยากให้พี่ทายาที่ก้นให้ค่ะ
    #411
    0
  8. #410 Paiky Klongluang (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2561 / 05:09
    จ๊ะ...จะไม่เกิดขึ้นอีกแน่นอน..รอคนกลับคำ
    #410
    0
  9. #409 Jaa Aey Kha (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2561 / 00:53
    รัตน์อดไปสัมภาษณ์แน่นอน 5555
    #409
    0
  10. #408 paapim (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2561 / 00:28
    รัตน์จะไปสัมภาษณ์งานทันมั้ยย อิพี่เอริคจะแกล้งอะไรอีก 555
    #408
    0
  11. #407 ภาวนา ยะถาเทศ (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2561 / 20:12
    ฮั่นแน่!คิดอะไรอยู่อ่ะอิพี่รู้ทันนะ
    #407
    0
  12. #406 Nitt Edujob (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2561 / 18:52
    พี่ไม่มีแผนอะไรแน่นะคะ แค่พาน้องมาอาบน้ำจริงเหรอคะ? อิอิ
    #406
    0
  13. #405 Narisara Nokkaew (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2561 / 18:43
    แกล้งน้องเข้าอิริค สักวันอย่าให้ถึงทีของน้องบ้างนะ
    #405
    0
  14. #404 Paiky Klongluang (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2561 / 18:42
    พี่แสนดี..เป็นห่วงน้อง
    #404
    0
  15. #403 Amy Wongkamolsersh (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2561 / 18:38
    เอ้า ดุกันเข้าไป ตอนรัตน์เอาคืน ขอแบบมากกว่านี้สิบเท่านะคะไรท์
    #403
    0